Voorbereiden op een verloving

Echt lekker slapen deed ik niet. Ik kon mezelf niet goed ontspannen en bleef maar piekeren. Het voordeel was dat dit de nare dromen verdreef, maar van rust was er niet echt sprake. Zo besefte ik ineens dat ik aannam dat Flora mij in Tir-na n’Oght had gezien met mijn eigen kinderen. Wat als het nu eens om andere kinderen ging? Of zag ik nu echt spoken… En dan Brand met zijn insinuatie dat ik de troef had opgelopen in de Spiegelzaal. Misschien had hij daarover gelogen. Misschien zelfs over het feit dat ik die ‘doem’ – als je dat zo kon noemen – bij het Oerpatroon had opgelopen. Oh ja, het had allemaal aannemelijk geklonken. Maar had hij toen bij Larenian niet ook zitten klooien? Me dingen op de mouw gespeld die achteraf niet geheel bleken te kloppen? Zich schijnheilig opstellen ten opzichte van het Logruskistje? En dan zou ik met deze oom samen gaan werken?
Oh ja, Tir-na n’Oght zou ik zeker gaan bezoeken. Maar dat was niet naar aanleiding van mijn ontmoeting met Brand. Niet alleen. Ik hoopte er meer aan de weet te komen over Lorrayne en over de twee jongetjes waarvan ik toch het gevoel had dat het mijn zonen waren. En over mezelf.
‘Je ontkent wie je bent,’ had Brand gezegd. Ik stelde me daar niet teveel van voor.
Ik denk dat ik pas tegen de morgen echt in slaap viel om niet veel later alweer wakker te worden doordat onze zoon tussen ons in op het bed sprong.
“Hee, is mamma!” riep hij enthousiast en hij omklemde me stevig. Ik ging half overeind zitten en knuffelde hem. Daarna begon hij heen en weer te springen.
“Pappa en mamma! Mamma en pappa!” riep hij opgetogen.
Ik liet me weer terug vallen en probeerde nog wat te doezelen, maar dat was onmogelijk. Owen kwam breed tussen ons in liggen, zijn armen gespreid en begon honderduit te praten. Nou ja, praten… heel veel gebrabbel met een aantal verstaanbare woorden. Eigenlijk had ik hem nog niet eerder zoveel horen kletsen. Ik leunde op een elleboog en keek over hem naar Mandor, die mij aankeek met een grijns op zijn gezicht.
“Sinds wanneer doet hij dat?” vroeg ik hem.
“Ongeveer vanaf je vertrek en iedere ochtend,” grinnikte hij. “De rest van de dag praat hij niet zoveel.”
“Mamma!” eiste Owen de aandacht op. “Is pappa!” Hij wees naar Mandor en er volgde opnieuw een reeks van grotendeels onverstaanbare Tharisch klinkende woorden. Hij sprak over zijn trein en zijn blokken. Pappa en mamma kwamen regelmatig terug in het verhaal, net als ‘beest’, waarvan ik vermoedde dat hij het over Malfoy had, maar de aanduiding voor de valk van zijn vader had overgenomen.
Ik stapte uiteindelijk uit bed en liet een bad regelen. Overal waar ik ging, dribbelde Owen achter me aan, me op van alles wijzend. Ook Mandor bleef in de buurt, zodat we uiteindelijk met zijn drieën in bad zaten. Nadat we ons hadden aangekleed, haalde Owen zijn afgekloven draakachtige dinosaurus uit zijn bed en drukte die tegen mijn gezicht.
“Is lief,” zei hij. Ik drukte een kus op het beest en het jochie keek uiterst tevreden. Daarna trok hij me mee naar de speelkamer, alwaar me alles werd getoond waar hij mee bezig was geweest. Puzzels, de trein en de blokken. Ik kreeg een stapel tekeningen onder mijn neus gedrukt van steeds weer drie poppetjes met harkachtige handen en een stralende zon.
“Pappa, Mamma, Owen,” verduidelijkte mijn zoon. Op sommige tekeningen was er, behalve wij drieën, een soort ovaalvormig wezen met een ietwat kromme snavel en klauwen afgebeeld.
“Beest,” wees Owen vol trots.
“Malfoy,” probeerde ik. Tenslotte zei hij ‘Foy’ vlak voor ik wegging.
“Jahaa, beest,” knikte Owen. Ik hoorde een onderdrukt gegrinnik bij Mandor vandaan komen en ik keek hem verontwaardigd aan. Hij had beslist veel invloed op zijn zoon. Hij keek onschuldig terug.
“Zeg, heb je me niets te vertellen?” vroeg hij.
“Over wat er gebeurde met die troef?”
“Wat anders,” zei hij lichtelijk geërgerd. “Ik had verwacht dat je er wel uit jezelf over zou beginnen.”
“Dat ging niet echt. Je lag te slapen toen ik terug kwam en vanmorgen vroeg sprong Owen bovenop me.”
“Jahaa,” zei Owen blij.
“Je had me wakker moeten maken,” zei Mandor.
“Ik ga je niet zomaar wakker maken,” zei ik verwonderd. “Ik kom nog niet op het idee!”
“Waarom niet! Je kunt me ten allen tijde wakker maken, zeker voor zoiets. Ik meen het Morwenna, jij bent belangrijk voor me en ik interesseer me voor jou!”
“Oh,” zei ik wat verbluft. “Nou ja, ik wil er wel over vertellen… nu meteen?”
“Laten we eerst ontbijten. Er moet een hoop geregeld worden vandaag,” zei hij met een zucht en keek naar Owen die zorgvuldig zijn tekeningen weer terug legde in de kast.
“Owen, we gaan eten.” Hij tilde de jongen op en zette hem op zijn nek. “Nu passen we niet meer door de deuropeningen,” riep hij en begon te rennen, zich bukkend bij iedere deurpost. Owen gierde van het lachen en bukte zich ook iedere keer. Ik volgde hen wat rustiger. Ik wist zeker dat maar weinig mensen dit achter Mandor zouden zoeken. Een toegewijd en enthousiaste vader.
In de eetkamer stond de tafel gedekt en een dienstmeisje kwam haastig een pot hete koffie brengen. Mandor ging zitten met het kind nog steeds op zijn schouders, pakte een broodje en begon dat met een serieus gezicht open te snijden.
“Nee!” schaterde Owen. “Zo niet!”
“Hoe dan?” vroeg Mandor, legde het broodje weg en pakte de koffiepot om in te gaan schenken.
“Neehee! Ik stoel!” riep Owen.
“Oh, ik moet op een andere stoel gaan zitten,” begreep Mandor, stond op, liep naar de kinderstoel en deed alsof hij zich daarin wilde laten zakken.
“Nee! Jij niet! Mijn stoel. Owen!”
“Oh! Ik had helemaal niet in de gaten dat jij er ook was,” zei Mandor. Met een zwaai haalde hij Owen van zijn schouders af en zette hem in zijn kinderstoel.
“Nu wil je zeker nog iets eten ook?”
“Jahaa. Brood!”
Dit was aanleiding voor Mandor om hem van alles aan te bieden, behalve brood. Intussen schonk ik de koffie in.
“Owen ook?” vroeg ik, met de pot naar hem zwaaiend.
Zijn ogen werden groot van verbazing.
“Neehee, melk!” Hij wees naar de kan.
Uiteindelijk gingen we rustig eten, Owen was tevreden met een broodje kaas en een beker melk. Intussen vertelde ik aan Mandor dat het mogelijk was om met de kaart rechtstreeks hiervandaan te troeven en over wat er daarna gebeurd was. Hij vond het een vreemd verhaal, vooral de uitspraken van Brand over mij.
“Alleen jammer dat je dat kristal niet hebt aangenomen,” zei hij. “Dan had ik het kunnen onderzoeken.”
“Aan de ene kant heb ik er spijt van,” zei ik. “Misschien dat ik het een volgende keer aanneem. Aan de andere kant had ik er niet zo’n goed gevoel bij.”
“Hmm, omdat het Brand was?”
“Kan.”
Hij dacht even na.
“Wellicht is het goed dat je het niet hebt aangepakt. Die ene opmerking, dat jij je daar zeker niet op mag concentreren, bevalt me helemaal niet.”
“Ik ben dan juist geneigd dat te doen.”
“Precies.”

Na het ontbijt gingen we terug naar de speelkamer en lieten een verse pot koffie brengen. Owen keek even wat rond en begon toen zijn treinbaan uit te leggen, die nu weer geheel gemaakt bleek te zijn.
“We hebben nog maar heel weinig tijd,” zei Mandor. “We moeten ervoor zorgen ergens te zijn waar we getroefd kunnen worden. Heb je eigenlijk wel iets om aan te trekken naar dat feest?”
“Kasten vol,” zei ik weifelend, want eerlijk gezegd wist ik zo niet wat ik aan kleding had. Misschien in Amber. Hier was nog steeds niet echt veel, zeker geen geschikte kleding voor een feest.
“En jij?”
Hij keek me stoïcijns aan.
“Natuurlijk heb ik iets geschikts.”
Ik wist dat dit waar was. Mandor is altijd onberispelijk gekleed, er zou niets op hem aan te merken zijn.
“Ik denk dat jij het beste naar Amber kunt gaan.” Hij trok een pijnlijk gezicht. “Dan zal ik me naar het paleis in de Hoven moeten begeven. Heb je al een idee wat je aan gaat trekken?”
“Niet echt. Iets passends uiteraard voor de gelegenheid. Misschien hangt er iets in een kast van Amber, maar ik denk erover om iets nieuws te kopen. Een beetje stijlvol.”
“Dat lijkt me het beste. Of we zouden juist iets frivools kunnen doen.” Hij aarzelde even. “Mensen schijnen te denken dat ik een droogkloot ben, wat vind jij?”
Ik schonk koffie in om iets te doen te hebben, ondertussen zon ik op een antwoord.
“Ik vind dat niet. Misschien op een bepaalde manier, maar dat vind ik juist leuk aan je.”
Hij keek verbaasd.
“Leuk? Je krijgt in feite te horen dat je hartstikke saai bent!”
“Dat zeggen ze ook van mij,” probeerde ik hem te troosten.
“Het was Jurt die het recht in mijn gezicht zei,” zei hij wrevelig. “Hij begon te zeuren over de muziek tijdens de bruiloft. Ik zei dat ik iets normaals wilde, een vioolorkest ofzo. Muziek waar gewoon op te dansen valt en geen ge-pogo zoals op die bruiloft van je neef. Hij verweet me dat ik een enorme droogkloot was en dat iedereen dat van me vond. Tja,” hij haalde zijn schouders op, “Jurt is de enige die dat ongestraft kan zeggen.”
Ik begon te lachen om zijn verongelijkte gezicht.
“Het maakt me echt niet uit,” zei ik. “Ik heb in feite een dergelijke discussie gehad met Random. Hij noemde mij oubollig en jij en ik zouden op die manier een leuk feest gaan verpesten. Ik heb trouwens eerder aan Deirdre gevraagd om Random NIET de muziek te laten regelen en dat was ze helemaal met me eens. Ze heeft wat meer mijn smaak van muziek. Random heeft toen ook de muziek bij Rhex en Dyenne geregeld.”
“Dat was vreselijke muziek,” zei hij hartgrondig. “Ook het zogenaamde klassiekere gedeelte was niet om aan te horen.”
“Helemaal mee eens. Ik heb aan Random toegezegd het er met jou over te hebben, maar hij had er weinig vertrouwen in. Hij zei dat je net zo’n wansmaak hebt als ik met waarschijnlijk een voorkeur voor Ludwig von Beethoven.”
“Daar is niets mis mee.”
“Misschien dat we Random zelf een nummer kunnen laten drummen,” stelde ik voor. “Af en toe iets anders zodat iedereen tevreden is, maar grotendeels wat wij leuk vinden. Tenslotte is het ons feest.”
“Dat ben ik met je eens. Martin en Jurt schenen ook al samen iets van plan te zijn. Waarschijnlijk moeten we dat gewoon zo laten, dan kunnen ze zich even uitleven en daarna kan het feest weer verder gaan. Ik heb Jurt trouwens wel streng toegesproken, voordat hij van alles zou gaan regelen wat we niet willen. Er is trouwens geen lol aan om hem zo toe te spreken, ik roep net zo lief een pitfiend op. Daarover gesproken trouwens, ik hoop dat die vreselijke neef van je wegblijft.”
“William?”
“Ja. Ik hoef niet zo nodig mee te maken dat hij bij me komt staan om te zeggen dat ik evil ben.”
Ik grinnikte.
“Dan hoef je niet met hem te dansen. Wees blij.”
“Hoe bedoel je?”
“Op die bruiloft heeft hij tegen Gilva gezegd niet met haar te dansen omdat ze evil was.”
“Hij heeft gelijk. Die is ook evil. Denk je dat die andere neefjes nog iets van plan zijn om te doen?”
“Ik betwijfel het. Rhexenor zal veel eten. Heel misschien doet één van hen een speech.”
“Ik denk dat Merlijn iets zal doen. Hij is echt aardig, wat dat betreft verbaast het me dat hij met Gilva gaat. Misschien houdt hij ervan om geslagen te worden in zijn seksleven.”
“Je bedoelt dat hij een masochist is? Hij lijkt me er niet het type voor.”
Even vroeg ik me af hoe Mandor dit wist, toen herinnerde ik me wat Flora had gezegd over Gilva en minnaars. Blijkbaar was het algemeen bekend.
“Ik hou er in ieder geval niet van,” zei hij. “Jij misschien?”
“Van sadomasochisme?” Er liep een rilling over mijn rug. “Nee, niets voor mij. Ik ben tevreden met ons seksleven zoals het is.”
“Gelukkig maar. Straks zal ik dat voor de zekerheid nog even onderzoeken,” zei hij lachend. “Mits we die tijd nog hebben. We zullen het netjes moeten houden als we hier buiten zijn.”
“We hebben nog een dag,” zei ik. “Niet langer. Dus dat onderzoek gaat nog net lukken. Hier gaan we drie keer sneller dan in Amber. Als we morgen vertrekken, komen we op de dag voor de verloving uit.”
Owen keek gealarmeerd op.
“Niet weg!” riep hij en rende naar ons toe om ons beurtelings te omklemmen.
“Vandaag nog niet,” zei Mandor en tilde hem hoog de lucht in. “Kom, dan gaan we buiten spelen op de schommel.”
“Beest!” riep Owen geestdriftig.
“Ja, dat waarschijnlijk ook,” zei Mandor zuchtend.
Zodra we de trappen afdaalden, kwam Malfoy aanvliegen en trachtte de aandacht van Owen te krijgen. Owen was enthousiast genoeg, maar Mandor joeg de valk onmiddellijk weg, zijn weerzin onderstrepend door een metalen balletje op te gooien dat bij hem en Owen bleef hangen en dat volgens mij een soort magisch schild creëerde. Malfoy kwam in ieder geval ergens niet doorheen.
“We hebben ongeveer een uur,” deelde Mandor mee. “Dan is de spreuk uitgewerkt.”
“Beest!” riep Owen terwijl hij zijn armpje uitstrekte.
“Zo schiet dat natuurlijk helemaal niet op,” zei ik lichtelijk geïrriteerd tegen Mandor. “Owen en Malfoy willen contact met elkaar maken en jij weert dat doodleuk af.”
“Dat beest is lastig en gevaarlijk,” zei hij. “Het is dat ik weet dat je het beest hebt om Owen te beschermen, anders had ik hem allang gedesintegreerd.”
“De valk en Owen zijn met elkaar verbonden,” legde ik uit. Inmiddels waren we bij de schommel aangekomen en begon Mandor Owen te duwen – hard, harder, hardst. Het kind gilde het uit van de pret.
“Als Owen in gevaar is, weet Malfoy dat,” ging ik verder. “En hij kan hem beschermen. Valken zijn niet mals voor hun slachtoffers.”
Mandor grijnsde.
“Dat heb ik wel eens gezien en dat aspect bevalt me,” zei hij. “Toch blijf ik erbij dat…” Hij maakte een snoekduik en wist nog net Owen op te vangen die weer eens van de schommel viel.
“Ik weet het, je vindt hem te klein. Toch is hij dat niet.” Ik nam Owen van hem over, zette hem weer op de schommel en begon te duwen. “Ik wil vandaag een stukje valkentraining met hem gaan doen.”
“Als je denkt dat het werkt,” zei hij met een schouderophaal.
Na zowat een uur van veel schommelen, bijna vallen en twee keer echt, een klimrek overmeesteren en de glijbaan omhoog lopen in plaats van eraf te glijden, had Owen er genoeg van.
Mandor ving het balletje weer op.
“Ga je gang,” zei hij en ging terug naar binnen. Malfoy kwam weer aanvliegen en landde op mijn schouder. Ik krauwde hem in zijn nek ter begroeting en praatte wat met hem. Daarna liet ik Owen zijn arm strekken en leerde hem hoe hij het beste de valk kon benaderen, terwijl ik tegelijkertijd Malfoy leerde hoe hij met het kind moest omgaan en ook dat Owen zijn meerdere was. Al eerder had ik gemerkt dat hij vrij voorzichtig met Owen omging en dat deed hij nu ook. Ik probeerde om Owen te leren dat hij met respect diende om te gaan met de valk, maar tevens dat hij boven de valk stond. Persoonlijk vond ik het een heel boeiende ervaring om een jong kind te trainen en tevens om dat te doen zonder de hulp van Fillipien. Op een gegeven moment merkte ik dat Owen moe begon te worden en ik zei hem dat hij Malfoy moest laten weten nu weer voor zichzelf te zorgen. Owen brabbelde iets tegen de valk dat ik niet verstond, doch Malfoy begreep het meteen en vloog weg, na Owen nog een kopje gegeven te hebben.
Eén ding was echter niet gelukt, ik had een aantal keer geprobeerd om Owen het dier bij de naam te laten noemen, maar hij hield het hardnekkig op ‘Beest.’

Na een late lunch praatten we erover hoe het moest gaan als we er beiden niet waren. We namen wat mogelijkheden door, maar eigenlijk hadden we niet veel opties. Owen meenemen was op dit punt uitgesloten, hoe graag we dat ook eigenlijk wilden. Zijn bestaan zou snel genoeg bekend worden, maar ik had nog helemaal niets kunnen regelen rond zijn erkenning. Ik hoopte dat allemaal rond te kunnen krijgen in de week tussen de verloving en de bruiloft. Ik bleef erbij dat Owen daar in ieder geval bij hoorde te zijn. Mandor zag wel wat bezwaren, maar zei tevens dat het een kwestie van tijd aan het worden was.
“Er lijkt bijna niemand te geloven in de politieke smoes,” zei hij.
“Dat komt door ons,” wist ik. “Van mij weten de meeste dat ik me daarvoor niet zou laten gebruiken, van jou weten ze dat kennelijk ook. Maar het komt de koninginnen maar wat goed uit. Deirdre weet dat er meer achter zit, hoe het met Dara zit weet ik niet.”
“Ik weet vrijwel zeker dat ze niet vermoedt dat we een kind hebben en hokken,” zei hij. “En als ze iets begint te vermoeden, is mijn vader in staat om ook daarvoor een blokkade bij haar te plaatsen. Misschien heeft hij dat al gedaan zelfs. Despil weet het, Merlijn weet wel van het samenwonen, niet van Owen. Jurt heeft dan die blokkade, het is echter zeer de vraag hoe lang deze blijft zitten.”
“Jurt kennende zal dat verdwijnen op een uiterst ongelegen moment.”
We keken elkaar aan, ik zag dat hij aan dezelfde gelegenheid dacht als ik, maar we spraken het niet hardop uit.
“Laten we hopen dat het nog een week of wat stand houdt,” zei hij alleen. “Verder denk ik dat we voor de komende dagen het kindermeisje maar moeten activeren.”
“Denk je dat het te vertrouwen is?” vroeg ik bedenkelijk.
“Als jij een andere oplossing weet, dan graag.”
“Helaas niet. Hem alleen laten met de valk is ook niet ideaal, daar is hij nog wat klein voor.”
“Hmm. Het kan een oplossing zijn. Dan roep ik voor de zekerheid nog een paar demonen op om hem te kleden en hem eten te geven.”
“Eerlijk gezegd lijkt me dat niets Mandor. Het zal voor ons om een dag of twee gaan, voor hem zijn het er zes. Ik denk dat het kindermeisje de beste mogelijkheid is.”
“Goed, dan laat ik de demonen wel zitten. Ik zou het trouwens prettig vinden als de valk het kindermeisje in de gaten houdt… je weet maar nooit.”
“Goed idee. Als er nu iets aan de hand is, kan ze ons dan bereiken?” Ik realiseerde me dat hij het voor een keer over ‘de valk’ had in plaats van over ‘dat beest’.
“Eigenlijk niet.” Hij dacht even na. “Ik kan haar één van onze troeven geven, die moeten toch hier blijven.”

Toen Owen die avond op bed lag, haalde ik Mary Ann. Mandor legde haar uit dat we beiden voor een paar dagen weg zouden zijn en ze dan voor Owen geacht werd te zorgen. Haar gezicht lichtte op, ik wist dat ze Owen leuk vond en het liefst haar taak als kindermeisje helemaal terug zou hebben.
“Het is dus tijdelijk, alleen zolang we weg zijn,” zei Mandor streng. “Daarna wordt alles weer zoals vanouds.”
“Uiteraard, dat begrijp ik. Ik had al gezegd dat de rol als hoofd van de huishouding me ook bevalt,” haastte ze zich te zeggen. “Maar voor Owen zorgen zal een welkome afwisseling zijn, hij zal niets tekort komen.”
“Zeker niet. De valk zal trouwens ook een oogje in het zeil houden,” zei hij.
Ze trok een tikje bleek weg en keek me smekend aan.
“Ik zal Malfoy duidelijke instructies geven,” zei ik. “Hij is aan Owen gebonden en zal erop toezien dat niemand de jongen iets aandoet.”
“Oh, als U denkt dat het nodig is…”
“Ik hoop dat het niet nodig zal zijn.”
“Goed,” zei Mandor. “Dan zullen we nu maar even doorspreken over hoe om te gaan met Owen.”
Samen gaven we haar allerlei richtlijnen over wat wel te doen en wat vooral niet te doen met onze zoon. Mandor zei een paar keer met klem dat ze het kind nooit en te nimmer mocht slaan of op een andere manier pijn doen, waar ik aan toe wist te voegen dat Malfoy dat absoluut nooit zou toestaan.
Mary Ann zei toe dat ze haar uiterste best zou doen om alles goed te laten verlopen. Ik wist dat het waarschijnlijk goed zou lukken, in de eerste maanden van zijn leven had ze zich zo goed van haar taak gekweten dat ik mezelf een enorme stoethaspel had gevoeld met het kind en mede daardoor niet echt een band met hem kon opbouwen. Het was in meerdere opzichten goed geweest dat Mandor besloten had om zich over Owen te gaan ontfermen.
Na het gesprek gingen Mandor en ik naar buiten. Terwijl hij op afstand bleef, riep ik Malfoy, die al snel kwam aanvliegen. Ik strekte mijn arm en hij landde. Met hem had ik een ander soort band dan met Fillipien, met de laatste was deze vele malen hechter, we begrepen elkaar uitstekend. Met Malfoy was dat allemaal wat moeizamer, ik moest bij hem heel duidelijk zijn met wat ik van hem verwachtte. Dat hij Owen moest beschermen sprak voor hem vanzelf, maar kostte me moeite om hem helder uit te leggen dat Mary Ann voor Owen zou zorgen en dat Malfoy uitsluitend mocht aanvallen wanneer hij Owen in gevaar wist. Owen zou dat ook zelf aangeven. Ook vroeg ik hem om hier alles in de gaten te houden. Ik had geen contact met deze valk door Schaduwen heen, dus hij moest zoveel mogelijk op zijn instinct afgaan over hoe te handelen in bepaalde situaties.
Daarna liet ik hem vrij en gingen Mandor en ik een eind wandelen. Het was een apart gevoel om te beseffen dat dit de laatste avond hier was als ‘vrij stel’.

De volgende ochtend na het ontbijt, lieten we Mary Ann weer komen om alle instructies nog eens goed door te nemen en hier en daar wat toe te voegen. Owen, die in de eerste instantie rustig was gaan puzzelen, begon al snel lont te ruiken en omklemde keer op keer Mandor of mij.
“Pappa niet weg! Mamma niet weg! Ik mee!” riep hij steeds weer en huilde af en toe. Uiteraard probeerden we hem te troosten door te zeggen dat het maar voor een paar dagen was. Hij bleef echter huilerig. Het sneed me door mijn hart hem hier achter te moeten laten en ik zag dat Mandor er ook moeite mee had. De belofte dat Mary Ann en Malfoy bij hem zouden blijven, maakte niet veel indruk, dat was niet wat hij wilde.
Uiteindelijk pakte Mandor een troef van zichzelf die alleen vanuit hier werkte en gaf deze aan Mary Ann.
“Meteen laten weten als er iets is,” zei hij bars. Hij knuffelde Owen en zei hem dat hij echt moest gaan. Ik nam het jochie van hem over dat hard: “Nee, pappa, nee!” gilde. Samen keken we toe hoe hij door een troef verdween. Daarna aarzelde ik niet langer en nam ook afscheid.
“Over een paar dagen zijn we weer terug,” beloofde ik en gaf hem aan Mary Ann. Owen gilde en krijste terwijl hij zich probeerde los te worstelen. Mijn zoon is sterk en erg behendig. Op het moment dat ik door de troef heen stapte had hij zich los weten te wurmen en was hij vlak achter me. Het scheelde bijna niets of hij was meegegaan.

Misschien was het maar goed dat ik verkeerd uitkwam, anders had ik nog een poos lopen piekeren over Owen. Ik kwam dus weer niet op de vlakte die op de troef was afgebeeld, zo langzamerhand begon ik nieuwsgierig te worden naar die vlakte in het echt.
Deze keer was het een verlaten dorpje. De lucht was grauw en in de verte woedde een storm. Hier was ik nog niet eerder geweest. Ik kwam tot de conclusie dat er in snel tempo werelden werden opgegeten door de Vernietiger, misschien is Morlog best een goede naam. Ik vroeg me af waar de bewoners eigenlijk heen waren. Waren ze gewoon vertrokken naar een andere plaats, waren ze weg van deze Schaduw of waren ze helemaal niet meer?
In het oog van de storm, die rap dichterbij kwam, zag ik iets van ogen. Ik wist weinig tijd te hebben, toch wilde ik wat meer aan de weet komen en concentreerde me op de omgeving. Er was nog iets van Patroon waarneembaar, dit was één van de Schaduwen die daaronder viel. Voorzichtig begon ik me te concentreren op Patroon en haalde het beeld daarvan naar boven in mijn gedachten. Het versterkte mijn concentratie en ik begon te zoeken naar wat er precies mis was op deze Schaduw. De wereld om me heen veranderde ogenblikkelijk en ik zag de storm als een soort gat. Ik concentreerde me verder op Patroon en dacht aan dat wat tussen de lijnen zit. Dat wat er niet is, een soort afwezigheid. In het gat dat naderbij raasde zag ik toen een gestalte die niet compleet bleek te zijn. Vaag menselijk, het miste behoorlijk veel en het draaide met de wervelwind mee. Het leek niet helemaal af te zijn, het miste kleur en diepte. Af en toe was er een stukje van de gestalte zien, het klopte gewoon niet. Het miste handen en voeten, het had wel twee armen en twee benen. Alles aan de gestalte wapperde alsof het een lappenpop was. Soms draaide dat wat het gezicht moest voorstellen mijn kant uit. De mond was wijd opengesperd, alsof het heel hard aan het schreeuwen was. Toen hoorde ik ook gegil. Het ging door merg en been.
Er was nog maar heel weinig tijd over. Met iedere honderd meter dat het dichterbij kwam, werd de wereld kleiner. Hoewel ik het stukje waarop ik stond steviger had gemaakt door er gewoon te zijn, zou het niet stand blijven houden. Ik probeerde de Schaduw wat meer stevigheid te geven door er een stukje bij te vormen, maar het had geen enkele zin. Voor zoiets is gewoon veel tijd en concentratie nodig en dat gaat niet als de wereld om je heen rap wordt vernietigd.
Ik had sterk de indruk dat dat figuur hetgeen was dat de storm creëerde. Het bewoog mijn richting uit, al was dat niet met opzet. Het wezen leek geen ogen te hebben, het zag me in ieder geval niet.
Het was een hele wereld aan het slopen, ik had echter geen flauw idee of dit expres was, of een bijeffect van iets anders. Intussen merkte ik hoe de dingen om me heen steeds sneller verdwenen. Niet alleen de vastigheid, maar ook de toekomst en het verleden. Wat was oorzaak en wat het gevolg? Wat had ik hiermee te maken?
Als ik nog langer had gewacht, zou ik vermoedelijk ook zijn verdwenen. Met in mijn achterhoofd de vraag of mijn bestaan dan ook volledig gewist zou zijn, pakte ik de troef van de stallen van Amber. Een plaats was altijd bereikbaar, een persoon niet. Troeven met de bescherming van Patroon om me heen ging echter niet, dus ik liet dat zakken. Het verdwijnen van de wereld om me heen ging ineens nog een stuk sneller. Ik concentreerde me en was vrijwel meteen daar waar ik wezen wilde. Ik wist zeker dat ik net getuige was geweest van een volledige vernietiging van een Schaduw.

Reizen via troef is altijd abrupter dan reizen via Schaduw. Misschien dat daarom dat laatste mijn voorkeur heeft. Reizen door Schaduw gaat toch wat meer geleidelijk, er worden steeds een aantal dingen veranderd en uiteindelijk kom je op de plaats waar je wezen wilt. Zelfs een Hellerit, hoewel vreselijk uitputtend, heeft toch wat meer dat vloeiende van het overgaan van de ene plaats naar de andere.
Ik kwam van een vreselijke storm plotseling terecht op een zonovergoten binnenplaats met gewone, alledaagse geluiden. Er liepen wat mensen, die tersluiks naar me gluurden en tegelijkertijd een bepaalde afstand bewaarden. Ik kon me niet herinneren dat ik dat eerder zo had meegemaakt, maar ik was hier al een poos niet geweest. Ik ging iets buiten het zicht staan van al die nieuwsgierige ogen, pakte mijn troevendeck en zocht de speciale troef van mijn vader er tussenuit. Ik concentreerde me en voelde meteen dat hij was afgeschermd. Dat was iets wat ik niet eerder had ervaren met Julian, dus ik verbaasde me lichtelijk. Toen sprak ik mezelf vermanend toe, mocht die man geen privacy hebben dan? Hij had toch ook zijn eigen leven! En ik kon mijn dieren gewoon naar me toe roepen, dat bijpraten kwam dan later wel.
Toch een beetje beduusd stak ik de troef weer terug tussen de andere kaarten. Toen pas merkte ik de aanwezigheid van Fillipien op die op het dak van één van de stallen zat en me verontwaardigd gadesloeg.
‘Belachelijk dat je me niet eens ziet!’
‘Mijn excuses. Ik dacht dat je nog bij mijn vader was en lette niet op.’
‘Geen idee waar je mee bezig bent, maar dat wachten ben ik nu wel zat. We hadden de opdracht gekregen om hier heen te gaan.’
‘Geweldig! Ik ben blij dat jullie er zijn.’
Ze vloog op, cirkelde even rond, landde op mijn schouder en pikte me zachtjes in mijn wang. Ik krauwde haar in haar nek en liet haar merken dat ik haar gemist had. Intussen liepen we naar de stal toe, waar Boudicca al aan het uitbreken was. Nu pas was me duidelijk waarom iedereen afstand hield. Niet zozeer vanwege mijn aanwezigheid, maar die van het paard en vermoedelijk ook de valk. Ik klopte Boudicca op de hals, in een paar dagen tijd was ze beslist alweer gegroeid! Ik verzorgde haar, ze leek uitgehongerd te zijn. Een staljongen probeerde me haastig te vertellen dat ze geprobeerd hadden haar te voeren, maar dat ze alles had geweigerd – eigenlijk had ze alle aangeboden voedsel gewoon weggeschopt.
“Hoe komt ze dan in de stal?” vroeg ik.
“Ik heb geen idee. Ze stond er gewoon. En die valk zat op het dak en bedreigde iedereen die in de buurt kwam.”
Hmm, mijn dieren waren een reputatie aan het opbouwen. Een reputatie die zich mogelijk ook wat zou gaan afspiegelen naar mij. Grappig.
Nadat ze genoeg gegeten en gedronken had, zadelde ik haar, steeg op en reden we naar Amber-stad. Ze was sneller dan ooit, het was fantastisch om zo te kunnen rijden. We denderden van de Kolvir af, Fillipien vloog enthousiast voor ons uit. Met een vaart reden we de stad binnen, toen moesten we wel snelheid afnemen en stapvoets verder gaan. Fillipien kwam weer op mijn schouder zitten. Ik keek om me heen. Ik was een keer eerder in de stad geweest, maar toen alleen om een museum te bezoeken. Nu was ik er voor iets totaal anders: geschikte kleding en schoeisel voor een verloving. En een kapper – ik moest echt naar een kapper. Er was niets meer met mijn haar aan te vangen de laatste paar dagen.
We hadden veel bekijks, toch bleef iedereen uit de weg. De buurt waar we doorheen reden, kwam me totaal niet bekend voor, ik wist helemaal de weg hier niet. Natuurlijk kon ik vragen naar een goede kledingzaak, maar dan nog. Ik had meer advies nodig en de meest geschikte persoon was mijn moeder. Heel even dacht ik aan Flora, maar besloot dat niet te doen. Ik had geen zin om naar één of andere Franse modezaak gesleept te worden om vervolgens gekleed te gaan worden in de smaak van Flora. Daarbij kwam dat ik het voor mijn verloving en ook huwelijk prettiger vond om met mijn eigen moeder te gaan winkelen dan met een tante.
Ik stapte af en troefde naar Rhexenor. Het contact kwam snel tot stand, zo te zien zat hij ergens in een herberg.
“Morwenna, leuk je weer te zien! Zie ik het goed dat je in de stad bent?”
“Net aangekomen,” zei ik. “Eigenlijk zou ik mijn ….”
“Wij ook!” viel hij me enthousiast in de rede. “Ik bedoel dat we in de stad zijn. Allemaal!”
“Wie allemaal?” vroeg ik geschrokken. Misschien was Flora toch niet zo’n gek alternatief. Rhexenor kennende had hij de halve familie meegenomen en daar zat ik niet op te wachten.
“Nou, wij natuurlijk! Ik, Dyenne, de baby en je ouders!”
Ik herademde. Gelukkig niet met een heel regiment van neven en ooms.
“Komt goed uit, ik heb mijn moeder eigenlijk nodig voor advies. Ik heb wat kleding nodig.”
“Wij zijn ook op kledingjacht,” grijnsde hij. “Maar we zijn net gaan lunchen omdat je vader, het kindermeisje en Dyenne moe werden van het winkelen.”
Ah, ze hadden dus een kindermeisje. En dat ging mee om kleding te kopen? Nou ja, dat was hun zaak natuurlijk.
“Misschien kun je me doorhalen?” stelde ik voor.
“Niet handig met dat paard hier in de herberg.” Soms is mijn neef niet bepaald snugger.
“Je zou naar buiten kunnen gaan.”
“Of je kunt gewoon naar ons toe komen.” Hij begon me uit te leggen waar ze precies waren, maar het zei me helemaal niets.
“Ik kan dat doen, maar dan ben ik nog even onderweg. Ik ken de stad niet, weet je.”
Hij zuchtte.
“Weet je wat, ik troef je zo wel. Dan haal ik je door.”
Ik verbrak het contact, steeg weer op en reed een eindje. Na een poosje troefde Rhexenor terug en stak zijn hand uit.
Even later stond ik met de dieren in een steegje. Rhexenor had meteen afstand genomen van vooral Boudicca en bekeek haar met enig ontzag. Boudicca brieste en schraapte met haar hoef over de bestrating.
“Als je hier straks naar links gaat, zitten we schuin aan de overkant in ‘de Kroon,’ zei hij. “Dan moet je maar doen alsof je hier toevallig bent.” Hij beende meteen weg, ik vroeg me af waarom het nu allemaal zo omslachtig moest. Ik pakte Boudicca bij de teugel en liep het steegje uit, Fillipien fladderde achter ons aan. Op het winkelplein keek ik om me heen, er was zo geen stal te bekennen. Eigenlijk was dat ook overbodig, er was geen enkele stal waar het paard goed in paste, laat staan dat er ergens goed voor Boudicca gezorgd kon worden. Ze kon uitstekend op zichzelf passen.
Ik liet haar voor de herberg staan, Fillipien fladderde naar het dak en ging broedend om zich heen zitten kijken. Veel mensen waren er trouwens toch niet op het plein.
“Morwenna, wat toevallig dat je hier bent!” riep Rhexenor uit zodra ik de herberg binnen kwam.
“Niet zo toevallig,” zei ik terwijl ik het gezelschap naderde. Ik had geen zin in dat toneelspel, ik ben er trouwens ook niet goed in. Doch om hem een beetje tegemoet te komen, besloot ik er verder geen woorden aan te wijden. Ik begroette mijn ouders en Dyenne en maakte kennis met het kindermeisje dat zich voorstelde als Amalia. Met haar rossige haar, groene ogen, kleine gestalte en bepaalde trekken in haar gezicht, kwam ze me ietwat bekend voor.
“Je bent toch niet toevallig familie van Fiona?” vroeg ik.
“Ik ben haar zus,” vertelde ze. “We hebben ieder een andere vader, die van mij is al heel lang dood.”
Ik boog me over de slapende Cathrynn in een superdeluxe reiswieg. Ze zag er anders uit dan een dag of wat geleden. Veel meer babyachtig eigenlijk. Slechts heel weinig blond pluishaar, een beetje bolle babywangetjes en een klein mopsneusje.
“Zo, die is veranderd zeg!” flapte ik uit.
“Sssshhht!” zei Dyenne, verschrikt om zich heen kijkend.
“Ik bedoel,” vervolgde ik , “dat die kleintjes binnen korte tijd zo ontzettend kunnen groeien.”
“Oh ja,” zei Dyenne opgelucht. “Groeien doet ze zeker.”
Ik ging naast haar zitten en informeerde met belangstelling naar de gezondheid van het kleintje en naar haar ontwikkeling. Hoewel het pas enkele dagen geleden was dat ik haar had gesproken, waren we aan een dergelijk gesprek helemaal niet toegekomen. Dyenne vertelde enthousiast dat het kind nog geen dag ziek was geweest, heel levendig was, ze kon al wat kruipen en begon zich op te trekken aan meubels.
“Zo, dat is best vlot volgens mij,” zei ik.
“Zeker wel, andere kinderen doen dat pas veel later,” zei ze trots. “Ze is ook erg intelligent.”
“Ze zegt ‘dada’ tegen mij,” zei Rhexenor voldaan.
“Met vier maanden al? Knap hoor,” vond ik. Dit kind ging ontzettend snel vergeleken met Owen die gewoon veel rustiger en bedachtzamer van nature is. Maar dat waren dingen waar ik het niet over kon hebben.
“Amalia is ook mee voor nieuwe kleding,” vertelde Dyenne enthousiast. “Morgen komt ze mee naar de verloving, want dan kan ze ook wat op Cathrynn letten. Die gaat natuurlijk ook mee.”
Dat stak toch wel een beetje. Het was maar goed dat ze het van tevoren zei, ik besefte ineens dat er mogelijk meer ‘jonge kinderen van’ aanwezig konden zijn. Nu was ik in ieder geval voorbereid. De kinderen van anderen wel en onze zoon niet.
“Leuk dat je er bij zult zijn,” zei ik met een vriendelijk knikje richting Amalia. Ze bloosde een beetje.
“Die verloving schijnt nogal wat opzien te baren,” zei mijn moeder met een frons. “Iedereen heeft het erover.”
“En nu weet heel Amber-stad dat we hier onze kleding ervoor komen kopen,” zei Dyenne en keek gelukkig. “We hadden daarstraks heel veel bekijks, Rhexenor heeft echt mensen weg moeten jagen. Er werd naar ons gestaard, er werden dingen opgeschreven en er werden schetsjes gemaakt. Dat staat morgen allemaal in de krant.”
Ai, dat was een aspect waar ik helemaal niet aan had gedacht. Dat we zo herkenbaar waren binnen deze stad. Ach, het zou allemaal wel meevallen, tenslotte had ik niet zoveel aandacht gehad.
“Kom jij ook uit deze stad?” vroeg ik aan Amalia. Ze sprak met hetzelfde accent als Dyenne. Ze knikte.
“Er is hier heel veel krijgen op gebied van kleding,” zei ze een beetje verlegen. “Al doet iemand als Flora hier nooit boodschappen. Iedereen vraagt zich af waar ze haar garderobe vandaan heeft.”
Ik had me dat eigenlijk nooit afgevraagd, iets dat alles te maken had met mijn desinteresse voor mode en kleding. Ik besefte heel goed dat ik daarin wat zou moeten veranderen, iets dat mijn positie straks met zich mee zou brengen. Voor nu was het wellicht goed dat ik mijn garderobe voor zowel de verloving als het huwelijk in Amber-stad wilde kopen, dat kweekte misschien wat goodwill voor Huis Amber voor zover dat nodig was.
“Wat die verloving betreft,” ik keek mijn moeder aan, “zou ik graag samen met jou wat rondkijken voor kleding. Ik wil ook naar een kapper.”
“Dat laatste is geen overbodige luxe,” zei ze, “zelfs zonder aanstaande verloving.” Iedereen aan tafel was het duidelijk met haar eens.
Ik bestelde een high tea voor mezelf en vroeg de anderen of ze ook nog wat wilden eten of drinken. Ze bleken eigenlijk al klaar te zijn met lunchen, maar voor de gezelligheid wilden ze nog wat thee mee drinken. Ik liet tevens een extra schaal muffins brengen die binnen een mum van tijd leeg was, vooral dankzij de bijdrage van Rhexenor. De baby sliep rustig door alles heen en Dyenne glunderde toen ik zei dat het een mooi meisje was.
Rhexenor stond erop om alles te betalen voor iedereen. Hij had nu weer geld, vertelde hij, een paar dagen geleden had hij zijn inkomen als prins van Amber opgehaald in het paleis. Dat deed me eraan denken dat mijn vader ook eens had gezegd dat ik recht zou hebben op een inkomen, ik had er echter tot nog toe niet echt gebruik van gemaakt. Voor de inkopen die ik van plan was zou ik de rekening op moeten laten sturen, ik had niet veel geld bij me en manipuleren met Patroon zou hier wat moeilijk gaan.
“Ik blijf wel hier,” zei mijn vader en wees op een stapeltje ‘Golden Gazettes’ dat op de tafel lag en waarin hij al was begonnen te lezen.
“Ik moet nog wat aan kadootjes kopen,” zei Rhexenor.
“Je dochter heeft ook kleertjes nodig,” zei Dyenne. “Maar je hoeft niet mee, dat kunnen Amalia en ik uitstekend zelf uitzoeken. Ik heb alleen geld nodig.”
Hij overhandigde haar zonder blikken of blozen een grote zak met munten.
“Zeg,” zei mijn moeder tegen mij, “is die aanstaande van jou een beetje knap?”
“Dat is hij,” zei ik.
“Nou en of,” zei Amalia terwijl ze heftig knikte. Ik keek haar strak aan, wat was er aan de hand? Ze bloosde en schuifelde naar achteren, iets dat mijn wantrouwen wekte. Ik besloot geen scène te gaan maken hier in de herberg, maar ik moest hier meer van weten.
“Je kunt vanavond bij ons eten,” bood Dyenne aan terwijl ze de reiswieg oppakte.
“Graag,” nam ik het aanbod met beide handen aan. “Ik heb ook geen overnachtingsplek, of het zou in Amber moeten zijn. Zou ik bij jullie kunnen slapen ook?”
“Uiteraard,” zei Dyenne verrast terwijl ze mijn moeder aankeek die kort knikte. Ik meende het gezicht van Amalia te zien betrekken.
Met mijn moeder verliet ik de herberg, nadat er was afgesproken om elkaar hier over enige uren weer te treffen. Onmiddellijk toen ze het paard en de valk zag, betrok haar gezicht, terwijl ik ineens een ingeving kreeg.
“Een moment, even iets controleren,” zei ik en liep naar Boudicca om in de zadeltassen te kijken. De laatste keer had mijn vader daar een aantal flessen wijn in gestopt, misschien zat er deze keer ook iets in. En zo was het ook. In een zijden zakje vond ik een drietal vreemdsoortige knikkers, waarvan ik vermoedde dat het elfenknikkers waren, iets waarover hij de vorige keer had gesproken als zijnde geschikt speelgoed voor Owen. In de andere tas bleek een zak geld te zitten. Hij moest bepaald een vooruitziende blik hebben gehad.
De knikkers liet ik in de zadeltas, er was niemand die het in zijn hoofd zou halen om in de buurt van het paard te komen. De blauwe fluwelen zak nam ik mee.

Mijn moeder heeft, in welke stad ze ook is, een fijne neus om de juiste winkels te vinden. Ze zal ook nooit verdwalen in een stad. Al vrij snel stonden we in een kleine, maar gezellig aandoende kledingzaak en legde ik uit aan de winkeldame waar ik naar op zoek was.
“We hebben hier het één en ander hangen,” zei ze en nam me van het hoofd tot de voeten op. “Maar misschien is het raadzamer als U iets op maat laat maken. U bent iets groter dan gemiddeld en ook iets dunner, dus er is gewoon wat minder keus.”
“Op maat maken is prima,” zei ik. “Kan dat onmiddellijk gedaan worden?”
Ze slikte even.
“Dat gaat echt niet, daar is tijd voor nodig. Maatkleding kost een paar dagen.”
“Die hebben we niet,” zei mijn moeder. “Mijn dochter gaat zich morgen verloven en dan moet het klaar zijn.”
“Uiteraard betaal ik voor het extra werk,” voegde ik eraan toe.
Desondanks trok de dame een tikje bleek weg.
“U gaat zich morgen verloven? U bent toch niet toevallig…”
“Die prinses van Amber?” maakte mijn moeder de vraag voor haar af. “Dat is ze wel, dus U begrijpt nu dat er haast bij is? Natuurlijk zal het de naam van deze zaak alleen maar ten goede komen als U op een dergelijk korte termijn voor een geschikte jurk kunt zorgen. En uiteraard snapt U nu ook dat het om confectie moet gaan.”
“Ja ja, natuurlijk,” stamelde de dame. “Ik zal even gaan overleggen met mijn collega.” Ze rende weg en even later hoorde ik haar en een andere dame op gedempte toon met elkaar praten. Zowel mijn moeder als ik hebben goede oren en het was zeer duidelijk dat de woorden die ze tegen elkaar over mij spraken, niet al te vriendelijk waren. Vooral het feit dat het zo snel allemaal moest, lag ze nogal zwaar op de maag.
“We kunnen ook naar een ander,” stelde ik mijn moeder voor.
“Dat zou kunnen, ik ben echter bang dat je dan hetzelfde verhaal zult krijgen Morwenna. Het is niet gepast hoe ze over je praten, maar een beetje gelijk hebben ze wel. Het is typerend voor jou om pas op de dag voor de verloving aan andere kleding te gaan denken. Wanneer ben je van plan te gaan winkelen voor je bruidsjurk?”
“Oh, volgende week ofzo,” zei ik luchtig. “De bruiloft is over acht dagen.”
Haar ogen werden groot van verbazing en ze keek me doordringend aan.
“Is daar een reden voor? Zo snel na de verloving… dat is zeer ongebruikelijk.”
“Veiligheidsredenen,” zei ik.
Ze leek opgelucht te zijn en knikte.
“Daarom dus. Ik heb het één en ander gehoord en gelezen over jullie aankomende verbintenis. Het is het gesprek van de dag, weet je. Er word gezegd dat dat hele voorgenomen huwelijk zoiets is als dansen op een vulkaan.”
“Mensen kletsen zoveel,” zei ik geërgerd. “Zelf heb ik er bijna niets over gehoord.”
Op dat moment kwam de dame weer terug.
“Ik kan voor U regelen dat U het morgenochtend op kan halen,” zei ze. “Is dat snel genoeg?”
“Dat moet dan heel vroeg zijn,” zei ik. “Om een uur of zes? Want ik neem aan dat er dan nog wat afgespeld moet worden ook?”
“Zes uur is goed,” zei ze. Ze nam ons mee naar een zithoek waar een paar stoelen stonden en tafeltjes. Op die tafels lagen stapels catalogi, vol met allerlei maatkleding. Samen met mijn moeder keek ik er een aantal door en uiteindelijk koos ik voor een goed aansluitende jurk met pofmouwen.
“Een beetje sprookjesachtig,” zei mijn moeder, “het heeft wel wat.”
Over de kleur hoefde ik niet lang na te denken, dat werd ijsblauw. Mijn moeder raadde me witte lange handschoenen aan en de winkeldame was het met haar eens, dat paste er uitstekend bij. Zelf wilde ik er ook nog een zijden mouwsjaal bij, ook wit met een ajourpatroon. Er werd me een soort model aangepast van de jurk die ik wilde hebben en er werd van alles op de stof afgetekend en gespeld.
Ik betaalde het volledige bedrag alvast aan, zodat ik me daar de volgende dag niet druk over hoefde te maken.
Zodra we de winkel uitstapten, zag ik allemaal mensen links en rechts wegschieten.
“Die hebben allemaal staan koekeloeren daarnet,” wist mijn moeder. “Ja meid, met dat huwelijk ga je echt in een glazen huis wonen.”
“Vervelend,” vond ik.
“Zeg, die aanstaande van jou, wanneer zal hij het zich verwaardigen om eens kennis te komen maken?” vroeg ze. “Ik vind het toch een beetje vreemd zo. Ik neem aan dat je vader al met hem heeft gepraat…”
“Oh ja,” verzuchtte ik. “Meerdere malen zelfs.”
“Maar eigenlijk zijn wij degenen die toestemming moeten geven.”
“Wat? Alles is al geregeld! Ik begrijp dat je kennis wilt maken, ik heb echter al gezegd dat hij druk bezet is steeds…”
“Dat neemt niet weg dat dit niet volgens de regels van fatsoen gaat. Hij had allang kennis moeten komen maken en je vader officieel moeten vragen om je hand. Al is het alleen maar voor de vorm. Dit kan echt niet Morwenna! Ik sta erop dat ik hem… en je vader natuurlijk… dat we hem zien en spreken vóór de verloving. Ik neem aan dat je iets kunt regelen.”
Ik zuchtte diep. Natuurlijk had ze gelijk, maar er was al zo weinig tijd. We liepen door een paar straatjes naar een schoenmaker en ze bleef voor een etalage staan.
“Kijk,” wees ze. “Die passen uitstekend bij je jurk.”
Het waren een soort lichtbruine rijglaarsjes, zelf vond ik ze niet zoveel anders dan degene die ik al droeg. Maar toen ik daar iets over opmerkte, werd mijn moeder een beetje boos.
“Je kunt het niet maken om met een paar afgedragen laarzen op een verloving te komen. En deze zijn er ook in een lichtgrijze tint.”
We gingen de winkel binnen. De schoenmaker zei dat hij de laarzen niet op voorraad had, maar hij kon ze wel maken. Als hij deze nacht zou doorwerken, waren ze morgenvroeg klaar. Mijn voeten werden opgemeten, ik zocht het leer uit, zo lichtgrijs dat het zilver leek en ook hij werd alvast volledig betaald.
Daarna gingen we op zoek naar een kapper. Ik schoot snel een steegje in en pakte daar de troef van Mandor. De contouren van zijn knappe gezicht vervaagden vrijwel meteen en ik zag hoe hij met een zeer ongelukkig gezicht een vreselijk flitsend groen pak stond te passen.
“Hee, jij mag me zo niet zien,” zei hij geschrokken. “Ik troef je zo terug.”
“Nee, ik wil je nu spreken. Dat pak is trouwens vreselijk,” zei ik hartgrondig.
Hij zuchtte.
“Dara. Die staat erop dat ik dit pak neem, want het past zo goed bij haar paarse jurk.”
“Kan zijn, maar het past niet bij mij. En je moet bij mij passen, niet bij haar. Bovendien heb ik een hekel aan groen.”
Even flitste er een opgeluchte trek over zijn gezicht.
“Waar troef je eigenlijk voor?”
“Mijn ouders.” Ik vertelde hem dat er kennis gemaakt diende te worden en wel per direct. Zo’n beetje dan.
“Oh, dat is waar ook. Ik heb er helemaal niet meer aan gedacht. En er is al zo weinig tijd.” Hij dacht even na. “Weet je wat, ik regel dat ik hier even weg kan. Vanavond na het eten of zoiets? Is dat wat?”
“Ik denk het wel. Dan zal ik je troeven.”
“Denk je dat ze toestemming zullen geven?” vroeg hij zorgelijk.
“Ze kunnen dat maar beter wel doen,” zei ik. “Anders krijgen ze met mij te doen.”
Hij lachte zacht toen ik de verbinding verbrak. Ik liep weer terug naar mijn moeder.
“Mandor komt vanavond na het eten kennis maken.”
“Mooi zo,” zei ze tevreden.

We gingen naar een kapper waar we allebei ons haar lieten doen. Wassen, bij mij veel uitkammen en knippen. Ik liet er flink wat afhalen, tot op ongeveer halverwege mijn rug. Daarna werd het aan de achterkant opgestoken, de zijkanten bleven vrij. Het was een heel ander gezicht, maar het stond me wel. Onwillekeurig dacht ik aan Flora die me had gezien in Tir-na n’Oght met twee kleine kinderen en mijn haar opgestoken… Ik kreeg adviezen hoe te slapen vannacht en hoe ik het haar morgen weer zelf in model kon brengen.
Mijn moeder zag er heel goed uit, ze had haar donkerblonde haar laten vlechten en deze zaten op een prachtige manier om haar hoofd gedraaid. Beiden kregen we wat gipskruid mee, dit konden we dan morgen nog als extra versiering in ons haar steken.
“En nu nog een boeketje,” zei mijn moeder toen we weer terug keerden naar de herberg.
“Waarom? Dat is toch pas als we trouwen?”
“Ook bij een verloving zoals deze,” zei ze beslist. “Eigenlijk moet hij dat regelen, maar dat wordt meestal vergeten. Een boeket en één losse bloem, die hij in zijn knoopsgat moet steken.”
In een bloemenwinkel, gespecialiseerd in bloemsierkunst en grafwerk, liet ik een boeketje samenstellen van witte rozen, blauwe lavendel en gipskruid. En een losse roos en lavendeltakje voor het knoopsgat. Alles werd speciaal geprepareerd zodat de boel de volgende dag niet verlept zou zijn.
Weer terug bij ‘de Kroon’ bleek iedereen er al te zijn, Dyenne en Amalia hadden tassen vol kinderkleding bij zich. Het hele gezelschap ging via een troef van Amalia naar het landhuis van Rhexenor, ik volgde op eigen gelegenheid met paard en valk.
Bij de stal verzorgde ik Boudicca en gaf haar te eten. Ik zei haar dat het beter was dat ze buiten bleef, de stal en zij waren gewoon niet met elkaar in verhouding. Fillipien beloofde een oogje in het zeil te houden en ik ging het landhuis binnen, waar voorbereidingen werden getroffen voor de maaltijd. Ik ging op zoek naar Amalia, die me steeds leek te ontwijken. Uiteindelijk lukte het me om haar in een gang alleen te treffen en ik viel meteen met de deur in huis.
“Waar ken jij Mandor van?”
“Nou gewoon,” zei ze en bloosde allerhevigst, zoekend naar een mogelijkheid om weg te kunnen komen. Ik had de indruk dat ze echt een heks was.
“Niet goed genoeg,” zei ik snijdend. “Waar ken je hem van?”
“Ik heb hem wel eens gezien.”
“Leuk voor je. Bij welke gelegenheid?”
“Hij is toch een Sawall? Ik ben een zusje van Fiona.”
“Ja en? Dat verklaart niets.”
“Als je soms denkt… ik heb niets met hem gehad,” zei ze een beetje boos. Nee, dat had ik ook niet verwacht, maar ik wilde ook niet dat ze zou denken een kans te hebben.
“Ik weet dat jullie niets met elkaar gehad hebben,” zei ik scherp. “Je bent zijn type niet.”
Ze trok een beetje bleek weg. Zo, die zat. Wat dacht die troel wel!
“Hij is anders een heel goede tovenaar,” zei ze haastig.
“Wat heeft dat met jou te maken?”
“Hij is een goed tovenaar en er is geen betere demonenjager. Weet je of hij leerlingen aanneemt?”
Ik bekeek haar van hoofd tot de voeten. Rossig haar, sproetjes, groene ogen, mager en een lelijke lichtpaarse jurk. Geen partij eigenlijk. Toch mocht ik haar niet.
“Alleen in sommige situaties,” zei ik. En jou zal hij niet aannemen als ik het kan helpen.
Ik liet haar staan en liep even naar buiten om diep adem te halen. Meteen kwam Fillipien op me toe vliegen en landde op mijn schouder. Ze wreef haar kopje tegen mijn wang en ik kreeg een beeld door hoe ze met groot plezier ene Amalia de ogen uitrukte. Het is goed om een vriendin te hebben die je begrijpt.

Het eten was goed, alleen een beetje vreemd dat het kindermeisje gewoon mee aan tafel zat. Maar dat was nu eenmaal hun huishouden. Het grietje keek af en toe tersluiks naar mij, maar zodra ik haar richting uitkeek, draaide ze haar hoofd weg. Ik had daar geen vriendin gemaakt.
Verder was de maaltijd wel gezellig. Ik vroeg Rhexenor naar zijn wedervaren met Amblerash en kreeg een heel verhaal over mechs, schieten, ruimteschepen en andere aanverwante zaken. Mijn neef was de straf van zijn leven aan het uitzitten.
“Maar ik heb even vrij gekregen, ook vanwege jouw verloving,” zei hij.
“Oh ja, doet me eraan denken dat Mandor na het eten even wil komen praten met mijn ouders. Kan dat?”
“Natuurlijk.”
Na het eten moest de baby naar bed, maar ze was helemaal niet moe en maakte vreselijk veel lawaai toen Amalia haar oppakte en naar boven bracht. Op aanwijzing van mijn moeder ruimde het personeel de tafel af en zorgde voor koffie. Amalia kwam snel weer terug, het kind was boven nog steeds aan het krijsen.
“Ze heeft er geen zin in,” zei Dyenne.
“Ze zal niet zo moe zijn, want ze heeft veel in de stad geslapen,” zei Amalia. “Maar ze zal toch aan bepaalde regels moeten wennen.”
Rhexenor knikte instemmend terwijl Dyenne wat bedenkelijk keek. Ik vroeg me af, niet voor het eerst vandaag, hoe het zou gaan met Owen en zijn kindermeisje. Ik miste het jochie heel erg.

Ik liep naar de hal en troefde Mandor. Even later haalde ik hem door, hij zag er goed uit in een donkergrijs, onberispelijk zittend pak. Daaronder een wit overhemd en een lichtblauwe stropdas.
“Wat een lawaai,” zei hij naar boven kijkend. Cathrynn was nog steeds vreselijk aan het brullen.
“Verzorgers en kind hebben ieder andere ideeën over bedtijd,” legde ik uit.
Hij grinnikte even en keek me toen aan. Hij hield nog steeds mijn hand vast, eigenlijk was dat al ongepast lang voor een stel dat elkaar volgens de buitenwereld nauwelijks zou moeten kennen. Ik besefte dat dit onze eerste ontmoeting in het openbaar was sinds heel lange tijd.
“Je haar zit leuk zo,” zei hij warm en streelde het voorzichtig met zijn andere hand. “Heb je dat voor mij gedaan?”
“Ik ben blij dat je het leuk vind,” zei ik opgelucht. “Er was niet veel meer mee te beginnen, dus ik heb er een stuk af laten halen. Jij ziet er trouwens ook goed uit.”
Hij lachte en trok me een beetje naar zich toe. Toen bedacht hij ineens waar hij was en liet me met zichtbare tegenzin los.
“We zullen het maar netjes houden,” zei hij zacht. “Dit is trouwens niet wat ik morgen aan zal hebben.”
“Dan heb ik goed nieuws voor je,” zei ik terwijl ik zijn arm pakte en hem naar de eetkamer begeleidde, “de spijkerbroek die ik nu draag, zal ik niet dragen op onze verloving.”
Eerlijk gezegd vormden we zo een raar stel. Hij onberispelijk gekleed en ik nog steeds in mijn reiskleding.
Er viel een stilte zodra we de kamer binnen kwamen, iedereen staarde naar Mandor. Blijkbaar maakte hij heel veel indruk. Hij gedroeg zich alsof hij het niet in de gaten had, begroette Dyenne als eerste door een buiging te maken en haar een handkus te geven. Daarna schudde hij Rhexenor de hand, die stevig terug schudde.
“Voorzichtig,” zei mijn geliefde. “Die hand heb ik nog nodig!”
Amalia kreeg een knikje en daarna stelde ik hem netjes voor aan mijn ouders. Hij begroette hen uiterst vriendelijk, hij leek geheel niet nerveus te zijn.
“Bijzonder aangenaam U beiden te ontmoeten,” zei hij. En ja, hij dronk graag een kop koffie. Mijn moeder schonk voor iedereen in en er werd wat gekeuveld over ditjes en datjes. Na de koffie stond mijn moeder op, zoals altijd nam ze de regie in handen.
“Dyenne, vind je het goed dat we even gebruik maken van de tuinkamer?”
“Eh, ja… dat hoef je toch niet te vragen...”
“Goed.” Ze keek mijn vader, Mandor en mij beurtelings aan. “Als jullie meekomen?”
“Ik zal maar weer eens naar de baby gaan kijken,” zei Amalia tegen Dyenne en glipte vlak voor ons de kamer uit. Ik vroeg me ineens af of ze zo snel beneden was geweest daarstraks om Mandor te kunnen zien. Wat een ongelooflijke trut!

Het kind krijste in ieder geval nog steeds. Mijn moeder keek geërgerd naar boven en schudde haar hoofd. Daarna ging ze ons voor naar een gezellig ingerichte tuinkamer. In tegenstelling tot de rest van het huis, waren hier vrij veel planten en ontbraken de Griekse beelden. Er waren rotan zitjes, een paar tafeltjes en er hingen wat rustieke schilderijtjes aan de muren. Twee grote glazen deuren gaven toegang tot de prachtige, bloemrijke tuin.
“Zo jongeman,” zei mijn vader tegen Mandor die ongeveer dertien keer zijn leeftijd was. “Ga maar zitten.”
Mandor ving mijn blik op en knipoogde naar me terwijl hij ging zitten.
“Allereerst mijn excuses dat ik niet eerder kennis ben komen maken,” zei hij toen we allemaal zaten. “Ik weet dat het niet is zoals het hoort, maar ik heb daarvoor een heel goede reden.” Met een vluchtige glimlach keek hij even naar mij, toen keek hij mijn ouders beurtelings met een ernstig gezicht aan.
“Ik heb het erg druk gehad, wij allebei. We zijn met iets belangrijks bezig, maar dat zal ik U een andere keer goed uitleggen.”
“Onze dochter zei al dat jullie een paar gezamenlijke projecten hebben,” herinnerde mijn moeder zich terwijl ze vorsend van hem naar mij keek. Ik keek stoïcijns terug, ook van Mandors gezicht was niets af te lezen. Toch wist ik dat het een kwestie van tijd had, voordat ze er doorheen zou prikken. Mijn moeder heeft een ongelooflijk goede intuïtie, vooral waar het mij betreft.
Mijn stiefvader schraapte zijn keel.
“Vertel eens, wat zijn je plannen?”
“Ik ben hier om kennis te komen maken en om officieel om uw dochters hand te vragen. Ik bedoel dat ik met haar wil trouwen,” zei hij er snel achteraan, er blijkbaar aan denkend dat ‘de hand’ ook letterlijk genomen kon worden.”
“Juist ja. Kun je me vertellen wat je doet voor de kost?”
“Ik adviseer de koning en koningin van Chaos.”
“Verdient dat een beetje?”
Als Mandor verbaasd was over de vraag, liet hij daar niets van merken.
“Ik ben tevens de kroonprins, de koning is mijn vader. Ik heb weliswaar troonsafstand gedaan, desondanks brengt die titel genoeg op. We zullen warm bij kas zitten als we getrouwd zijn.”
“Ehm… ja,” zei mijn vader een beetje van zijn stuk gebracht. “Dat zal dan wel goed zitten. Heb je ook nog andere plannen?”
Er viel even een stilte, Mandor leek niet helemaal goed te weten wat daarop te antwoorden.
“Ik zou ergens willen wonen waar het leuk is,” zei hij uiteindelijk.
“Sorry, ik drukte me niet goed uit,” zei mijn stiefvader. “Ik had begrepen dat je politieke plannen had.”
Nu keek Mandor echt verward.
“Ik ben adviseur,” zei hij nog maar eens. “En dat zal zo blijven. Het ligt me wel om op de achtergrond advies uit te brengen.”
“Ik bedoelde eigenlijk meer voor Morwenna,” zei mijn vader lichtelijk ongeduldig.
“Oh zo!” Mandor keek naar mij, toen weer naar mijn stiefvader. In een soort verontschuldigend gebaar haalde hij zijn schouders op. “Ja, ze zal politiek meer actief moeten worden, dat brengt onze verbintenis met zich mee. Uiteraard zal ik haar helpen en steunen.”
“Ja,” zei mijn vader en keek toen lichtelijk hulpeloos mijn moeder aan. Ik had het gevoel dat hij niet helemaal de antwoorden had gehoord die hij had willen horen en geen idee had wat nog verder te vragen. Mijn moeder nam het meteen van hem over.
“Vertel eens,” zei ze, Mandor goed opnemend. “Heb je broers of zussen?”
“Ik had een oudere broer, die is dood.”
“Och, dat spijt me.”
“Mij niet.”
Nu was het mijn moeder die wat in de war was en wist zowaar even niet wat te zeggen.
“Ik schijn ook nog een jongere zus te hebben gehad,” zei Mandor. “Is ook vermoord. Maar die heb ik nooit gekend.”
Mijn ouders keken elkaar wat geschokt aan. Ik kon me voorstellen dat ze zich een iets ander gesprek hadden voorgesteld. Mandor gedroeg zich vriendelijk, maar tevens afstandelijk en daar wisten ze blijkbaar niet goed raad mee.
“En je moeder?” vroeg mijn moeder.
“Die is ook dood, ik heb haar nooit gekend.”
Er viel een stilte. Mandor keek me aan met een voorzichtige glimlach en ik glimlachte terug.
“Wat is je familienaam eigenlijk?” vroeg mijn moeder. Ze leek bijna opgelucht dat ze een onderwerp had gevonden waarover het misschien veilig praten was.
“Sawall. Ik ben van het Huis Sawall.”
“En hoe zit dat met Morwenna, welke naam gaat ze krijgen als ze met je trouwt?”
“Morwenna is een prinses van Huis Amber,” zei hij verbaasd. “Uiteraard houdt ze die naam, er zal wel een rijtje titels bij komen.”
“Morwenna heet Larenian,” zei mijn moeder bits.
“Natuurlijk, dat wist ik wel. Die naam zal toegevoegd worden aan het rijtje,” zei Mandor lichtelijk onverschillig.
Weer werd er een poosje gezwegen. Vaag drong van boven het gekrijs van Cathrynn door die duidelijk niet van plan was om te gaan slapen.
“Ja,” zei mijn moeder uiteindelijk. “Ik denk dat het maar zo moet. Verder vraag ik me af wat je plannen zijn met onze dochter.”
“Ik kan U beloven goed voor haar te zorgen en ze zal nergens gebrek aan hebben,” zei Mandor kalm.
“Ze is anders nogal onbesuisd en ze loopt risico’s.”
“Mam!” zei ik verontwaardigd.
“Jij houdt je hierbuiten,” zei mijn moeder streng en keek weer naar Mandor. “Hoe dacht je daarmee om te gaan?”
“Met die risico’s en onbesuisdheid? Ik heb daar nog niet zoveel van gemerkt.” Ik zag een lichte twinkeling in zijn blauwe ogen, verder was er niets van zijn gezicht af te lezen. Mandor is een enorme zelfbeheersingskunstenaar. “Ik kan haar heel goed beschermen, U hoeft zich geen zorgen te maken. Behalve dat ik tamelijk invloedrijk ben, heb ik ook nog een wetenschap gestudeerd die daarbij van pas zal komen.”
“Je bedoelt magie?” vroeg mijn stiefvader.
“Ik ben wat thuis in magie, maar ik doel meer op de occulte magie. Daar ben ik expert in.”
Mijn ouders zwegen verbluft. Ik denk dat het ze duidelijk was dat ze geen standaard schoonzoon voor zich hadden zitten.
“Waar gaan jullie wonen?” vroeg mijn moeder uiteindelijk.
“Dat weet ik nog niet. Dat wordt geregeld, ik heb begrepen dat Dara daarmee bezig is. Mijn stiefmoeder dus. Maar verder hebben we daar nog niets over gehoord.”
De vragen waren op. Mijn vader en moeder zaten elkaar een poosje aan te staren voordat mijn vader het woord hernam.
“Rook je sigaren?” vroeg hij aan Mandor. “Ik heb er toevallig twee bij me.”
Mandor keek even verrast en lachte toen.
“Ik rook wel sigaren,” zei hij.
Mijn stiefvader stond op en liep naar de tuindeuren die hij opende. Mandor volgde hem en nam de sigaar aan die mijn vader hem bood. Mijn moeder belde en vroeg om koffie en een fles whisky aan het dienstmeisje. Even later werd er een wagentje binnengereden met het koffieservies en een karaf whisky met een paar glazen. Mijn stiefvader schonk whisky in voor hem en Mandor, mijn moeder schonk voor haar en mij koffie. Er was een schaaltje bonbons bij en ik nam er meteen twee. De laatste tijd was ik gek op chocola, heel misschien toch een soort zwangerschapstik?
“Dat moet je morgen niet tijdens je verlovingsfeest doen,” zei mijn moeder. “En ik weet niet of je aan dat soort dingen denkt, maar neem een bad voor het feest en nadat je met dat paard hebt gereden.”
“Ik ga heus wel eens in bad,” zei ik geamuseerd en pikte een derde bonbon. “Heel misschien morgen ook.” Dat betekende een strakke planning. Vroeg naar de stallen van Amber troeven, te paard naar de stad, kleding en schoeisel ophalen, terug naar Amber rijden. Of misschien weer per troef. Daar op mijn kamer een bad nemen. Dat moest allemaal lukken.
Ik keek naar de twee mannen die sigarenrokend en whiskydrinkend uit stonden te kijken op de tuin, intussen over allerlei mannenzaken pratend. Mijn vader was erg vrolijk en ook Mandors zware lach was af en toe te horen.
“Je vader mag hem,” zei mijn moeder die met een frons naar Mandor zat te kijken.
“Jij niet?” vroeg ik. Een vierde bonbons. Mijn moeder had er eentje op. Het zou wel netjes zijn als ik er nog eentje voor haar liet liggen, dat betekende dat er nog twee voor mij waren. Er waren ook minimuffins, maar daar had ik geen zin in. Misschien wilde mijn moeder die wel in plaats van bonbons. Of zou het beter zijn om me nu in te houden? Dit soort gedrag ging in de gaten lopen en mijn moeder was toch al wat alert de laatste tijd.
“Ik weet het niet,” zei ze langzaam. “Er is iets met hem.”
Oh jee. Wat had ze inmiddels gehoord over Chaosieten? Of wat meende ze zelf te zien?
“Hij is heel anders dan je vader en je ooms.”
“Dat kan. Hij is van een andere familie.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat is het niet alleen. Ik kan er niet goed de vinger op leggen… kijkt hij altijd zo onderzoekend?”
“Het is me niet opgevallen,” zei ik. “Maar het kan. Hij is wat voorzichtig in het benaderen van mensen. Ook heb ik hem verteld van die migraine en hem gevraagd of hij eens naar je zou willen kijken. Heel misschien was haar daar mee bezig?”
Ze dacht even na, de frons werd dieper.
“Dat was het niet. Ik weet het niet… het had iets zeer bekends. Ik heb hem eerder gezien! Die ogen, die manier van kijken…”
“Herinner je je de man die toentertijd dat kistje af kwam leveren?” vroeg ik.
De frons verdween en ze keek opgelucht.
“Ja! Dat is het! Dat was hij! Ik zei toen toch ook al dat er iets was met zijn manier van kijken, een doordringende blik.”
Ja. Ze had het toen ook over grijze ogen gehad, herinnerde ik me. Maar misschien was ze dat weer vergeten. Mandor heeft blauwe ogen, die van zijn vader zijn grijs. De man die ze had gezien was Gramble geweest.
“Hij was het niet,” zei ik rustig. “Het was zeer directe familie.”
“Hij moet het zijn geweest!”
“Nee. Geloof me, ik weet zeker dat het iemand van zijn familie was. Mandor en hij lijken heel veel op elkaar.”
“Oh,” zei ze weifelend en nam Mandor nog eens goed op. Ik keek ook naar hem. Hij had wat houterigs zoals hij daar stond en ik vond dat echt leuk aan hem. Alsof hij mijn blik voelde, draaide Mandor zijn hoofd naar mij en er verscheen een langzame glimlach op zijn gezicht. Daarna keerde hij zich opnieuw naar mijn vader en zei blijkbar iets waarom deze hard moest lachen.
“Mannen hebben dat nodig,” zei mijn moeder terwijl ze opnieuw koffie schonk. “Die hebben dan heel even een ernstig gesprek en dan moeten ze zich blijkbaar afreageren met flauwe grappen, sterke drank en stinkende sigaren.
Maar wat ik me afvraag: hij noemde net ene Dara die zijn stiefmoeder zou zijn. Dat is dus ook de koningin van Chaos?”
“Ja, dat is dezelfde.”
“Dat is vreemd. Onlangs kwam ik hier ene Dara tegen in dit huis. Ze kwam iets ophalen geloof ik. Een klein tenger meisje, platte boezem en sproetjes. Is dat dezelfde persoon?”
“Oh ja, Dara is erg dik met Rhexenor en Dyenne. Die kun je hier aangetroffen hebben.”
“Dat was dus een koningin? Dat zou ik zo niet gezegd hebben! Ja, ze droeg een mooie jurk, maar verder…”
Intussen hoorde ik Mandor een mop vertellen waarbij vele hoofden werden gespleten. Iets wat mijn stiefvader zeer grappig vond en mijn moeder bedenkelijk deed kijken.
Ze dronk bedachtzaam haar kopje leeg en zei een poos niets. Ik kon aan haar zien dat ze iets aan het overwegen was. Toen zette ze haar kopje weer netjes op het schoteltje.
“Ik maak me toch zorgen Morwenna,” zei ze zacht. “Ik weet het niet met hem. Hij gedraagt zich zo ontzettend formeel! Het is net of hij ergens bang voor is. En als ik aan jou denk… ik zou het echt erg vinden als hij altijd zo is.”
“Dat is niet zo. Hij is goed voor me. Hij is heel anders als we alleen zijn.”
“Je bedoelt dat hij dat vormelijke dan laat vallen?” Ineens begon ze te lachen toen ze naar mijn gezicht keek. “Morwenna! Je hoeft niet zo te blozen! Ik voel me ineens een stuk geruster.”
“Je hoeft je geen zorgen te maken, mam. Hij is de man met wie ik verder wil.”
Ze leek reuze veel plezier te hebben ineens en bood me de laatste bonbon aan.
“Die had ik laten liggen voor jou,” zei ik met een rood hoofd.
“Het is maar goed dat die aanstaande van jou goed bij geld zit,” zei ze lachend. “Weet hij al dat je een chocoladeverslaving hebt? Neem maar, ik eet liever muffins.”
De mannen hadden hun sigaren opgerookt en de whisky opgedronken en kwamen weer terug bij ons zitten. Mijn vader recht en stram.
“Wel,” zei hij plechtig met een blik op mijn moeder die even vluchtig knikte. “We gaan akkoord met jullie voorgenomen huwelijk.”
“Dat is een hele opluchting,” zei Mandor en ik kon niet uit zijn gezicht opmaken of hij dit nu meende of niet. Hij stond op, maakte een buiging voor mijn moeder en gaf mijn vader een hand.
“Het was heel gezellig, helaas moet ik echt gaan. Ik verheug me erop U morgen weer te ontmoeten,” zei hij.
Ik stond ook op en zei mijn ouders dat ik hem even weg zou brengen.
“Hou het netjes!” riep mijn moeder toen we de deur uitliepen. Ja natuurlijk, voor nu zouden we het netjes houden. Verder was het een loze waarschuwing die veel te laat kwam.
Halverwege de hal hielden we stil en keken we elkaar aan. En toen, zonder acht te slaan op nieuwsgierige ogen van Amber personeel en zomaar in het openbaar, trok Mandor me naar zich toe en gaf me een innige zoen, die ik maar wat graag terug gaf. Ik weet niet hoelang we daar zo stonden, het kon me ook niet schelen. Ik wist alleen dat het verrukkelijk lang was en toch te kort. Uiteindelijk maakten we onszelf los uit onze omhelzing en streelde hij me over mijn haar.
“Ik zie je morgen,” zei hij zacht, pakte een troef uit zijn borstzak en verdween. Ik miste hem meteen ontzettend. Ik draaide me langzaam om en liep terug naar mijn ouders, die net de tuinkamer uitkwamen.
“Het geschreeuw is tenminste opgehouden,” zei mijn moeder tevreden. We gingen naar de eetkamer en dronken daar nog koffie met Dyenne en Rhexenor. Ondanks dat er veel gepraat werd, voelde ik me heel alleen en zou ik het liefst naar mijn eigen kamer zijn gegaan.

Larenian herbouwd

Op zich is het een mooi landhuis waar Rhexenor en Dyenne wonen. Groot, wit bepleisterde muren, zuilen en beelden. Het geheel deed me Romeins aan. Toen ik dat zei, reageerde Rhexenor nogal verontwaardigd: “Dat is Grieks.”
Oh ja, Grieks. Nu is het zo dat de Romeinen erg veel dingen hebben overgenomen van de Grieken, dus ja, dat kon best. Ik ging er verder niet over in discussie, maar vroeg om een rondleiding.
“Maar natuurlijk,” zei Dyenne blij. Rhex keek me echter vorsend aan, het leek of hij deze vraag van me niet vertrouwde. Heel gezellig was deze visite trouwens toch al niet te noemen, want hoewel Dyenne hartelijk was - ik had het gevoel dat ze het meende - was Rhexenor zich uiterst achterdochtig aan het gedragen en leek hij op ieder woord dat ik zei zout te leggen. Ik merkte dat ik alweer aan het zoeken was naar een moment waarop ik met goed fatsoen hier weg kon komen.
We gingen het landhuis binnen. Eerst werd me de kinderkamer geshowd, Dyenne vertelde enthousiast hoe ze bezig was geweest met de inrichting, waar ze de meubelen had gekocht en wie haar hadden geholpen. Ze trok de kasten open die gevuld waren met stapels babykleertjes in allerlei kleuren en maten.
“Ik heb heel veel van mijn familie gekregen, de vorige week. Die zijn allemaal geweest toen Rhexenor de legers in Eregnor leidde,” zei ze geestdriftig. Rhexenor zelf stond ergens in het midden van de kamer de lampenkap te controleren, ik vroeg me af waar hij naar op zoek was. Met een achterdochtige blik keek hij naar Dyenne. Ik vond het wel vermakelijk dat Rhexenor het voor elkaar had gekregen om weg te zijn toen de schoonfamilie op bezoek kwam. Maar ook begreep ik uit het gesprek dat hij maar weinig aanwezig was geweest sinds Cathrynns geboorte.
Ik bewonderde de kleertjes en de kamer en liet me uitleggen dat die verschillende maten nodig waren omdat een baby zo verschrikkelijk hard groeide het eerste jaar. Daarna bleef Dyenne achter, de baby moest verzorgd worden en was Rhexenor het die me de rest van het huis liet zien.
Het was absoluut interessant. Echter het feit dat Rhexenor geen enkele vraag van mij beantwoordde, maar me dan iedere keer met wantrouwen aankeek, maakte dat ik me ontzettend opgelaten voelde. En wat waren het nu voor vragen? Eigenlijk meer opmerkingen over de mozaïeken, de fresco’s en de vloerverwarming. Heel mooi alles trouwens voor mij als archeoloog. Persoonlijk zou ik niet in zo’n huis willen wonen, het heeft niet mijn sfeer. Zelfs Gormenghast voelt voor mij huiselijker aan en dat is niet alleen vanwege mijn man en zoon die daar wonen. En zeker niet dankzij de zombies en demonen.
Na de rondleiding keerden we terug in de tuin, waar Dyenne wat zat te lezen in één van de stoelen.
“Mooi huis,” complimenteerde ik haar toen ik weer ging zitten. Ze legde haar boek weg en lachte.
“Ja hè! Wel heel veel werk.”
“Zeker als je met dit personeel moet werken,” beaamde ik. Tijdens de rondleiding was me opgevallen dat het niet alleen brutaal was, maar ook steeds maakte dat ze weg kwamen als ze Rhex in het vizier kregen.
“Ik heb zelf niet heel veel ervaring met het leiden van personeel,” vervolgde ik. In mijn eerste wereld had ik wat personeel en dat ging gewoon goed, maar de ervaring op zich was natuurlijk van korte duur geweest. In de huidige wereld bestaat het personeel uit enkele demonen en is het Mandor die hun baas is, ik heb er maar weinig mee te maken.
“Waar ik naar toe wil: ik weet iemand die je misschien zou kunnen helpen het personeel te leiden, maar dat moet je zelf wel willen.”
Dyenne en Rhexenor keken elkaar aan.
“Toch niet Julian hè,” zei Dyenne verschrikt. “Die heb ik hier liever niet. Die is veel te streng en dan al die beesten over de vloer…” Ik schoot in de lach bij de gedachte aan mijn vader die hier even het personeel zou instrueren en de hellehonden die in dit huis zouden rondlopen…
“Nee,” zei ik, “die is het niet. Ik dacht aan…”
“Nou, Corwin anders liever ook niet,” ging ze door. “Die is zo wisselvallig.”
Ik vroeg me af waarom ze met Corwin op de proppen kwam.
“Nee, ik heb geen Amberiet in gedachten,” zei ik geduldig.
“Oh. Er was hier laatst iemand die geen Amberiet was,” ze keek Rhex even aan. “Een neef van jou.”
“Huh?” was Rhex’ reactie.
“Ja, die zou me ook even helpen. Zwart haar, donkere zonnebril. Erg enthousiast en hij duikelde in het zwembad. Nu weet ik het weer, dat was Jurt.”
“Wat deed hij hier?” vroeg Rhex argwanend.
“Gewoon op bezoek. Sommige mensen doen dat, weet je. Uit aardigheid.”
“Ik denk niet aan een Amberiet of Chaosiet, maar aan mijn moeder. Je had het daarstraks over het niet-luisteren en de brutaliteit van het personeel en ik heb er wat over nagedacht. Je zit, dat denk ik tenminste, in een moeilijke situatie. Jullie hebben personeel van Amber, dat is al behoorlijk lastig. Daarbij komt dat je eerder één van hen was, en daardoor zien ze je nu hoogstwaarschijnlijk als een omhooggevallen personeelslid en zo gaan ze ook met je om. Mijn moeder is heel goed met personeel en als landsvrouwe, ik denk dat zij ze onder de duim kan krijgen en jou ook kan adviseren hierin.”
“Is je moeder landsvrouwe?”
“Ja, ik ben geboren en opgegroeid in een Schaduw, in Engeland. Mijn moeder heeft daar een landhuis met landgoed geërfd en dat bestuurt ze met straffe hand. Ze is streng, maar ook heel goed, de meeste mensen werken graag voor haar. Ze heeft zeker een jaar of 30, 35 ervaring.”
“Oh, je bent dus niet bij Amber opgegroeid?”
“Nee. Mijn moeder is getrouwd met mijn stiefvader.” Ik aarzelde even en besloot om de duur van dat huwelijk maar in het midden te laten. “Mijn vader, Julian, kwam pas achter mijn bestaan toen ik veertien was en heeft me daar gelaten voor mijn eigen veiligheid.”
“Hoe heet je moeder?”
“Aildith.”
“Klinkt niet Engels.”
“Is het wel, een oud Engelse naam. Mijn stiefvader heet Ashwin.”
“Dat klinkt meer Engels.”
“Hm, meer Saksisch. Mijn broer heet trouwens Oleg, dat is Russisch. Maar nu we het er toch over hebben, waarom hebben jullie je dochter een Engelse naam gegeven?”
“Dat is geen Engels, dat is Thari. Corwin heeft een keer uitgelegd dat al die Schaduwen zijn ontstaan vanuit Amber, waar Thari werd gesproken. Vandaar dat Engels lijkt op Thari.”
Dat klonk als een echte Corwin verklaring. Half dus. Maar het was waar dat Thari vanaf het begin gemakkelijk te volgen was voor mij. Een combinatie van Gealic en Engels.
“Maar hoe dan ook,” keerde ik terug naar het onderwerp, “voelen jullie, vooral jij Dyenne, daar wat voor? Willen jullie je huis een poosje openstellen voor mijn moeder en mogelijk ook mijn stiefvader?”
“Wil hij dan mee?”
“Dat zou kunnen. Ik heb ze beiden nog niets gevraagd en zal dat ook niet doen als jullie het niet zien zitten.”
Ze keken elkaar weer aan, Rhex haalde zijn schouders op.
“Jij moet het maar beslissen. Ik ben aan het eind van de week toch weer een poos weg voor die rechtszaak.”
“Die rechtszaak lijkt me interessant,” zei ik. “Als ik morgen dat gesprek heb met Dara, zal ik haar vragen of ik dat bij mag wonen.”
“Je gaat me helpen?” vroeg Rhex blij.
“Ik ben Amberiet en wordt dus geacht om neutraal te zijn. Maar als het nodig mocht zijn, zal ik je natuurlijk steunen.”
“Dat is wel heel aardig van je nichtje,” zei Dyenne. “Het is gevaarlijk in de Hoven, het ontploft daar continu.”
“Welnee,” zei Rhex. “Ik ben daar een aantal keer geweest en dat is helemaal niet waar.”
“Toch wel. Ik heb daar toch gestudeerd bij Dara en het ontplofte. Ach, het viel wel mee hoor, ik heb maar een paar weken in het ziekenhuis gelegen. Het is best leuk in de Hoven, Dara zegt dat het altijd ontploft daar.”
Dyenne stond op en ging op Rhexenors knie zitten. Ze hadden even een onderonsje, terwijl ik uitgebreid de bloembedden bestudeerde en me erg teveel voelde. Maar ik had nog geen antwoord gehad, dus ik kon niet zomaar weg gaan. Uiteindelijk maakten ze zich los van elkaar en ging Dyenne weer op haar eigen stoel zitten.
“Slaapt Cathrynn altijd op haar eigen kamer?” vroeg ik belangstellend.
“Als ze slaapt wel,” lachte Dyenne. “Overdag slaapt ze veel, ’s nachts bijna niet.”
Ik knikte. Owen sliep altijd daar waar ik ook was in zijn eerste maanden, ik heb altijd het gevoel gehad hem in het oog te willen houden. Nu nog slaapt hij maar zelden op zijn eigen kamer, ook Mandor heeft het kind altijd in zijn nabijheid gehouden. Maar Dyenne en Rhex hadden ook niet te maken met een onwettige Amber-Chaos bastaard die als mogelijke troonopvolger zou worden gezien, dat scheelde wellicht. Op zich was het erg interessant om eens bij een ander gezin binnen te mogen kijken.
“Zou je moeder mij ook niet gaan behandelen als een personeelslid? Of me zo zien?” vroeg Dyenne bedenkelijk.
“Nee, dat is onwaarschijnlijk. Zo is ze niet. Bovendien heeft ze jou nooit gekend als lid van het personeel, dus dat zal ook een heleboel schelen. Tja, anders zou je Flora misschien hier eens moeten inschakelen.” Ik zag dat ze schrok, terwijl op het gezicht van Rhexenor ineens een verheugde uitdrukking te zien was en hij wilde iets zeggen. Dyenne was hem echter voor.
“Liever niet! Iedereen is bang voor haar!”
Inclusief zijzelf, concludeerde ik, maar zei het niet hardop. Flora was niet geschikt dus.
“Die broer van jou vond ik wel aardig,” zei Rhexenor. En tegen zijn vrouw: “Haar ouders zijn ook aardig, ze waren erg gastvrij toen wij er waren.”
“Goed,” zei Dyenne. “Dan moeten we dat maar doen. Denk je dat je moeder dat zou willen?”
“Ik weet het niet,” zei ik eerlijk. “Ze zal wel wat bezwaren zien, maar vindt het leuk om af en toe eens iets anders mee te maken. Ik ga het haar voorstellen en dan hoor je van me.”
Ik stond op en nam afscheid van het tweetal. Ik besefte dat in al die tijd geen enkel personeelslid de moeite had genomen om even wat te drinken te komen aanbieden. Niet dat ik nu zo’n dorst had, maar dat zei wel iets.

Ik haalde Boudicca van stal en riep Fillipien die even later opgewekt kwam aanvliegen. Ze had een goede tijd gehad, wat rondgevlogen met iemand en zich vreselijk vermaakt tijdens de jacht op bandieten en de struiken die daarbij in de brand werden gestoken. Blijkbaar was ze met de draak opgetrokken, die dan zeker weer terug was uit Eregnor. Het was grappig om te weten dat ze vrienden had gemaakt met een draak.
Ik wilde niet teveel tijd kwijt zijn met het reizen naar mijn ouders, tenslotte wilde ik graag dat gesprek met Dara nog hebben. De snelste manier om daar te komen was het lopen van Patroon in mijn hoofd. Dat was wel het stomste wat ik kon doen uiteraard. Ook al heb ik een paar maanden rust gehad, ik ben nog steeds niet helemaal opgeknapt van dat gebeuren in Dark End. En nog veel stommer is dat ik nog steeds niet het Patroon in Amber heb gelopen, terwijl ik dat al lang had moeten doen. Behalve dat het zeer moeizaam en zwaar was en erg lang duurde, kwam ik totaal verkeerd uit. Ergens in een verbrand bos met zwart geblakerde bomen. Ik steeg op Boudicca, reed het bos uit en kwam uit op een kale vlakte. De lucht was grijs, het waaide en wervelde en in die luchtstroom waren een paar ogen te zien. Ik begreep meteen dat ik hier niet helemaal toevallig was uitgekomen, dat was het probleem van de Morlog, waar ik in een andere Schaduw mee te maken had gehad. In die betreffende Schaduw was het nu opgelost voor duizenden jaren, maar toen al wist ik dat het niet definitief was. De Morlog is een Magische Demoon en de enige die daar iets van af kan weten is Mandor. En één van de dingen de ik nog steeds niet met hem over heb besproken is de Morlog. Toen niet omdat ik toen net zwanger was en op zoek naar een onderduikplaats voor mezelf en mijn kind. Later niet omdat er steeds iets anders tussen kwam. Ja Morwenna, dat soort dingen krijg je dan altijd weer terug op je bord.
Ik besloot om er niets aan te doen op dat moment, maar het eerst met Mandor te bespreken. Ik gaf Boudicca de sporen en reisde naar de volgende wereld. Ook daar was het mis aan het gaan. Heel even twijfelde ik, ik zou direct naar Gormenghast kunnen troeven en de situatie voorleggen, of verder gaan met waar ik aan bezig was.
Terwijl ik door Schaduw reisde, maakte ik in gedachten een tweede aandachtspunt: een troef van mijn geboorteschaduw zien te krijgen. Dat kon dan mooi in hetzelfde gesprek worden gevraagd.
Enige tijd geleden had ik mezelf verboden om alles wat Mandor voor me deed, te zien als schuld die ik bij hem zou hebben. Eerlijk gezegd was hij het geweest die me dat had verboden en dat was al het geval geweest tijdens onze tweede ontmoeting. Bij dezelfde gelegenheid wilde hij ook Despil niet inschakelen om de magiërschool in de toren te helpen opstarten. ‘Het was toch liefde op het eerste gezicht tussen jullie?’ had onze zoon gezegd toen ik hem ontmoette. Een opmerking die me aan het denken had gezet. Een opmerking waar ik in het begin bewust niet verder over wilde denken, ik durfde mezelf dat pas toe te staan na zijn geboorte. Het was geen uit de lucht gegrepen opmerking geweest, hij had gelijk gehad.
Na een aantal dagen reizen door Schaduw, eigenlijk was dat heel gemakkelijk geweest, kwam ik uit bij de bosrand van mijn geboorteschaduw. Door de jaren heen was dit mijn favoriete plaats geworden. Wellicht niet slim om een vast aankomstpunt te hebben, maar het voelde goed om daar uit te komen. Het was net na het middaguur, het regende en waaide en aan de kleuren van de bomen en het gevallen blad kon ik zien dat het herfst was. In de verte was mijn ouderlijk huis te zien. De laatste keer dat ik hier was, waren het alleen wat zwartgeblakerde ruines geweest, nu stond er weer een huis, opgetrokken uit rode baksteen. Het was niet precies hetzelfde, maar leek vrij veel op het eerdere huis. We reden die kant op, ik zag om me heen op de velden de pachtboeren die bezig waren de aardappeloogst binnen te halen.
Op de oprijlaan steeg ik af en wilde Boudicca eerst op stal zetten voordat ik naar binnen ging. Er kwamen twee stalknechten aanlopen om te helpen, maar ik gebaarde hen op afstand te blijven. Intussen was de grote voordeur al open gezwaaid en zowel mijn moeder als mijn stiefvader kwamen zelf naar buiten om me te begroeten. Ik zei Boudicca te blijven staan, mijn moeder heeft het niet op dieren. Wat dat betreft zou ze van de Hoven kunnen komen, ware het niet dat Boudicca niet woest wordt als ze in de nabijheid komt, al moet ze niet te dichtbij komen.
“Morwenna, eindelijk! Wat ben je weer lang weggebleven!” riep mijn moeder en omhelsde me. Van mijn stiefvader kreeg ik een stevige handdruk zoals altijd, maar zijn gezicht verried dat hij blij was om me te zien. Zelf schrok ik een beetje van zijn uiterlijk, hij was behoorlijk oud geworden. Nog minder haar dan eerst en inmiddels volledig grijs. Hij leek ook wat magerder dan eerder. Ik vroeg me af of er meer tijd voorbij was gegaan dan ik had uitgerekend.
“Valt wel mee toch. Een maand of 14,” zei ik.
“Nou, dat is echt dik 15 maanden,” zei mijn moeder. Hm, dan klopte mijn berekening toch. Mijn moeder was niet veel veranderd, nog steeds evenveel grijs in haar donkerblonde haar als eerst en dat is niet veel, geen rimpel extra te bespeuren. Ik rekende snel uit hoe oud ze nu waren. Mijn stiefvader liep nu aardig naar de 60 en zag er geen dag jonger uit. Mijn moeder is een jaar of 5 jonger, maar ze zag er eerder uit als 40 dan als 55. Natuurlijk kon dat mede komen door haar omgang met al die Amberieten, maar ik weet zeker dat er meer met haar is.
“Laat één van de staljongens dat paard op stal zetten,” stelde mijn moeder voor, “dan kun je meteen mee naar binnen.”
“Beter van niet,” lachte ik. “Boudicca wordt woest als iemand anders dat doet dan ik of mijn vader.” Ik liep met Boudicca naar de stal en hoorde nog net hoe mijn stiefvader tegen mijn moeder zei: “Ik denk dat het inmiddels wel duidelijk is van wie ze die paardengekte heeft.”
“Hmpf,” was alles wat mijn moeder zei. Inwendig had ik de grootste lol, deze eigenschap van mij had ze nooit begrepen en zou ze ook nooit begrijpen.

We dronken thee in de opnieuw gebouwde salon. Thee met koekjes. Ik bewonderde de inrichting, maar was minder enthousiast over de metalen buizen die over het plafond heen liepen.
“Verwarming,” legde mijn stiefvader uit. “Idee van Oleg.”
“Oh zo. Goed idee wel,” zei ik voorzichtig.
“Oerlelijk,” zei mijn moeder geërgerd. “Maar je kent je broer, het moest en het zou. Het huis was af en toen moest die verwarming erin. Eigenlijk zaten we eerst netjes, toen begon dat breekwerk voor die buizen. We hebben maanden in het stof gezeten.”
“Ach,” zei mijn stiefvader, “zo erg is het nu ook weer niet hoor. Het is nu behaaglijk in dit huis, zonder dat we de vuren aan moeten houden. En het zijn maar buizen…”
“Geen gezicht,” zei mijn moeder. “En ook de afwerking is lelijk.”
Ze had gelijk. Lelijke koperkleurige buizen die van de ene kamer naar de andere liepen door gaten die in de muren waren geboord. Sommige gaten waren laks gedicht, andere in het geheel niet. Ik nam me voor om hier een paar werklieden op te gaan zetten en vroeg me af waarom Oleg niet met dit idee op de proppen was gekomen toen het huis nog in aanbouw was, dan hadden die buizen in de muren en vloeren geïntegreerd kunnen worden.
“Typisch mannelijke afwerking,” zei ik.
“Zie je wel, ik zeg dat ook steeds,” zei mijn moeder tegen mijn stiefvader. Deze zuchtte lichtjes en zweeg verder.
“Wat is er aan de hand met de deur?” vroeg ik. Het was me bij het binnenkomen opgevallen dat de deur naar de salon vanzelf openzwaaide met veel geratel en lawaai, maar daarna maar half dicht gingen.
“Die zijn geautomatiseerd,” zei mijn stiefvader. Ik bespeurde een trek van lichte ergernis op zijn gezicht. “Ook een idee van je broer. Maar bij de helft van de deuren werkt het niet eens.”
Ik zweeg. Het automatiseren van deuren in een woonhuis… wat dacht mijn broer toen hij dat installeerde? De installatie zelf was redelijk netjes aangebracht, maar nog steeds opvallend.
“Hij heeft nog meer plannen voor dit huis,” zei mijn moeder. “Misschien helpt het als jij eens met hem praat? Tenslotte luisterde hij ook naar je toen je hem voorstelde om met zijn machinerie te verhuizen naar Liverpool.”
“Toch wel jammer, er zaten wat interessante machines bij,” zei mijn stiefvader, wat hem een boze bik van mijn moeder opleverde.
“Desalniettemin hoop ik dat jij hem tot rede kunt brengen,” zei hij daarop tegen mij. “Naar jou luistert hij inderdaad en eerlijk gezegd zit ik niet te wachten op meer half werkende machines in dit huis.”
“Ik wil best een keer met hem praten,” zei ik zuchtend. Ik vroeg me af waarom ze niet gewoon ‘nee’ hadden gezegd tegen mijn broer toen hij met zijn plannen aankwam. Tegelijkertijd wist ik daarop het antwoord: Oleg kan zo enthousiast zijn, dat men zich gemakkelijk mee laat slepen.
Alweer kreeg ik een rondleiding in een huis. Totaal anders dan het huis van Dyenne en Rhex. Afgezien van de ‘verbeteringen’ was het best mooi en ruim. De inrichting was heel anders dan voor de brand, de wat ouderwetse weelderigheid had plaats gemaakt voor vrij lichte, praktische meubelen. Ook voor mij was er een kamer ingericht, mijn moeder liet me deze vol trots zien. Hoewel ik het erg overdreven vond, een eigen kamer voor die enkele keer dat ik daar was – ik zou genoegen hebben genomen met een gewone gastenkamer – liet ik dat niet merken en sprak alleen mijn gemeende bewondering uit over de inrichting.
Na de rondleiding gingen we weer naar de salon, een dienstmeisje kwam een verse pot thee brengen. Mijn moeder nam een tweede koekje van de schaal – ze liet zich gaan – en ik voelde me inmiddels heel hongerig en pakte er ook nog één. Ondertussen werd ik op de hoogte gesteld van de laatste ontwikkelingen in hun kennissenkring en was ik even later weer helemaal bijgepraat over alle geboortes, sterfgevallen, huwelijken en ziektes. Ook ging het nog even over Maureen, mijn vriendin van vroeger.
“Ze is nog steeds niet hertrouwd,” zei mijn moeder afkeurend. “Ik snap er niets van, ze ziet er goed uit, zo oud is ze nog niet en heeft een goed jaargeld als weduwe. Dat kind van haar is al tien jaar inmiddels en heeft een vader nodig!”
“Waarschijnlijk wacht ze nog steeds op de ware,” zei ik.
“Dat is natuurlijk onzin, ze moet ook om het kind denken,” zei mijn moeder. Ik gaf geen antwoord. Ik had Maureen al in jaren niet meer gezien, eigenlijk moest ik haar eens opzoeken. Dat ze nog steeds niet hertrouwd was, verwonderde me helemaal niets na haar ervaringen met de ‘fantastische mr. Ross’. Misschien wachtte ze inderdaad op de ware. Of dat de vader van haar zoon zou zijn?
“En hoe zit het eigenlijk met jou? Al iemand in zicht?”
Ik kan niet zeggen dat ik de vraag niet had verwacht. Iedere keer als ik bij mijn ouders was, kreeg ik dit soort vragen naar mijn hoofd. In het ergste geval zouden ze dan een etentje gaan organiseren waar dan een mogelijke geschikte partij bij zou worden uitgenodigd.
“Ze zijn bezig om een huwelijk voor me te regelen,” zei ik rustig. Het was even stil na deze mededeling, beiden keken me zowat met open mond aan. Mijn stiefvader fronste toen zijn wenkbrauwen en keek bedenkelijk.
“Een huwelijk regelen? Wat is dat nu weer voor raar verhaal? Wie heeft dat bedacht en keurt die vader van jou dat goed?”
“Nee,” zei ik. “Mijn vader keurt het niet goed. Maar het zal toch doorgezet gaan worden.” Ze keken elkaar aan, toen weer naar mij. Mijn moeder schudde haar hoofd, het ongeloof was duidelijk te zien op haar gezicht.
“Ik begrijp dat jij hebt toegestemd in een geregeld huwelijk? Morwenna, dat is niets voor jou.”
“Natuurlijk wel,” zei ik. “Het is een goede huwelijkskandidaat en deze verbintenis zal goed zijn voor het koninkrijk.”
“Kom nou, dat geloof je toch zelf niet?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Toch is het zo.”
“Hebben jij of je vader hier dan niets in te zeggen?” vroeg mijn stiefvader nijdig. “Moet ik me er maar eens mee gaan bemoeien? Je weet het Morwenna, ik wil niet dat je trouwt tegen je zin!”
“Oh nee, zo erg is het niet,” zei ik. “Niet tegen mijn zin. Ze hebben me netjes gevraagd of ik interesse had en ik heb ‘ja’ gezegd. Meer niet, het moet nu allemaal officieel geregeld gaan worden, ik ben zelfs nog niet eens verloofd.”
Mijn moeder keek me onderzoekend aan en ik begon me ongemakkelijk te voelen. Het was erg duidelijk dat ze niet in dit verhaaltje zouden gaan trappen.
“Ik weet dat we wel eens grapjes hebben gemaakt over dat je een oude vrijster zou worden,” ging mijn stiefvader door, “maar ik hoop dat je het niet daarom doet.”
“Ach welnee,” zei ik. “Ik heb de jongeman in kwestie wel eens ontmoet en ik denk dat we redelijk met elkaar overweg zullen kunnen. Verder is hij van stand en niet al te lelijk. Het kan erger.”
Mijn moeder begon te lachen.
“Wel eens ontmoet, zeg je. En vervolgens wordt er een huwelijk geregeld? Ik denk dat er wel meer aan de hand is. Vertel eens, hoe aardig vind je hem?”
“Goed dan,” zei ik. “Ik vind hem aardig en zo erg zie ik niet tegen een huwelijk met hem op.”
“Je hebt moeite met leugentjes vertellen hè? Dat was al toen je klein was, je bent behoorlijk doorzichtig Morwenna. Ik denk dat je meer om die jongen geeft dan je nu laat merken.”
“Ik geef om hem. Hij is aardig voor me en ik wil graag met hem samen zijn. Maar dat is iets wat de meeste mensen niet mogen weten. Vandaar dat we een officiële verbintenis willen laten regelen.”
“Waarom dan precies?” vroeg mijn stiefvader.
“Jullie weten dat ik een prinses ben?” Beiden knikten. “Het koningshuis waar ik van ben, heeft een langdurige oorlog gevoerd tegen het koninkrijk waar hij van is. Er is nu sinds enige jaren een wapenstilstand, maar hij wordt in feite gezien als de vijand aan onze kant en andersom is dat natuurlijk ook het geval. Daarbij komt dat hij de troonopvolger daar is.”
“Oh. Inderdaad van stand dus,” zei mijn moeder onder de indruk.
“Hele gevaarlijke situatie,” zei mijn stiefvader peinzend. “Ik denk dat een gearrangeerd huwelijk in dat geval het beste is. Maar vertel eens, wat doet hij voor de kost? Ik bedoel, als hij inderdaad troonopvolger is, hoeft hij natuurlijk niets te doen, maar denk je dat hij je zal kunnen onderhouden?”
Inwendig gniffelde ik om deze vraag. Ik vroeg me af of ze Mandor ook zo zouden gaan zitten uithoren als hij ooit kennis met ze zou maken. Zeer waarschijnlijk zou dat het geval zijn. Maar net zo aannemelijk was dat ze daar niet ver mee zouden komen als ik dacht aan Mandors stugge, afstandelijke beleefdheid in dat soort situaties.
“Ik denk dat het geen probleem zal zijn,” zei ik. “Bovendien heb ik ook mijn eigen middelen natuurlijk.”
“Oh ja, vanwege dat prinses zijn natuurlijk. En wat doe hij verder nog voor de kost?”
“Hij is magiër,” zei ik. Ze keken beiden verward.
“Je bedoelt iets met voodoo? Maar dat levert toch niet genoeg op om van te leven? Of liefhebbert hij dat erbij? Als prins hoeft hij natuurlijk niet zijn eigen kost bij elkaar te scharrelen.”
“Nee, geen voodoo. Gewoon magie. En hij is adviseur.” Dat laatste herinnerde ik me ineens, Mandor zelf had dat kort geleden gezegd. Zo goed kende ik hem helemaal niet en ik kon moeilijk zeggen dat hij ook demonen opriep.
“Wat adviseert hij?”
“Hij adviseert personen met het nemen van belangrijke beslissingen.”
“Je hebt hem wel eens ontmoet, zei je,” zei mijn moeder en keek me olijk aan. “Was het liefde op het eerste gezicht?” Ik merkte dat ik kleurde.
“Ja, dat was het,” zei ik. Mijn moeder straalde.
“Is het niet geweldig!” riep ze uit. “Je zult niet eindigen als een oude vrijster! Je zult dus toch nog trouwen voor je vijftigste!” Ook mijn stiefvader leek blij te zijn.
“Erg vroeg ben je er niet mee,” meende hij toch nog te moeten zeggen. “Je bent nu 34, dat is rijkelijk laat. Maar je moet wel zeker weten dat je wilt, anders kun je er beter voor kiezen om alleen te blijven.”
Ik keek hem strak aan.
“Dit is wat ik wil,” zei ik zacht. Mijn moeder maakte een ongeduldig gebaar richting mijn stiefvader.
“Vertel meer,” drong ze aan. “Hoe ziet hij eruit?”
Ik beschreef Mandor zo goed mogelijk. “Ja, knap is hij ook.” Ik heb niet de troef laten zien, met opzet niet. Ik denk dat ze een betere indruk zullen krijgen als ze hem ontmoeten.
“Wat een nieuws,” verzuchtte mijn stiefvader. “Onze Morwenna gaat toch nog trouwen. Ik had die mededeling niet meer verwacht! Maar vertel eens, vindt hij jou ook leuk?”
“Ja, het is wederzijds.”
“Waarom is hij dan niet met je meegekomen?” vroeg mijn moeder. “Ik wil de man wel eens ontmoeten die jouw hart op hol weet te brengen.”
“Hij is op het moment druk bezet,” zei ik. “Maar jullie zullen zeker binnenkort kennismaken.”
“Waar is hij dan mee bezig?”
“Oh, een project,” zei ik. “Hij kan dat niet in de steek laten.” Tegelijkertijd nam ik me voor om mijn zoon eens extra te knuffelen als ik weer bij hem was. Het was niet erg aardig om hem als ‘project’ te betitelen bij zijn onwetende grootouders. Maar het was waarschijnlijk niet zo verstandig om zijn bestaan te onthullen aan hen. Op zich jammer, ik had zeker mijn moeder graag in vertrouwen genomen.
“We hebben enkele projecten samen lopen,” voegde ik er aan toe. “Daar ken ik hem ook van.”
Mijn moeder nam me onderzoekend op, maar ging er niet verder op door.
“Hoe heb je hem eigenlijk ontmoet?” vroeg ze nieuwsgierig.
“Bij een neef van me. Over neven gesproken, herinner je een andere neef van me nog, Rhexenor? Die is hier toen geweest.”
“Oh ja, is dat niet die jongen die zo vreselijk veel at? Wel heel aardig trouwens. Je broer was overigens heel erg te spreken over beide neven naderhand, ik geloof dat ze hem flink geholpen hebben.”
“Klopt. Ze vonden het beiden ook heel leuk dat ze hier te gast mochten zijn. Maar het gaat nu over Rhexenor. Hij is getrouwd en hij en zijn vrouw hebben een landgoed. Hij is maar zelden aanwezig, dus zij moet eigenlijk alles besturen. Ze heeft een totaal andere achtergrond, dus voor haar is alles nieuw. Daarbij komt dat het personeel zowat de vloer met haar aanveegt.”
“Maar hoe is dat mogelijk!” zei mijn moeder geschokt. “Waarom is er dan niemand die eens goed ingrijpt daar!”
“Er is niemand die dat echt als probleem ziet. Ik ben er onlangs voor het eerst geweest, ik heb één en ander gezien en vooral gehoord wat ze te vertellen had. Ze hebben onlangs een dochter gekregen…”
“Zo, dat is snel.”
“Eh… dat valt mee hoor. Ze zijn iets van een jaar getrouwd. Maar het loopt daar dus niet goed. Zij is namelijk zelf dienstmeisje geweest, het personeel daar kent haar ook als zodanig en rekenen haar daarop af.”
“Is hij met een dienstmeisje getrouwd?”
“Romantisch hè. Ze is best aardig, maar niet zo goed tegen die lui opgewassen.”
“Ze hebben iemand nodig die daar eens orde op zaken stelt,” zei mijn moeder beslist.
“Precies.” Ik leunde wat naar voren om mijn volgende woorden te benadrukken. “Ik dacht meteen aan jou. Als je wilt natuurlijk. Als er iemand is die dat goed kan, ben jij het wel.”
De verbazing was goed te lezen op mijn moeders gezicht. Maar ik zag er meer, behalve iets van trots, blijkbaar had ik haar nu een enorm compliment gegeven. Ze leek zin te hebben om deze uitdaging aan te gaan. Toch kwamen er, zoals ik al had verwacht, wat bezwaren.
“Ik kan toch niet zomaar alles hier in de steek laten?”
“Zie het alsof je een poos op vakantie gaat. Dat doen jullie toch vaker, naar Brighton of Bath. Hoe lossen jullie het dan op?”
“Dat is anders. We nemen dan een gedeelte van het personeel ook mee en er blijven er een aantal achter met goede instructies en wordt er een gedeelte van het huis afgesloten.”
“Als je wilt, kun je nu ook eventueel wat personeel mee nemen. Of je geeft ze betaald verlof, ik wil dat wel betalen.”
“Dat hoef jij niet te doen, dat kunnen we zelf ook wel opbrengen.”
“Je moet het gewoon doen,” zei mijn stiefvader tegen mijn moeder. “Ik red me wel hier.”
Ik keek hem aan.
“Je moet doen wat je wilt. Je kunt meegaan, mits jullie dat allebei willen uiteraard. Het is in een totaal andere omgeving dan hier, dus op zich ook voor jou interessant. En een veel beter klimaat dan hier.”
“Waar is het dan?”
Ik aarzelde even. Eerder was het niet echt gelukt om ze het principe van Troef uit te leggen en ik kon ze niet echt meenemen op een reis door Schaduwen. Het was het beste om het maar op zijn beloop te laten.
“Het is ver van hier, toch zal de reis niet erg lang duren. Het heet daar Antioch en qua klimaat te vergelijken met de landen aan de noordkant van de Middellandse Zee.”
“Ligt dat in Italië?”
“Niet precies. Maar daar is het mee te vergelijken.”
“Dat zal heel goed voor je zijn,” zei mijn moeder tegen hem. “Lekker aan zee.”
“Het ligt niet bepaald direct aan zee,” zei ik.
“Maar je zei zelf dat het een land was aan de Middellandse Zee.”
“Klopt, maar hun landgoed ligt in het binnenland.” Daarmee besloot ik ze maar niet uit te leggen dat Antioch weinig te maken had met het Middellandse Zeegebied, op het klimaat na dan. “Het is hetzelfde dat Groot-Brittannië een eiland is en wij toch niet aan de Noordzee wonen.”
“Oh, zo bedoel je dat.”
“Het lijkt me boeiend,” zei mijn stiefvader. “Inderdaad een goede afwisseling. Maar ik kan toch niet zomaar bij je neef komen logeren?”
“Dat kan wel. Ik heb ze dit idee al voorgelegd en jullie zijn beiden zeer welkom. Dyenne is alleen een beetje bang dat je op haar neer zult kijken omdat ze een dienstmeisje was.”
“Ik zou niet weten waarom ik dat zou doen,” zei mijn moeder verbaasd. “Zij is de keuze van je neef, dan kan ik toch niet neerbuigend tegen haar doen. Ze verdient alleen maar respect omdat ze het heeft aangedurfd om met een prins te trouwen.”
Hier was ik even stil van. Zo had ik het nog nooit gezien en ik denk de meeste mensen niet. De complimenten gingen doorgaans naar Rhexenor, hij had zich niet te goed gevoeld om openlijk te trouwen met een dienstmeisje. Ik had nooit zo nagedacht over haar kant van het verhaal, maar, eerlijk is eerlijk, ik had sowieso niet zoveel gedachten gehad bij dat huwelijk.
“Maar dan moet ik nu wel van alles gaan regelen,” zei mijn moeder ineens zenuwachtig en stond op. “Wanneer wil je gaan?”
“Zo snel mogelijk. Morgen? En moet je Oleg nog een bericht sturen?”
“Morgen is goed. Dan zullen we een aantal afspraken met families moeten afzeggen.” Ik zag een twinkeling in haar ogen toen ze dat zei. “En Oleg hoeft niet gewaarschuwd, die redt zichzelf wel. We zien hem hier toch niet veel.”
Ik liep met haar mee naar de keuken toen ze daar naar toe ging om de eerste instructies uit te delen. Ik vroeg en ik kreeg een bord met een paar tonijnsandwiches. Ik had flink trek en het zou nog uren duren tot aan het diner. Tot voor kort zou ik het hongergevoel hebben genegeerd, maar sinds mijn terugkomst uit Dark End en onder het toeziend oog van zowel Julian als Mandor had ik geleerd dat ik moest eten als ik honger had.
Zittend aan de keukentafel zitten at ik op mijn gemak van de sandwiches, me intussen vermakend over het wat geagiteerde gedrag van mijn moeder. Ook lette ik op de reacties van het personeel, dat vloog voor haar. Maar niet op een slaafse bange manier. Nadat ik mijn bord leeg had, waste ik het even af en zette het in de kast, tot verbazing van Gillian, de keukenmeid. Vroeger deed ik dat soort dingen vrijwel nooit, maar de laatste maanden had ik heel veel geleerd. Zowel dankzij mijn vader, die helemaal geen personeel in zijn woningen heeft en vrijwel zonder luxe leeft, als in het fort, waar ik liever niet de afwas laat doen door lekkende demonen. Daarna vroeg ik Meghann, de kokkin, mee te mogen helpen met het bereiden van het avondeten. Dit wekte de verwondering op van mijn moeder.
“Sinds wanneer heb je belangstelling voor het bereiden van voedsel?”
“Nog niet zo heel lang, een maand of wat,” zei ik. “Eigenlijk is het best leuk.”
“Ik ben er niet op tegen, het is zelfs heel goed dat je wat belangstelling toont in het reilen en zeilen van een huishouding. Maar echt verwachten deed ik dat niet meer van jou. Tjonge, de wonderen zijn de wereld nog niet uit!” Ze liep de keuken uit, op zoek naar de huishoudster.
Tijdens het klaarmaken van de vulling voor de ham, vertelde Meghann me dat ik als kind juist heel graag hielp in de keuken.
“Maar dat was afgelopen toen je een keer een stukje van je duim mee sneed,” zei ze lachend. “Ten eerste wilde je zelf niet meer, ten tweede verbood je moeder ons om je ooit nog een mes in handen te geven. Ja, hoe oud was je toen… ik geloof een jaar of vier. Je had wel vaker groente en vlees gesneden en dat ging altijd goed. Maar die keer was je niet erg geconcentreerd bezig en toen ging het mis. Ik herinner het me nog goed, je gaf geen kik, je stak je duim omhoog en zei: “Nu zijn de appelen vies en kunnen we vanavond geen appeltaart eten.”
Ik begon te lachen.
“Ik kan het me niet meer zo herinneren,” zei ik. “Niet meer dat het gebeurde tijdens het appelschillen tenminste. Maar ik herinner me dat je een doek om mijn duim wikkelde en zei: “Er staat geen appeltaart op het menu van vanavond, maar chocolademuffins.”
“Ik heb wel een hele reprimande moeten aanhoren van je moeder naderhand. Dat ik beter had moeten weten dat ik een kind van vier met messen liet omgaan. Een beetje gelijk had ze wel, maar jij bent altijd wel handig geweest. Behalve die keer dan. Maar, als ik het zo zeggen mag, je moeder is altijd wat overbezorgd geweest wat jou betreft.”
“Vast iets waar de meeste moeders aan lijden.”
“Niet op die manier. Jij kon veel hebben, veel meer dan je broer, maar toch maakte ze zich altijd meer zorgen over jou dan over hem. Ze stond altijd doodsangsten uit als jij weer alleen op pad ging en je was nogal een buitenkind. Ze kon en wilde je niet vastbinden, maar dat was wel wat ze het liefst gedaan zou hebben.”
Ik dacht hierover na. Was het waar wat ze zei? Mijn moeder had wel altijd veel commentaar gehad op mijn omzwervingen, zou dit mede uit bezorgdheid zijn geweest? Corwin had gezegd dat ze aan migraine zou lijden, kon dat ook daardoor veroorzaakt worden? Ik beseft alweer dat ik mijn moeder nauwelijks kende en dat ik, eerlijk is eerlijk, nooit erg veel moeite had gedaan om haar echt te leren kennen. Het werd tijd om ook die relatie wat te gaan verbeteren.

Later, aan tafel, ging het gesprek eerst over de slakken in de moestuin. Daarna over de afgelopen zomer die vooral koud en nat was geweest.
“Dus het weer is echt beter, daar waar je neef woont?” vroeg mijn stiefvader.
“Veel beter, minder nat.”
“En heeft hij een uitgebreide bibliotheek? Ik lees veel, zoals je weet. Vannacht heb ik een half boek uit gelezen, we hebben nu een Engelse versie van de drie Musketiers.”
“Hij heeft wat boeken in zijn bibliotheek,” zei ik, “maar niet heel veel. Je kunt wat meenemen en ik kan ervoor zorgen dat je daar genoeg leesvoer krijgt.”
“Waarom zijn we eigenlijk niet op de bruiloft van je neef uitgenodigd?” vroeg mijn moeder.
“Er was alleen directe familie aanwezig. Maar ik zal erop toezien dat jullie bij mijn bruiloft aanwezig zijn.”
“Hoor je dat,” zei mijn moeder tegen haar man. “We zullen aanwezig zijn op een echte koninklijke bruiloft. Onze Morwenna gaat trouwen met een kroonprins. Dat is helemaal niet slecht.”
“Natuurlijk horen we daarbij te zijn,” bromde hij. “Het zou te gek zijn als we niet eens de bruiloft van onze eigen dochter bij mogen wonen. En jij hebt dan tenminste ook eens iets om mee op te scheppen bij je vriendinnen.”
“Ze zullen, behalve afschuwelijk jaloers zijn, me niet willen geloven.” Ze keek naar mij. “Jullie regelen toch wel een goede fotograaf om alles vast te leggen?”
Ik schepte eerst nog eens op, de ietwat afkeurende blik van mijn moeder trachtte ik niet te zien. Een fotograaf! Hoe kwam ze erop! Straks zou ze ook beginnen nog over geschept papier voor de trouwkaarten en voor ik het wist zou ik in zo’n typisch saai gesprek over kaarten, ringen, gasten, het menu, foto’s en trouwkleding belanden. Hoewel het wat interessanter was nu het mijn eigen bruiloft betrof natuurlijk.
“Mam,” zei ik, na een hap goed weg gekauwd te hebben, “er zijn nog helemaal geen details geregeld, we zijn zelfs niet officieel verloofd.”
“Maar dat hoeft toch niet zo lang te duren? Een verloving hoeft toch niet via de officiële weg?”
“In ons geval wel. Maar een verloving is niet meer dan een formaliteit en intussen zullen de details voor het huwelijk worden geregeld. Verder weet ik er niet veel van, ik ben niet bepaald een expert op gebied van bruiloften, laat staan staatshuwelijken.”
“Ik snap niet dat je dat niet hebt uitgezocht. Hoe lang weten jullie al dat je wilt trouwen?”
“Al een poosje,” hield ik het met opzet vaag. “Er zijn wat zaken tussen gekomen.”
“En wat zegt je vader hiervan? Je zei dat hij er niet blij mee was?”
“Nee, dat is hij niet, maar hij steunt me wel.”
“Is er dan iets aan te merken op de jongeman in kwestie?”
“Dat heeft ze toch net uitgelegd,” bemoeide mijn stiefvader ermee. “Hij is van de vijand.”
“Dat kan wel zijn, maar ze hebben nu toch vrede?”
“Het is heel moeilijk om een oorlog te vergeten die in feite eeuwenlang is gevoerd. Er is een wapenstilstand ja, maar die is erg wankel. Ons huwelijk is officieel ook bedoeld om de basis van vrede wat steviger te maken. Mijn vader vindt het waanzinnig en heeft me gewaarschuwd voor de consequenties die zo’n huwelijk voor me zal hebben. Bijvoorbeeld dat ik zo erg in de belangstelling kom te staan en hij maakt zich zorgen over mijn veiligheid.”
“Kent hij jouw aanstaande?”
“Ja, ze hebben elkaar enkele keren ontmoet. Ze mogen elkaar niet echt, daarvoor zijn de verschillen te groot.”
“Wat vervelend voor je. Waarom kan die man zich daar niet overheen zetten?” Met ‘die man’ bedoelde ze Julian.
“Dat gaat niet zomaar. En dat wist ik al voordat ik besloot om met Mandor verder te willen.”
“Nee Aildith, dat kun je niet zomaar opzij zetten. Stel je voor dat Oleg aankwam met zo’n Hollands Boerengrietje, daar zou ik ook niet blij mee zijn. Ook al zou ze een vlekkeloos verleden hebben,” zei mijn stiefvader. Ik slikte even, Mandors verleden was niet bepaald vlekkeloos te noemen.
“Misschien nog wat erger,” probeerde ik toch duidelijk te maken. “Ze hebben tegenover elkaar gestaan in de oorlog. Mijn vader zou ook nooit zijn goedkeuring aan dit huwelijk hebben gegeven als het voor mij louter en alleen een verstandshuwelijk was geweest. Eerdere aanzoeken van andere jongemannen heeft hij in de prullenbak gegooid.”
“Je hebt aanzoeken gehad?”
“Dat is wat ik toevallig heb gehoord. Dacht je dat mijn vader zo’n aanzoek serieus genoeg vond om met mij te bespreken?”
“Wat een eigenaardige man.”
“Nee hoor, hij geeft heel veel om me. Hij is mijn vader en neemt dat vaderschap heel serieus. Ik ben enorm bevoorrecht, ik heb maar liefst twee vaders die veel voor me over hebben.” Hierbij keek ik mijn stiefvader warm aan, die er wat verlegen van werd en aandachtig zijn lege bord begon te bestuderen. Intussen sneed ik zonder te vragen grote stukken van de pecannotentaart en deelde deze uit.
“Is er ook koffie?” vroeg ik. Er stond alleen een pot thee op tafel.
“Na de middag is het slecht om koffie te drinken,” zei mijn moeder.
“Ik doe dat voortdurend,” zei ik. Niet helemaal waar, de maaltijd afronden met koffie en gebak was eigenlijk pas gebruik geworden in Gormenghast.
“In dat geval zul je koffie krijgen,” zei ze beslist en droeg Margery op om voor koffie te gaan zorgen.
“Natuurlijk mevrouw,” zei deze beleefd en liep zachtjes de kamer uit.
“Dat is een goed voorbeeld,” zei ik tegen mijn moeder. “Bij Rhexenor thuis zou het dienstmeisje hierover in discussie zijn gegaan.”
“Heel slechte manieren,” zei mijn moeder. “Maar daarover gesproken, de jouwe zijn ook niet zo best. Zoals die stukken taart die je snijdt, meer dan de helft kleiner was een stuk fatsoenlijker geweest.”
“Ik vind het anders wel lekker,” zei mijn stiefvader tevreden.
Ik lachte even.
“Sorry, dat is ook een gewoonte geworden. Ik zal er een volgende keer aan denken. Maar nu we het toch hebben over manieren, ik kan nog wel wat etiquette gebruiken, zeker vanwege dat aanstaande huwelijk. Dus als ik zo nu en dan voor wat les bij jou kan aankloppen?”
“Maar natuurlijk,” zei mijn moeder stralend. Het meisje kwam binnen met de koffie en schonk zonder te morsen voor me in.
“Voor mij asjeblieft ook,” zei mijn stiefvader. Ook hij kreeg koffie ingeschonken.
“De koffie zal je wakker houden vannacht,” waarschuwde mijn moeder hem.
“Waarschijnlijk. Maar zonder koffie ben ik ook vaak wakker, dus ik denk niet dat het veel verschil zal uitmaken.”

De rest van de avond verliep gezellig. We hadden thee en praatten wat, waarbij mijn moeder en stiefvader steeds terug kwamen op de trouwplannen. Van sommige dingen wilden ze het naadje van de kous weten, naar andere dingen vroegen ze helemaal niet. Op die manier bleef het bestaan van Owen veilig voor ze verborgen.
Die nacht sliep ik op de kamer die ze speciaal voor mij hadden ingericht. Het voelde niet meer aan als mijn kamer echter, ook niet meer echt als mijn ouderlijk huis. Voor het slapen gaan las ik nog een poosje in het eerste deel van ‘In de ban van de ring.’ Zeer goed geschreven, ik bewonderde het oog voor detail wat de schrijver in het boek had weten te brengen. Het was een heel mannelijke wereld die hij beschreef, wat op zich jammer was. Eigenlijk bevind ik me zelf ook aardig in een mannenwereld, zeker waar het mijn persoonlijke leven betreft. Dan heb ik het niet alleen over mijn geliefde en mijn zoon, maar ook de mensen die eromheen staan om ons persoonlijke leven af te schermen zijn allemaal mannen. Julian, Caine, Benedict en Despil. Geen enkele vrouw komt er voor in dat stuk van mijn leven en soms mis ik dat.
De volgende ochtend werd ik al vroeg gewekt door alle bedrijvigheid in het huis. Voordat ze weg gingen, wilde mijn moeder er zeker van zijn dat alle kamers fris en schoon waren en ze joeg het personeel op. Dat was nog precies hetzelfde als vroeger. Mijn kamer was nog onaangeroerd, maar ik wist dat ik maar beter op kon staan, wat ik dus deed. Het was alsof mijn moeder door de deur heen kon kijken, want zodra ik naast mijn bed stond, hoorde ik haar stem op de gang:
“Er staat een bad voor je klaar!”
Toen ik wat later, gehuld in een badjas, weer terug kwam op mijn kamer, was deze al geheel schoongemaakt en opgeruimd. De jurk die ik de vorige dag had aangehad was weg, waarschijnlijk om gewassen te worden. Ik haalde wat kleding uit mijn tas, een wijdvallende ecrukleurige broek die tot op mijn kuiten viel en een crimsonkleurige bloes. Mijn laarsjes stonden netjes gepoetst klaar. Nadat ik alles aanhad, bekeek ik mezelf peinzend in de spiegel. Het was eigenlijk niet helemaal mijn stijl, maar de dame in de kledingwinkel had me verzekerd dat dit volgens de laatste mode was – de mode op de betreffende Schaduw dus. En het stond me wel. Maar zelfs een zwart motorpak en een halsband met pinnen staat me, dus dat zei maar weinig. Ach, waarom zou ik me druk maken om kleding. Er waren belangrijker zaken aan de orde. Zo vroeg ik me af waarom Dara niets meer van zich had laten horen. Kon het zijn dat ze had getroefd toen ik Patroon liep in mijn hoofd? Ik was daarmee inderdaad wat tijd kwijt geraakt, maar toch niet een hele dag in Amber tijd? Goed, het reizen door Schaduw had ook al tijd gekost, maar al die tijd was ik gewoon bereikbaar geweest. Voor iedereen eigenlijk, maar er was helemaal niemand die contact had gezocht. Iedereen had het waarschijnlijk druk met zijn of haar eigen zaken, net als ikzelf eigenlijk. Want, wees nu eerlijk Morwenna, hoeveel mensen heb je zelf getroefd in al die tijd? Niemand. Als je Julian, Rhexenor en Dara niet meetelt dan.
En waarom zou Dara dan zo nodig terug moeten troeven? Omdat jij het ineens in je hoofd haalt eens met haar te willen praten? Ze heeft wel andere dingen aan haar hoofd. Jij bent degene die meer dan een half jaar weg is geweest. Verwacht je nu echt dat men dan staat te popelen om je te zien en te spreken?
Ik liep naar de eetkamer, waar mijn stiefvader in zijn eentje aan tafel zat een krant te lezen. Hij vouwde de krant ineen toen ik binnen kwam en beantwoordde mijn ochtendgroet.
“Vergis ik me nu of is het nog erg vroeg?” zei ik toen ik aan tafel ging zitten. Ik legde wat toast op mijn bord en begon deze te besmeren met marmelade.
“Het is half zeven in de ochtend. Je moeder is bang om te laat weg te gaan of dat het huis smerig achterblijft… ik weet niet wat haar nu het meeste zorgen baart. Ze heeft allang gegeten en loopt nu iedereen te commanderen… ach, ze krijgt ze precies waar ze ze hebben wil. Eigenlijk weet ze altijd haar zin te krijgen.”
Ik schonk wat thee in voor ons beiden en at mijn toast. Zo was het altijd geweest. Mijn moeder die zich druk maakte en alles liep te regelen en mijn stiefvader die bleef zitten en hooguit mopperde over het feit dat zij iedereen liep rond te commanderen. Ik vroeg me af hoe ze vroeger was geweest, in de tijd dat ze de belangstelling trok van meerdere Amberieten. Waarom was ze ingegaan op de avances van meerdere personen? En wat het was geweest dat mijn stiefvader had doen besluiten om bij haar te blijven, ondanks het kind van een ander? Hierover zou ik toch eens moeten praten met mijn moeder. Maar ik zag best wel tegen dat gesprek op, het is niet mijn bedoeling om haar te veroordelen, maar ze zou het zo kunnen oppakken. En ook wil ik eigenlijk dat verleden laten rusten. Ik heb een vader en geen zin om alweer die beerput te openen. Ik wil echter ook erachter zien te komen wie of wat mijn moeder werkelijk is, wat er met haar is.
Nadat ik de ontbijtspullen naar de keuken had gebracht, zwierf ik wat rond in het huis. Alle personeelsleden kende ik nog, er was niemand bij die nieuw was. Ook was er niemand die bezeten was, het leek erop dat er geen beveiliging meer was. Dus de situatie rond onze zoon moest echt dringend zijn geweest als Mandor daar geen tijd voor had kunnen vinden. Ik hoopte dat Rhex wel aan een soort van beveiliging had gedacht voor Dyenne. Als mijn moeder daar was, zou ze daar misschien ook onder vallen. Iets om met Rhex te bespreken als ik daar was.

Halverwege de ochtend kwam mijn moeder melden dat alles klaar stond, we konden gaan. Ze bekeek me van top tot teen.
“Wat ben je nu weer vreemd uitgedost!” merkte ze op. Tja, de mode van de ene Schaduw is niet die van een andere. Ik ging niet in op haar opmerking, maar liep naar buiten. Daar stond een grote koets klaar, een span van vier paarden ervoor. Een aantal bedienden was druk bezig om een enorme hoeveelheid aan koffers in en op het rijtuig te laden. Johannes, de koetsier, kwam al aanlopen in zijn livrei. Ik liep naar hem toe.
“Beste Johannes, het is niet nodig om mee te gaan. Ik zal persoonlijk mijn vader en moeder naar hun vakantieadres brengen,” zei ik.
De man werd eerst rood en toen wit. De ontzetting was van zijn gezicht af te scheppen.
“Maar Vrouwe, dat is geheel niet betamelijk,” zei hij.
“Dat is dan zo afgesproken. Ga maar weer.”
Hij keek me aan met een broedende blik – Johannes en ik liggen elkaar niet zo – en liep weer weg.
Daarna haalde ik Boudicca van stal. Fillipien kwam aanvliegen en zette zich op mijn schouder. Alle bedienden stonden buiten, zo kon ik niet wegtroeven. Mijn moeder liet zich in de koets helpen, mijn vader zat er al. Ik liet Boudicca de weg afdraven, tot voorbij het kruispunt, een plaats waar we niet zichtbaar zouden zijn voor nieuwsgierige ogen en vroeg Fillipien om met haar mee te gaan. Ze vloog op en volgde het paard.
Zelf klom ik op de bok, zei de bedienden gedag en liet het vierspan rennen. Na een minuut of wat kwamen we aan bij het afgesproken punt, Fillipien cirkelde om Boudicca heen.
Ik sprong op de grond en liet mijn verbaasde ouders uit de koets stappen.
“Tijd om te gaan reizen,” legde ik uit. “En niet op de gangbare manier. Het is de bedoeling dat jullie me vasthouden en ook de koets.” Ik sprak Boudicca geruststellend toe, zodat ze vrij rustig bij me kwam staan. Fillipien kwam weer op mijn schouder zitten. Mijn moeder had me bij een schouder gepakt en mijn stiefvader hield haar hand vast en met zijn andere hand de koets. Ik pakte de troef van Rhex. Zwart haar, blauwe ogen, een wat ongeschoren uiterlijk. Deze contouren vervaagden en maakten plaats voor een keurig geschoren Rhexenor die me wat verbaasd aankeek.
“Wil je ons doorhalen?” vroeg ik.
“Eh… ik ben in Amber, ik moet zo naar die rechtszaak.” Bah, nu al? Geen enkele kans dat ik nog in de gelegenheid zou zijn om deze bij te wonen, zeker niet als Dara het zo liet afweten.
“Hoe kom ik dan snel in Antioch?”
Hij maakte een ongeduldig beweging met zijn schouders.
“Weet ik veel. Vraag het maar aan Deirdre.”
Ik verbrak het contact en zocht de kaart van Deirdre, die ergens onderop bleek te liggen. Het contact was er redelijk snel, ze leek even te schrikken toen ze me zag.
“Oh ja, Morwenna. Mijn excuses. Ik had er even niet meer zo aan gedacht, maar er is iets tussen gekomen.”
Mijn ergernis begon te groeien. Alsof ik daarvoor troefde – Mandor had gelijk, dit alles had allang geregeld kunnen zijn. Ik verborg mijn irritatie echter.
“Daar hebben we het nog wel eens over. Ik wil nu echter zo snel mogelijk naar Antioch gaan, Rhex’ huis en hij zei dat ik daarvoor maar bij jou moest zijn.”
“Ogenblik,” zei Deirdre en het contact werd verbroken. Ik zuchtte eens en zei tegen mijn ouders dat ze even los konden laten.
“Er lijkt wat vertraging te zijn.”
“Waar was je mee bezig? Voodoo?” vroeg mijn stiefvader.
“Nee, contacten,” zei ik kort. “Ik probeer de snelste manier naar Rhexenors huis te vinden.”
“Hij heeft een landgoed, zei je,” zei mijn moeder. “Hoe komt hij daaraan?”
“Van de koning gekregen,” zei ik. “Wegens goede verdiensten.”
“En jij dan?”
“Ik heb er recht op, alleen nog niet geclaimd.”
“Waar woon je dan eigenlijk?”
“Oh, zo hier en daar,” hield ik me op de vlakte. Gelukkig kreeg ik op dat moment een troefcontact. Het was Deirdre die me zonder veel plichtplegingen een troef in de hand duwde.
“Ik wil die wel weer terug,” zei ze.
“Dank je voor het uitlenen,” zei ik. Het contact werd verbroken. Ik stak mijn troevendeck weer in een zak, alleen de troef die ik van Deirdre had gekregen had ik nog in mijn hand.
“We gaan,” zei ik tegen mijn ouders, “dus hou je weer vast.”
Vervolgens concentreerde ik me op de kaart met daarop de tekening van Rhexenors Griekse landhuis. Al snel zag ik hoe het steeds werkelijker werd en deed ik een stap naar voren. Daar waren we, op de oprijlaan. Ik stak de troef weg en zag hoe mijn ouders met grote ogen om zich heen keken.
“Wat is er gebeurd? Wat heb je gedaan?” vroeg mijn moeder stomverbaasd.
“Is dat met die kaartjes?” vroeg mijn stiefvader.
“Dat is wat ik onder andere kan doen met die troeven,” zei ik. “Ik zei al eerder dat dit mogelijk was. Dit is een stukje van mijn leven.”
“Het is hier heel anders, het lijkt wel laat in de middag te zijn,” zei mijn moeder.
“En daarnet was het nog ochtend,” zei ik lachend. “We zijn erg ver gereisd, deze plaats is niet op onze wereld.”
“Het ruikt hier ook anders,” zei mijn stiefvader. “En de temperatuur is zeer aangenaam.” We keken als bij afspraak alle drie tegelijk naar het landhuis. Niets wees erop dat onze aanwezigheid was opgemerkt.
“Toch typisch,” zei mijn moeder aarzelend. “Is het hier misschien de gewoonte om te wachten met bezoekers te begroeten tot ze aankloppen?”
“Ik weet het niet,” zei ik naar waarheid, “maar vrijwel overal waar ik kom wordt bezoek verwelkomd als ze het huis naderen. Maar dat zou je met Dyenne kunnen kortsluiten als je het personeel gaat opvoeden.”
We liepen naar het huis en de trappen op. Ik liet de klopper op de deur vallen. En toen er niet open gedaan werd, deed ik dat nog een keer. Uiteindelijk kwam er een spichtig meisje de deur opendoen en keek naar ons.
“Ja?”
“Zou je de vrouwe op de hoogte kunnen stellen van onze komst hier?” zei ik. Vanuit mijn ooghoek zag ik de verbazing op de gezichten van mijn ouders. Het meisje keek van mij naar mijn ouders. Toen weer terug naar mij.
“Als het dan moet… oh, je bent een prinses van Amber, is het niet? Nou, weet je, zet de koffers daar dan maar vast neer.” Ze wees op het bordes en keek bedenkelijk naar de koets.
“En wat de koets en die paarden betreft…”
“Roep mevrouw voor ons,” viel ik haar in de rede. Ze keek me geërgerd aan.
“Nou zeg!” zei ze snuivend en liep naar binnen.
“Dat is toch ongehoord,” zei mijn moeder verbaasd. Tevens zag ik aan haar houding iets strijdlustigs, inwendig had ze haar mouwen al opgestroopt. Zelf was ik uiterst tevreden, mijn kleine manipulatie met Patroon gisteravond had resultaat gehad, mijn moeder begreep in ieder geval Thari en hopelijk mijn stiefvader ook. Het spreken moest nu ook geen probleem zijn. Dat was het ook niet, bleek even later. Dyenne kwam het bordes op, met Cathrynn op de arm.
“Oh, wat een schatje!” riep mijn moeder vertederd uit in het Thari toen ze de baby zag. Ik moest even iets wegslikken, het was toch zuur dat ze niet eens wist dat ze zelf een schattige kleinzoon had.
“Fijn dat jullie er zijn,” zei Dyenne hartelijk. Ik stelde mijn ouders aan haar voor en andersom. Ze probeerde de bedienden zover te krijgen dat ze voor de koets met paarden zorgden en dat de koffers naar de gastenkamer werden gebracht. Daar had ze meerdere pogingen voor nodig, wat uitstekend illustreerde wat hier mis was. Het was nog erger dan wanneer Rhex er was. Ze begeleidde ons naar de zitkamer en liet wat te drinken halen. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ze het zelf moest gaan halen. Terwijl ze weg was, keek mijn moeder kritisch om zich heen.
“Heel duur, ook wel mooi, maar oh, wat wordt het hier slecht onderhouden,” zei ze. “Moet je kijken, het tafelblad is schoon, maar de strepen zijn niet weggepoetst. En aan de randen en poten zit nog vuil.” Ze stond op en tilde een stuk van het vloerkleed op. Ze knikte tevreden.
“Precies zoals ik dacht,” zei ze en wees op het vuil dat blijkbaar dagelijks simpelweg onder het kleed werd weggewerkt. Ze legde het kleed weer goed en zat op haar stoel toen Dyenne weer binnenkwam, die op één arm het kind droeg en met de andere een karretje meetrok waarop het theeservies stond. Ik sprong op en nam het karretje van haar over. Vervolgens schonk ik de thee, die verdacht licht van kleur was. Een kijkje in de pot bevestigde wat ik al vermoedde, er waren maar nauwelijks theebladeren.
“Is er iets mis?” vroeg Dyenne. “Mijn excuses voor mijn lange wegblijven, maar het personeel heeft het erg druk. Daarom heb ik zelf maar thee gezet.”
“Nee hoor, het is prima zo,” zei ik vriendelijk en wisselde even een blik uit met mijn moeder. Ze glimlachte naar me en verplaatste toen haar belangstelling naar Dyenne.
“Hoe oud is je dochter nu?” vroeg ze. Dyenne begon enthousiast te vertellen en niet veel later zaten beide vrouwen geanimeerd te praten over kinderen en hun ontwikkeling. Op zich was het wel grappig, zo hoorde ik wat over mijn eigen babytijd. Veel dingen deden me erg denken aan Owen, die dus blijkbaar toch ook wat van mij weg heeft. Aan de andere kant voelde ik me wat opgelaten, ik kon gewoon meepraten en putten uit wat eigen ervaring, maar ik moest doen alsof ik volkomen naïef was op dat gebied. Zelfs mijn stiefvader sprak af en toe een woordje mee. Al met al een zeer interessant gesprek, waarbij ik me als een volkomen buitenstaander moest gedragen.
Er werden heel veel zaken besproken. Mijn moeder gaat werkelijk heel goed en gemakkelijk met mensen om, ze heeft er een handje van om met een paar woorden iemand helemaal uit haar tent te lokken. Heel anders dan mijn vader, heel anders dan ik. Mijn stiefvader informeerde naar de omgeving en Dyenne vertelde hem van alles over Antioch.
Een goed gesprek tussen deze drie mensen. Ik was opgelucht, dat betekende dat ik met een gerust hart mijn ouders hier kon laten voor een poosje. Het leek goed te klikken tussen Dyenne en hen. Aan het einde van de middag was alles rond, mijn moeder zou de volgende dag aan haar taak beginnen. Dyenne zou ’s morgens vroeg alle personeel bij elkaar roepen om hen te vertellen wat de rol van mijn moeder was. Ze zou het hoofd van de huidhouding worden en ook Dyenne zelf instrueren hoe ze die mensen aan moest pakken.
“Schroom vooral niet om de meest rotte appels in de mand te ontslaan,” adviseerde ik. Dyenne keek geschokt.
“Dat kan ik toch niet maken! Ze zijn met me meegekomen uit Amber, dan kan ik ze niet zomaar ontslaan!”
“Natuurlijk wel,” zei ik. “De situatie is nu anders. Je bent niet meer één van hen.”
“Zo is het precies,” zei mijn moeder, “Ze zullen moeten weten wie de baas is. En dat gaat niet als je je opstelt als een mede-collega.”
Ik gebruikte op verzoek van Dyenne daar de avondmaaltijd. Het eten was redelijk, maar vrij sober. Daarna hielp ik mijn ouders om zich te installeren op hun kamers. Ik moest lachen om de hoeveelheid koffers gevuld met boeken die mijn stiefvader had meegenomen.
“Je bent er blijkbaar vanuit gegaan dat je hier wel eventjes zit,” zei ik plagend tegen hem.
“Na wat ik vandaag heb gezien en gehoord weet ik wel zeker dat het niet om een paar dagen zal gaan. Maar je moeder zal dit helemaal in het rechte spoor gaan krijgen, dat lukt haar altijd.”
Ik bekeek de titels van de boeken, de meeste had ik al eens gelezen. Ik legde mijn drie delen van de Ring trilogie erbij, ik zou wel weer andere kopen. Daarna nam ik afscheid van beiden.
“Als er iets is of als het niet mocht werken, laat het dan even weten,” zei ik.
“Hoe krijgen we je dan te spreken?”
“Als je me wilt spreken, zeg dat tegen Dyenne. Die weet wel mensen die mij eventueel kunnen bereiken.”
Mijn moeder legde haar handen om mijn gezicht, net als ze deed toen ik klein was, en keek me eens aandachtig aan.
“Je ziet eruit alsof je iets onder leden hebt,” zei ze bezorgd. “En het lijkt of je haast hebt, net als de afgelopen keer dat we je zagen. Pas goed op jezelf.”
“Maak je geen zorgen. Ik ben een poosje ziek geweest, maar het gaat beter nu,” zei ik half naar waarheid. Ze fronste haar wenkbrauwen.
“Ziek? Jij bent nooit ziek geweest. Of heb je weer een ongeluk gehad?”
“Niets bijzonders,” zei ik. “Niets om je druk over te maken.”

Terwijl ik even later Boudicca zadelde, die rustig langs de oprijlaan stond te grazen, voelde ik een troefcontact. Ik nam het aan en het bleek een wat gejaagde Dara te zijn.
“Ja, sorry, maar ronde 1 is nu net achter de rug,” zei ze.
“Wat bedoel je?”
Ze maakte een ongeduldig gebaar.
“Van die rechtszaak.”
“Oh zo,” deed ik afstandelijk. Ik had deze bij willen wonen, maar dat hoefde zij niet te weten.
“Ja. Het is gewoon druk. Maar weet je wat, ik troef je morgen wel.”
“Natuurlijk,” zei ik schamper.
“Ik bedoel: als het je gelegen komt…”
“Ja hoor, uiteraard. Ik heb alle tijd van de wereld,” zei ik en probeerde uit alle macht het teveel aan cynisme in mijn stem te weren. Ik verbrak het contact en haalde een paar keer diep adem. Waarom troefde ze me nog als ze me toch niets te zeggen had! Het leek erop dat ze me niet eerder getroefd had, schijnbaar had ze geen tijd gehad om me te spreken. Alles moest klaarblijkelijk wijken voor die rechtszaak. Dit alles zei me genoeg over mijn positie binnen de Hoven en eigenlijk ook binnen Amber. Men zat niet op mij te wachten, integendeel. Met een zwarte vorm van sarcasme moest ik vaststellen dat ik degene was die achter iedereen aanliep. Wat moesten ze inmiddels van me denken!
Ik steeg op en reed in het schemerdonker de oprijlaan af. Fillipien kwam aanvliegen en landde op mijn schouder. Ik krauwde haar in haar nek en dacht intussen na over wat me te doen viel. Met Flora praten zoals ik eerder van plan was? Ach, die had genoeg andere bezigheden. Fiona? Waarom zou ik dat doen? Omdat mijn vader en mijn geliefde dat tegen me hadden gezegd? Dat was dan wel een hele zwakke reden om met iemand te gaan praten. Fiona, hyperintelligent, altijd bezig, weet heel veel van alles. Waarover zou ik ook weer moeten praten met haar? De Ctulhu. En volgens mijn vader zou ze ook alles weten van Patroon. Geweldig, ik wist niet eens hoe ik zo’n gesprek zou moeten beginnen. Ik zuchtte licht. Wat moest er eigenlijk eerst gebeuren? Die wereld van de Dwalers moest vernietigd worden. En wie was daarvoor de aangewezen persoon om te praten? Benedict? Bleys? Corwin of Deirdre? Hm, Deirdre. Misschien zou ik het beste met haar praten. Tenslotte moest ik haar toch nog een verslag overhandigen van alles wat gebeurd is in Dark End. Of zou ze dat al van Rhexenor hebben gehad? Nou ja, het zou wel zo netjes zijn als ik dat deed, dan zou ik haar meteen die troef weer terug geven.
En dan… Opsporen van de wezens die ‘ontsnapt’ zijn. Lastig. Mijn vader, Bleys alweer. Eventueel Caine of Flora? Of… Merlijn. Zowel de Hoven als Amber zou geïnfiltreerd kunnen zijn.
Dan hadden we nog de Deep One. Llewella en Gérard. Dat vond ik het meest vervelende stukje, water en zee hebben mijn passie niet.
En dat betrof alleen maar de Dwalers. Het probleem van de Morlog was er ook nog. Ik kon natuurlijk, en dat zou ik het liefst doen, naar Gormenghast gaan en het probleem aan Mandor voorleggen. Maar dan zou ik daar alweer zijn, terwijl ik hoegenaamd nog niets van mijn plannen had uitgevoerd.
Ik stopte bij een herberg in het nabijgelegen stadje en vroeg daar logies voor de nacht. Op mijn kamer pakte ik mijn dagboek en begon daar passages van over te schrijven, in verslagvorm. Dat was voor Deirdre. Toen dat klaar was, werkte ik zoveel mogelijk mijn dagboek bij. Daarna las ik het laatste stuk een aantal keer over. In mijn hoofd was de lijst vele malen langer dan op papier. Misschien moest ik mezelf wat meer rust gunnen, maar dat stond ik mezelf niet toe. Ik maakte wat aantekeningen op een los blaadje. Lorraine – anti-Logrus/ anti-Patroon – etiquette – geheim van Arden – Morlog – Dark End/ Ctulhu – oorlogsverleden Ashwin – huis in Brighton – paarden trainen – Coral – Conjuration.
Het was niet meer dan een greep van zaken die nog open lagen om iets mee te doen. Daarnaast was er nog zo’n rij van familieleden die ik wel eens wilde spreken, maar hoe doe je dat zonder opdringerig over te komen? Verder vond ik dat er maar weinig concreets was nog omtrent de verbintenis tussen Mandor en mij. Oh ja, ongeduldig, ik weet het. Maar de situatie zoals deze nu was, moest ook niet te lang duren.
Het was bijna ochtend toen ik uiteindelijk in bed kroop en probeerde de slaap te vatten.