Deel 41: het Oerpatroon

Ik had niet verwacht dat ik het Oerpatroon zo snel al zou zien en lopen. Ik had zeker niet verwacht dat ik daar mijn eigen zoon zou ontmoeten. Eigenlijk heb ik het gevoel dat er niets meer klopt van mijn leven zoals ik het gewend was en misschien al min of meer gepland had. Natuurlijk, natuurlijk zou ik beter moeten weten als Amberiet. Je hebt wel een stukje eigen leven, maar het wordt aardig voor je ingevuld. Of nee, niet helemaal… je hebt het gevoel dat je het beter op een bepaalde manier kunt laten invullen.

Het vuurpatroon was zwaar, net als de andere patronen eigenlijk. En het heeft ook een geest. Toen ik bedacht dat ik bij Nefertari thuis de zalf wilde halen, zei het ‘Okay’ in mijn hoofd en was ik daar. In een kapel, met een beeld van een man met een hondenkop. In zijn hand het potje met kostbare zalf. Ja, ik heb het gestolen. Ik heb niet met Nefertari gepraat, die net binnenkwam, maar me onmiddellijk laten doorhalen door Ronardo.
Deze was in gesprek met Dworkin bij het Oerpatroon. Hij had het willen lopen, maar was er aldus Dworkin niet aan toe. Uiteindelijk heeft hij Ronardo weg gepraat en kon ik een soort van zinnig gesprek met hem voeren. Nou ja, zinnig… hij begon over mijn verloving met Mandor. Begrijp me goed, dit was nog voordat ik mijn zoon ontmoette. Op dat moment had ik niet meer contact met Mandor dan een tweetal ontmoetingen.
Het Oerpatroon mocht ik lopen na een soort test: bij hem in de huiskamer moest ik in een kooi gaan staan. Deed ik, ik dacht dat het de bedoeling was er met Patroon uit te komen en toen was ik volgens hem gezakt voor punt 1. Uiteindelijk lukte het me om van plaats te verwisselen met de griffioen, die eigenlijk in de kooi thuis hoort. Dat was Dworkin wel naar de zin, het leek erop dat hij altijd moeite had het beest in de kooi te krijgen. Rare vent, die opa van me.

Het Oerpatroon was dus helemaal niet moeilijk om te lopen. Ik had een soort combinatie verwacht van de 4 Patronen in zwaarte, maar niets dus.
Bij het middelpunt stond een tengere jongeman met wel wat bekende trekken. Ik schatte hem op een jaar of 18. 1.80m lang, donker haar, blauwe ogen, een wilskrachtige kin en aardig. Hij was heel blij me te zien en liep op me af om me te omhelzen.
Ik weerde hem een beetje af, waar ik me nu nog voor schaam.
"Sorry, wie ben je?" vroeg ik. Hij was verbaasd.
"Je herkent me toch wel, je herkent je eigen zoon toch wel…"
"Ik denk dat we ieder in een andere tijd zitten, ik heb nu geen kind."
"Oh, vandaar. Je ziet er anders uit, andere kleren en je lijkt jonger. Dan kan ik je beter spreken op een ander moment denk ik." Hij zag eruit alsof hij problemen had en ik vroeg hem of ik misschien toch kon helpen. Hij schudde zijn hoofd.
"Lijkt me beter van niet."
"Het klinkt raar," terwijl ik het hem vroeg, vroeg ik me af of de vraag gepast zou zijn, "maar wie is je vader?"
Hij trok zijn wenkbrauwen op en lachte toen wat aarzelend. Ik vroeg me heel even af of hij het niet wist... ik zou toch niet dezelfde weg inslaan als mijn moeder eerder? Maar dan... hij had iets bekends dat niet van mij was en wat ik wel herkende, doch niet wilde zien.
"Je kent mijn vader toch wel? Mandor? Oh, dat zal hij niet leuk vinden als hij dit hoort." Ik was geschokt. Maar hij sprak de waarheid, dat waren de trekken die ik herkende in zijn gezicht.
"Ik ken Mandor nog niet zo goed," zei ik wat aarzelend en besloot het daarbij te laten. Maar de jongen ging er op door, keek bezorgd.
"Ik dacht altijd dat het liefde op het eerste gezicht was tussen jullie tweeen. Hoewel je inderdaad tegenwoordig niet veel contact met hem lijkt te hebben en nu doe je ook net of je niet verliefd bent op hem."
"We werken wel wat uit," zei ik. Hij leek plotseling haast te hebben.
"Ik moet gaan," zei hij. "Als je een zoontje krijgt dat er van door gaat met je artefact, wil je dan niet al te streng zijn? En dat van die troeven was niet expres!" En weg was hij.

Daarna stond er de kleine vrouw. Ook heel blauwe ogen en lang blond haar. Het was moeilijk om een gesprek met haar te voeren. Ze was de geest van dit Patroon en ik mocht zelf beslissen waar ik nu heen zou gaan. Het had allemaal te maken met mijn eigen keuzes. Ze kon me ergens heen sturen wat op dat moment voor mij het beste kon zijn en dan nog kwam het neer op mijn eigen keuze. Na veel wikken en wegen heb ik besloten om haar de keuze te laten maken.

Nee, zelfs na de ontmoeting met mijn zoon, had ik toch niet verwacht om in een niets verhullend nachtjaponnetje uit te komen in de kamer van Mandor. Ik kan me voorstellen dat hij aangenaam verrast was. En ik me maar uitputten in excuses. En hij eigenlijk ook. Oh ja, we lagen zowat in elkaars armen, maar ik besloot dat er teveel problemen zouden ontstaan als ik hier aan toe zou geven. En misschien ook wel doordat de buitenwereld de combinatie Mandor-Morwenna wel ziet zitten. En omdat ik weet dat mijn vader een hekel heeft aan Chaosieten… hoewel hij eens gezegd heeft dat Mandor erg ‘meeviel’.
En zo ben ik als altijd bezig met excuses te verzinnen die voornamelijk te maken hebben met de buitenwereld. En niet met Morwenna zelf.

Waarom, waarom ben ik dan zo stijfkoppig om vast te willen houden aan bepaalde normen? Wie heeft die normen eigenlijk bepaald? Was ik dat zelf of is het mijn buitenwereld? Wat ik ook doe, ik zal altijd iemand teleurstellen. En mezelf ook. Als ik een weg kies, zal dat consequenties hebben en nieuwe verantwoordelijkheden scheppen.

Mijn zoon… hij was blij me te zien en ik deed afstandelijk. Herkende hem niet, al waren de familietrekken overduidelijk. Donker haar, blauwe ogen, net als ik heb, net als mijn vader heeft. De vorm van zijn voorhoofd en de ogen herkende ik van mezelf. Maar de andere trekken, zoals de vorm van de neus, de mond en de kin... waren me wel bekend, maar niet van mij of mijn familie. Mandor dus.

Hij was echt en toch niet helemaal. Hij had duidelijk problemen zoals te verwachten is voor een kind van een Chaosiet en een Amberiet. Erger nog, zijn vader is troonopvolger in de Hoven, de jongen is daardoor een doelwit voor vele groeperingen. Of misschien zal het meevallen, tenslotte heeft Mandor afstand gedaan van de opvolging. Doe ik er beter aan om dit kind niet in de wereld te laten komen? En dan… waarschijnlijk hoort hij er te zijn, is hij ook een schakel in onze warrige wereld.
Zijn naam? Dat is de naam die ik hem ga geven. Die kon hij niet noemen. Jongen, wat moet je toch met een moeder als ik! Toen ik je voor de eerste keer ontmoette was je volwassen en had ik helemaal geen kinderen in de agenda staan voor de eerste paar jaar. Zeker niet met Mandor of een andere Chaosiet. Maar dat kon ik je niet zeggen natuurlijk. En dan je opmerking over Liefde op het eerste Gezicht tussen je vader en mij… waar haal je dergelijke informatie vandaan? Ben je zo’n dromer? Oh, wat zul je het moeilijk hebben dan. Waarschijnlijk zal ik je Owen gaan noemen. Dat is de naam die bij me opkwam toen ik je zag. Heb ik dan de beslissing genomen? Blijkbaar….

Maar als ik die beslissing neem, zal ik terug moeten gaan naar Mandor. En dat terwijl het perfecte moment al voorbij is. Wat voor excuus heb ik? Dat het allemaal te snel was? Zoiets had ik kunnen verwachten, ik weet hoe het Coral vergaan is. En dan heb ik nog een bepaalde keus, zij had dat niet. Het Patroon heeft gedaan wat het beste voor mij is en ik heb de kans verprutst. Of misschien is het nog niet helemaal te laat. En dan? Excuses aanbieden aan Mandor die hij zal accepteren, beleefd als hij is. Moet ik me dan in zijn armen werpen? Eerlijk gezegd past dat niet zo bij mij, ik ben bang dat het zeer geforceerd zal overkomen. Gewoon terug gaan en kijken wat er van komt is waarschijnlijk het beste. En is het dan niet eigenlijk zo dat ik Mandor een beetje belazer omdat ik die jongen op de wereld wil zetten? Want ik kan hem dat niet van tevoren vertellen, dan wordt het zeker geforceerd. Misschien kan ik hem zelfs beter niets zeggen over die ontmoeting.

En dan? Als het allemaal goed gaat tenminste en ik zwanger word? Hmm, dat stuk heb ik in eigen handen. Ik hoef niet met Mandor te trouwen. Waarschijnlijk zelfs beter van niet. De jongen zal een goede vader aan hem hebben en zal dat ook nodig hebben. Maar ik wil mezelf niet binden aan een huwelijk. Echt niet.

Mijn vader zal niet erg gelukkig zijn met een Chaos-kleinzoon. En als ik mijn zoon niet ontmoet had, zou ik er met geen haar op mijn hoofd over hebben gedacht om een halve Chaosiet op de wereld te zetten. Ook daarom moet ik zeker niet met Mandor trouwen. Dus in feite ben ik nu een romantische nacht/ periode van plan en daarna niets meer. Misschien moet ik niet zover vooruit denken.

Deel 27: Raadsels, puzzels...

Ik ben een absolute kluns in het ontrafelen van puzzeltjes een raadseltjes. Het begin kwamen we goed door, met die demoon verliep ook redelijk, ook al verpulverde William hem tot as, maar de oplossing van de trap in het water heeft me uren gekost om daar op te komen. En was het nu heel moeilijk? Eigenlijk niet nee. Maar naar mijn gevoel druiste dit helemaal tegen mijn gevoel voor logica in. Maar goed, we hebben het opgelost.
Klein nadeeltje was dat we daarna uitkwamen in een andere Schaduw en ik nog niet direct wist hoe we terug zouden moeten naar de Schaduw waar Boudicca en Phillipien nog waren. Phillipien zou me hier nog kunnen vinden, maar Boudicca... De situatie leek me nog wat lastiger, want we waren op een vreemde manier in die Schaduw beland. Met vreemd doende mensen. Maar misschien viel het allemaal nog mee.

En iets gemerkt van Opa Dworkin, die zich hier de rol van Toth had aangemeten. Toth van de kennis. Dat was lachen. Toch weten we iets meer, al is dat eerder door de kennis van zijn priester dan door de uitspraken van Toth. Blijkbaar kunnen we vanuit hier een Boek der Doden mee nemen en misschien wat zalf. En weer het sterke afraden om naar Dark End te gaan. Niet slim, wel dom.
En nog iets geleerd: troefcontacten kunnen klaarblijkelijk worden opgevangen door een bepaald soort machine. En natuurlijk intrigeert het me dat er veel over Eric wordt gepraat… natuurlijk gebeurde dat niet in de tijd dat wij er bij zaten.

Als ik terug denk aan mijn jeugd, komt bij mij wel eens de vraag op: heb ik er ooit iets van gemerkt dat ik anders was dan anderen? Dat mijn vader mijn vader niet was? Nu ik er over terug denk… ja, af en toe. Maar het zijn kleine brokstukjes die toen niet van belang leken of die ik niet kon plaatsen. Ik herinner me nog tante Charlotte, een zus van mijn vader, die altijd belangstelling had voor mijn broer en altijd iets voor hem bij zich had. En nooit voor mij. Ze deed eigenlijk altijd of ik lucht voor haar was.
Of wat te denken van de discussie die ik ooit opving tussen mijn vader en moeder.
“Wanneer ga je het haar vertellen?” vroeg mijn vader.
“Nog niet, misschien binnenkort,” zei mijn moeder.
“Als je er te lang mee wacht, vertelt iemand anders het haar. Dat is toch niet wat je wilt?”
“Ik vertel het haar wanneer ik denk dat ze er aan toe is,” beloofde mijn moeder. Meer werd er niet over gezegd. Ik begrijp nu waarom mijn moeder me liever niet vertelde over mijn echte vader, wat had ze moeten zeggen? Een andere vader was tot daaraan toe geweest, maar hoe vertel je je dochter dat je eigenlijk niet weet wie de andere vader is! Ze heeft het me nooit verteld en ik heb het uiteindelijk van mijn Opa gehoord, Dworkin. Nou ja, in ieder geval dat een van mijn ouders niet mijn echte ouder was.
Maar heel veel meer heb ik niet gemerkt. Behalve dat ik geen griep kreeg tijdens de epidemie, dat ik tientallen keren van een paard ben gevallen zonder met ernstig te bezeren en dat ik merkte dat er soms iets ging zoals ik wilde… terwijl het eigenlijk niet kon.
Nu heb ik er dus zomaar een enorme familie bij. Genegeerd word ik door geen van hen, maar een aantal van hen heeft een bijzonder gecompliceerd karakter en moeten op een speciale manier worden benaderd. Er is niemand aan wie ik een hekel heb. Wel ben ik, als het veilig op kan schrijven, bang voor Brand. En dan gaat het alleen maar over de dingen die ik over hem gehoord heb. Als hij, net als Jurt, een levende troef is, voel ik me nergens meer echt veilig. Ik ben er van overtuigd dat ik hem ooit zal ontmoeten. En dan zijn er nog een aantal familieleden die weg zijn. Zal ik ooit iets terug vinden of zien van bijvoorbeeld Finndo en Osric? Zal ik Oberon ooit echt ontmoeten? En hoe dood is Eric? Ik besef heel goed dat een ontmoeting met Delwin heel bijzonder is. Over eigenaardige familieleden gesproken… maar ik mag hem wel, ik denk dat hij tamelijk integer is. Van de vrouwen mag ik, denk ik, Sand en Flora het meest. Sand omdat ze heerlijk duidelijk is met alles en haar eigen pad heeft gekozen. Flora omdat ze zoveel eigenschappen in zich verenigd heeft en me zeer welkom heeft laten voelen in de familie.

Deel 1: Is het veilig in Amber?

Dat Fillipien bijzonder was, wist ik vanaf de dag dat ik haar vond. Nu heeft ze mijn leven gered en dat van twee anderen. En zijn er nu vele vragen waarop ik nog lang geen antwoord zal krijgen. Ik denk eerder dat er vragen bij gaan komen.

Het begon allemaal zo: ik was wat aan het rondzwerven in het bos achter ons huis, toen ik een groot wit hert zag. Dat was zo bijzonder dat ik het uren lang gevolgd heb tot het ergens bij een open plek kwam om wat te drinken. Het was een prachtig beest, tegelijkertijd besefte ik dat in de verhalen er altijd iets ergs gebeurde in zo’n situatie. En zo ging het ook: toen het hert klaar was met drinken, kwam het naar me toe. Ik deed een stap naar voren om het te begroeten, toen ik iemand vanachter een boom tevoorschijn zag komen en iets op me richtte. Daarna werd alles zwart voor mijn ogen.

Ik kwam bij in een grote kooi in een grote ronde zaal. Fillipien was ver, ver weg. Mijn beschermingsamulet was ook weg, net zoals al mijn spullen trouwens.
Ik ging rechtop zitten om eens goed te kijken. Ik zag dat er 6 kooien hingen in deze zaal en dat er nog drie bezet waren. In een kooi zat een meisje met rossig haar en groene ogen, in een andere aan man die zo te zien ook net pas bij aan het komen was en in een andere kooi lag nog een man bewusteloos.
Eén van de deuren ging open en er kwam iemand binnen in een bruine mantel met gouden rand. Het gezicht bleef verborgen in de kap. De persoon was vrij breed en klein en had smalle handen met een ring aan één van de vingers.
De persoon bleef staan bij de kooi van het meisje met het rossige haar, spoot iets haar kooi in en het meisje ging bewusteloos. Daarna riep hij (hoewel ik niet zeker weet of het een man was. Aan het figuur te zien wel, aan de stem te horen (hoog) zou het een vrouw kunnen zijn) en kwam er een enorm beeld binnen. Dat is de beste omschrijving die ik er voor heb. Later leerde ik dat het een steengolem was. Deze pakte het meisje als een lappenpop uit haar kooi en samen met de man in het bruin gingen ze een andere deur door naar een zaal met een grote ronde tafel…

Ineens herinnerde ik me dat weer. Vannacht had ik gedroomd en liep daarover te mijmeren voordat ik het hert ging volgen. In de droom kwam er een grote ronde tafel voor en het deed me denken aan vervlogen tijden met ridders en echte romantiek….

De deuren gingen weer dicht. De eerder bewusteloze man was blijkbaar bijgekomen en zei iets in oud Grieks. Het duurde even voor ik hem begreep. Zijn naam was Rexenor. Hij wilde weten wie we waren en wat we hier deden. Wat inderdaad een goede vraag was. De andere man was zo te horen een Spanjaard en stelde zich voor als Ronardo. Hij sprak ook Engels, maar op een slordige manier, hij sloeg hele stukken van een zin over.

Toen begon het gegil van het meisje. Het klonk verschrikkelijk, het drong me door merg en been. Er gebeurde daar iets verschrikkelijks. En het gillen stopte abrupt.

Ik bekeek de mozaïekpatronen in de vloer eens goed. Het viel me op dat alles in twaalven was. Er waren ook 12 ramen in de zaal en het zou me niets verwonderen als er ook 12 stoelen aan de ronde tafel waren.

Met Ronardo en Rexenor overlegde ik wat. Ons lot was bezegeld als we niets zouden doen, zoveel was wel duidelijk. Ronardo zei dat zijn ring in een kamer hierachter zou liggen. Nu hij dat zei, voelde ik daar de aanwezigheid van mijn amulet. En ik voelde dat Fillipien nu dichterbij was, op zoek naar mij. Ik probeerde haar te vertellen waar ik was en dat hielp. Eén bonk tegen het raam, nog een keer, maar nu rinkelde het glas. En daar kwam ze naar binnen gevlogen, wat bloed aan haar snavel en poten.
Ze heeft ons allemaal gered. Ik liet haar eerst de ring van Ronardo halen, die daarmee op vreemde wijze de spijlen van zijn kooi door ging branden. Hij gaf een spijl aan Rhexenor, die dat gebruikte als een wig om de spijlen zodanig te verbuigen en te breken dat hij er uit kon. Die man was ongelooflijk sterk. Intussen had ik mijn amulet gekregen en hielp Rhexenor Ronardo en mij uit de kooi te komen. Daarna maakten we dat we in de kamer achter de muur kwamen (heel simpel, Rhexenor ramde de deur en omlijsting door), waar het zwaard van Rhexenor lag.

Op dat moment kwam de persoon met de mantel weer binnen, vergezeld van een golem. Toen de gestalte zag dat we vrij waren, werd er een opdracht aan de golem gegeven in een voor mij onbekende taal. De golem viel ons aan en de gestalte vluchtte. Rhexenor maakte korte metten met de golem en we renden de vluchtende persoon achterna. Helaas werden we nogal dwars gezeten door veel meer van die golems en verloren we de man uit het oog.

Voor Rhexenor waren de Mudders (zo heten die kleigolems) geen enkel probleem. Terwijl hij deze allemaal met een simpele zwaardhouw tot pap sloeg, volgden wij de man tot naar beneden. Uiteindelijk kwamen we aan bij een gang die uitkwam op een spiegel. De man was nergens meer te zien. Ik vermoedde dat die spiegel wel eens als een deur kon dienen, zoals ik wel eens in een verhaal had gelezen. Rhexenor had dit soort gedachten blijkbaar niet, want voor ik het wist had hij er voor gezorgd dat de spiegel aan duizend stukjes lag.

Het leek erop dat de man ontsnapt was. We gingen terug naar de kamer met de ronde tafel. Het was afschuwelijk wat daar gebeurd was. Ik bedoel, ik weet iets van rituelen, ik heb er genoeg over gelezen, maar dit leek nog het meest op een offer ofzo. In het midden van de tafel was een twaalfpuntige ster en het meisje lag aan één punt daarvan, in koelen bloede vermoord met een groot mes.

Fillipien ging voor. Ik verzorgde haar wat, haar verwondingen waren gelukkig al weer dicht aan het trekken. Daarna had ik genoeg moed verzameld om weer verder te kijken.

Het was afschuwelijk. Ze was vermoord met een kristallen getande dolk en het was duidelijk dat ze bij vol bewustzijn was toen dat gebeurde. Ik voelde dat er iets kapot was bij het stuk tafel waar ze lag. Op een ander stuk van de tafel, ook bij een punt van de ster, was een oude bloedvlek te zien. Ook daar was er iets kapot aan de tafel. Ik voelde me ziek, dit was toch buiten alle proporties! Mensonwaardig! En het idee dat mij hetzelfde Lot te wachten stond als we ons niet hadden weten te bevrijden… Nee, niet verder denken.

Vanuit deze kamer was het mogelijk om naar buiten te gaan. De lucht was oranje met rode wolken. Ik voelde me als het ware in een droom, onwezenlijk gewoon. Het landschap was haast vulkanisch te noemen en was niet normaal. Er was geen zon of maan, het rook er raar en ik wist heel ver van huis te zijn. En er was nog iets… het lijk van een jongeman. Hij had bekende trekken, leek op een soort iemand die ik wel eens had ontmoet. De jongend droeg zeer ouderwetse kleding, van een paar honderd jaar geleden.

De lijken moesten begraven worden, zoveel was zeker. Peinzend liep ik weer naar binnen en ging aan dat stuk tafel zitten waar ik een band mee voelde. Alsof ik thuis was. Ronardo had dat ook, zei hij, maar bij een ander stuk van de tafel. Hij vertelde wat vreemde dingen, over een land dat Nederland heette en daar was hij ooit geweest door simpel door een deur te stappen. Terug ging blijkbaar niet, want hij moest daarvoor speciaal een koets huren (die hij trouwens ‘car’ noemde). Die koetsen waren ook iets bijzonders, want ze hadden geen paarden nodig of andere dieren om te rijden.
Rhexenor kwam binnen stappen, handen vol met eten dat hij beneden moet hebben gevonden en een mond vol. Hij ging aan zijn stuk van de tafel zitten, maar zonder dat hij daar een gevoel bij had.
Ik besprak met hen het idee om de lijken te begraven. Rhexenor vond het vreemd, dood was dood volgens hem. Ik vroeg me af wat er met zijn socialisatie aan de hand was. Ronardo was bereid te helpen. We vonden een paar dekenkisten beneden in de gastenkamers die voor dat doel geschikt waren. We begroeven hen daarin in de tuin en ik droeg daarbij een begrafenisvers op.

Er lagen nog meer spullen in die ene kamer. Een roze papier met een portretje erop van het meisje. Heather Greyam bleek ze te heten en ze kwam uit de Nieuwe Wereld. Ik vond het een raar stuk papier, volgens Ronardo was dit een rijbewijs die men nodig had om in die ‘cars’ te mogen rijden, anders gebeurden er ongelukken. Oh ja. Ik vond het fantastisch, met papiertjes geen ongelukken meer, tot Ronardo zei dat er ondanks die bewijsjes nog steeds veel ongelukken waren.
Er lag ook een rapier, een zilveren die heel persoonlijk leek te zijn. Ik ging terug naar de tuin en legde hem bij de jongen in de kist.

Een ander interessant voorwerp was een kaart. Het zag er uit als een speelkaart, maar de uitvoering ervan was heel bijzonder. Het was een metalen kaart met achterop een springende eenhoorn en op de voorkant stond de afbeelding van een kabouter. De kaart voelde koel aan. Rhexenor zei dat het een fantastisch wapen was en wilde de kaart in zijn zak stoppen. Gelukkig wisten we dat te voorkomen.

Ik keek de kabouter in de ogen, hoorde een soort gegiechel en een stem die zei: “Geef eens een hand!” Ik deed dat en tot mijn verbazing stapte de kabouter uit de kaart! Het was een oud kaboutertje dat ons één voor één van het hoofd tot de voeten grondig bekeek. Hij vroeg aan Rhexenor wie hij was en van wie hij er eentje was. De namen die Rhexenor echter noemde, kwamen hem niet bekend voor. Hij kneep hem eens en knikte toen. Net wat hij dacht, zei hij. Ronardo ging zo ongeveer een zelfde behandeling. Diens ouders waren omgekomen bij zo’n car ongeluk (ondanks rijbewijs) en de kabouter geloofde dat niet helemaal.
Van mij wilde hij ook weten wie mijn ouders waren. Ook hun namen kwamen hem niet bekend voor. Hij kneep me en zei dat hij het al wist.

Vreemd? Ja en nee. Alles was zo anders dan anders, inmiddels verbaasde ik me nergens meer over. Ik leek in niets op mijn vader, wel wat op mijn moeder. Nooit over nagedacht eerder, maar zo in gesprek met de kabouter wist ik ineens zeker dat één van mijn ouders, waarschijnlijk mijn vader dus, iemand was die ik nog niet kende. En ik was niet eens geschokt, alleen maar nieuwsgierig.
Ik mocht de kabouter wel. Zeker toen ik zag dat hij vol respect Fillipien begroette: “Leuk U weer te ontmoeten.”
Antwoorden? Nee, die kreeg ik niet van deze kabouter. Een paar misschien, over deze omgeving, maar niets over mij persoonlijk. Maar mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd en daarom ging ik ook in op zijn voorstel om hem te volgen naar een wereld die Amber heette en waar volgens zijn zeggen onze eigenlijke ouders ook regelmatig zouden langskomen.

Deze plaats was het centrum van de twaalf werelden. De tafel was nu gedeeltelijk kapot. Het bloed van ons soort mensen had een bepaalde macht. Door die twee jongelui te vermoorden, had onze aanvaller macht gekregen over twee van de twaalf werelden. De kabouter deed er onverschillig over, zoiets gebeurde continu, zei hij.

Met een gloeiende staaf werden alle kooien vernietigd. De twaalf nissen die we eerder boven hadden gezien, waren de weg terug naar de wereld waar we vandaan kwamen. We mochten terug, maar hij wilde ons eventueel ook mee nemen naar Amber.

“Is het veilig in Amber?” vroeg Ronardo.

Nadat de kabouter bijgekomen was van een heuse lachstuip, tekende hij met krijt een deur en opende deze. Wij gingen achter hem aan.