Hoe heb ik hem dit aan kunnen doen! Op het moment dat ik toestond dat Iestyn onder de hoede van Gramble kwam, wist ik dat dit een foute beslissing was. Alsof ik niet weet dat de verhouding tussen Mandor en Gramble slecht is, alsof ik er niet van doordrongen ben dat er in het verleden teveel dingen zijn gebeurd.
“Je vond het niet nodig dit te overleggen?” Van zijn gezicht was niets af te lezen, hij had zijn gevoelens volledig afgesloten voor mij, alleen aan zijn stem kon ik merken dat hij verstoord was.
“Dan is dat duidelijk,” zei hij zonder echt op een antwoord te wachten. “Ik zou dus gewoon één van onze kinderen met Brand mee kunnen sturen omdat hij dat zo vriendelijk vraagt.”
“Dat is geen vergelijk,” zei ik. “En ik had moeten overleggen met jou.”
Hij keek me een poos met een koele blik aan voordat hij iets terug zei.
“Dat wordt dan een scheiding. Ik kan je niet vertrouwen.”
De woorden kwamen aan als mokerslagen, ik voelde een koude optrekken vanuit mijn tenen en stamelde een soort van excuus. Hij onderbrak me.
“In Chaos worden nooit excuses aangeboden. Ik heb trouwens hier geen tijd voor.”
Voordat ik het goed en wel door had, was hij al weg via Troef. Ik voelde me verschrikkelijk leeg en vooral schuldig. De gedachte dat we uit elkaar zouden gaan, kon ik nauwelijks verdragen, maar hij had reden genoeg om dit door te zetten. Ons huwelijk was mede gebaseerd op wederzijds vertrouwen en ik had dat op een vreselijke wijze beschaamd. Wat had ik gedacht toen ik ‘ja’ zei tegen de plannen van Gramble? Was ik echt van mening dat Mandor in de loop der jaren milder over zijn vader was gaan denken? Dit alles was gewoon stom van me en er was geen enkele manier waarop ik dat terug zou kunnen draaien.
Een leeg, drukkend gevoel. Alleen. Niets lijkt meer zin te hebben, ik zou het liefst op mijn bed gaan liggen met de deur op slot en de dekens over mijn hoofd. Dit is zelfs te erg voor tranen, huilen kan ik niet. Ik zit met een verstikt gevoel in mijn lichaam. Ik zal me hier overheen moeten zetten en ik zie nu maar één manier. Door actief te worden, door dingen te doen en door vooral te proberen om de gedachten aan Mandor op de achtergrond te schuiven. Terwijl ik dit schrijf, weet ik al dat dit niet zal lukken. Maar ik kan het minstens proberen. Ik zal een bad nemen, schone kleren aantrekken en een vrolijk gezicht trekken. Hmm, dat laatste is te opvallend. Goed, gewoon nietszeggend dan, tenslotte ben ik een dochter van mijn vader en één van de dingen die ik van hem geërfd heb, is het vermogen om op anderen over te komen als stug en stoïcijns.
Gelukkig was er genoeg te doen in de toren. Genoeg om niet iedere keer aan Mandor te hoeven denken en de woorden die hij had uitgesproken. Hij had nog nooit eerder zoiets gezegd en het had me enorm gekwetst. Ergens op de achtergrond van mijn gedachten verwachtte ik ieder moment het papierwerk om de scheiding te regelen, maar in dat opzicht gebeurde er niets.
Owen keek me een paar keer onderzoekend aan tijdens de maaltijd die ik had met hem en Bryana in de schoolkantine, maar hij zei niets. Bryana babbelde over van alles en nog wat, al liet ze merken het jammer te vinden dat Merlijn’s lessen waren weg gevallen en ook dat er een paar lessen van Mandor zouden gaan uitvallen. Eigenlijk waren dat de enige twee leraren die genoeg uitdagende stof konden bieden aan onze dochter, de andere vakken waren behoorlijk onder haar niveau. Maar ze zat er niet echt mee, alle extra vakken maakten haar rooster in ieder geval vol. Owen zei dat hij de komende dagen hier nog wat rond zou hangen, hij had wat interessante dingen ontdekt die hij nader wilde bekijken. Ik vroeg niet wat hij dan had ontdekt, mijn hoofd stond er gewoon niet naar.
Ik kreeg het niet voor elkaar om de Toren dusdanig af te sluiten dat er niet meer steeds mee geklooid zou worden. Behalve mijn Macht, zat er meer in. Van Mandor, een beetje van Julia en dan ook nog behoorlijk veel andere Macht, ik vermoedde van Sand.
Ik ging naar Julia’s kantoor om met haar te overleggen.
“Waar is Mandor eigenlijk? Hij zou hier immers ook een aantal dingen regelen.” was haar eerste opmerking toen ik binnen kwam. “Hij heeft zonder nadere toelichting zijn lessen voor de komende paar weken gecancelled, hij zou mee beslissen over de toekomst van de Toren en…”
“Hij heeft het druk,” viel ik haar in de rede. “Ik stel voor dat jij me gaat helpen met het locken van deze plaats, in mijn eentje krijg ik het niet voor elkaar.”
Gelukkig vroeg ze niet verder, in plaats daarvan trachtte ze me de volgende dagen mee te helpen. Het had weinig nut, Julia is te zwak voor dit soort dingen. Niet dat ik dat tegen haar zei, ik vertelde haar alleen naar waarheid dat ik het gevoel had dat we werden tegengewerkt. Toen begon ze weer over Mandor, aan zijn hulp zou ik meer hebben.
Het ergert me. Iedere keer als ik probeer om alle gedachten aan hem zo diep mogelijk weg te stoppen, is er weer iets dat me juist extra aan hem doet denken. Niet alleen de opmerkingen van Julia, maar ook het feit dat de aanwezigheid van Bryana en Owen me iedere dag aan hem doen herinneren. Ik moet aan mezelf toegeven nog lang niet van hem af te zijn. Zelfs als de scheiding rond is, zal ik het niet kunnen verdragen dat ik verder moet zonder hem. Goeie God, hoe kan ik ooit ongedaan krijgen wat ik heb gedaan? Ik zie zo geen mogelijkheden. Als ik nu Iestyn terug zal halen, zullen hij en Gramble weten dat het vanwege Mandor is. Ik weet dat Mandor dat helemaal niet zal willen en dat ik hem door zo’n actie volkomen te kijk zet. Dat wil ik niet, ik hou van hem. Misschien hou ik niet genoeg van hem, want ik kan hem niet loslaten. Houden van is toch onvoorwaardelijk? Als je echt van iemand houdt, moet je toch juist in staat zijn om de ander het beste te gunnen, zelfs al zou dat inhouden dat je uit elkaar gaat Ik ben hier nog lang niet uit, weet alleen dat ik niet wil scheiden.
Er zijn echter nog steeds geen papieren binnen met een voorstel. Maar dat kan, alles wat Mandor doet gebeurt met grootse precisie. Hij zal tijd nodig hebben om alles goed uit te werken. Moet ik hem nu troeven met de vraag of we nog eens zullen praten? Of is dat ook een teken van zwakte?
Met nog meer verbetenheid wierp ik me op de toekomst van het instituut. Behalve dat ik het anderen onmogelijk wilde maken om te rommelen met deze plaats, wilde ik ook de tijd aanpassen naar het gemiddelde tijdsverloop van de twaalf werelden. Dat was een kwestie van vooral wat dingen uitzoeken en het gemiddelde kwam op ongeveer anderhalf keer zo snel als Amber. Het was tamelijk gemakkelijk om het tijdsverloop van de Toren daarop aan te passen. Ongeveer zo snel als Elysium, iets minder snel dan Gormenghast.
In die dagen gaf ik ook voor het eerst weer eens een gastlezing over uiteenlopende betekenissen van bepaalde symbolen binnen diverse culturen en over de mogelijkheden daarvan. De lezing werd matig bezocht, doch de reacties van alle aanwezigen achteraf waren verrassend positief.
Alle achterliggende administratie werd geregeld, ik haalde her en der boeken vandaan voor de bibliotheek die nog steeds te karig voorzien was naar mijn begrippen en troefde naar Sand. Ze was in een werkkamer in haar kasteel te Corrilane, haalde me door en de begroeting wederzijds was hartelijk. Terwijl ze wat te drinken liet brengen, vroeg ze naar wat algemeenheden. Hoe het met de kinderen ging die ze nog nooit gezien had en of ik nog steeds getrouwd was met dezelfde man.
Ik heb niets laten merken. Natuurlijk Sand, ik ben gelukkig getrouwd. Ons huwelijk staat op de helling, maar er zijn dingen die ik niet met je bespreek, met niemand eigenlijk. Bovendien weet ik niets van jouw privé-leven, je sluit jezelf in dat opzicht helemaal af.
“Ik heb al jaren niets van je gehoord,” zei ze terwijl ze de koffie in zwevende, gebloemde kopjes liet schenken. Er zweefde een dienblad naar me toe, vol met cake en sandwiches. Ik nam er werktuigelijk wat vanaf om de ergste honger te stillen, sinds het vertrek van Mandor had ik nergens meer echt trek in en at ik slechts minimaal.
Ze richtte haar bruine ogen op mijn gezicht en tastte het op die manier een beetje af, maar ik wist dat er niets van af te lezen was toen ik de verwachtte excuses aanbood. Wat ze zei klopte, maar die afspraak was ergens gemaakt vlak voordat mijn hele leven omgegooid werd door de komst van Owen. Ik was het zo’n beetje vergeten, ook had ik wel eens gedacht dat - als het zo belangrijk voor haar was - ze me een keer getroefd zou hebben.
Ik praatte haar een beetje bij over de laatste ontwikkelingen in de familie.
“Nu moet ik zeggen dat ik erg weinig contact heb met de meeste van hen en me niet zo bezig houdt met hun persoonlijke zaken,” voegde ik er eerlijk aan toe. “Als je meer concrete informatie wilt, zou je met Flora moeten praten.”
“Ik ga geen contact leggen met Flora,” zei ze geërgerd. Verder niets. Nog steeds was er een wrok tegen haar broers en zussen, al had ik nooit goed begrepen waar deze vandaan kwam. Uit eerdere gesprekken kon ik alleen maar opmaken dat er problemen waren met Oberon, maar wat was er gebeurd dat ze zich ook van haar zussen en broers gedistantieerd had? Ik had echter geen zin me hier in te verdiepen, vol als ik was van mijn eigen narigheid.
Ik legde haar de problemen bij de Toren uit. Ze knikte en keek nadenkend.
“Ik heb er belang in zitten,” zei ze toen, “en onder andere getracht om het gerommel ermee juist tegen te gaan. Maar het is wel vaker dat je dergelijke tussenwerelden niet alleen kunt hebben, dit soort situaties komen trouwens vooral voor als er iets is opgebouwd. Een aantal van mijn broers en zussen zijn te lui om er zelf moeite voor te doen, maar assimileren gretig als een ander dat heeft gedaan.”
“Is er voor eens en altijd iets aan te doen?” vroeg ik. “Jij hebt er een belang in, dat geldt ook voor Mandor, Julia en mij. Kunnen we ervoor zorgen dat alleen iemand van ons vieren werkelijk iets kan doen met die plaats?”
“Dat is lastig, maar niet onmogelijk,” zei ze. “Ik moet er alleen naar toe om er iets mee te kunnen doen.” Met die woorden liep ze de kamer uit, om even later nog netter gekleed terug te komen, ze zag er uit als een ware koningin.
Ik pakte de Troef die Mandor ooit voor me gemaakt had en zag dat Sand met een lichte frons naar de achterkant keek. Het Serpent, in die tijd was er nog geen sprake van Elysium. Ik concentreerde me op de afbeelding van de aankomsthal, de scherpe contouren vervaagden een tikje om daarna nog duidelijker te worden en samen met Sand, die me bij de schouder had, stond ik in de hal. Julia kwam haastig aanlopen en begroette Sand bijna onderdanig, iets waar ze de komende dagen een beetje in zou blijven hangen. Niet vreemd, de strenge blikken van Sand in haar richting in aanmerking genomen.
Gelukkig betrok Sand Julia wel in de protectie van de toren, hoewel Julia’s macht maar weinig bijdroeg. Met ons drieën was er in ieder geval genoeg power aanwezig om aan de slag te gaan, gelukkig hoefde Mandor hier niet bij betrokken te worden.
Ik mis hem zo, ik voel me zo leeg. Naar buiten toe lijkt er niets aan de hand te zijn, ik praat, ik eet en ik lach. Maar het is niet mijn werkelijke ik.
We kunnen nu bepalen wie er binnen komt, dat zal van nu af alleen nog maar gaan via speciale Troeven. Julia kan er een aantal maken, vooral het tijdelijke van zo’n Troef is voor haar geen probleem. Helaas moest ze alweer een opmerking maken over de afwezigheid van Mandor, hij zou immers ook Troeven kunnen maken.
Ik blijf stug volhouden dat hij momenteel zo druk bezet is, dat het maken van Troeven er bij in zal schieten. Julia gaat een paar tovenaars regelen die daarvoor kunnen zorgen. Dat is heel mooi.
Er zijn twaalf werelden die bij deze Toren horen. De meest moderne zal rond 1800 zitten, de minst moderne rond 1300. Allemaal magisch, maar ook dat gaat in niveaus. Ik heb ontdekt dat de wereld die rond 1550 zit, de meeste magiërs herbergt en dat de overige werelden er een beetje om verlegen zitten en blij zijn met iedere opgeleide magiër van onze school.
Ik heb een paar leerlingen gevraagd om toelichting op de magiërs in hun wereld, waar de sociëteit is opgebouwd uit allerlei kleuren magiërs. Helaas weten ze er eigenlijk niet genoeg vanaf, ik zal er zelf heen moeten. Het is de bedoeling om daar een paar leraren te werven voor de school, terwijl er in de andere werelden gezocht gaat worden naar goede leerlingen.
Nog steeds helemaal niets gehoord van Mandor. De nachten zijn het ergst, ik mis zijn aanwezigheid en de gesprekken die we samen hebben. Dit ga ik de rest van mijn leven toch niet volhouden? Of zou het allemaal slijten?
Owen was al die tijd gebleven. Heel af en toe volgde hij een les, zodanig opgesteld dat niemand hem zou zien en hij verrichte hier en daar hand en spandiensten.
Toen ik eindelijk het besluit had genomen om naar die ene wereld te gaan, zocht ik hem op met de bedoeling hem mee te vragen. Ik vond hem in een kamer met rare beesten in kooien. Ik deed hem mijn voorstel en hij knikte.
“Ik heb het hier wel gezien, alleen ben ik nog even bezig met deze wezens.” Hij maakte een wijds gebaar. “Ik heb het ze gevraagd, maar ze willen niet vrij.” Zijn stem klonk een tikje teleurgesteld, iets dat ik me goed kon voorstellen. Hij had een aantal magische en mythische wezens een goed voorstel gedaan en ze waren niet eens geïnteresseerd.
“Ze worden gebruikt als voorbeeldmateriaal bij bepaalde lessen,” wist ik. “Ik meen dat ze onder een bepaald contract staan.” Intussen zocht ik als een razende mijn geheugen af om me te herinneren wat Mandor daarover eens gezegd had - maar ik kon er niet meer opkomen.
“Het is zielig,” zei hij en wees naar een basilisk met een oogkapje voor. “Moet je die zien, hij moet steeds met een kapje voor zijn ogen lopen en dat vindt hij niet fijn. Hij hoort niet hier in een kooitje, maar hoort buiten vrij in de natuur rond te lopen.”
“Dat oogkapje heeft hij niet voor niets,” zei ik. “Met zijn ogen kan hij andere wezens verstenen.”
Owen keek stomverbaasd.
“Is dat zo? Maar dat heeft hij er helemaal niet bij verteld!” Hij boog zich over de kooi en sprak een aantal woorden met de basilisk, die iets terug kraste. Owen keek daarop naar mij. “Hij kan daar niets aan doen, dat is een eigenschap van hem. Maar het is niet fraai van hem om niets te zeggen, ik had al bijna dat kapje van zijn kop afgehaald.” Hij hief zijn vinger op naar de basilisk en keek streng. “Naughty of you!” De basilisk ging in een hoekje zitten.
Het was duidelijk dat mijn zoon dan wel kon praten met deze wezens, maar geen idee had waar de meeste van hen tot toe in staat waren. Zoals de kabouter met alleen een rad als speelgoed. Ik herkende het wezen als pestkabouter, Owen ging in gesprek met het wezen en was even later verontwaardigd: “Hij kan echt wel meer als alleen piepen als een muis. Hij verstaat me, maar doet net alsof hij achterlijk is.”
Daarop vertelde ik hem iets over de trollen, met hun overeind staande haren. Een bijzonder vervelend soort die vooral ’s nacht mensen het leven zuur maken.
“Jij weer! Ik had gezegd dat je bij die kooien vandaan moest blijven!” In de deuropening stond één van de leraren die ik tot nog toe alleen af en toe in de kantine gezien had en nog niet gesproken. Hij keek streng naar Owen die onschuldig terug keek.
“Ik heb er niet één vrij gelaten,” zei mijn zoon, “al ben ik het niet eens met de opsluiting van die driekoppige hond.”
“Je bent er teveel mee bezig, die hond spuugt en dat is behoorlijk giftig,” zei de man die nu de kamer binnenkwam, mij een hand gaf en zichzelf voorstelde als Sneak, leraar mytische wezens, terwijl hij me belangstellend bekeek. Ik stelde me ook voor en zei tegen hem dat Owen zich zorgen maakte over de bewegingsvrijheid van deze wezens. Sneak vertelde daarop aan Owen dat de wezens een tijd werden gebruikt om te dienen als showcase en dat ze na bepaalde tijd weer vrijgelaten werden door de leerlingen van de hogere klassen.
“Waarom vertel je me dat niet meteen,” vroeg Owen danig uit zijn humeur. “De meeste van deze wezens zijn niet blij.”
“Er zijn afspraken met hen gemaakt,” zei de leraar. “Zie dit als een soort ruil. En wezens zoals die trollen laat ik ’s nachts wel eens los als er lastige leerlingen zijn.”
Dat klonk als invloed van Mandor.
Er zijn zoveel zaken in deze toren die wijzen op zijn invloed. Een gedeelte van de boeken in de bibliotheek, een aantal regels en het gevoel dat er demonen zitten in de muren in bepaalde gedeeltes van de toren. Ik herken het gevoel inmiddels zo goed dat ik weet dat het waar is. Hij is hier duidelijk één van de meest belangrijke mensen, maar is nu zo vreselijk afwezig.
Daarop vroeg de man me naar de verzoeken die hij steeds opnieuw had ingeleverd en waar hij nooit antwoord op had gehad. Ondanks dat ik alle administratie had gedaan kon ik me geen verzoeken herinneren van deze Sneak. Het kwam erop neer dat de meeste te maken hadden met meer ruimte en uitbreiding, met dependances op de twaalf werelden, met mogelijkheden tot uitstapjes maken naar deze werelden. Op die manier was het misschien mogelijk om de school meer bekendheid te geven en mensen zou stimuleren om er heen te gaan. Op de wereld waar hij vandaan kwam, was een tekort aan magiërs, terwijl het daar wel vol zat met dit soort wezentjes, een ware plaag.
Die uitstapjes klonken me als een goed plan in de oren, over zijn andere ideeën zou ik moeten nadenken.
Owen zei dat hij het project met de wezentjes interessant vond, dat hij daar best bij wilde helpen. Sneak keek hem aandachtig aan.
“Je bent eigenlijk een beetje oud om hier nog les te gaan krijgen,” zei hij. “Maar je zult er wel een aantal moeten volgen over de aard van dit soort wezens.”
Owen keek een beetje benauwd, het idee om in een klas te moeten zitten waar dan ook meisjes waren, trok hem niet erg aan.
“Ik praat dan zelf wel met ze,” zei hij haastig.
Sneak’s belangstelling was op slag gewekt.
“Kun je met ze praten?” vroeg hij. “Zonder magie?”
Owen knikte, waarop ik vertelde dat Owen van kleins af aan al dit talent had en dat we hem een aantal keer mee hadden genomen naar een bepaalde Schaduw om deze gave te stimuleren. Sneak was beslist onder de indruk, ik zag de gretigheid in zijn ogen.
“Ik kan je een assistentschap aanbieden en je wat individuele lessen aanbieden,” zei hij snel voordat Owen zich zou bedenken. “Veel van die wezens liegen namelijk. Kun je lezen?”
“Natuurlijk,” zei Owen.
“Mooi. Er zijn stapels boeken over deze wezens, die zal ik je laten bezorgen. Hebben we een deal?”
Owen keek aarzelend naar mij, hij zou immers een poosje met mij mee gaan. Maar dit was voor hem een mooie gelegenheid voor hem om zijn kennis te verbreden, dus ik knikte.
“Je moet het alleen ook even met Mandor overleggen,” zei ik dringend.
Owen hield zijn hoofd een tikje scheef terwijl hij me aankeek.
“Waarom dat? Jij laat pap toch ook nooit iets weten?”
Dat kwam aan. Het hielp niet dat hij daarop toch de Troef van Mandor tevoorschijn haalde en zich er even op concentreerde. Daarna stopte hij de kaart weer weg.
“Geen contact,” zei hij. “Vreemd, normaal reageert hij altijd. Nou ja, hij zal me vast terug troeven.”
Geen contact, zei Owen. Ik zit hier met Mandor’s Troef voor me en deze voelt koud aan. Ik durf me echter niet te concentreren, bang in het geval ik wel contact met hem krijg, bang voor wat hij zal zeggen, bang voor wat hij van me vindt. Misschien heeft hij zich met opzet onbereikbaar gemaakt. Maar waarom is hij dan ook onbereikbaar voor zijn kinderen? Er zal toch niet echt iets aan de hand zijn? Of wel?
Nog altijd niets gezien wat wijst op een voorstel voor een echtscheiding. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Stiekem put ik er hoop uit, hou ik mezelf voor dat onze relatie wel iets kan hebben. Maar tegelijkertijd weet ik dat wat ik gedaan heb, onvergeeflijk is.
Morgenochtend ga ik naar de wereld die vol met magiërs is, hopelijk kan er daar een paar vinden die hier een waardevolle toevoeging kunnen en willen zijn. Daar zal ik ook gaan proberen om Mandor te bereiken, dit kan niet tussen ons blijven staan. Ik moet weten of hij die scheiding erdoor wil zetten, of hij dat echt meent. Het zit me vreselijk hoog. Natuurlijk kan het zijn dat hij me niet wil spreken, dat hij me niet meer wil zien. Nooit meer. De gedachte daaraan kan ik echter niet verdragen.
De zon stond helder en hoog aan de strakblauwe hemel toen ik door de magische poort stapte. Met die shift was ook mijn kleding aangepast aan deze wereld, ik droeg een aantal dure witte gewaden die over elkaar heen vielen en had een staf in mijn hand. Al mijn dieren had ik meegenomen, ze waren bij met de verandering na toch wel enkele weken toren.
De poort kwam uit op een ommuurd terrein met een wachtertoren. De wachters letten wel op me toen ik door de poort ging, maar hielden me niet tegen. Pas toen ik een eind van die poort af was en een buiten zicht, stopte ik en haalde de Troef van Mandor uit één van de vele zakken die mijn gewaad telde. Ik bekeek de man op de Troef aandachtig. Hij had zichzelf afgebeeld met Gormenghast op de achtergrond, tevens waren er in zijn buurt iets van schaduwen te zien. Hijzelf stond er ontspannen bij, met een arm op de oude waterput geleund, gekleed in een zwarte broek en een wit overhemd. Om zijn mondhoeken was een vage glimlach te zien. Ik begon me voorzichtig te concentreren op zijn gezicht, ieder detail in me opnemend.
Ik had niet verwacht dat er al zo snel contact zou zijn. Ik staarde hem aan, er was geheel niets van een glimlach te bespeuren. Met zijn ijzig blauwe ogen keek hij me koel aan.
“Morwenna.”
Hij was nog steeds boos. Ik voelde het en het weerklonk duidelijk uit iedere lettergreep die hij sprak. Ikzelf voelde me, behalve zenuwachtig, ook meer dan opgelucht dat hij gewoon bereikbaar was, dat er niets met hem aan de hand was.
Ik stamelde iets tegen hem, geen idee wat. Een soort van excuses geloof ik en ik liet tevens iets van mijn opluchting blijken. En maakte de opmerking dat ik het erg lastig vond om met hem via Troef te praten.
“Haal me maar even door,” zei hij daarop. “Maar zorg asjeblieft dat die beesten uit mijn buurt blijven.”
Op mijn verzoek verbrak hij het contact, ik kan nu eenmaal niet tegelijk Troeven en dieren opdrachten geven. Ik sprak ze even ernstig toe en ze luisterden allemaal, gingen ook een eind verderop staan of zitten. Alleen Fillipien was erg onrustig en loerde. Net toen ik van plan was om haar nog eens extra toe te spreken, troefde Mandor me.
“Ik ben er nu klaar voor,” zei hij en stak een hand uit die ik aannam. Even later stond hij al naast me en nam ik de tijd om Fillipien stevig uit te kafferen die al naar ons toe kwam vliegen. Ik wist dat ze altijd op een gelegenheid loerde om Mandor de ogen uit te pikken en ze voelde feilloos aan dat we woorden hadden. Dit vond ze blijkbaar een heel goede gelegenheid om haar plannen ten uitvoer te brengen, maar het lukte me om haar op andere gedachten te brengen. Ondertussen merkte ik dat mijn woorden tegen Fillipien Mandor goed deden. Ik keek hem aan.
“IK ben blij dat je door wilt komen, ik wil dit uitpraten,” zei ik nerveus.
Hij knikte langzaam.
“Dat kan. We kunnen ergens iets gaan eten, allicht dat er hier ergens een herberg is. Of praat je liever hier?”
“Een herberg is goed,” zei ik. Het feit dat hij met dat voorstel kwam betekende in ieder geval dat hij niet zo snel mogelijk van me af wilde zijn. Hij bood me een arm - deze keer louter uit hoffelijkheid, niet uit genegenheid - en begeleidde me naar het nabijgelegen stadje dat op ongeveer een half uur afstand lag. Daar aangekomen gingen we naar een heel dure herberg, Mandor snauwde naar de opgewekte waard dat we wilden eten en drinken en vooral ergens achteraf wilden zitten. De waard keek heel verontwaardigd, maar toen Mandor hem een goudstuk gaf, haastte de man zich om ons van dienst te zijn, liet ons plaats nemen aan een tafeltje in een erker en gaf ons een menukaart.
Echt trek had ik nog steeds niet, daarbij kwam dat ik niet bepaald voor mijn plezier hier zat. Ik bestelde lukraak een aantal gerechten die op de kaart stonde zonder te weten wat het allemaal precies was.
“Doe maar twee keer,” zei Mandor tegen de waard terwijl hij zijn menukaart weer neerlegde. “En een goede fles wijn. Alles in één keer graag, we wensen niet gestoord te worden tijdens het eten.”
Niet veel later werd alles al op en bij onze tafel gezet en kon ik zien wat we hadden besteld. Veel liflafjes, eten zoals gekonfijte vogeltjes. Het leek wel de Franse keuken! Ook Mandor fronste zijn wenkbrauwen en droeg de dienstmeisjes op iets stevigers te brengen, zoals maaltijdsoep en brood.
Toen we uiteindelijk van alles voorzien waren zette Mandor met een handgebaar een shield om ons heen, zodat we vrijuit konden praten. Echt heel soepel ging dat niet. Mandor is nu eenmaal een stug en weinig spraakzaam persoon en ik ben niet veel anders. Wat dat betreft zijn we een heel vervelende combinatie.
Nadat ik een aantal keren begonnen was, waarbij ik probeerde te vermijden om excuses aan te bieden, zei ik hem uiteindelijk het meer dan vervelend te vinden dat ik een besluit had genomen zonder hem erin te betrekken.
“Ik kan niet begrijpen dat je de dingen die onze kinderen betreffen niet met me afstemt,” zei hij koud terwijl hij wat doelloos in zijn soep zat te roeren.
“Ik weet niet wat met bezielde. Op dat moment leek het me een goed besluit, maar ik had je erover moeten troeven,” gaf ik toe.
Hij at een paar happen soep voordat hij antwoord gaf.
“We hebben het hier over mijn vader. Je geeft zomaar een kind van mij aan mijn vader.”
“Tijdens dat gesprek kreeg ik heel sterk de indruk dat Gramble het goed meende,” legde ik uit. “Ik had sterk het gevoel dat Iestyn bij hem in goede handen zou zijn, beter dan bij je broer.”
We zwegen beiden een poos. Af en toe nam ik een hap soep en wat brood, echt smaken deed het me niet. Af en toe gluurde ik naar Mandor van wiens gezicht niets af te lezen was, maar net zo min leek te proeven wat hij at.
“Ik moet toegeven,” zei hij ineens langzaam, “dat de relatie tussen mijn vader en mij slechter is geweest. Maar je weet hoe ik tegenover hem sta, ik heb je geen enkele reden gegeven om ervan uit te gaan dat alles koek en ei is tussen ons.”
“Je hebt gelijk,” zei ik zacht. “Tegen mij is je vader altijd aardig geweest en de vergissing die ik gemaakt heb is om op die korte ervaring af te gaan.”
“Mijn vader is altijd een tiran geweest,” zei hij. “Dat laat zich niet zomaar uitvlakken. Nu is hij de blije opa en de geschikte schoonvader, maar als vader was hij een enorme despoot. Misschien is hij echt veranderd, maar ik heb moeite om dat te geloven. Als hij over 100 jaar nog zo is zoals hij zich nu gedraagt, zal ik mogelijk in staat zijn om mijn mening over hem wat te herzien.”
Ik kauwde eindeloos op een stuk brood met kruidenboter wat hij aan me gegeven had en wist niet goed wat te zeggen. Alles wat ik kon verzinnen kwam op hetzelfde neer. Hij hervatte uiteindelijk het woord.
“Wat ik niet begrijp is dat jij niet ziet hoe hij werkelijk is.”
“Dat is wat je me hebt verteld,” probeerde ik hem uit te leggen. “En er zijn veel dingen die je me niet verteld hebt. Ik weet dat ik naïef ben, onervaren. Van wat er voor de Black Road Wars speelde heb ik niet veel meegekregen, alleen wat van de naweeën daarvan.”
“Je hebt wat van zijn praktijken gezien,” bracht Mandor me in herinnering.
Ik knikte. Hij had gelijk. Hoe zou ik ooit kunnen vergeten hoe Mandor eraan toe was geweest nadat hij zijn vader eens had gevraagd naar de reden van zijn bemoeienis met mij. Jaren geleden alweer, in het begin van onze verboden relatie toen Owen nog maar zes weken oud was.
“Ik weet het. Ik ben bijzonder nalatig geweest dit feit te negeren,” zei ik.
“Je doet altijd alles alleen. Je laat mij ook altijd alles alleen doen,” zei hij. Hij schoof een pasteitje, waar hij maar één hap van gegeten had, naar de rand van zijn bord. Hij pakte het schaaltje met gegratineerde zalm en verdeelde de inhoud tussen ons.
“Ik zou Gramble er niet bij hebben gehaald,” zuchtte hij toen.
Weer viel er een stilte waarin we af en toe wat aten en dronken. Het was een veeg teken dat het grootste deel van het eten nog onaangeroerd was en dat de fles wijn pas voor een derde leeg was. Ik keek naar de man tegenover me die er ongenaakbaar uitzag, aan bepaalde kleine details merkte ik echter dat hij niet helemaal zichzelf was. Ook de gevoelens die hij uitstraalde wezen daarop. Misschien daarom dat ik het aandurfde om hem te vragen naar wat me zo hoog zat.
“Hoe zit het met die scheiding? Heb je dat al geregeld?”
Hij keek me geschokt aan, leek zelfs een tikje uit balans.
“Je neemt dat toch niet serieus?”
Mijn hart maakte een sprongetje. Voor het eerst in weken voelde ik een sprankje warmte.
“Alles wat je zegt neem ik serieus.”
Hij keek me scherp aan en schudde toen in verbazing zijn hoofd.
“Ik vind het raar dat je je iets van die opmerking aantrekt,” zei hij verbijsterd.
“Dat is niet raar. Niet van mij. Ik ben heel fout geweest en kan me dan maar al te goed voorstellen dat je zoiets meent. Als je me niet kunt vertrouwen…”
Verder wist ik niet wat te zeggen. Ik wilde voorkomen dat ik in huilen uit zou barsten, dat ik dergelijke emoties de overhand zou laten nemen.
Hij staarde me lang aan voordat hij iets zei.
“Ja, je hebt het bont gemaakt. Ik begrijp dat je wil weten waarom ik dat zei.”
Ik knikte slechts en hij dacht een poos na voordat hij verder ging.
“Ik had dit van jou niet verwacht. Je hebt me daarmee pijn gedaan. Je kunt me pijn doen, jij kunt dat heel goed. Die opmerking was in feite een uiting van mijn pijn. Mijn kinderen zijn me heilig, ik heb ze heel hoog, ze zijn ontzettend belangrijk voor me. Daarmee zeg ik niet dat jij dat minder bent, dat ik minder om jou geef dan om de kinderen. Je zou meer begrip voor me kunnen hebben dan je nu hebt laten zien.”
“Het spijt me zo,” zei ik en voelde dat de tranen naar mijn ogen sprongen. Haastig veegde ik ze weg, dit was niet het goede moment om te gaan zitten janken, niet waar hij bij was. Er was nog helemaal niets opgelost, dit was zo vreselijk, het zou altijd tussen ons blijven staan.
“Dit zijn ook mijn kinderen. Je haalt iets bij me weg,” ging hij voort. “Je trekt je niets van me aan.”
“Dat doe ik wel,” zei ik. “Ik kan steeds opnieuw zeggen hoe erg ik het vind dat ik je dat heb aangedaan, het lost alleen niets op. Dat is het vervelende van deze hele situatie, ik heb mezelf door dit toe te staan met de rug tegen de muur geplaatst. Als ik nu naar je vader ga om te zeggen dat dit alles niet doorgaat, zet ik in feite jou te kijk. En dat is iets wat ik helemaal niet wil. Niet bij je vader en zeker niet bij Iestyn.” Ik haalde diep adem, dat hielp een beetje me mijn evenwicht weer terug te vinden. Een beetje maar.
“Ik weet niet wat ik hieraan moet doen,” zei ik terwijl ik hem recht aankeek. “Echt niet. Je zou me kunnen straffen…”
“Je straffen,” zei hij cynisch. “Alsof ik zo ben. Daar wordt helemaal niets mee opgelost. Ik moet je kunnen vertrouwen!”
“Ik kan natuurlijk zeggen dat ik er in het vervolg voor zal waken dat ik je met dit soort situaties opzadel,” zei ik ongelukkig. “Maar ook dat… het zegt eigenlijk zo weinig. Je vertrouwen in me is weg en dat is het ergste.”
Ineens greep hij, over de tafel heen, mijn hand en hield deze stevig omklemd.
“Ik moet je kunnen vertrouwen,” zei hij dringend. “Ik weet ook dat ik dat kan. Dit is echter gebeurd en het kan inderdaad niet meer teruggedraaid worden. Als je me getroefd had, zou ik wat andere familieleden getroefd hebben en ze de situatie met Iestyn hebben voorgelegd. Mocht dat niets hebben opgeleverd, zou ik naar mijn vader zijn gegaan en de voorwaarden hebben besproken waarop hij Iestyn zou kunnen begeleiden. In één ding ben ik het namelijk met je eens: mijn broer is geen goede begeleider voor een jongen van vijftien.”
“Tijdens dat gesprek met Gramble… het ging zo raar,” deed ik een poging tot een uitleg. “Hij deed dat voorstel en ik probeerde dat in eerste instantie te negeren, erop aan te dringen dat Iestyn bij iemand anders van de familie geplaatst zou worden. Maar je vader was nogal vastbesloten, zag er naar uit om dit zelf op zich te nemen.”
“Mijn vader kan erg hardnekkig zijn,” zei hij. “Maar er zijn grenzen en daar is hij in feite overheen gegaan met toestemming van jou.”
“Welke voorwaarden moeten er dan besproken worden?” vroeg ik.
“Niet van mij uit,” zei hij beslist. “Dat is steeds de fout die jij maakt, je doet alsof hij een gewoon mens is en dat is hij niet. Hij is een soort demoon. Hij kan geen eendjes gaan voeren met de kinderen in het park. Achter dit zit een bedoeling, ik weet alleen niet welke. Ik weet heel zeker dat mijn vader een heel goed leermeester zal zijn voor Iestyn, dat de jongen van hem werkelijk een gedegen opleiding zal krijgen. Maar ik weet niet wat de consequenties zullen zijn. Misschien niets, misschien is het inderdaad een keer de aardige opa die zijn kleinzoon graag iets wil leren. Maar Iestyn is erg beïnvloedbaar. Al onze kinderen zijn dat trouwens.”
“Dat is zo,” gaf ik toe. “Heeft Owen je trouwens nog getroefd?”
Ineens zag ik een warme blik in zijn ogen en met een glimlach keek hij me aan.
“Ik heb hem terug getroefd. Erg leuk dat hij zelf iets gevonden heeft om een poosje te gaan doen.”
“Sorry, het was niet mijn bedoeling om je van het onderwerp af te leiden,” zei ik.
Hij drukte mijn hand wat steviger.
“Dat doe je niet. Niet echt. Wil je nog iets eten, wat van die chocoladecake? Eigenlijk zou daar koffie bij moeten, maar ik heb geen zin om de barrière op te heffen.”
Hij sneed voor ons beiden een paar plakken van de cake en schonk nog eens wijn in. De cake was verrassend lekker, voor het eerst sinds lange tijd dat ik werkelijk iets proefde van wat ik at.
“Als je Iestyn daar nu weg haalt heeft het ook gevolgen,” zei Mandor nadat hij een stuk van zijn cake op had. “Ook als je hem laat zitten trouwens. Het probleem is dat ik het nu niet meer in de hand heb. Het kan heel goed zijn dat mijn vader dit heeft voorgesteld omdat hij gaat proberen om Iestyn ooit voor één van zijn smerige zaakjes te kunnen spannen. Het kan ook zijn dat hij verwacht dat jij hem terug haalt - hij weet dan heel goed dat je dat vanwege mij doet - en dat Iestyn er ons dan scheef op aan gaat kijken. Het kan echter ook dat mijn vader dat alleen maar doet omdat hij weet dat dit een wig tussen ons tweeën zou kunnen drijven, dat er in ieder geval een conflict tussen ons zou komen.”
“Wat ik zou kunnen doen,” stelde ik voor, “is binnenkort Gramble te bezoeken. Ik heb sowieso nog wat vragen voor hem, je weet wel, over de dood van mijn familieleden.” Ik zag hem knikken en ging verder. “Ik zal hem vragen naar Iestyn, naar zijn vorderingen en dergelijke, er is niets vreemds aan dat ik dat als moeder vraag. En ik kan hem vertellen dat we eigenlijk willen dat Iestyn een zo breed mogelijke opleiding gaat krijgen, dus dat we hem ook onder de hoede van andere Sawalls willen plaatsen nog. En natuurlijk zeggen dat we Iestyn regelmatig thuis willen zien, net als zijn broers en zusters uiteraard. Misschien dat we het op die manier een beetje kunnen volgen.”
“Je kunt het proberen,” zei hij met een schouderophaal en dronk zijn laatste restje wijn op. “Of het zal helpen is nog maar een tweede. Ik ga niet met mijn vader praten, je zult het dus alleen moeten doen. Om bepaalde redenen mag hij je, misschien dat jij iets kunt bereiken. Ik kan nu niets veranderen, ik zou mijn vader hooguit kunnen doden.”
“Ik denk dat we dan echt een probleem hebben,” zei ik nuchter.
“Je moest eens weten hoe kwetsbaar ik ben door jou en de kinderen,” zei hij met een wrange glimlach. “Dat is best een slechte zaak als je een bepaald imago hebt.”
Het gesprek was gedaan. Alles was gezegd wat er over gezegd kon worden, een echte oplossing was er niet en het geheel was niet meer terug te draaien. Ik wist dat Mandor er nog steeds mee zat, dat dit nog heel lang dwars zou zitten. Alles vergeven, dat wel, maar dit zou niet vergeten worden.
“Wat ben je eigenlijk van plan om de komende tijd te doen?” informeerde hij.
“Dat is nogal wat. Op zoek naar Lorrayne, uitzoeken of ik iets bij kan dragen aan het oplossen van het probleem met de poorten…”
“Dat lijkt me erg interessant, ik zou daar graag bij betrokken willen worden,” zei hij rustig.
“Dat zou ik prettig vinden. We doen te weinig samen, je hebt gelijk met te zeggen dat we teveel alleen proberen op te lossen. Dat is al eerder een beetje mis gegaan tussen ons.”
“Ons soort mensen heeft gewoon een heleboel problemen. Wij nog wat extra omdat we de brug vormen tussen Chaos en Amber en we daardoor dus fijn een heleboel naar ons toegeschoven krijgen.”
“Dat is zo. En ik denk niet dat dat de komende jaren beter zal worden,” beaamde ik. “Maar om terug te komen op wat ik op korte termijn van plan ben: hier ga ik op zoek naar een Groene Magiër, die me zou kunnen helpen om de geschikte leraren voor de toren te vinden. Het is hoog tijd dat daar goed orde op zaken wordt gesteld. Je wordt er trouwens gemist, niet alleen door mij.”
“Ik ben ervan overtuigd dat je dat nu goed aan het regelen bent.” Hij aarzelde even. “En je weet het, jij kunt te allen tijde een beroep op me doen.”
“Dat klinkt redelijk,” zei ik tevreden. “Ik zou dus nu op zoek kunnen gaan naar leerkrachten en je dan uiteraard later betrekken in de aannameprocedure. Ik zou echter ook eerst met een man naar bed kunnen gaan.”
“Ik denk niet dat ik kan toestaan dat jij met een vent naar bed gaat die tien keer zo oud is als jij,” zei hij met een grijns. “Tenzij ik die man ben.”
“Dat klinkt wel heel bezitterig,” zei ik lachend. “Maar het is al goed, ik wil met jou naar bed. Waar? Thuis, toren, Elysium, huis in Brighton?”
“Iets teveel keuze,” vond hij. “Omslachtig ook. We zijn tenslotte in een herberg.”
Met een resoluut handgebaar verbrak hij de magische barrière, wenkte de waard en droeg hem op om onmiddellijk de beste kamer die hij had in orde te maken. De waard boog onderdanig, niet veel later kwam hij terug met een sleutel die hij aan Mandor overhandigde.
Deze stond op, hielp mij galant uit mijn stoel en begeleidde me naar de betreffende kamer. Flo ging niet mee naar binnen, maar bleef in de gang voor deur liggen. In bepaalde dingen is ze toch een beetje opgevoed.
Toen Mandor de deur achter ons sloot, verdween al zijn hoffelijkheid. Hij greep me beet en terwijl hij me overal bedekte met kussen, rukte hij me de prachtige jurk van het lijf en wierp me op het bed. Ik liet me helemaal gaan, iets dat hij ook deed. We waren uren bezig, hadden meerdere hoogtepunten en het was vooral erg intiem. Toen trok hij me stevig tegen zich aan en zo vielen we in slaap.
Geen scheiding dus. In plaats daarvan heb ik het gevoel dat we juist dichter bij elkaar zijn gekomen en dat heeft niets te maken met de seks, hoewel dat natuurlijk weer fantastisch was.
Het was heerlijk om de hele nacht in zijn armen door te brengen, ik heb dat vreselijk gemist. Mijn rug schrijnt nu helemaal vanwege de krassen die zijn nagels hebben getrokken, ik heb net gezien dat het met zijn rug niet veel beter is. Seks is voor ons beiden tevens een uitlaatklep.
Vanmorgen zaten er twee pestkabouters aan de muur geplakt. Mandor zegt dat één van zijn demonen vond dat we teveel werden gestoord tijdens onze korte nachtrust en er korte metten mee hebben gemaakt. Zo-even heb ik ze overhandigd aan Owen, die ze geweldig vond en blij was dat ze met zijn tweeën waren. De wezens zelf waren nogal boos en verongelijkt.
Showing posts with label Owen. Show all posts
Showing posts with label Owen. Show all posts
101. Boudicca
Hoe lang is het geleden dat we Boudicca vonden? Dus hoe lang heb ik met oogkleppen op gelopen wat haar afkomst betreft? Mijn vader was enthousiast toen ik hem vroeg naar een dergelijk paard als Morgenstern, hij wist mogelijk ergens een kudde. Speciaal voor mij onderbrak hij waar hij mee bezig was en we hebben weken door de wouden, de werelden en Schaduwen van Arden gereisd en daar voorbij. Die tijd herinner ik me als uiterst prettig, het was voor het eerst dat ik langere tijd met mijn vader alleen was en dan ook nog in Arden. Voor mij was het in meer dan één opzicht erg belangrijk, het was in de tijd dat ik - nog niet lang bekend met Amber - me verschrikkelijk stuurloos voelde, de pion van een aantal familieleden en dat alles alleen maar onduidelijk leek. Het was de tijd dat ik me nergens thuis voelde, niet in de Schaduw waar ik was opgegroeid en niet in Amber. Mijn vader schrok van mijn onzekerheid en heeft alle moeite gedaan om er echt voor me te zijn. Die tijd heeft mij geholpen om meer grip op mezelf te krijgen en om wat meer weerbaar te worden.
In die tijd vond ik Boudicca. We hadden diverse kuddes bekeken, maar steeds weer wist ik zeker dat ik daar geen paard uit wilde hebben. Tot ik de kudde zag waar Boudicca toe behoorde. Erg jong, eigenzinnig, net wat anders dan de anderen. De tevreden knik van mijn vader toen ik zei dat zij het zou worden, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ook het opjagen, het vangen, de hulp van zowel mijn vader als Morgenstern. En de tijd daarna, het temmen, het trainen dat veel beter leek te gaan in de nabijheid van Morgenstern. Niets had ik in de gaten, helemaal niets. Zelfs begon me niets te dagen toen Boudicca wel heel erg groot werd in de loop der jaren en ook niet dat ze dezelfde tekening op haar vacht heeft als Morgenstern. Gewoon een paard van dezelfde kudde. Ach… hoe dom kan iemand zijn. Een paard groeit geen tientallen jaren door, zelfs niet als het een speciaal paard is waar je dan wat Macht in hebt gestopt. Maar ik, ik vond dat alles heel normaal. Ook dat ze me iedere keer weer terug wist te vinden en dat ze me trouw bleef terwijl ik het druk had met andere dingen.
Ze is nu zo groot als haar vader, Morgenstern. Ik had het kunnen weten. Ook dat ze onder andere van hem dingen heeft geleerd. Ik weet zeker dat mijn vader dit alles allang weet, hij zal me echt verschrikkelijk achterlijk vinden!
Ja, ik kan communiceren met Boudicca, hoe vreemd dat ook klinkt. Geen moeilijke dierentaal, maar gewoon in een taal die ik begrijp. Ze wenst geen ‘paard’ genoemd te worden, dat is ze niet. Ze ziet zichzelf als een compagnon. Het gezicht van Mandor sprak boekdelen toen ik hem doorhaalde en ondertussen aan Boudicca verklaarde waarom. Gelukkig had Owen al iets tegen hem gezegd, dus ik hoefde hem niet alles uit te leggen.
Mandor is een fantastische man. Het feit dat ik een Troef wilde hebben van Boudicca accepteerde hij zo ongeveer als vanzelfsprekend en hij is meteen aan de slag gegaan. Later is hij naar het huis in Brighton gegaan om deze goed uit te werken en heeft Boudicca me laten zien wat ze nog meer kan.
Hellride in de beste zin van het woord. Zonder dat ze vermoeid of bezweet raakt, gewoon als vanzelf sprekend. Heel ver weg en weer terug in een dag, voor mij voelde het zelfs niet langer aan dan een uur.
Ietwat nuffig liet ze me weten dat zoiets als een Troef helemaal niet nodig was, maar ze was nieuwsgierig hoe ver ik zou gaan om te bewijzen dat ik haar serieus nam. Ik zei haar maar niet dat ik zoiets al dacht. Overigens denk ik dat het in sommige gevallen best heel nuttig kan zijn om een Troef te hebben.
Dat is ook zoiets. Al jaren speel ik met het idee om meer van Troef te leren, maar op de één of andere manier komt het er steeds niet van. Ik kan er redelijk mee omgaan, vooral dankzij de hulp van Mandor, maar verder kom niet. In plaats daarvan ben ik ergens blijven steken met Conjuration en ben ik aan Sorcery zelfs nooit toegekomen.
Maar wat Boudicca kan en doet is geweldig, ik hoop dat ik haar dat genoeg heb laten merken, ik hoop ook dat ik waardig genoeg zal blijken te zijn als haar compagnon. Ik moet beslist weer eens met mijn vader praten over het omgaan met zulke compagnons.
Ik vraag me af of mijn vader een poos met Owen zou willen optrekken en hem dingen leren. Fout, dat hoef ik me niet af te vragen, ik weet zo ook wel dat hij dit meer dan prima vindt. Ik zal het met Owen moeten bespreken, ik denk toch dat zijn belangstelling uiteindelijk wel eens het meest die richting uit zou kunnen gaan.
Mandor en Essilt waren lichtelijk geërgerd dat de hernieuwde kennismaking met Boudicca maar liefst een dag geduurd had, terwijl Owen dat helemaal begreep. Af en toe verwonder ik me. Ik heb maar liefst vijf kinderen, waarvan er maar eentje is die dieren leuk vindt. De andere vier hebben er een bloedhekel aan, waarbij Essilt misschien de enige is die zich daar een beetje overheen kan zetten. Hmm, zou een eventuele zesde misschien wel weer iets met dieren hebben? Mijn hemel, waar denk ik aan!
Mandor had de Troef van Boudicca helemaal af. Ik was verwonderd over de snelheid hiervan. Hij heeft me met klem gevraagd om hierover niets tegen anderen te zeggen, hij is niet van plan om als een soort van Fiona gezien te worden.
Hij bleek het overigens wel te weten van Iestyn, de school had met hem contact gehad.
“Dus zo te horen hebben ze niets gedaan om Iestyn wat beters aan te bieden?” zei hij boos, terwijl we gearmd over het duinpad liepen in het licht van de ondergaande zon.
“Ik denk dat Iestyn individuele begeleiding nodig heeft, we hebben al onze kinderen tot nog toe thuisonderwijs gegeven. Misschien hebben we hem te weinig aandacht gegeven en te veel aan de twee oudsten,” dacht ik.
“Owen heeft nooit genoeg aandacht gehad, we waren altijd bezig met Randal,” zei hij scherp. “We hebben vier kinderen die daardoor allemaal iets te kort zijn gekomen en waarschijnlijk de tweeling nog het meest. Hoewel ik jaren bezig ben geweest met Iestyn om hem de basis van demonologie aan te leren.” Hij zuchtte en drukte toen mijn arm.
“Ik weet niet precies wat de jongen wil,” zei hij toen nadenkend. “Hij heeft talenten op allerlei gebieden, hij is nu al veel beter in magie dan jij en ik. Die school kan hem niets bieden en Iestyn hangt de beest uit. Uiteraard.”
“Als we er vanuit gaan dat hij verder wil met magie, hoe gaan we dat dan oplossen?” vroeg ik. “Ik wil eigenlijk meer aandacht aan hem besteden, ik heb het idee dat hij daar ook behoefte aan heeft, maar het lijkt erop dat hij van mij niets kan leren.”
Mandor dacht een poosje na.
“Mijn broer is een goede tovenaar. Ik kan hem ernstig toe gaan spreken en vragen of hij Iestyn een tijdje onder zijn hoede neemt. Alleen zou ik hem liever niet langdurig in de buurt van Despil hebben.”
Het was inderdaad een moeilijk geval. Despil’s gedrag is niet bepaald een voorbeeld voor wie dan ook, zeker niet voor een vijftienjarige. Op zich zou ik er geen problemen mee hebben als Iestyn een stuk ouder zou zijn geweest, maar nu?
We kwamen uiteindelijk overeen dat ik met Iestyn zou gaan praten om erachter te komen wat de jongen echt zou willen. Ik zou dan tevens met de schoolleiding gaan praten en er eventueel orde op zaken stellen. Owen kon dan beter met mij mee gaan, dit alles om te voorkomen dat Essilt en Iestyn bij elkaar zouden zijn en voor de buitenwereld in één klap slecht benaderbaar werden. Omdat Bryana het voorlopig nog naar haar zin had op school, mocht zij daar blijven. Ik zou Iestyn echt van school af gaan halen en ondertussen gaan we naar een andere oplossing zoeken.
Zelf denk ik eerder aan Gramble of mogelijk zelfs een andere Sawall. Ik ken de overige familie van Mandor niet echt goed, de familie Sawall is niet erg groot. Maar het is een echte tovenaarsfamilie en allicht is daar iemand te vinden die veel meer geschikt is om Iestyn te onderwijzen en begeleiden dan Despil.
Behalve de Troef van Boudicca heeft Mandor me nog een zestal Troeven van mezelf gegeven. Op de achterkant heeft hij een soort Yin en Yang symbool aangebracht, vanwege Huis Elysium. Het vrouwelijke en mannelijke in evenwicht, het teken van het Al, het teken van de universele harmonie en de eenheid tussen de tegengestelden. Het symbool belichaamt inderdaad precies wie wij zijn.
Op de weg terug naar huis zei Mandor dat hij weer weg moest, er was meer dat om zijn aandacht vroeg. Hij zou Essilt mee gaan nemen, ook om verder te gaan met haar opleiding in Troef. Essilt lijkt toch het moeilijkst te zijn van al onze kinderen. Geen van beiden weten we echt wat ze wil, wat we met haar aanmoeten. We kunnen alleen maar hopen dat we toch een manier vinden om ook haar een beetje op weg te helpen. Misschien toch ook eens met mijn vader te bespreken, soms heeft hij een verrassende kijk op één van onze kinderen.
Kan ik me dat wel veroorloven, ruzie te maken met de enige vriendin - nou ja, degene die het dichtst bij de benaming komt - die ik heb? Hoe ter wereld is het mogelijk dat uitgerekend zij degene was die het nodig vond om me aan te spreken over Iestyn? Wat moet ze zich verkneukeld hebben bij het idee alleen al dat zij de uitverkorene was om me alles te mogen vertellen. Wat een eer. En dan niets, maar dan ook niets willen zeggen over de zoon die zij heeft… waar slaat dat op! Waarom begin je er dan over, mens!
Goed, kort gezegd wil Iestyn volgens haar niet deugen en ligt er veel aan zijn ouders. Hier en daar een sneer naar Mandor die de daden van onze zoon eerder vermakelijk scheen te vinden dan er daadwerkelijk iets aan te doen. En mij vindt ze van hetzelfde laken een pak. Hoe komt ze erbij om ook maar iets over onze zoon te durven zeggen! Zou ze echt verwacht hebben dat ik hem zou laten vallen?! Stiekem… het mocht wat! Laat zij maar naar zichzelf kijken. Nee, aan dat gesprek heb ik geen goed gevoel over gehouden, ik snap echt niet waarom een school een hyperintelligent kind denkt in het gareel te krijgen door hem vooral vaak en veel te straffen. Hij speelt eigen rechter, wat hadden ze dan verwacht? Ik denk dat Iestyn gelijk heeft met zijn opmerking dat hier de bezem eens flink doorheen moet. Ook Julia heeft gelijk met haar opmerking, ik ben hier veel te lang niet meer geweest. Het wordt tijd om alles eens goed uit te pluizen en orde op zaken te stellen. Zijn ze nu helemaal?! Het is de bedoeling dat ze hier naar een leerling kijken en daarmee iets gaan doen in plaats van alleen maar over de regels te zeuren. Assistentschap… ja, het kan wat zijn, zo nu en dan. Maar komen ze hier niet rijkelijk laat mee?
Iestyn… ach Iestyn. Ze hebben geprobeerd om hem wat bij te brengen. Zo zit voor het eerst in zijn leven zijn haar keurig netjes en lijkt hij daardoor nog meer op Mandor dan anders. En hij was oprecht blij om me te zien. Natuurlijk heb ik zijn kant van het verhaal gehoord en de lijst van leraren bekeken die wat hem betreft eruit mogen. Wellicht mag het voor een buitenstaander zot zijn dat je dit alleen al overweegt, maar ik neem onze zoon serieus en wellicht zijn er enkele punten waarop hij echt gelijk heeft. Er zou zoiets als een leerlingvolgsysteem moeten zijn, maar is er hier wel iets soortgelijks voor leraren?
Hij wil hier inderdaad weg, zo snel mogelijk als het even kan. Hij heeft geen goed woord over voor de leerlingen, hij ergert zich aan hun interesse voor propjes schieten en de praatjes over meisjes oppikken die ze dan ‘kippen’ noemen. Hij voelt zich niet bepaald verwant aan hen. En dan zijn er de leraren. Hij is te slim voor hen, zoveel is wel duidelijk en dit alles is veel te lang aan het slepen geweest. Ja, Mandor zou inderdaad bezig zijn met een oplossing voor de gekrompen jongen, maar lijkt er niet erg veel aan te doen Twee maanden is de jongen nu al zo en dat vind ik toch een tikje lang. Hier weten ze niet wat Iestyn precies gedaan heeft om de jongen zo te betoveren, ik heb tegen hem het vermoeden uitgesproken dat hij zelf waarschijnlijk degene is die de spreuk ongedaan kan maken. Die grijns alleen al… helemaal zijn vader. Natuurlijk kan hij dat, maar dat heeft de schoolleiding nog niet bedacht. Voetstoots aangenomen dat hij inderdaad niet meer zou weten wat hij precies gedaan heeft. Dom van ze, Iestyn heeft wel de precisie van een echte Sawall. Hoezo zou hij niet meer
weten wat hij gedaan heeft?
Hij is het met me eens dat het lang genoeg geduurd heeft zo en is bereid om dit op te gaan lossen.
Ja, Iestyn zal me inderdaad niet alles vertellen en heeft het wellicht achter zijn ellebogen. Ik vind hem echter goed zoals hij is. Hij is aardig en bovenal mijn zoon.
In die tijd vond ik Boudicca. We hadden diverse kuddes bekeken, maar steeds weer wist ik zeker dat ik daar geen paard uit wilde hebben. Tot ik de kudde zag waar Boudicca toe behoorde. Erg jong, eigenzinnig, net wat anders dan de anderen. De tevreden knik van mijn vader toen ik zei dat zij het zou worden, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ook het opjagen, het vangen, de hulp van zowel mijn vader als Morgenstern. En de tijd daarna, het temmen, het trainen dat veel beter leek te gaan in de nabijheid van Morgenstern. Niets had ik in de gaten, helemaal niets. Zelfs begon me niets te dagen toen Boudicca wel heel erg groot werd in de loop der jaren en ook niet dat ze dezelfde tekening op haar vacht heeft als Morgenstern. Gewoon een paard van dezelfde kudde. Ach… hoe dom kan iemand zijn. Een paard groeit geen tientallen jaren door, zelfs niet als het een speciaal paard is waar je dan wat Macht in hebt gestopt. Maar ik, ik vond dat alles heel normaal. Ook dat ze me iedere keer weer terug wist te vinden en dat ze me trouw bleef terwijl ik het druk had met andere dingen.
Ze is nu zo groot als haar vader, Morgenstern. Ik had het kunnen weten. Ook dat ze onder andere van hem dingen heeft geleerd. Ik weet zeker dat mijn vader dit alles allang weet, hij zal me echt verschrikkelijk achterlijk vinden!
Ja, ik kan communiceren met Boudicca, hoe vreemd dat ook klinkt. Geen moeilijke dierentaal, maar gewoon in een taal die ik begrijp. Ze wenst geen ‘paard’ genoemd te worden, dat is ze niet. Ze ziet zichzelf als een compagnon. Het gezicht van Mandor sprak boekdelen toen ik hem doorhaalde en ondertussen aan Boudicca verklaarde waarom. Gelukkig had Owen al iets tegen hem gezegd, dus ik hoefde hem niet alles uit te leggen.
Mandor is een fantastische man. Het feit dat ik een Troef wilde hebben van Boudicca accepteerde hij zo ongeveer als vanzelfsprekend en hij is meteen aan de slag gegaan. Later is hij naar het huis in Brighton gegaan om deze goed uit te werken en heeft Boudicca me laten zien wat ze nog meer kan.
Hellride in de beste zin van het woord. Zonder dat ze vermoeid of bezweet raakt, gewoon als vanzelf sprekend. Heel ver weg en weer terug in een dag, voor mij voelde het zelfs niet langer aan dan een uur.
Ietwat nuffig liet ze me weten dat zoiets als een Troef helemaal niet nodig was, maar ze was nieuwsgierig hoe ver ik zou gaan om te bewijzen dat ik haar serieus nam. Ik zei haar maar niet dat ik zoiets al dacht. Overigens denk ik dat het in sommige gevallen best heel nuttig kan zijn om een Troef te hebben.
Dat is ook zoiets. Al jaren speel ik met het idee om meer van Troef te leren, maar op de één of andere manier komt het er steeds niet van. Ik kan er redelijk mee omgaan, vooral dankzij de hulp van Mandor, maar verder kom niet. In plaats daarvan ben ik ergens blijven steken met Conjuration en ben ik aan Sorcery zelfs nooit toegekomen.
Maar wat Boudicca kan en doet is geweldig, ik hoop dat ik haar dat genoeg heb laten merken, ik hoop ook dat ik waardig genoeg zal blijken te zijn als haar compagnon. Ik moet beslist weer eens met mijn vader praten over het omgaan met zulke compagnons.
Ik vraag me af of mijn vader een poos met Owen zou willen optrekken en hem dingen leren. Fout, dat hoef ik me niet af te vragen, ik weet zo ook wel dat hij dit meer dan prima vindt. Ik zal het met Owen moeten bespreken, ik denk toch dat zijn belangstelling uiteindelijk wel eens het meest die richting uit zou kunnen gaan.
Mandor en Essilt waren lichtelijk geërgerd dat de hernieuwde kennismaking met Boudicca maar liefst een dag geduurd had, terwijl Owen dat helemaal begreep. Af en toe verwonder ik me. Ik heb maar liefst vijf kinderen, waarvan er maar eentje is die dieren leuk vindt. De andere vier hebben er een bloedhekel aan, waarbij Essilt misschien de enige is die zich daar een beetje overheen kan zetten. Hmm, zou een eventuele zesde misschien wel weer iets met dieren hebben? Mijn hemel, waar denk ik aan!
Mandor had de Troef van Boudicca helemaal af. Ik was verwonderd over de snelheid hiervan. Hij heeft me met klem gevraagd om hierover niets tegen anderen te zeggen, hij is niet van plan om als een soort van Fiona gezien te worden.
Hij bleek het overigens wel te weten van Iestyn, de school had met hem contact gehad.
“Dus zo te horen hebben ze niets gedaan om Iestyn wat beters aan te bieden?” zei hij boos, terwijl we gearmd over het duinpad liepen in het licht van de ondergaande zon.
“Ik denk dat Iestyn individuele begeleiding nodig heeft, we hebben al onze kinderen tot nog toe thuisonderwijs gegeven. Misschien hebben we hem te weinig aandacht gegeven en te veel aan de twee oudsten,” dacht ik.
“Owen heeft nooit genoeg aandacht gehad, we waren altijd bezig met Randal,” zei hij scherp. “We hebben vier kinderen die daardoor allemaal iets te kort zijn gekomen en waarschijnlijk de tweeling nog het meest. Hoewel ik jaren bezig ben geweest met Iestyn om hem de basis van demonologie aan te leren.” Hij zuchtte en drukte toen mijn arm.
“Ik weet niet precies wat de jongen wil,” zei hij toen nadenkend. “Hij heeft talenten op allerlei gebieden, hij is nu al veel beter in magie dan jij en ik. Die school kan hem niets bieden en Iestyn hangt de beest uit. Uiteraard.”
“Als we er vanuit gaan dat hij verder wil met magie, hoe gaan we dat dan oplossen?” vroeg ik. “Ik wil eigenlijk meer aandacht aan hem besteden, ik heb het idee dat hij daar ook behoefte aan heeft, maar het lijkt erop dat hij van mij niets kan leren.”
Mandor dacht een poosje na.
“Mijn broer is een goede tovenaar. Ik kan hem ernstig toe gaan spreken en vragen of hij Iestyn een tijdje onder zijn hoede neemt. Alleen zou ik hem liever niet langdurig in de buurt van Despil hebben.”
Het was inderdaad een moeilijk geval. Despil’s gedrag is niet bepaald een voorbeeld voor wie dan ook, zeker niet voor een vijftienjarige. Op zich zou ik er geen problemen mee hebben als Iestyn een stuk ouder zou zijn geweest, maar nu?
We kwamen uiteindelijk overeen dat ik met Iestyn zou gaan praten om erachter te komen wat de jongen echt zou willen. Ik zou dan tevens met de schoolleiding gaan praten en er eventueel orde op zaken stellen. Owen kon dan beter met mij mee gaan, dit alles om te voorkomen dat Essilt en Iestyn bij elkaar zouden zijn en voor de buitenwereld in één klap slecht benaderbaar werden. Omdat Bryana het voorlopig nog naar haar zin had op school, mocht zij daar blijven. Ik zou Iestyn echt van school af gaan halen en ondertussen gaan we naar een andere oplossing zoeken.
Zelf denk ik eerder aan Gramble of mogelijk zelfs een andere Sawall. Ik ken de overige familie van Mandor niet echt goed, de familie Sawall is niet erg groot. Maar het is een echte tovenaarsfamilie en allicht is daar iemand te vinden die veel meer geschikt is om Iestyn te onderwijzen en begeleiden dan Despil.
Behalve de Troef van Boudicca heeft Mandor me nog een zestal Troeven van mezelf gegeven. Op de achterkant heeft hij een soort Yin en Yang symbool aangebracht, vanwege Huis Elysium. Het vrouwelijke en mannelijke in evenwicht, het teken van het Al, het teken van de universele harmonie en de eenheid tussen de tegengestelden. Het symbool belichaamt inderdaad precies wie wij zijn.
Op de weg terug naar huis zei Mandor dat hij weer weg moest, er was meer dat om zijn aandacht vroeg. Hij zou Essilt mee gaan nemen, ook om verder te gaan met haar opleiding in Troef. Essilt lijkt toch het moeilijkst te zijn van al onze kinderen. Geen van beiden weten we echt wat ze wil, wat we met haar aanmoeten. We kunnen alleen maar hopen dat we toch een manier vinden om ook haar een beetje op weg te helpen. Misschien toch ook eens met mijn vader te bespreken, soms heeft hij een verrassende kijk op één van onze kinderen.
Kan ik me dat wel veroorloven, ruzie te maken met de enige vriendin - nou ja, degene die het dichtst bij de benaming komt - die ik heb? Hoe ter wereld is het mogelijk dat uitgerekend zij degene was die het nodig vond om me aan te spreken over Iestyn? Wat moet ze zich verkneukeld hebben bij het idee alleen al dat zij de uitverkorene was om me alles te mogen vertellen. Wat een eer. En dan niets, maar dan ook niets willen zeggen over de zoon die zij heeft… waar slaat dat op! Waarom begin je er dan over, mens!
Goed, kort gezegd wil Iestyn volgens haar niet deugen en ligt er veel aan zijn ouders. Hier en daar een sneer naar Mandor die de daden van onze zoon eerder vermakelijk scheen te vinden dan er daadwerkelijk iets aan te doen. En mij vindt ze van hetzelfde laken een pak. Hoe komt ze erbij om ook maar iets over onze zoon te durven zeggen! Zou ze echt verwacht hebben dat ik hem zou laten vallen?! Stiekem… het mocht wat! Laat zij maar naar zichzelf kijken. Nee, aan dat gesprek heb ik geen goed gevoel over gehouden, ik snap echt niet waarom een school een hyperintelligent kind denkt in het gareel te krijgen door hem vooral vaak en veel te straffen. Hij speelt eigen rechter, wat hadden ze dan verwacht? Ik denk dat Iestyn gelijk heeft met zijn opmerking dat hier de bezem eens flink doorheen moet. Ook Julia heeft gelijk met haar opmerking, ik ben hier veel te lang niet meer geweest. Het wordt tijd om alles eens goed uit te pluizen en orde op zaken te stellen. Zijn ze nu helemaal?! Het is de bedoeling dat ze hier naar een leerling kijken en daarmee iets gaan doen in plaats van alleen maar over de regels te zeuren. Assistentschap… ja, het kan wat zijn, zo nu en dan. Maar komen ze hier niet rijkelijk laat mee?
Iestyn… ach Iestyn. Ze hebben geprobeerd om hem wat bij te brengen. Zo zit voor het eerst in zijn leven zijn haar keurig netjes en lijkt hij daardoor nog meer op Mandor dan anders. En hij was oprecht blij om me te zien. Natuurlijk heb ik zijn kant van het verhaal gehoord en de lijst van leraren bekeken die wat hem betreft eruit mogen. Wellicht mag het voor een buitenstaander zot zijn dat je dit alleen al overweegt, maar ik neem onze zoon serieus en wellicht zijn er enkele punten waarop hij echt gelijk heeft. Er zou zoiets als een leerlingvolgsysteem moeten zijn, maar is er hier wel iets soortgelijks voor leraren?
Hij wil hier inderdaad weg, zo snel mogelijk als het even kan. Hij heeft geen goed woord over voor de leerlingen, hij ergert zich aan hun interesse voor propjes schieten en de praatjes over meisjes oppikken die ze dan ‘kippen’ noemen. Hij voelt zich niet bepaald verwant aan hen. En dan zijn er de leraren. Hij is te slim voor hen, zoveel is wel duidelijk en dit alles is veel te lang aan het slepen geweest. Ja, Mandor zou inderdaad bezig zijn met een oplossing voor de gekrompen jongen, maar lijkt er niet erg veel aan te doen Twee maanden is de jongen nu al zo en dat vind ik toch een tikje lang. Hier weten ze niet wat Iestyn precies gedaan heeft om de jongen zo te betoveren, ik heb tegen hem het vermoeden uitgesproken dat hij zelf waarschijnlijk degene is die de spreuk ongedaan kan maken. Die grijns alleen al… helemaal zijn vader. Natuurlijk kan hij dat, maar dat heeft de schoolleiding nog niet bedacht. Voetstoots aangenomen dat hij inderdaad niet meer zou weten wat hij precies gedaan heeft. Dom van ze, Iestyn heeft wel de precisie van een echte Sawall. Hoezo zou hij niet meer
weten wat hij gedaan heeft?
Hij is het met me eens dat het lang genoeg geduurd heeft zo en is bereid om dit op te gaan lossen.
Ja, Iestyn zal me inderdaad niet alles vertellen en heeft het wellicht achter zijn ellebogen. Ik vind hem echter goed zoals hij is. Hij is aardig en bovenal mijn zoon.
100. Een ochtend in Brighton
Hier ben ik dan, de eerste nacht in het kusthuis te Brighton. Mijn erfenis. Nog altijd ben ik er niet achter waarom het specifiek aan mij is nagelaten. Misschien kan ik morgen Essilt vragen om alles eens goed na te zoeken, dat meisje heeft er een handje van om dergelijke zaken op te sporen.
Weer zit ik, terwijl iedereen slaapt, klaarwakker aan het schrijftafeltje in de bibliotheek te schrijven. Het schrijftafeltje dat ooit aan mijn tante Lenore toebehoorde. Ik vraag me af of ze net zo’n nachtbraakster is geweest als ik en of ze ook veel heeft geschreven en gelezen om de nachtelijke uren te doden.
Deze keer wordt de slapeloosheid echter niet veroorzaakt door de angstige dromen. Deze keer kan ik om een heel andere reden de slaap niet te pakken krijgen. Zo gek, het waren maar een paar woorden en ik ben helemaal lyrisch!. Nog vreemder is dat ik het al lange tijd wist, dat ik het al lange tijd aanvoelde. Maar het horen van die speciale woorden maakt alles ineens anders. Ik weet dat ik nu jaren kan wachten tot hij het nog een keer zegt, deze ene keer heeft hem al heel veel moeite gekost. Het maakt niet uit. Eerlijk gezegd had ik er al niet meer op gerekend dat het ooit gezegd zou worden. En daarstraks ineens… We lagen in elkaars armen, in een bed waar we nog nooit in geslapen hebben, tussen beddengoed dat toch een tikje muf ruikt vanwege het lange liggen in de kast.
“Ik hou van je. Al heel lang.”
Het was onverwacht. In het verleden heb ik er wel eens over gefantaseerd wat mijn reactie zou zijn als hij deze uitspraak zou doen, maar niets van die plannen heb ik uitgevoerd. Het enige dat ik deed was nog dichter tegen hem aanliggen en hem zachtjes over zijn borst te strelen. Niets heb ik gezegd. Het was niet nodig, het zou het moment totaal verpest hebben.
Mandor Sawall, de man van wie nooit iemand gehouden heeft en daarom ook niet wist of hij van iemand kon houden en hoe dat moest, heeft dat toch geleerd. Hij heeft het nu zelfs kunnen uitspreken.
Natuurlijk was ik die ochtend weer als laatste wakker. Hoewel ik me had voorgenomen om eerder wakker te worden dan de anderen en voor een ontbijt te zorgen, was me dat niet gelukt. De plaats naast me in bed was leeg en van beneden drongen de geuren door van versgebakken brood, eieren en spek. Ik liet me uit bed glijden en liep in mijn nachthemd naar de familiebadkamer, alwaar het bad gevuld was met schoon, warm water. De vage sporen van recent magiegebruik hingen er nog en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Inderdaad is het hebben van een goede Conjurer in huis soms wel heel gemakkelijk.
Ik liet me in het bad zakken en genoot heel even van het warme water. Niet te lang, want ik had een behoorlijke trek gekregen.
Beneden was de eettafel uitgebreid gedekt, het ontbijt was volledig verzorgd door Mandor en Owen. Ik liep naar mijn zoon toe, omhelsde hem even en bedankte hem voor het bad. Het maakte hem wat verlegen en hij mompelde iets over ‘kleine moeite, wilde het niet aan pap of jou overlaten.’
Essilt was net voor mij naar beneden gekomen en had nog steeds een humeurige trek op haar gezicht, die volledig werd genegeerd door de andere aanwezigen.
“Het ontbijt is door ons mannen speciaal voor jullie twee dames verzorgd,” grijnsde Mandor, terwijl hij een aantal worstjes op onze borden legde.
Tijdens het eten werd het humeur van Essilt aanzienlijk beter en ze stemde zelfs tamelijk opgewekt in toen Mandor haar na de koffie mee vroeg om samen wat door de duinen te wandelen.
“Ik ga de dieren verder verzorgen,” zei Owen en ging gelijk met zijn vader en zus naar buiten.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om onze andere kinderen te troeven. Bryana het eerst.
“Wat leuk mam!” fluisterde ze toen ze me zag.
Ik zag dat ze in een klaslokaal zat, vandaar blijkbaar het fluisteren, hoewel dat binnen een troefcontact niet echt nodig is.
Het ging heel goed met haar. Uiteraard, het zou me verbaasd hebben als het anders was geweest. Ze vond alleen dat het tempo nogal laag was, op het moment dat ik haar troefde, zat ze in een les ‘toverdranken maken’, iets wat ze naast haar twee studierichtingen was gaan doen. Niet omdat het haar interesse had, maar omdat haar vriendinnen dit zo geweldig vonden. En ach, Bryana vond de leraar wel leuk en vroeg zich af hoe de man iedere dag een andere bloes kon hebben, zonder dat er sprake was van magiegebruik. We hebben best lang gepraat, deze dochter en ik. Bryana zit nooit om gesprekstof verlegen, ze vertelde zo’n beetje alles wat op school was voorgevallen en over feestjes.
“Ik ga ook meedoen met wedstrijden illusiemagie,” zei ze trots, haar lichte goudbruine ogen schitterden van verwachting. “Ik hoef alleen maar uit te zoeken wat ze hier mooi vinden. Gewoon een kwestie van de jury uithoren.” Daarna aarzelde ze even, alsof ze zich afvroeg of ze het wel zou zeggen. Ze gooide het er dan toch uit. “Ik weet niet goed hoe Iestyn het vindt, hij heeft al een paar keer gevochten en er zijn wat problemen,” zei ze met een frons tussen haar fijngetekende donkere wenkbrauwen. “Ik heb hem ernaar gevraagd, maar hij wil nergens over praten.”
Ik probeerde mijn schrik en verontwaardiging te verbergen. Als Iestyn had gevochten, moest daar een heel goede reden voor zijn geweest, want hij trachtte altijd buiten vechtpartijen te blijven. En het maakte me boos dat de schoolleiding ons helemaal niets had laten weten.
Ik babbelde nog wat met Bryana en beloofde haar met Iestyn te praten.
“Dit gaat opgelost worden, maak je geen zorgen.”
Het duurde wat lang eer ik contact kreeg met onze jongste zoon. Hij zag er wat vreemd gekleed uit in een wambuis, strakke broek, laarzen en handschoenen met wijde manchetten. Zijn witblonde haar had hij van achteren bijeengebonden met een zwart fluwelen lint.
“Mam!” riep hij enthousiast uit toen hij me gewaar werd. Zijn ijsblauwe ogen straalden, zijn enthousiasme was gemeend. Het maakte dat ik me nogal schuldig voelde.
Iestyn, de zoon die zich altijd wel redt. Hij doet óf met Essilt mee óf met Randal en soms met Owen. Iestyn is, als ik het goed naga, altijd ons meest gemakkelijke kind geweest. Erg intelligent, thuis op zowat alle gebieden van magie en zelfs wat demonologie. Alle leerstof die hij kreeg aangeboden, heeft hij altijd geabsorbeerd als een spons. Nooit moeilijk, nooit lastig, af en toe slachtoffer van pesterij door andere kinderen, pesterij die altijd meteen de kop werd ingedrukt door zijn oudere broers. Zo gemakkelijk, deze zoon. En daardoor - ik durf het bijna niet te zeggen - door zowel Mandor als mij een beetje verwaarloosd.
Ik vroeg hem eerst naar de kleding. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij een groepje dat zich ‘de Musketiers’ noemde en dit was de voorgeschreven kleding. Hij liet me een staf zien met een kristallen bolletje, daarmee hielden ze schietwedstrijden.
“Ik ben de beste,” zei hij met een schouderophaal. Het klonk niet arrogant, het was gewoon zo. Het deed me ineens denken aan mezelf vroeger, aan de picknicks die door de Peak Society georganiseerd werden en waar ook veel wedstrijden aan vast zaten. Ik was de beste, won altijd en mocht daarom meestal niet meedoen. Hoe lang zou het duren eer Iestyn buiten dit groepje zou worden gesloten?
“Het zijn geen vrienden,” zei Iestyn toen ik een opmerking in die richting maakte. “Gewoon wat lui met een beetje dezelfde interesses.”
Na wat doorvragen bleek dat er inderdaad problemen waren. Gestudeerd had Iestyn nog maar nauwelijks, meestal werd hij geschorst. Hij had inderdaad wat gevochten, maar er was ook een probleempje met een leerling die dankzij onze zoon gekrompen was tot een lengte van ongeveer 6 inch en die ze niet meer goed kregen.
“Er zitten hier bullies, man,” zei hij. “Van die grote lummels die dan de zwakkeren pakken. Dat pik ik niet. Ik ga er dan tegenin en moet dan weer bij het hoofd komen, krijg dan kamerarrest en moet daar studeren. Die studies stellen ook maar weinig voor, dus dan ga ik maar naar de Musketiers.”
Het feit dat hij het opnam voor anderen, maakte me trots en ik begreep niet waarom de schoolleiding dit niet wilde zien. Dat hij ertussenuit kneep terwijl hij straf had - ik kon het me voorstellen. Ook dat deed me weer een beetje denken aan mezelf vroeger als ik arrest kreeg omdat ik me niet aan afgesproken tijden had gehouden en dat soort onzin.
“Je moet met ze praten, mam,” zei hij en keek me smekend aan. “Dit gaat echt niet zo. Misschien hebben ze wel extra een hekel aan me omdat ik jullie zoon ben…”
“Dat kan,” zei ik. “Daar kom ik dan wel achter, ik zal zeker met ze gaan praten. Weet je zeker dat je me alles verteld hebt?”
Hij keek me verbaasd aan.
“Ik wil weten of er wat meer dingen boven water gaan komen als ik een gesprek met ze aanga,” verduidelijkte ik. “Ik hoor het liever eerst van jou.”
“Je staat toch niet achter hen?” Zijn gezicht drukte een geschokte verbazing uit. “Van de jongens hier hoor ik altijd dat hun ouders het met de leiding eens zijn, maar ik dacht altijd dat jullie anders waren. Thuis krijg ik nooit straf.”
Hmm, straffen. We zijn daar altijd zeer spaarzaam mee geweest. In sommige dingen zijn we vrij streng, dat heeft te maken met bepaalde manieren, met het respect hebben voor anderen en om ze bepaalde dingen te leren. Straf? Behalve streng toespreken is er wel eens een kind naar zijn of haar kamer gestuurd als zij of hij erg brutaal was. Of als door toedoen van het kind een ander bezeerd raakte. Maar schorsen? Dat hebben we nooit gedaan. Mandor is erg mild tegen de kinderen, verwent ze schromelijk met zowel aandacht als kado’s en ik vrees dat ik niet veel anders ben…
“Jij bent mijn zoon, dus ik sta achter jou,” verzekerde ik hem.
“Dat dacht ik al,” zei hij opgelucht. “Ze zullen iets te zeggen hebben over dat klaslokaal, maar daar kon ik niet echt iets aan doen. De leraar zei dat we mochten experimenteren en de boel vloog in de brand. Er wordt nog steeds geblust en ook daarvoor heb ik straf gekregen.”
“Je hebt dus een klaslokaal vernield. Dat lijkt me een oplosbaar probleem. Luister, ik ga dit met je vader bespreken en we gaan dit oplossen. Ik kom in ieder geval met de leiding praten.”
“Fijn,” zei hij met een brede lach. “Dus ik zie je binnenkort?”
“Beloofd,” zei ik en verbrak de verbinding.
Owen stond voor me, de roskam van Boudicca in een hand.
“Het is jouw paard,” zei hij. “Ze doet erg moeilijk.”
“Ik zal zo bij haar kijken,” beloofde ik. “Eerst wil ik Randal troeven.”
Owen knikte en ging in één van de andere stoelen zitten. Ik voelde zijn blik op me rusten terwijl ik de Troef van Randal pakte.
“Is er iets mis?” vroeg hij.
Al van jongs af aan heeft deze jongen een extra zintuig gehad voor de emoties van mij of van Mandor, hoe goed we soms ook proberen deze te verbergen.
“Ik vertel het je zo,” glimlachte ik naar hem.
Niet veel later had ik contact met Randal, die wat witjes zag en op een deckstoel op een boot lag. Hij droeg een zonnebril, maar deed deze af tijdens de begroeting.
Dat hij wat witjes zag, had te maken met het duiken van enkele weken eerder. Hij had decompressieziekte opgelopen en al enkele weken doorgebracht in een decompressietent met extra zuurstof. Nu ging het wel weer, nog wat hoofdpijn en spierpijn en af en toe ondraaglijke jeuk.
Nee, Merlijn had nergens last van. Ze waren aan het duiken geweest en blijkbaar had Merlijn verwacht dat Randal zich zou aanpassen tijdens het naar boven zwemmen, wat dus niet gebeurd was.
“Daar zijn duikerpakken voor,” zei ik vol afgrijzen.
“Dat had ik ook, maar de zuurstof raakte op. En ik ben niet zo erg goed in shapeshift.”
“Je moet daar eens met Mandor over praten,” vond ik.
“Oh, Merlijn wil het me wel leren,” zei Randal luchtig.
Nadat hij me nog eens had verzekerd dat er echt niets aan de hand was, verbrak ik de verbinding en bleef even in gedachten zitten met de Troef in mijn handen. Dat de kinderen ouder werden, betekende ook dat ik ze meer moest loslaten. Dat ik het gewoon moest accepteren dat Merlijn niet de moeite had genomen om één van ons te contacteren toen Randal dat ongeluk kreeg. Maar ik had er moeite mee en ik wist ook zeker dat Mandor hier niet erg blij mee zou zijn als hij dit hoorde.
“Hoe is het met ze?” vroeg Owen belangstellend en ik vertelde. Over Randal haalde hij de schouders op en schudde zijn hoofd even. “Ik zal hem dadelijk even troeven,” zei hij beslist.
Om Bryana moest hij glimlachen, dat van Iestyn deed hem fronsen.
“Ik zal ook met hem praten,” zei hij met een zucht. “En met de schoolleiding.”
Heel even was ik geneigd om dit goed te keuren - als oudste zoon en broer had hij bijzonder de neiging om zich zowel voor zijn ouders als al zijn zusters en broers verantwoordelijk te voelen - maar sprak hem toch tegen.
“Dat je Iestyn troeft is prima, je hoeft hem echter niet te beleren. Je vader en ik gaan die problemen aanpakken. Iestyn is tenslotte onze zoon.”
“Ik zie nog wel,” zei hij met een onschuldig gezicht. “Ik zal trouwens ook met Essilt praten.”
Boudicca bekeek me met een wat geërgerde blik toen ik bij haar kwam en deed haar best me te ontwijken. In plaats daarvan ging ze bij Owen staan die haar hals streelde. Ik zuchtte eens diep, soms is het helemaal niet gemakkelijk om een goede band met je dieren te onderhouden. Ik luisterde geduldig naar de verwijtenreeks die ik van Owen te horen kreeg. Boudicca had tegen hem geklaagd dat ik haar vaak alleen liet of bij Julian en het aan haar overliet om mij te vinden. Jaren had ze doorgebracht in Schaduw om me te vinden en iedere keer weer lukte het mij om haar alleen te laten. Al die jaren van rondzwerven hadden er echter voor gezorgd dat ze heel wat geleerd had, maar ik had niet voldoende aandacht voor haar. Op deze Schaduw had ik het zelfs bestaan om een koets te mennen en haar in haar eentje te laten lopen.
“Dat heeft te maken met Essilt,” verdedigde ik mezelf tegen Owen. “Die rijdt onder geen beding paard.”
Owen grijnsde.
“Dat weet ik toch,” zei hij. “Ik vertel alleen wat Boudicca me vertelt. Ze heeft een punt, verder is ze anders dan de andere dieren. Ze heeft aanhankelijkheid nodig, ze is nog jong.”
“Ik zal een eind met haar gaan rijden,” zei ik. Niet alleen omdat Boudicca er behoefte aan had, maar ook omdat daar zelf weer eens naar verlangde.
“Doe dat,” zei Owen, gaf me de roskam en liep naar het huis.
Even later galoppeerden we over de duinen en vandaar naar beneden om over het strand te rijden. Het weer was redelijk, er hingen wat wolken aan de hemel en het was tamelijk fris. Er was verder bijna niemand op het strand, dus we konden zo hard gaan als we wilden.
Na niet zo lang rijden werd ik echter getroefd door Caine die vroeg om doorgehaald te mogen worden. Toen hij er was, steeg ik van Boudicca af en klopte haar op de hals. Op een sukkeldrafje liep ze weg om ergens verderop wat ongeïnteresseerd aan een graspol te gaan snuffelen.
“Volgens mij is dat net zo’n paard als dat van je vader,” zei Caine die haar nakeek. Daarna vestigde hij zijn donkerbruine ogen op mij.
“Ik denk dat je me veel te vertellen hebt,” zei hij.
“Klopt. Ik heb een aanwijzing waar Lorrayne verdwenen is, bovendien heb ik een voorwerp gevonden dat volgens mij van haar is.”
“Ik merkte dat er hier een sterke gate was,” zei Caine met een knik. “Die is weer weg. Toen ik de gate opmerkte wist ik dat zij het moest zijn of jij. Ik was het niet.”
Ik was verbouwereerd. Kon hij dit soort gates herkennen dan? Het was typerend voor Caine om daar geen uitleg over te geven.
“Het probleem is dat een gate ook door anderen gezien kan worden,” zei hij. “Die hebben daar een technische gate detector bij nodig, maar ze kunnen het zien.”
“Mandor zag het ook meteen,” zei ik. “Onmiddellijk toen hij in deze Schaduw kwam en zonder detector.”
Het ergerde hem, dat was overduidelijk. Het feit dat Mandor dit gewoon zag beviel hem allerminst.
“Wat ga je nu doen?” vroeg hij.
“Naar de Gouden Cirkel en uitzoeken of het mogelijk is om met dat artefact van Lorrayne het probleem van de gates op te lossen,” zei ik.
“Ik denk dat je dat inderdaad moet doen,” zei hij langzaam. “Ik moet je alleen wel vertellen dat ik het vermoeden heb dat Brand hierachter zit en die zal niet blij zijn als jij met zijn werk gaat klooien… zeker niet als jij het bent.”
“Dat weet ik. Je hebt eerder het vermoeden geuit dat het om Brand ging,” herinnerde ik me. “Ik ga me er echter toch mee bemoeien, de huidige situatie is helemaal niet gezond en wordt steeds erger. Daarmee wordt er ook een enorme druk op Elysium gelegd omdat dat in feite de enige aangrenzende Schaduw is waar nog verbinding mee is.”
“Persoonlijke redenen dus,” zei hij.
“Ook. Elysium heeft genoeg andere problemen, het zal een verlichting zijn als het handelsprobleem van Amber wordt opgelost.”
Hij knikte en zwijgend wandelden we langs de vloedlijn.
“Ik wil ook zo snel mogelijk naar Lorayne op zoek,” zei ik toen en vertelde over het beeld dat ik in haar handspiegel had gezien.
“Doe dat. Ik denk dat het noodzakelijk begint te worden,” zei hij met een zucht. “Ik moet je vertellen dat Lorrayne en ik niet op de beste termen uit elkaar zijn gegaan de laatste keer. Zij had ruzie met Pa en deze keer was ik het met hem eens. Ze had namelijk iets met een Chaosiet, met een Sawall. Met dezelfde klootzak die nu koning is.”
Het verklaarde veel voor me. Het feit dat Gramble bijzonder veel van haar wist, me op haar spoor had gezet en mogelijk ook het feit dat hij me van het begin af echt mocht.
“Dat kind kreeg ze alleen met een ander,” zei Caine.
Dat kind was Judith. Maar hoe zit het met Donnal? Kan het zijn dat Donnal niet het kind van Herbert is, maar mogelijk van Gramble? Er is een andere gedachte die zich aan me op begint te dringen, in hoeverre heeft dit alles te maken met Mandor’s moeder? Ik weet dat dit ver gedacht is, toch acht ik het niet onmogelijk dat er ergens een parallel is. Er is niets bekend over zijn moeder, de enige die meer weet is Gramble zelf die daar niets over kwijt wil. Ik weet dat Mandor vlak na zijn geboorte, misschien zowat tijdens zijn geboorte, al is weggerukt van zijn moeder. Letterlijk weggerukt ja, met zijn navel is het naderhand nooit meer goed gekomen en dat wil wat zeggen.
“Ik was behoorlijk boos toen jij ook aan kwam zetten met een Sawall,” ging Caine verder. “Ik snapte niet waarom, nu nog niet. Er zijn vrouwelijke Sawalls, maar ik voel me niet tot hen aangetrokken.”
“Misschien is die aantrekkingskracht er alleen tussen vrouwelijke Amberieten en mannelijke Sawalls,” zei ik grijnzend.
Caine mompelde iets dat ik niet verstond. Daarna vertelde hij dat zijn hulp was ingeroepen door Ronardo, die hier ook op deze Schaduw was. Ronardo’s vader was opgeblazen door de groepering van de Heilige Vlam, een groepering die ooit tot Brand toebehoorde. Nu zouden ze die groepering op gaan rollen. Ik gaf hem de Troef van het kasteeltje in de bergen, dat ik eerder op een leider van die lui had gevonden en hij bekeek deze verbaasd.
“Ronardo heeft twee Troeven van die groepering,” zei hij toen. “Eén Troef heeft de afbeelding van een fort in de bergen. Deze Troef heeft precies dezelfde achtergrond, maar het gebouw is dus anders.”
“Neem de Troef mee,” zei ik. “Ik heb zelf wat andere dingen te doen dan achter allerlei organisaties aan te rennen.”
“Je gaat Lorrayne zoeken op korte termijn,” zei hij terwijl hij de Troef in een binnenzak stak van zijn zwarte pak. “Heel goed. Ik weet niet hoe ze tegen jou gaat doen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ze nogal vreemd was, zowel als kind als toen ze volwassen was. Vreemde reacties, soms erop gebaseerd om op die manier een gebeurtenis te beïnvloeden, denk ik. Oberon vond het fascinerend. Hij vond het ook fascinerend welke vriendjes zij had, hoewel hij een zelfde fascinatie had voor mijn vriendinnen. Mijn zus en ik hebben altijd getracht dat zoveel mogelijk voor hem verborgen te houden.”
“Zo zijn er meer,” wist ik. “Hoe kwam Lorrayne bij de Sawalls terecht?”
“Ik heb echt geen idee,” verzuchtte hij. “Ze vertelde me veel dingen niet en andere dingen begreep ik niet van haar. Ze probeerde wel eens wat uit te leggen, zo had ze een heel interessante theorie over het ontstaan van Schaduw. Ze zei dat als er een gebeurtenis op een Schaduw plaatsvond, er dan een andere Schaduw ontstond waar die gebeurtenis niet had plaats gevonden.”
“Er zit wel wat in,” zei ik nadenkend. “Maar ik heb wel eens Schaduwen gebouwd op een andere manier.”
“Ik denk ook dat er meer mogelijkheden zijn,” beaamde hij, “al denk ik dat ze ook gelijk had. Lorrayne had in ieder geval het talent om de volgorde van gebeurtenissen te veranderen. Dat is erg Tir-na Nog’th, daar heb je ook van die sleutelmomenten, kun je bepaalde mensen tegenkomen die je anders niet tegen komt.”
“Ik heb dat bij het Oerpatroon gehad,” vertelde ik. “En later nog eens toen ik uit Tir-na Nog’th kwam, dat was dan in een andere tijd.”
“Vreemd,” vond Caine. “Ik heb wel een bepaalde band met dat ene Patroon en daar zie ik wel eens dingen. Iedereen heeft dat in Tir-na Nog’th wel eens ervaren, maar dat van jou is vreemd.”
Ik weet niet of het vreemd is. Het zit er van meer kanten in. Niet alleen via Lorrayne, maar ook via mijn vader die soortgelijke ervaringen heeft. Misschien is dat bij hem veroorzaakt door de band met Arden, maar toch…
Ineens begin ik te begrijpen waar Gramble’s interesse voor onze kinderen door veroorzaakt wordt. Mandor heeft er ook iets mee. Op een andere manier, maar ooit heeft hij een spiegelzaal gevonden die niemand zou kunnen vinden. Meerdere keren zelfs. En nu weet ik dat hij ook iets heeft met gates.
“Die ene zoon van jullie moet je in de gaten houden,” waarschuwde Caine opeens. “Als hij die spiegel in handen krijgt… hij zou echt kunnen verdwijnen.”
“Randal heeft daar wel iets mee,” glimlachte ik. “We zullen oppassen.”
We liepen zwijgend verder, de lucht was inmiddels aardig aan het betrekken. Waarschijnlijk zou het later op de dag gaan regenen. Hier en daar kwamen we een enkele visser tegen, die ons nieuwsgierig bekeek en ons ietwat vragend begroette.
“Er is niemand die iets van Lorrayne weet binnen de familie,” zei ik. “Zelfs Flora niet en dat wil wat zeggen. De naam is vaag bekend, Llewella zei dat ze het lievelingetje van Oberon was…” Caine stootte een korte, holle lach uit en schudde zijn hoofd. “… Daar houdt alle kennis mee op.”
“Verbazend. Het is erg lang geleden, maar zeker Corwin en Caine moeten haar kennen, misschien de roodharigen ook nog wel.”
“Eric kent haar niet. Hij stuitte pas op haar toen hij jouw afkomst na begon te zoeken,” vertelde ik. “Van hem heb ik toen gehoord dat jij en zij volle broer en zus zijn, later bevestigd door jouw moeder.”
“Hmm. Ik heb inderdaad gemerkt dat geen van de ouderen het over haar heeft, terwijl Osric en Finndo wel bij iedereen bekend zijn,” zei Caine nadenkend. “Nu je dit zegt weet ik eigenlijk wel zeker dat Lorrayne zelf iets heeft gedaan waardoor ze uit de hoofden van de Amberieten is verdwenen. Waarom weet ik niet precies, misschien uit veiligheidsoverwegingen. Zoals ik al zei, we spraken niet echt meer met elkaar, dus ik kan je niet vertellen wat haar bewoog.”
“Jij kent haar nog,” zei ik.
“Ik ben haar volle broer. Dat zou de reden kunnen zijn.”
Hoe het ook gebeurd mocht zijn, het is een knap stukje werk geweest. Amberieten die normaal hun geheugen weer terug krijgen door Patroon te lopen, zijn behoorlijk gewist wat Lorrayne betreft. Maar het kan, vooral in aanmerking genomen dat Lorrayne krachten heeft die wel gerelateerd zijn aan Patroon, maar niet hetzelfde te zijn. Misschien dat het op die manier gebeurd is.
“Ik moet nu gaan,” zei Caine en stond stil. Hij keek even om zich heen, op dit stuk waren er geen mensen te zien. Boudicca liep langs de duinrand, geduldig wachtend tot ik weer tijd voor haar zou hebben. Caine pakte een troef van Ronardo, concentreerde zich en was even later weg
Ik riep Boudicca die ogenblikkelijk aan kwam draven en sprong op haar rug.
Weer zit ik, terwijl iedereen slaapt, klaarwakker aan het schrijftafeltje in de bibliotheek te schrijven. Het schrijftafeltje dat ooit aan mijn tante Lenore toebehoorde. Ik vraag me af of ze net zo’n nachtbraakster is geweest als ik en of ze ook veel heeft geschreven en gelezen om de nachtelijke uren te doden.
Deze keer wordt de slapeloosheid echter niet veroorzaakt door de angstige dromen. Deze keer kan ik om een heel andere reden de slaap niet te pakken krijgen. Zo gek, het waren maar een paar woorden en ik ben helemaal lyrisch!. Nog vreemder is dat ik het al lange tijd wist, dat ik het al lange tijd aanvoelde. Maar het horen van die speciale woorden maakt alles ineens anders. Ik weet dat ik nu jaren kan wachten tot hij het nog een keer zegt, deze ene keer heeft hem al heel veel moeite gekost. Het maakt niet uit. Eerlijk gezegd had ik er al niet meer op gerekend dat het ooit gezegd zou worden. En daarstraks ineens… We lagen in elkaars armen, in een bed waar we nog nooit in geslapen hebben, tussen beddengoed dat toch een tikje muf ruikt vanwege het lange liggen in de kast.
“Ik hou van je. Al heel lang.”
Het was onverwacht. In het verleden heb ik er wel eens over gefantaseerd wat mijn reactie zou zijn als hij deze uitspraak zou doen, maar niets van die plannen heb ik uitgevoerd. Het enige dat ik deed was nog dichter tegen hem aanliggen en hem zachtjes over zijn borst te strelen. Niets heb ik gezegd. Het was niet nodig, het zou het moment totaal verpest hebben.
Mandor Sawall, de man van wie nooit iemand gehouden heeft en daarom ook niet wist of hij van iemand kon houden en hoe dat moest, heeft dat toch geleerd. Hij heeft het nu zelfs kunnen uitspreken.
Natuurlijk was ik die ochtend weer als laatste wakker. Hoewel ik me had voorgenomen om eerder wakker te worden dan de anderen en voor een ontbijt te zorgen, was me dat niet gelukt. De plaats naast me in bed was leeg en van beneden drongen de geuren door van versgebakken brood, eieren en spek. Ik liet me uit bed glijden en liep in mijn nachthemd naar de familiebadkamer, alwaar het bad gevuld was met schoon, warm water. De vage sporen van recent magiegebruik hingen er nog en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Inderdaad is het hebben van een goede Conjurer in huis soms wel heel gemakkelijk.
Ik liet me in het bad zakken en genoot heel even van het warme water. Niet te lang, want ik had een behoorlijke trek gekregen.
Beneden was de eettafel uitgebreid gedekt, het ontbijt was volledig verzorgd door Mandor en Owen. Ik liep naar mijn zoon toe, omhelsde hem even en bedankte hem voor het bad. Het maakte hem wat verlegen en hij mompelde iets over ‘kleine moeite, wilde het niet aan pap of jou overlaten.’
Essilt was net voor mij naar beneden gekomen en had nog steeds een humeurige trek op haar gezicht, die volledig werd genegeerd door de andere aanwezigen.
“Het ontbijt is door ons mannen speciaal voor jullie twee dames verzorgd,” grijnsde Mandor, terwijl hij een aantal worstjes op onze borden legde.
Tijdens het eten werd het humeur van Essilt aanzienlijk beter en ze stemde zelfs tamelijk opgewekt in toen Mandor haar na de koffie mee vroeg om samen wat door de duinen te wandelen.
“Ik ga de dieren verder verzorgen,” zei Owen en ging gelijk met zijn vader en zus naar buiten.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om onze andere kinderen te troeven. Bryana het eerst.
“Wat leuk mam!” fluisterde ze toen ze me zag.
Ik zag dat ze in een klaslokaal zat, vandaar blijkbaar het fluisteren, hoewel dat binnen een troefcontact niet echt nodig is.
Het ging heel goed met haar. Uiteraard, het zou me verbaasd hebben als het anders was geweest. Ze vond alleen dat het tempo nogal laag was, op het moment dat ik haar troefde, zat ze in een les ‘toverdranken maken’, iets wat ze naast haar twee studierichtingen was gaan doen. Niet omdat het haar interesse had, maar omdat haar vriendinnen dit zo geweldig vonden. En ach, Bryana vond de leraar wel leuk en vroeg zich af hoe de man iedere dag een andere bloes kon hebben, zonder dat er sprake was van magiegebruik. We hebben best lang gepraat, deze dochter en ik. Bryana zit nooit om gesprekstof verlegen, ze vertelde zo’n beetje alles wat op school was voorgevallen en over feestjes.
“Ik ga ook meedoen met wedstrijden illusiemagie,” zei ze trots, haar lichte goudbruine ogen schitterden van verwachting. “Ik hoef alleen maar uit te zoeken wat ze hier mooi vinden. Gewoon een kwestie van de jury uithoren.” Daarna aarzelde ze even, alsof ze zich afvroeg of ze het wel zou zeggen. Ze gooide het er dan toch uit. “Ik weet niet goed hoe Iestyn het vindt, hij heeft al een paar keer gevochten en er zijn wat problemen,” zei ze met een frons tussen haar fijngetekende donkere wenkbrauwen. “Ik heb hem ernaar gevraagd, maar hij wil nergens over praten.”
Ik probeerde mijn schrik en verontwaardiging te verbergen. Als Iestyn had gevochten, moest daar een heel goede reden voor zijn geweest, want hij trachtte altijd buiten vechtpartijen te blijven. En het maakte me boos dat de schoolleiding ons helemaal niets had laten weten.
Ik babbelde nog wat met Bryana en beloofde haar met Iestyn te praten.
“Dit gaat opgelost worden, maak je geen zorgen.”
Het duurde wat lang eer ik contact kreeg met onze jongste zoon. Hij zag er wat vreemd gekleed uit in een wambuis, strakke broek, laarzen en handschoenen met wijde manchetten. Zijn witblonde haar had hij van achteren bijeengebonden met een zwart fluwelen lint.
“Mam!” riep hij enthousiast uit toen hij me gewaar werd. Zijn ijsblauwe ogen straalden, zijn enthousiasme was gemeend. Het maakte dat ik me nogal schuldig voelde.
Iestyn, de zoon die zich altijd wel redt. Hij doet óf met Essilt mee óf met Randal en soms met Owen. Iestyn is, als ik het goed naga, altijd ons meest gemakkelijke kind geweest. Erg intelligent, thuis op zowat alle gebieden van magie en zelfs wat demonologie. Alle leerstof die hij kreeg aangeboden, heeft hij altijd geabsorbeerd als een spons. Nooit moeilijk, nooit lastig, af en toe slachtoffer van pesterij door andere kinderen, pesterij die altijd meteen de kop werd ingedrukt door zijn oudere broers. Zo gemakkelijk, deze zoon. En daardoor - ik durf het bijna niet te zeggen - door zowel Mandor als mij een beetje verwaarloosd.
Ik vroeg hem eerst naar de kleding. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij een groepje dat zich ‘de Musketiers’ noemde en dit was de voorgeschreven kleding. Hij liet me een staf zien met een kristallen bolletje, daarmee hielden ze schietwedstrijden.
“Ik ben de beste,” zei hij met een schouderophaal. Het klonk niet arrogant, het was gewoon zo. Het deed me ineens denken aan mezelf vroeger, aan de picknicks die door de Peak Society georganiseerd werden en waar ook veel wedstrijden aan vast zaten. Ik was de beste, won altijd en mocht daarom meestal niet meedoen. Hoe lang zou het duren eer Iestyn buiten dit groepje zou worden gesloten?
“Het zijn geen vrienden,” zei Iestyn toen ik een opmerking in die richting maakte. “Gewoon wat lui met een beetje dezelfde interesses.”
Na wat doorvragen bleek dat er inderdaad problemen waren. Gestudeerd had Iestyn nog maar nauwelijks, meestal werd hij geschorst. Hij had inderdaad wat gevochten, maar er was ook een probleempje met een leerling die dankzij onze zoon gekrompen was tot een lengte van ongeveer 6 inch en die ze niet meer goed kregen.
“Er zitten hier bullies, man,” zei hij. “Van die grote lummels die dan de zwakkeren pakken. Dat pik ik niet. Ik ga er dan tegenin en moet dan weer bij het hoofd komen, krijg dan kamerarrest en moet daar studeren. Die studies stellen ook maar weinig voor, dus dan ga ik maar naar de Musketiers.”
Het feit dat hij het opnam voor anderen, maakte me trots en ik begreep niet waarom de schoolleiding dit niet wilde zien. Dat hij ertussenuit kneep terwijl hij straf had - ik kon het me voorstellen. Ook dat deed me weer een beetje denken aan mezelf vroeger als ik arrest kreeg omdat ik me niet aan afgesproken tijden had gehouden en dat soort onzin.
“Je moet met ze praten, mam,” zei hij en keek me smekend aan. “Dit gaat echt niet zo. Misschien hebben ze wel extra een hekel aan me omdat ik jullie zoon ben…”
“Dat kan,” zei ik. “Daar kom ik dan wel achter, ik zal zeker met ze gaan praten. Weet je zeker dat je me alles verteld hebt?”
Hij keek me verbaasd aan.
“Ik wil weten of er wat meer dingen boven water gaan komen als ik een gesprek met ze aanga,” verduidelijkte ik. “Ik hoor het liever eerst van jou.”
“Je staat toch niet achter hen?” Zijn gezicht drukte een geschokte verbazing uit. “Van de jongens hier hoor ik altijd dat hun ouders het met de leiding eens zijn, maar ik dacht altijd dat jullie anders waren. Thuis krijg ik nooit straf.”
Hmm, straffen. We zijn daar altijd zeer spaarzaam mee geweest. In sommige dingen zijn we vrij streng, dat heeft te maken met bepaalde manieren, met het respect hebben voor anderen en om ze bepaalde dingen te leren. Straf? Behalve streng toespreken is er wel eens een kind naar zijn of haar kamer gestuurd als zij of hij erg brutaal was. Of als door toedoen van het kind een ander bezeerd raakte. Maar schorsen? Dat hebben we nooit gedaan. Mandor is erg mild tegen de kinderen, verwent ze schromelijk met zowel aandacht als kado’s en ik vrees dat ik niet veel anders ben…
“Jij bent mijn zoon, dus ik sta achter jou,” verzekerde ik hem.
“Dat dacht ik al,” zei hij opgelucht. “Ze zullen iets te zeggen hebben over dat klaslokaal, maar daar kon ik niet echt iets aan doen. De leraar zei dat we mochten experimenteren en de boel vloog in de brand. Er wordt nog steeds geblust en ook daarvoor heb ik straf gekregen.”
“Je hebt dus een klaslokaal vernield. Dat lijkt me een oplosbaar probleem. Luister, ik ga dit met je vader bespreken en we gaan dit oplossen. Ik kom in ieder geval met de leiding praten.”
“Fijn,” zei hij met een brede lach. “Dus ik zie je binnenkort?”
“Beloofd,” zei ik en verbrak de verbinding.
Owen stond voor me, de roskam van Boudicca in een hand.
“Het is jouw paard,” zei hij. “Ze doet erg moeilijk.”
“Ik zal zo bij haar kijken,” beloofde ik. “Eerst wil ik Randal troeven.”
Owen knikte en ging in één van de andere stoelen zitten. Ik voelde zijn blik op me rusten terwijl ik de Troef van Randal pakte.
“Is er iets mis?” vroeg hij.
Al van jongs af aan heeft deze jongen een extra zintuig gehad voor de emoties van mij of van Mandor, hoe goed we soms ook proberen deze te verbergen.
“Ik vertel het je zo,” glimlachte ik naar hem.
Niet veel later had ik contact met Randal, die wat witjes zag en op een deckstoel op een boot lag. Hij droeg een zonnebril, maar deed deze af tijdens de begroeting.
Dat hij wat witjes zag, had te maken met het duiken van enkele weken eerder. Hij had decompressieziekte opgelopen en al enkele weken doorgebracht in een decompressietent met extra zuurstof. Nu ging het wel weer, nog wat hoofdpijn en spierpijn en af en toe ondraaglijke jeuk.
Nee, Merlijn had nergens last van. Ze waren aan het duiken geweest en blijkbaar had Merlijn verwacht dat Randal zich zou aanpassen tijdens het naar boven zwemmen, wat dus niet gebeurd was.
“Daar zijn duikerpakken voor,” zei ik vol afgrijzen.
“Dat had ik ook, maar de zuurstof raakte op. En ik ben niet zo erg goed in shapeshift.”
“Je moet daar eens met Mandor over praten,” vond ik.
“Oh, Merlijn wil het me wel leren,” zei Randal luchtig.
Nadat hij me nog eens had verzekerd dat er echt niets aan de hand was, verbrak ik de verbinding en bleef even in gedachten zitten met de Troef in mijn handen. Dat de kinderen ouder werden, betekende ook dat ik ze meer moest loslaten. Dat ik het gewoon moest accepteren dat Merlijn niet de moeite had genomen om één van ons te contacteren toen Randal dat ongeluk kreeg. Maar ik had er moeite mee en ik wist ook zeker dat Mandor hier niet erg blij mee zou zijn als hij dit hoorde.
“Hoe is het met ze?” vroeg Owen belangstellend en ik vertelde. Over Randal haalde hij de schouders op en schudde zijn hoofd even. “Ik zal hem dadelijk even troeven,” zei hij beslist.
Om Bryana moest hij glimlachen, dat van Iestyn deed hem fronsen.
“Ik zal ook met hem praten,” zei hij met een zucht. “En met de schoolleiding.”
Heel even was ik geneigd om dit goed te keuren - als oudste zoon en broer had hij bijzonder de neiging om zich zowel voor zijn ouders als al zijn zusters en broers verantwoordelijk te voelen - maar sprak hem toch tegen.
“Dat je Iestyn troeft is prima, je hoeft hem echter niet te beleren. Je vader en ik gaan die problemen aanpakken. Iestyn is tenslotte onze zoon.”
“Ik zie nog wel,” zei hij met een onschuldig gezicht. “Ik zal trouwens ook met Essilt praten.”
Boudicca bekeek me met een wat geërgerde blik toen ik bij haar kwam en deed haar best me te ontwijken. In plaats daarvan ging ze bij Owen staan die haar hals streelde. Ik zuchtte eens diep, soms is het helemaal niet gemakkelijk om een goede band met je dieren te onderhouden. Ik luisterde geduldig naar de verwijtenreeks die ik van Owen te horen kreeg. Boudicca had tegen hem geklaagd dat ik haar vaak alleen liet of bij Julian en het aan haar overliet om mij te vinden. Jaren had ze doorgebracht in Schaduw om me te vinden en iedere keer weer lukte het mij om haar alleen te laten. Al die jaren van rondzwerven hadden er echter voor gezorgd dat ze heel wat geleerd had, maar ik had niet voldoende aandacht voor haar. Op deze Schaduw had ik het zelfs bestaan om een koets te mennen en haar in haar eentje te laten lopen.
“Dat heeft te maken met Essilt,” verdedigde ik mezelf tegen Owen. “Die rijdt onder geen beding paard.”
Owen grijnsde.
“Dat weet ik toch,” zei hij. “Ik vertel alleen wat Boudicca me vertelt. Ze heeft een punt, verder is ze anders dan de andere dieren. Ze heeft aanhankelijkheid nodig, ze is nog jong.”
“Ik zal een eind met haar gaan rijden,” zei ik. Niet alleen omdat Boudicca er behoefte aan had, maar ook omdat daar zelf weer eens naar verlangde.
“Doe dat,” zei Owen, gaf me de roskam en liep naar het huis.
Even later galoppeerden we over de duinen en vandaar naar beneden om over het strand te rijden. Het weer was redelijk, er hingen wat wolken aan de hemel en het was tamelijk fris. Er was verder bijna niemand op het strand, dus we konden zo hard gaan als we wilden.
Na niet zo lang rijden werd ik echter getroefd door Caine die vroeg om doorgehaald te mogen worden. Toen hij er was, steeg ik van Boudicca af en klopte haar op de hals. Op een sukkeldrafje liep ze weg om ergens verderop wat ongeïnteresseerd aan een graspol te gaan snuffelen.
“Volgens mij is dat net zo’n paard als dat van je vader,” zei Caine die haar nakeek. Daarna vestigde hij zijn donkerbruine ogen op mij.
“Ik denk dat je me veel te vertellen hebt,” zei hij.
“Klopt. Ik heb een aanwijzing waar Lorrayne verdwenen is, bovendien heb ik een voorwerp gevonden dat volgens mij van haar is.”
“Ik merkte dat er hier een sterke gate was,” zei Caine met een knik. “Die is weer weg. Toen ik de gate opmerkte wist ik dat zij het moest zijn of jij. Ik was het niet.”
Ik was verbouwereerd. Kon hij dit soort gates herkennen dan? Het was typerend voor Caine om daar geen uitleg over te geven.
“Het probleem is dat een gate ook door anderen gezien kan worden,” zei hij. “Die hebben daar een technische gate detector bij nodig, maar ze kunnen het zien.”
“Mandor zag het ook meteen,” zei ik. “Onmiddellijk toen hij in deze Schaduw kwam en zonder detector.”
Het ergerde hem, dat was overduidelijk. Het feit dat Mandor dit gewoon zag beviel hem allerminst.
“Wat ga je nu doen?” vroeg hij.
“Naar de Gouden Cirkel en uitzoeken of het mogelijk is om met dat artefact van Lorrayne het probleem van de gates op te lossen,” zei ik.
“Ik denk dat je dat inderdaad moet doen,” zei hij langzaam. “Ik moet je alleen wel vertellen dat ik het vermoeden heb dat Brand hierachter zit en die zal niet blij zijn als jij met zijn werk gaat klooien… zeker niet als jij het bent.”
“Dat weet ik. Je hebt eerder het vermoeden geuit dat het om Brand ging,” herinnerde ik me. “Ik ga me er echter toch mee bemoeien, de huidige situatie is helemaal niet gezond en wordt steeds erger. Daarmee wordt er ook een enorme druk op Elysium gelegd omdat dat in feite de enige aangrenzende Schaduw is waar nog verbinding mee is.”
“Persoonlijke redenen dus,” zei hij.
“Ook. Elysium heeft genoeg andere problemen, het zal een verlichting zijn als het handelsprobleem van Amber wordt opgelost.”
Hij knikte en zwijgend wandelden we langs de vloedlijn.
“Ik wil ook zo snel mogelijk naar Lorayne op zoek,” zei ik toen en vertelde over het beeld dat ik in haar handspiegel had gezien.
“Doe dat. Ik denk dat het noodzakelijk begint te worden,” zei hij met een zucht. “Ik moet je vertellen dat Lorrayne en ik niet op de beste termen uit elkaar zijn gegaan de laatste keer. Zij had ruzie met Pa en deze keer was ik het met hem eens. Ze had namelijk iets met een Chaosiet, met een Sawall. Met dezelfde klootzak die nu koning is.”
Het verklaarde veel voor me. Het feit dat Gramble bijzonder veel van haar wist, me op haar spoor had gezet en mogelijk ook het feit dat hij me van het begin af echt mocht.
“Dat kind kreeg ze alleen met een ander,” zei Caine.
Dat kind was Judith. Maar hoe zit het met Donnal? Kan het zijn dat Donnal niet het kind van Herbert is, maar mogelijk van Gramble? Er is een andere gedachte die zich aan me op begint te dringen, in hoeverre heeft dit alles te maken met Mandor’s moeder? Ik weet dat dit ver gedacht is, toch acht ik het niet onmogelijk dat er ergens een parallel is. Er is niets bekend over zijn moeder, de enige die meer weet is Gramble zelf die daar niets over kwijt wil. Ik weet dat Mandor vlak na zijn geboorte, misschien zowat tijdens zijn geboorte, al is weggerukt van zijn moeder. Letterlijk weggerukt ja, met zijn navel is het naderhand nooit meer goed gekomen en dat wil wat zeggen.
“Ik was behoorlijk boos toen jij ook aan kwam zetten met een Sawall,” ging Caine verder. “Ik snapte niet waarom, nu nog niet. Er zijn vrouwelijke Sawalls, maar ik voel me niet tot hen aangetrokken.”
“Misschien is die aantrekkingskracht er alleen tussen vrouwelijke Amberieten en mannelijke Sawalls,” zei ik grijnzend.
Caine mompelde iets dat ik niet verstond. Daarna vertelde hij dat zijn hulp was ingeroepen door Ronardo, die hier ook op deze Schaduw was. Ronardo’s vader was opgeblazen door de groepering van de Heilige Vlam, een groepering die ooit tot Brand toebehoorde. Nu zouden ze die groepering op gaan rollen. Ik gaf hem de Troef van het kasteeltje in de bergen, dat ik eerder op een leider van die lui had gevonden en hij bekeek deze verbaasd.
“Ronardo heeft twee Troeven van die groepering,” zei hij toen. “Eén Troef heeft de afbeelding van een fort in de bergen. Deze Troef heeft precies dezelfde achtergrond, maar het gebouw is dus anders.”
“Neem de Troef mee,” zei ik. “Ik heb zelf wat andere dingen te doen dan achter allerlei organisaties aan te rennen.”
“Je gaat Lorrayne zoeken op korte termijn,” zei hij terwijl hij de Troef in een binnenzak stak van zijn zwarte pak. “Heel goed. Ik weet niet hoe ze tegen jou gaat doen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ze nogal vreemd was, zowel als kind als toen ze volwassen was. Vreemde reacties, soms erop gebaseerd om op die manier een gebeurtenis te beïnvloeden, denk ik. Oberon vond het fascinerend. Hij vond het ook fascinerend welke vriendjes zij had, hoewel hij een zelfde fascinatie had voor mijn vriendinnen. Mijn zus en ik hebben altijd getracht dat zoveel mogelijk voor hem verborgen te houden.”
“Zo zijn er meer,” wist ik. “Hoe kwam Lorrayne bij de Sawalls terecht?”
“Ik heb echt geen idee,” verzuchtte hij. “Ze vertelde me veel dingen niet en andere dingen begreep ik niet van haar. Ze probeerde wel eens wat uit te leggen, zo had ze een heel interessante theorie over het ontstaan van Schaduw. Ze zei dat als er een gebeurtenis op een Schaduw plaatsvond, er dan een andere Schaduw ontstond waar die gebeurtenis niet had plaats gevonden.”
“Er zit wel wat in,” zei ik nadenkend. “Maar ik heb wel eens Schaduwen gebouwd op een andere manier.”
“Ik denk ook dat er meer mogelijkheden zijn,” beaamde hij, “al denk ik dat ze ook gelijk had. Lorrayne had in ieder geval het talent om de volgorde van gebeurtenissen te veranderen. Dat is erg Tir-na Nog’th, daar heb je ook van die sleutelmomenten, kun je bepaalde mensen tegenkomen die je anders niet tegen komt.”
“Ik heb dat bij het Oerpatroon gehad,” vertelde ik. “En later nog eens toen ik uit Tir-na Nog’th kwam, dat was dan in een andere tijd.”
“Vreemd,” vond Caine. “Ik heb wel een bepaalde band met dat ene Patroon en daar zie ik wel eens dingen. Iedereen heeft dat in Tir-na Nog’th wel eens ervaren, maar dat van jou is vreemd.”
Ik weet niet of het vreemd is. Het zit er van meer kanten in. Niet alleen via Lorrayne, maar ook via mijn vader die soortgelijke ervaringen heeft. Misschien is dat bij hem veroorzaakt door de band met Arden, maar toch…
Ineens begin ik te begrijpen waar Gramble’s interesse voor onze kinderen door veroorzaakt wordt. Mandor heeft er ook iets mee. Op een andere manier, maar ooit heeft hij een spiegelzaal gevonden die niemand zou kunnen vinden. Meerdere keren zelfs. En nu weet ik dat hij ook iets heeft met gates.
“Die ene zoon van jullie moet je in de gaten houden,” waarschuwde Caine opeens. “Als hij die spiegel in handen krijgt… hij zou echt kunnen verdwijnen.”
“Randal heeft daar wel iets mee,” glimlachte ik. “We zullen oppassen.”
We liepen zwijgend verder, de lucht was inmiddels aardig aan het betrekken. Waarschijnlijk zou het later op de dag gaan regenen. Hier en daar kwamen we een enkele visser tegen, die ons nieuwsgierig bekeek en ons ietwat vragend begroette.
“Er is niemand die iets van Lorrayne weet binnen de familie,” zei ik. “Zelfs Flora niet en dat wil wat zeggen. De naam is vaag bekend, Llewella zei dat ze het lievelingetje van Oberon was…” Caine stootte een korte, holle lach uit en schudde zijn hoofd. “… Daar houdt alle kennis mee op.”
“Verbazend. Het is erg lang geleden, maar zeker Corwin en Caine moeten haar kennen, misschien de roodharigen ook nog wel.”
“Eric kent haar niet. Hij stuitte pas op haar toen hij jouw afkomst na begon te zoeken,” vertelde ik. “Van hem heb ik toen gehoord dat jij en zij volle broer en zus zijn, later bevestigd door jouw moeder.”
“Hmm. Ik heb inderdaad gemerkt dat geen van de ouderen het over haar heeft, terwijl Osric en Finndo wel bij iedereen bekend zijn,” zei Caine nadenkend. “Nu je dit zegt weet ik eigenlijk wel zeker dat Lorrayne zelf iets heeft gedaan waardoor ze uit de hoofden van de Amberieten is verdwenen. Waarom weet ik niet precies, misschien uit veiligheidsoverwegingen. Zoals ik al zei, we spraken niet echt meer met elkaar, dus ik kan je niet vertellen wat haar bewoog.”
“Jij kent haar nog,” zei ik.
“Ik ben haar volle broer. Dat zou de reden kunnen zijn.”
Hoe het ook gebeurd mocht zijn, het is een knap stukje werk geweest. Amberieten die normaal hun geheugen weer terug krijgen door Patroon te lopen, zijn behoorlijk gewist wat Lorrayne betreft. Maar het kan, vooral in aanmerking genomen dat Lorrayne krachten heeft die wel gerelateerd zijn aan Patroon, maar niet hetzelfde te zijn. Misschien dat het op die manier gebeurd is.
“Ik moet nu gaan,” zei Caine en stond stil. Hij keek even om zich heen, op dit stuk waren er geen mensen te zien. Boudicca liep langs de duinrand, geduldig wachtend tot ik weer tijd voor haar zou hebben. Caine pakte een troef van Ronardo, concentreerde zich en was even later weg
Ik riep Boudicca die ogenblikkelijk aan kwam draven en sprong op haar rug.
99. De Spiegel
Voor de zekerheid deden we toch maar een familietest. Uiterst voorzichtig schraapte Essilt wat bot weg en nam wat haar en deed dit in een tweetal buisjes.
“Eentje wordt vergeleken met mij,” grijnsde ze. “Voor het geval dat er iemand uit de familie van pappa afkomstig is.”
“In de verte zijn Mandor en ik aan elkaar verwant,” zei ik. “Dus dan zou het om iemand moeten gaan die dicht bij zijn familielijn zit.”
Ze knikte en bestudeerde de flesjes aandachtig waarin de vloeistof van kleur veranderde.
“Niet verwant,” zei ze. “Zelfs niet in de verte.”
Samen deden we het deksel weer op de kist. Een keer aan de sleutel draaien liet de kist in de grond zakken, totdat alleen de naad en de tekstplaat weer zichtbaar waren. Ik bedekte het altaar weer met een laken en zette de kadelaars erop, nadat ik de sleutel naast de spiegel in een zak van mijn jurk had laten glijden.
Weer boven lieten we de doorgang verdwijnen en zetten de zware plantenbak weer op zijn plaats. Vervolgens namen we nog een glas wijn in de zitkamer en bekeek ik de zwart uitgeslagen spiegel die behoorlijk zwaar en massief aanvoelde. Essilt ging even weg om terug te komen met een zachte doek en een potje zilverpoets dat ze had gevonden in de kelder. Deze dochter is zo verschrikkelijk praktisch! En slim ook, want tijdens het poetsen werd al snel duidelijk dat er een sierlijk lijnenspel in het zilver van de spiegel verwerkt was. Krullerige windingen, die wat weg hadden van Patroon, maar dat niet was. Ik vertelde Essilt het weinige wat ik wist van Lorrayne, dat ze iets had met spiegels en ook iets met Patroon. Intussen dacht ik na. Het kwam me voor alsof Lorrayne uit die twee een eigen macht had ontwikkeld, waarschijnlijk vanuit haar eigen talent. Waarom zou ze dit gedaan hebben? Mogelijk was het haar verdediging tegen Oberon geweest. Llewella had haar het lievelingetje van Oberon genoemd, maar wist niets meer te vertellen. Volgens Dulcimea, haar moeder, was Lorrayne echter doodsbang geweest voor Oberon en diens plannen. Gramble had gezegd dat Oberon gefascineerd was door de gave die Lorrayne had en experimenten met haar uitvoerde. Gramble leek vrij veel te weten van Lorrayne, ik vroeg me af wat diens rol was geweest in die tijd. Ook vroeg ik me af hoe de spiegel hier terecht kwam. Had Lorrayne er zelf voor gezorgd? Waren alle oudste dochters in de familie de sleuteldragers geweest? En zouden ze hebben geweten waar dat voor was?
De spiegel glansde weer, alleen het spiegelvlak bleef zwart. Ik bestudeerde het lijnenspel op de achterkant en het handvat. Ergens deed het me ook denken aan datgene wat in de piramide was, maar ook dat was het niet helemaal. Ik besloot om een lijn, de hoofdlijn, te gaan volgen door me te concentreren en vertelde aan Essilt wat ik ging doen. Ze knikte slechts en keek geboeid toe.
Op het moment dat ik me geestelijk naar het begin begaf, wist ik niet meer terug te kunnen. Ik werd als het ware erin gezogen en bevond me geestelijk in een lange gang met vele zijgangen. Ik liep en keek de zijgangen, waar een duisternis verborgen hield wat daar te vinden was. Ik liep helemaal door tot aan het einde, of was dit het begin? Een geknetter, iets van Patroon, maar dan veel langzamer, weerklonk en ik was weer terug in mijn stoel. Het spiegelvlak lichtte iets op en op de wand tegenover ons verscheen een ovalen zwarte vorm.
Het gevoel herkende ik meteen. Ik ben vaker door een poort of een Troef gestapt, zelfs wel eens door een spiegel. Dit was een gate.
Ik voelde me vreselijk vermoeid - je zou bijna zeggen dat het dezelfde vermoeidheid is als na het lopen van Patroon, ware het niet dat ik daar nooit meer moe van wordt - en had een tikje hoofdpijn. Natuurlijk was ik nieuwsgierig waar de gate naartoe zou leiden, aan de andere kant wilde ik dat liever uittesten als ik minder moe was. Gedachteloos liet ik de spiegel weer in de zak van mijn jurk glijden, de gate bleef gewoon. Het was een echte doorgang.
“Je ziet wit,” zei Essilt een tikje bezorgd.
“Vermoeidheid, het gaat wel weer over,” vertelde ik haar. “Dit is een gate, ik heb geen idee waar deze naartoe leidt. Als ik dat ga onderzoeken, wat doe jij dan? Je kunt mee, je kunt ook terug naar huis gaan.”
Ze keek me aan met haar heldere blauwe ogen.
“Bedoel je of ik bang ben?” vroeg ze verbaasd.
“Dat is niet wat ik zeg. Ik kan me voorstellen dat je er weinig zin in hebt om iets onbekends te gaan onderzoeken, het kan gevaarlijk zijn.”
“Natuurlijk ga ik mee,” zei ze.
Ik keek haar onderzoekend aan. Behalve dat ze de gate met interesse bekeek, was er inderdaad niets van angst af te lezen van haar gezicht. Ik kon me niet herinneren dat ze ooit bang was geweest. Of ja, toch. Eén keer toen Iestyn een speer door zijn voet had gekregen. En die keer dat Mandor in het ziekenhuis had gelegen. Beide keren had ze zelfs behoorlijk in de rats gezeten. Verder was ze net zo onbekommerd als haar oudste broer, zij het niet zo onbesuisd.
“Ik zou eerst wat willen eten,” zei ik. “En jij?”
“Het zou eens tijd worden,” grijnsde ze.
Samen liepen we naar de gang, trokken onze jassen aan en liepen de deur uit en de tuin in. De tuinman was niet meer te zien, waarschijnlijk was hij naar huis gegaan.
Fillipien kwam aanvliegen en landde op mijn schouder, Essilt deinsde een paar passen achteruit. Ik krauwde de valk in haar nek en vroeg haar op het huis te letten. Ook de Barghest droeg ik dat op. Boudicca stond opzij van het huis wat te grazen. Ik pompte wat water op met de oude pomp en bracht haar dat in een emmer, in een andere emmer strooide ik haar voedsel.
“Ik zou eigenlijk je vader en Owen willen vragen of ze mee willen eten,” zei ik tegen Essilt terwijl we naar het hek liepen. “Heb je bezwaar?”
“Dat moet je zelf weten,” zei ze schouderophalend. “Zolang je Corwin maar niet te eten vraagt. Ik mag hem niet.”
“Was ik niet van plan. Heeft hij je lastig gevallen?”
“Ik hou niet van de manier waarop hij naar me kijkt, tegen me praat en over me praat. Alsof ik koopwaar ben.”
“Ik ben het met je eens, hij is daar bijzonder vervelend in. Als hij je ooit te na komt, laat het dan asjeblieft weten.”
“Ik trap hem gewoon in zijn ballen!” zei ze fel en keek me aan. “Niemand zit zomaar aan me!”
“Heel goed,” zei ik tevreden. “Ik wil alleen dat je weet dat pappa en ik er altijd voor je zijn.”
Ze knikte slechts en keek met een onbewogen gezicht toe hoe ik de Troef van Mandor tevoorschijn haalde.
Het kostte me heel veel moeite om de Troef te activeren, ik had het gevoel dat ik tegen de stroom op probeerde te troeven. Ik begreep er niets van, Mandor was gewoon in Gormenghast en ik had hem al eerder zonder problemen van deze Schaduw vandaan getroefd. Op een bepaald moment had ik contact, dat vooral door hem in stand werd gehouden.
“Dat is niet goed,” zei hij, zich intussen concentrerend om de storing te minimaliseren. “Volgens mij heb je iets bij je dat dit veroorzaakt.”
“Dat kan kloppen,” zei ik langzaam, eerder had ik me niet gerealiseerd dat er artefacten konden zijn die dit zouden veroorzaken, hoewel het heel erg paste bij dit specifieke voorwerp. “Ik kan je er meer over vertellen, maar wilde eigenlijk vragen of jij en Owen met ons mee willen gaan eten.”
Hij keek me onderzoekend aan en ik merkte dat hij zich zorgen maakte.
“Ik voel dat je erg moe bent,” zei hij. “Ik wil in ieder geval doorkomen en ik neem Owen mee.”
Niet veel later werd ik omhelst door onze oudste zoon, die blij was om me te zien. Mandor zag het glimlachend aan en sloeg daarna de armen om me heen.
“Ik heb je gemist,” zei hij zachtjes in mijn oor.
Essilt werd door geen van beiden omhelsd, ze straalde overduidelijk uit daar geen behoefte aan te hebben. Owen gaf haar alleen een hand en Mandor aaide haar vluchtig over haar lange vlecht die ze op de rug droeg.
“Ik ben blij je te zien, Essilt,” zei hij.
“Ja,” zei ze alleen. Aan de trek om haar mond was te zien dat ze minder blij was met de komst van haar vader en broer dat ze waarschijnlijk zag als verstoring van onze gezamenlijke trip. Ik zuchtte en besloot me er niet veel van aan te trekken. Het reizen en ontdekken met Essilt was heel goed gegaan, waardevol ook en ik had ervan genoten. Ik had het gevoel dat onze onderlinge relatie hierdoor beter was geworden. Wat dat betreft had ik er wellicht beter aan gedaan om Mandor en Owen er niet bij te halen, aan de andere kant zou de band die ik met Essilt had opgebouwd, hier tegen moeten kunnen. En wat mezelf betreft, ik miste Mandor behoorlijk in meerdere opzichten.
Hij keek met een frons naar het huis.
“Zit daar een gate?” vroeg hij.
Owen keek ook al nadenkend en toen naar mij.
“Er is daar iets en bij jou iets,” zei hij.
“Klopt allebei,” bevestigde ik en terwijl ik mijn arm door die van Mandor stak en we in de richting van de stad gingen, vertelde ik van de gevonden spiegel en hoe de gate was ontstaan.
“Dat is het wat jou zo heeft vermoeid,” begreep Mandor meteen en trok me wat dichter tegen zich aan. “Ik zou die gate wel willen zien en het huis ook. Het lijkt me wel knus.”
“Ik zou liever eerst willen eten,” zei Owen. “Ik heb honger, pap is een slechte gastheer.”
Mandor keek verontwaardigd en ik schoot in de lach. Maaltijden stonden bij ons allebei op een tweede plaats. Tot wanhoop van het personeel en ook af en toe van onze kinderen, aten we nog steeds als het ons uitkwam en als we ergens mee bezig waren, sloegen we rustig één of meerdere maaltijden over. Toen de kinderen ergens tussen de vier en twaalf jaar waren geweest, aten we misschien nog het meest op regelmatige tijden omdat was gebleken dat de kinderen hier beter bij voeren, maar dat was verwaterd toen ze wat ouder werden en ook zelf vaak bezig waren met hun eigen dingen.
De plaatselijke ‘Red Lion’ zag er goed verzorgd uit en daar gingen we naar binnen. We kregen een tafel ergens achterin toegewezen en er werd ons een menukaart aangereikt.
“De seizoensmenu’s staan op de borden geschreven,” wees de ober ons.
Er was genoeg keuze en we bestelden vooral veel. Tijdens de maaltijd vertelden Essilt en ik hoe de afgelopen dagen waren verlopen. Owen was enthousiast en het leek hem een tikje te spijten dat hij dat allemaal gemist had. Mandor’s bezorgdheid groeide alleen maar en hij keek de richting op waar het huis ongeveer stond.
“In de verre omtrek is te merken dat daar een gate is” zei hij. “Het is een hele sterke.”
“Je bedoelt dat het de aandacht kan trekken?”
“Zeker. Vooral als ze inderdaad bezig zijn met het bouwen van gates op deze Schaduw. Die van jou overheerst en drukt qua macht die andere zowat weg.”
“Fillipien let op,” zei ik.
“Klinkt goed,” zei hij een beetje smalend. “Tegen een overmacht van die lui kan ze niet op.”
“Ik denk niet dat er veel gebeuren zal,” zei ik, al zat ik niet helemaal lekker meer.
“Eerst eten,” zei Owen met zijn mond vol.
Het eten was goed en ik knapte langzaam weer wat op.
“Ik vind het wel een intrigerend iets,” zei Mandor terwijl hij zijn bord voor de derde keer vol schepte met aardappelen en biefstuk. “Ik wil dat na het eten wel eens uitgebreid gaan bekijken.”
“Ik ook!” riep Owen. “Reuze interessant.”
Bij Essilt schoot het eten letterlijk even in het verkeerde keelgat en ik klopte haar zachtjes op de rug tijdens haar hoestbui.
“Dat kunnen mam en ik heel goed zelf af,” zei ze boos tegen haar vader en broer toen ze wat bekomen was. “Wij zijn hier mee bezig, jullie zijn hier alleen voor het eten.”
“Je weet niet eens waar de gate naartoe leidt,” zei Mandor vriendelijk tegen haar. “Het kan gevaarlijk zijn. Bovendien vind ik gates intrigerend.”
“Dat zei je net ook,” zei Essilt nijdig. “Maar jij was met Owen mee en ik met mam.”
Mandor haalde zijn schouders op.
“En nu zijn we hier alle vier,” zei hij rustig.
“Leuk hoor! Dan moet die beestenbende zeker ook nog mee!” viel Essilt uit.
“Wat! Van pappa mocht ik geen dieren mee nemen,” zei Owen terwijl hij een verontwaardigde blik richting Mandor wierp. Deze keek ondertussen met een doordringende blik zijn dochter aan.
“Jongedame, ik denk dat je maar eens wat moet inbinden,” zei hij. “Soms moet je dingen accepteren zoals ze zijn.”
“Bovendien vormen we een gezin,” zei ik tegen haar. “Dan kan het zomaar gebeuren dat pappa of een broer ergens mee naartoe gaan.”
“Oh ja, maak het nog mooier,” zei ze honend. “Laten we er dan ook nog Iestyn, Randal en Bryana bijhalen. Vooral Bryana, dan wordt het vast lollig!”
“Essilt, ik wil hier geen hele discussie van maken. Pappa en Owen gaan straks gewoon mee en wat dieren betreft: ik denk dat we Flo in ieder geval mee zullen hebben.”
Mandor en Owen schoten gelijktijdig in de lach en keken naar de lynx die zich achter mijn stoel had genesteld nadat ze een bakje lever had leeggegeten. Zelfs Essilt lachte een beetje wrang mee.
Ondanks dit voorval verliep de rest van de maaltijd heel gezellig. Na afloop kregen we koffie van het huis geschonken door het uiterst vriendelijke en behulpzame personeel en betaalde ik de rekening met daar bovenop een stevige fooi.
Het was aan het schemeren toen we terug liepen naar het huis. Al die tijd was het er gewoon rustig gebleven. Mandor vertelde me dat hij het bloed had onderzocht van degene die onze kamers had doorzocht.
“Raar bloed, van een soort dat ik nog niet eerder gezien heb. Een ratjetoe van bloedgroepen, van alles door elkaar. Niet eens exotisch meer te noemen. Er is ook zo’n iemand in de stad.”
“Dat zou kunnen,” zei ik peinzend en vertelde hem over de ontmoeting met Celia eerder die dag.
“Boeiend,” zei hij. “Dan is ze het zelf geweest die jullie spullen doorzocht. En ze kwam zich dus opdringen. Moet ze dood?”
“Nog niet,” zei ik. “Ik begin te vermoeden dat het die spiegel is die het zo gemakkelijk maakt om van hieruit gates te bouwen.”
“Ik weet het wel zeker,” zei hij. “Je loopt met een zeer gevaarlijk voorwerp op zak. Ik vind het trouwens heel knap dat je dat zomaar aan de gang kreeg, zonder enige kennis van zaken.”
“Niet zo knap,” vond ik. “Het zal gebonden zijn aan de familie. Ik denk dat het interessant is om deze spiegel uit deze Schaduw te halen, het kan goed zijn dat het dan ook afgelopen is met al die poorten te bouwen.”
Hij knikte.
“Als je er echt geen raad mee weet, kun je het altijd schenken aan de familie Sawall,” zei hij toen grijnzend. “Maar laat het Merlijn vooral niet aan de weet komen.”
Owen, die naast Essilt voor ons uit liep, draaide zich om.
“Ik ga Merlijn niets vertellen,” zei hij beslist.
Essilt zei niets, schudde alleen heel even haar hoofd. Maar wat mij was opgevallen was het korte trekken van haar schouders toen de naam Merlijn viel. Zou ze iets in hem zien? Pas toen we bijna bij het huis waren zei ze iets, zo zacht dat het nauwelijks te horen was.
“Ik zal het hem ook niet vertellen.”
Toen we bij het huis waren, was de eerste gang naar de gate. Nog steeds duidelijk aanwezig, de aanwezigheid werd door Mandor zelfs als storend ervaren. We hadden besloten allemaal te gaan, ik mocht als eerste. Heel even het gevoel van verplaatst worden en vervolgens stapte ik de huiskamer binnen en zag mijn familie stomverbaasd staan kijken.
“Een gate van hier naar hier?” vroeg Owen zich af.
“Ben je ergens anders geweest?” vroeg Essilt. “Je bent nog geen twee tellen weggeweest.”
“Ik ben nergens geweest,” zei ik. “Blijkbaar komt de gate in zichzelf weer uit.”
“Heb je geen gebruiksaanwijzing ergens?”
“Nee, dat weet je.”
“We hebben het huis nog niet goed doorzocht, wie weet vinden we nog iets.”
“De gate is hoe dan ook erg sterk,” zei Mandor opnieuw. “Erg opvallend aanwezig als je begrijpt wat ik bedoel. Het trekt nogal de aandacht. Je hebt een gate gebouwd vanuit een spiegel, iemand moet daar goed in geweest zijn.”
“Ik weet niet precies hoe ik het gedaan hen,” zei ik eerlijk. “Misschien zou ik het moeten richten, misschien kan ik via één van de zijpaden een gate ergens anders naartoe opbouwen. Dat zou ik moeten uitproberen.”
“En wat doe je met deze? Die is niet zomaar weg te halen.”
“Ik zou het kunnen proberen,” zei ik en haalde de spiegel uit mijn zak. Misschien kon het door de weg terug te volgen, ik had geen idee. Ik begon me te concentreren op het eindpunt van het lijnenspel, voelde even iets vreemds en hoorde opnieuw dat langzame geknetter. Ik was terug in de kamer, spiegel in de hand en de gate was weg. Het was simpel geweest, ik was er niet eens moe van.
“Dat kan niet,” zei Mandor verbluft. “Laat mij die spiegel eens zien?”
Ik overhandigde de spiegel en meteen begon het ding te vonken en te knetteren. Ik haalde de spiegel snel uit Mandor’s handen voordat hij zich zou verbranden.
“Beveiligd!” riep Mandor geïrriteerd uit. “Speciaal voor jou gemaakt ofzo.”
“Laat eens kijken, mam?” zei Essilt en stak een hand uit. Haar ogen schitterden van verwachting en ook ik had een vermoeden wat het resultaat zou zijn, dus ik gaf de spiegel aan haar.
Er gebeurde niets. Ook Owen wilde dat wel eens uittesten en hield de spiegel vast zonder problemen.
“Familiespiegel,” zei Essilt wijs knikkend. “Alleen vast te houden door mam en haar nakomelingen.”
“Het is niet eerlijk,” mopperde Mandor en wij begonnen te lachen om zijn verontwaardigde gezicht.
“Jullie vinden het nodig om me uit te lachen? Kom Owen, het wordt tijd dat we gaan.”
“Waarom? Ik vind het hier wel leuk. Kunnen we niet een poosje blijven?”
“Jullie kunnen hier blijven overnachten,” zei ik.
“Ach, een nachtje blijven moet kunnen,” zei Mandor nadenkend.
“Het zal ook niet hè!” riep Essilt verontwaardigd uit. “Een nachtje… pap en mam willen weer seks!”
Mandor keek Essilt met een ijzige blik aan.
“Je gaat te ver, jongedame! En dat weet je heel goed.”
“Altijd hetzelfde met jullie,” mopperde ze. “En voordat jullie het me opdragen: ik ben naar mijn kamer!”
Met boze stappen ging ze de kamer uit. Owen keek haar na en toen naar ons.
“Ik ga wel met haar mee, dan kan ik meteen een kamer uitzoeken,” zei hij en volgde zijn zuster haastig.
“Pubers,” mopperde ik toen ze weg waren. Ze stommelden boven rond, Essilt liet Owen alle kamers liet zien en Owen had nogal wat commentaar op de kleuren in de inrichting. Mandor lachte zacht.
“Eindelijk alleen,” zei hij, nam me in zijn armen en begon me heerlijk uitgebreid te zoenen terwijl zijn handen onder mijn jurk op zoek gingen. Ik zoende hem terug en merkte hoe mijn verlangen naar hem groeide. Ik moest hem hebben, ik wilde hem in me voelen en rukte zijn overhemd open.
“Misschien kunnen we beter een slaapkamer nemen,” stelde hij voor.
Hand in hand renden we de trap op naar boven, namen de eerste kamer daarna en wierpen ons op het bed, voortzettend waar we beneden mee begonnen waren. Op dat moment ging de deur open en kwamen Owen en Essilt naar binnen.
“Deze kamer is bezet!” riep Mandor en de kinderen maakten dat ze weg kwamen.
“Shit, dat doen ze nu altijd!” hoorden we Owen nog zeggen. Het antwoord van Essilt was niet goed te verstaan.
“Hebben ze nu nog geen kamer kunnen kiezen?” vroeg ik me af terwijl ik zijn broek openmaakte.
“Owen nog niet. Essilt heeft allang haar keuze gemaakt,” grinnikte Mandor en scheurde toen mijn jurk van het lijf omdat het één voor één openmaken van de knoopjes hem te lang duurde.
Als vanouds gebruikte Mandor Logrus om nieuwe kleren aan te leveren. We kleedden ons rustig aan en gingen daarna naar beneden.
“Tijd voor koffie,” vond Mandor en keek me lachend aan. “Ben je niet blij dat je nu een man in huis hebt die daarvoor kan zorgen?”
Niet veel later had hij voor een uitgebreide koffietafel gezorgd. Conjuration zou ook een oplossing zijn geweest, maar dat duurde vrij lang en na 17 jaar waren we daar beiden nog steeds niet erg goed in.
Hij riep de kinderen er ook bij, die op onderzoek uit waren in de kelder, waar Essilt had laten zien waar de geheime doorgang zat. Ze waren niet naar de tombe gegaan, al merkte Owen op dat hem dat toch interessant leek om te zien. Hij had een kamer uit kunnen kiezen, zei hij. De kamer die hoofdzakelijk blauw was.
“Wat raar om al die kamers een kleur te geven,” mopperde hij. “Waarom niet gewoon iets neutraals!”
Mandor en ik keken elkaar aan en begonnen te lachen.
“Dat was indertijd ook het geval in het kasteel in Elysium,” legde ik hem toen uit. “Alle kamers hadden een bepaalde themakleur. Ik vond het vreselijk en heb dat dus laten veranderen, maar we kregen van een aantal mensen nogal wat commentaar daarop. Die vonden die gekleurde kamers juist zo’n gezellige uitstraling hebben, de gast kon dan de kleur kiezen die bij hem paste en dergelijke.”
“Maar je hebt toch doorgezet,” begreep Owen. “Zou dat ook de oorzaak zijn dat de meeste gasten niet langer dan een nacht blijven?”
“Dat komt door de spoken in de muren,” zei Mandor. “Men vindt het daardoor niet prettig om langer te blijven dan strikt noodzakelijk. Ik heb nooit een reden gezien om daar iets aan te veranderen.”
“Ik heb er nooit last van gehad,” zei Essilt verbaasd.
“Het hele gezin heeft dat niet omdat Elysium van ons is. Dat geldt ook voor de bouwers ervan.”
“Oh, vandaar dat de opa’s meestal langer blijven,” begreep Owen. “Ik ben trouwens liever gewoon in Gormenghast. In Elysium heb ik altijd het gevoel dat iedereen op me let.”
“Elysium is volgens mij een noodzakelijk kwaad,” zei Essilt. “Ik ben er liever ook niet. Maar Bryana en Randal vinden het daar wel leuk.”
“Die vinden het overal leuk,” grinnikte Owen. “Voor Bryana is het belangrijk of er genoeg mensen zijn en Randal wil steeds iets anders.”
“En hoe zit het met Iestyn?” vroeg Mandor aan Essilt. “Ik neem aan dat je mij precies kunt vertellen waar hij liever is.”
“Waarom vraag je dat aan mij?” vroeg ze geërgerd. “Iestyn zit nu ergens op een duffe magiërschool.”
“Gormenghast,” zei Owen beslist. “Daar kan hij veel meer zijn eigen gang gaan.”
Na deze opmerking was het even stil. Iestyn was in feite het kind dat er het meest tussendoor dreigde te vallen. Buiten Gormenghast werd hij behoorlijk geclaimd door Essilt - die nu bezig was om mij te claimen. En als hij niet bij Essilt hoefde te zijn, was Randal er altijd om de aandacht van Iestyn op te eisen. Iestyn mocht minder stil zijn dan zijn tweelingzus en kon net als zijn twee oudere boers aardig ravotten, maar hij ging meer zijn eigen gang nog dan Owen. Iestyn beheerste al op jonge leeftijd aardig wat magie en demonologie en zijn volgende stap zou Logrus gaan worden, maar ik had maar erg weinig indruk van wie Iestyn nu precies zelf was. Ik nam me voor om Iestyn bij een volgend project mee te nemen.
“Wanneer gaan jullie weer?” verbrak Essilt de stilte en keek haar vader uitdagend aan.
“Voorlopig niet,” zei deze opgewekt. “Dit met die gates is dermate interessant dat ik graag bij het onderzoek betrokken wil worden.”
“Ik wil dat ook,” zei Owen. “Vooral omdat ze al jaren bezig zijn met die poorten bij de Gouden Cirkel… ik vraag me af wat ze daar missen bij het herbouwen. In Arden is er ook iets bezig.”
“Julian zei er laatst iets over,” zei Mandor peinzend. “Dat was vlak voordat ik in het ziekenhuis belandde. Ik weet zeker dat het met elkaar te maken heeft.”
Essilt was rood geworden en zat woedend van de één naar de ander te kijken.
“Waarom zouden jullie!” riep ze “Mam en ik zijn hier samen mee bezig en nu komen jullie erbij! Pappa weet dan alles beter omdat hij al duizenden jaren ouder is dan ik!”
“Ik ben geen duizenden jaren… ach, laat ook maar,” verzuchtte Mandor. “Je zeurt, Essilt.”
“Pappa en ik zijn getrouwd en hebben, behalve jullie, nog een aantal andere gezamenlijke interesses,” probeerde ik aan Essilt uit te leggen.
“Seks zeker!” mokte ze.
“Gedraag je, Essilt! Ik probeer je alleen uit te leggen dat ik de medewerking van je vader en broer juist op prijs stel. Dat gedoe met die poorten is nog lastig genoeg. Er zijn een aantal zeer ervaren Amberieten mee bezig geweest en die hebben het niet op kunnen lossen.”
“Dat neem niet weg dat ik hier samen met jou ben en hoe eerder pappa en Owen weg zijn, hoe liever het me is! En kijk niet zo, ik ben alweer naar mijn kamer!”
Rustig en beheerst liep ze de kamer uit, ze stampte niet eens op de trap en smeet geen deuren achter zich dicht zoals Bryana gedaan zou hebben. Owen keek haar een tikje ongerust na, hij trok zich altijd de gevoelens van alle gezinsleden persoonlijk aan.
“Zal ik nog een keer koffie schenken?” stelde hij toen voor en voegde de daad bij het woord.
“Ik heb best veel geleerd van pappa in de afgelopen tijd,” zei hij tegen mij toen hij weer zat. “Het was ook best gezellig om met zijn tweeën bezig te zijn.”
“Fijn,” zei ik. “Wat heb je precies geleerd?”
Owen glimlachte alleen op precies dezelfde manier als Mandor altijd deed en het herinnerde me ook aan het gedrag van Iestyn eerder toen hij de opleiding kreeg. Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag, ook niet na een beetje aandringen.
“Heel goed Owen,” zei Mandor tevreden. “Niemand heeft er iets mee nodig, zeker je opa Gramble niet.”
Gramble’s overmatige interesse voor onze kinderen was door de jaren heen gelijk gebleven. Het was niets precies duidelijk of deze belangstelling alleen voortkwam uit het feit dat hij opa was en zij de kleinkinderen, of dat hij, ondanks de afsplitsing van Huis Elysium, nog steeds potentiële troonopvolgers in hen zag. Het aparte was dat Gramble eigenlijk de minste belangstelling leek te hebben voor Iestyn, die van alle kinderen de meeste Sawall trekken vertoonde, zowel uiterlijk als innerlijk.
Ik vroeg aan Mandor hoe het nu met hem ging en hij vertelde nog niet volledig opgeknapt te zijn.
“Met Ariane gaat het iets beter,” vertelde hij. “Ze is nog steeds bewusteloos, maar haar lichaamstekenen zijn wat beter. Waarschijnlijk zal ze binnenkort bijkomen. Er is een manier m de hersenen te prikkelen zodat ze kan dromen en om haar spieren aan te sturen. Die behandeling heeft ze nu, ze is in ieder geval in goede handen.”
“Ik ben blij om dat te horen,” zei ik. “Ik hoop dat ze goed bij zal komen, jullie hebben een paar honderd jaar bij te praten samen.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Het is maar afwachten hoe dat zal gaan,” zei hij eerlijk. “Het kan heel erg tegenvallen, ik ken haar natuurlijk helemaal niet. Jij hebt me verteld dat ze er was in mijn jeugd en dat ze iets jonger was, maar ik kan het me zelf nog steeds niet herinneren. Voor haar geldt allicht hetzelfde.”
“Jij bent wel raar opgegroeid,” zei Owen tegen Mandor en zette zijn beker op tafel. “Ik ga nu ook naar bed.”
“Eigenlijk zouden wij ook moeten gaan,” glimlachte Mandor tegen me toen ik nog een keer koffie schonk. “Het is ruim na middernacht.”
“Ik vind het gewoon prettig om even met je alleen te zijn,” zei ik terwijl ik bij hem op schoot ging zitten en me tegen hem aan vleide. Hij sloeg een arm om me heen en kuste me op mijn haren.
“Owen doet het echt goed,” zei hij toen. “Hij heeft flink wat aanleg om om te gaan met demonen. Het enige nadeel is dat het wel op zijn Owen’s gaat, hij probeert demonen te begrijpen en praat met ze.”
“Je meent het! Hij gaat met ze om zoals met dieren?”
“Net zo. Ik had het al een beetje verwacht. Ik vertel hem dan wel dat een demoon zielige zeehondenoogjes heeft omdat hij wil dat Owen hem zielig vindt of dat hij geen medelijden hoeft te hebben met een ander die zijn moeder kwijt is, desondanks gaat hij goed met ze om. Op een bepaalde manier is hij ze toch de baas.”
“Ik herken dat. Zo gaat dat met zijn dieren ook. Hij krijgt dan wel eens een trap van een paard of wordt gebeten door een Barghest, maar het is altijd Owen die wint.”
“Ik hoop dat het met de demonen net zo zal gaan,” verzuchtte hij. “Ik dring er bij hem op aan dat hij meer moet laten blijken dat hij de baas is. Het is al een keer mis gegaan.”
Ik schrok er even van en moest denken aan Randal die op driejarige leeftijd bezeten was geweest door een demoon en huiverde onwillekeurig. Mandor verstevigde zijn greep.
“Het ging mis, maar ook goed,” zei hij zacht. “Als het Randal was geweest, zou het huis zijn afgebrand, lag Randal nu zwaargewond in het ziekenhuis en was er een demoon op de vlucht. Owen is hem razendsnel achteraan gegaan, dat kan hij alleen gedaan hebben door middel van shapeshift, en heeft de demoon in zijn nekvel gegrepen en terug gegooid in de cirkel.”
“Dat is heel knap,” zei ik vol ontzag.
“Hij is nergens bang voor en dat zou hij beter wel kunnen zijn,” zei Mandor met een zucht. “Ik schrok in ieder geval toen ik erachter kwam, want hij had me niets verteld.”
“Klinkt als Owen,” zei ik.
“Ach… ik heb van die genante oefeningen gekregen om lichamelijk goed te kunnen herstellen,” vertelde hij verder. “Buitenkant hard maken en geschubd, ingewanden van plaats laten verwisselen en dergelijke. Ik heb er moeite mee, maar het helpt wel. Maar toen ik daarmee bezig was, kwam Owen ineens de kamer binnen zetten. Die jongen heeft er een handje van om op de verkeerde momenten binnen te vallen.”
“Zoals daarstraks.”
“Dat was al toen hij klein was. Hij verblikte of verbloosde overigens niet, bekeek me alleen en zei blij verrast: ‘Kun jij dat ook pap?’”
“Misschien heeft hij zich wel al die jaren afgevraagd hoe hij zelf aan die eigenschap komt. In theorie weet hij dat het via jou is, maar heeft er nooit iets van gemerkt. Mogelijk valt het nu wat meer op zijn plaats allemaal. Er is niemand in het gezin die trouwens enthousiast van vorm verandert, terwijl onze kinderen het allemaal kunnen. Zelfs Randal.”
“Heel moeizaam,” beaamde Mandor. “Hij zal veel meer moeten gaan oefenen nog, hij komt anders nooit de Logrus door.”
Ik stond op om een fles wijn te gaan halen, waste een paar glazen uit en schonk voor ons in. Tijdens het drinken van de wijn praatten we nog wat. Ik vertelde snel op zoek te willen naar Lorrayne, maar me eerst serieus met de poorten naar Amber bezig te willen houden.
“Ik denk dat iemand dat met opzet heeft afgesloten en die iemand zal het niet leuk vinden dat jij iets hebt dat het mogelijk gaat opheffen,” dacht Mandor. “Waarschijnlijk ga je een vijand maken.”
“Ik vind het erg gunstig dat de spiegel beveiligd is tegen andere mensen,” zei ik peinzend. “Dat houdt in dat een ander er waarschijnlijk niets mee kan beginnen.”
“Ze zouden er mee kunnen klooien,” dacht Mandor. “Er zijn er genoeg die daaromheen kunnen werken.”
“Ik zal er macht in stoppen,” besloot ik. “Ik hoef het dan niet gemakkelijk voor ze te maken. Verder kan ik in ieder geval nog eens praten met Caine over de poorten, ik durf te wedden dat hij daar heel veel over heeft uitgezocht.”
“Mee eens, maar als je met hem gaat praten, wil ik daar niet bij zijn. Hij mag me niet.”
“Weet ik. Hij mag Sawalls in het algemeen niet, dat weet je. Een haat die al eeuwen voortduurt.”
“Zijn dochter mag ik wel,” grijnsde Mandor. “Het zal hem niet helemaal lekker zitten dat ze zich bij ons Huis heeft aangesloten.”
“Heather doet het heel goed,” knikte ik. “We kunnen uitstekend met elkaar overweg en ik zie haar als waardevolle toevoeging.”
“Zeker. Altijd beter dan alweer een Mason. Hoe ga je de zoektocht naar Lorrayne aanpakken?”
“In Rebma, of daaronder eigenlijk, is ze verdwenen met Herbert. Het vreemde is dat Herbert boven water is gekomen met één van hun kinderen en hij is door Caine vermoord. Ik hoop eigenlijk dat jouw vader daar iets aan kan toevoegen, hij weet meer van Lorrayne dan de hele Amberfamilie bij elkaar. Zelfs Flora wist helemaal niets.”
“Hmm, ik vermoed dat die ouwe inderdaad veel meer weet en heeft uitgezocht. Je wilde hem immers ook nog spreken over die ziekte waaraan jouw oma is overleden en dat gif.”
Hij stond op uit zijn stoel en rekte zich uit.
“Tijd voor mij om ook te gaan slapen,” zei hij glimlachend. “Ik ben aan de beterende hand, maar toch nog wat snel moe.”
“Ik ga met je mee,” zei ik en blies de kaarsen uit.
Onze slaapkamer was een ravage. Normaal zou het personeel hebben gezorgd dat het gescheurde beddengoed was vervangen en alles netjes was opgeruimd, hier moesten we dat zelf doen. Terwijl we samen het bed opmaakten, stelde Mandor voor om een paar demonen hier te plaatsen om wat huishoudelijke karweitjes te doen. Of ik zou personeel moeten inhuren.
“Het ligt eraan hoe lang we hier blijven en hoe vaak we hier komen,” zei ik. “Heb jij trouwens nog iets van de andere kinderen gehoord?”
“Ik heb helemaal geen tijd gehad om ze te troeven,” zei hij met een schuldig gezicht.
“Ik ben er ook niet aan toegekomen,” bekende ik. “Het staat wel erg slordig, net of we geen interesse meer in hen hebben.
“Eentje wordt vergeleken met mij,” grijnsde ze. “Voor het geval dat er iemand uit de familie van pappa afkomstig is.”
“In de verte zijn Mandor en ik aan elkaar verwant,” zei ik. “Dus dan zou het om iemand moeten gaan die dicht bij zijn familielijn zit.”
Ze knikte en bestudeerde de flesjes aandachtig waarin de vloeistof van kleur veranderde.
“Niet verwant,” zei ze. “Zelfs niet in de verte.”
Samen deden we het deksel weer op de kist. Een keer aan de sleutel draaien liet de kist in de grond zakken, totdat alleen de naad en de tekstplaat weer zichtbaar waren. Ik bedekte het altaar weer met een laken en zette de kadelaars erop, nadat ik de sleutel naast de spiegel in een zak van mijn jurk had laten glijden.
Weer boven lieten we de doorgang verdwijnen en zetten de zware plantenbak weer op zijn plaats. Vervolgens namen we nog een glas wijn in de zitkamer en bekeek ik de zwart uitgeslagen spiegel die behoorlijk zwaar en massief aanvoelde. Essilt ging even weg om terug te komen met een zachte doek en een potje zilverpoets dat ze had gevonden in de kelder. Deze dochter is zo verschrikkelijk praktisch! En slim ook, want tijdens het poetsen werd al snel duidelijk dat er een sierlijk lijnenspel in het zilver van de spiegel verwerkt was. Krullerige windingen, die wat weg hadden van Patroon, maar dat niet was. Ik vertelde Essilt het weinige wat ik wist van Lorrayne, dat ze iets had met spiegels en ook iets met Patroon. Intussen dacht ik na. Het kwam me voor alsof Lorrayne uit die twee een eigen macht had ontwikkeld, waarschijnlijk vanuit haar eigen talent. Waarom zou ze dit gedaan hebben? Mogelijk was het haar verdediging tegen Oberon geweest. Llewella had haar het lievelingetje van Oberon genoemd, maar wist niets meer te vertellen. Volgens Dulcimea, haar moeder, was Lorrayne echter doodsbang geweest voor Oberon en diens plannen. Gramble had gezegd dat Oberon gefascineerd was door de gave die Lorrayne had en experimenten met haar uitvoerde. Gramble leek vrij veel te weten van Lorrayne, ik vroeg me af wat diens rol was geweest in die tijd. Ook vroeg ik me af hoe de spiegel hier terecht kwam. Had Lorrayne er zelf voor gezorgd? Waren alle oudste dochters in de familie de sleuteldragers geweest? En zouden ze hebben geweten waar dat voor was?
De spiegel glansde weer, alleen het spiegelvlak bleef zwart. Ik bestudeerde het lijnenspel op de achterkant en het handvat. Ergens deed het me ook denken aan datgene wat in de piramide was, maar ook dat was het niet helemaal. Ik besloot om een lijn, de hoofdlijn, te gaan volgen door me te concentreren en vertelde aan Essilt wat ik ging doen. Ze knikte slechts en keek geboeid toe.
Op het moment dat ik me geestelijk naar het begin begaf, wist ik niet meer terug te kunnen. Ik werd als het ware erin gezogen en bevond me geestelijk in een lange gang met vele zijgangen. Ik liep en keek de zijgangen, waar een duisternis verborgen hield wat daar te vinden was. Ik liep helemaal door tot aan het einde, of was dit het begin? Een geknetter, iets van Patroon, maar dan veel langzamer, weerklonk en ik was weer terug in mijn stoel. Het spiegelvlak lichtte iets op en op de wand tegenover ons verscheen een ovalen zwarte vorm.
Het gevoel herkende ik meteen. Ik ben vaker door een poort of een Troef gestapt, zelfs wel eens door een spiegel. Dit was een gate.
Ik voelde me vreselijk vermoeid - je zou bijna zeggen dat het dezelfde vermoeidheid is als na het lopen van Patroon, ware het niet dat ik daar nooit meer moe van wordt - en had een tikje hoofdpijn. Natuurlijk was ik nieuwsgierig waar de gate naartoe zou leiden, aan de andere kant wilde ik dat liever uittesten als ik minder moe was. Gedachteloos liet ik de spiegel weer in de zak van mijn jurk glijden, de gate bleef gewoon. Het was een echte doorgang.
“Je ziet wit,” zei Essilt een tikje bezorgd.
“Vermoeidheid, het gaat wel weer over,” vertelde ik haar. “Dit is een gate, ik heb geen idee waar deze naartoe leidt. Als ik dat ga onderzoeken, wat doe jij dan? Je kunt mee, je kunt ook terug naar huis gaan.”
Ze keek me aan met haar heldere blauwe ogen.
“Bedoel je of ik bang ben?” vroeg ze verbaasd.
“Dat is niet wat ik zeg. Ik kan me voorstellen dat je er weinig zin in hebt om iets onbekends te gaan onderzoeken, het kan gevaarlijk zijn.”
“Natuurlijk ga ik mee,” zei ze.
Ik keek haar onderzoekend aan. Behalve dat ze de gate met interesse bekeek, was er inderdaad niets van angst af te lezen van haar gezicht. Ik kon me niet herinneren dat ze ooit bang was geweest. Of ja, toch. Eén keer toen Iestyn een speer door zijn voet had gekregen. En die keer dat Mandor in het ziekenhuis had gelegen. Beide keren had ze zelfs behoorlijk in de rats gezeten. Verder was ze net zo onbekommerd als haar oudste broer, zij het niet zo onbesuisd.
“Ik zou eerst wat willen eten,” zei ik. “En jij?”
“Het zou eens tijd worden,” grijnsde ze.
Samen liepen we naar de gang, trokken onze jassen aan en liepen de deur uit en de tuin in. De tuinman was niet meer te zien, waarschijnlijk was hij naar huis gegaan.
Fillipien kwam aanvliegen en landde op mijn schouder, Essilt deinsde een paar passen achteruit. Ik krauwde de valk in haar nek en vroeg haar op het huis te letten. Ook de Barghest droeg ik dat op. Boudicca stond opzij van het huis wat te grazen. Ik pompte wat water op met de oude pomp en bracht haar dat in een emmer, in een andere emmer strooide ik haar voedsel.
“Ik zou eigenlijk je vader en Owen willen vragen of ze mee willen eten,” zei ik tegen Essilt terwijl we naar het hek liepen. “Heb je bezwaar?”
“Dat moet je zelf weten,” zei ze schouderophalend. “Zolang je Corwin maar niet te eten vraagt. Ik mag hem niet.”
“Was ik niet van plan. Heeft hij je lastig gevallen?”
“Ik hou niet van de manier waarop hij naar me kijkt, tegen me praat en over me praat. Alsof ik koopwaar ben.”
“Ik ben het met je eens, hij is daar bijzonder vervelend in. Als hij je ooit te na komt, laat het dan asjeblieft weten.”
“Ik trap hem gewoon in zijn ballen!” zei ze fel en keek me aan. “Niemand zit zomaar aan me!”
“Heel goed,” zei ik tevreden. “Ik wil alleen dat je weet dat pappa en ik er altijd voor je zijn.”
Ze knikte slechts en keek met een onbewogen gezicht toe hoe ik de Troef van Mandor tevoorschijn haalde.
Het kostte me heel veel moeite om de Troef te activeren, ik had het gevoel dat ik tegen de stroom op probeerde te troeven. Ik begreep er niets van, Mandor was gewoon in Gormenghast en ik had hem al eerder zonder problemen van deze Schaduw vandaan getroefd. Op een bepaald moment had ik contact, dat vooral door hem in stand werd gehouden.
“Dat is niet goed,” zei hij, zich intussen concentrerend om de storing te minimaliseren. “Volgens mij heb je iets bij je dat dit veroorzaakt.”
“Dat kan kloppen,” zei ik langzaam, eerder had ik me niet gerealiseerd dat er artefacten konden zijn die dit zouden veroorzaken, hoewel het heel erg paste bij dit specifieke voorwerp. “Ik kan je er meer over vertellen, maar wilde eigenlijk vragen of jij en Owen met ons mee willen gaan eten.”
Hij keek me onderzoekend aan en ik merkte dat hij zich zorgen maakte.
“Ik voel dat je erg moe bent,” zei hij. “Ik wil in ieder geval doorkomen en ik neem Owen mee.”
Niet veel later werd ik omhelst door onze oudste zoon, die blij was om me te zien. Mandor zag het glimlachend aan en sloeg daarna de armen om me heen.
“Ik heb je gemist,” zei hij zachtjes in mijn oor.
Essilt werd door geen van beiden omhelsd, ze straalde overduidelijk uit daar geen behoefte aan te hebben. Owen gaf haar alleen een hand en Mandor aaide haar vluchtig over haar lange vlecht die ze op de rug droeg.
“Ik ben blij je te zien, Essilt,” zei hij.
“Ja,” zei ze alleen. Aan de trek om haar mond was te zien dat ze minder blij was met de komst van haar vader en broer dat ze waarschijnlijk zag als verstoring van onze gezamenlijke trip. Ik zuchtte en besloot me er niet veel van aan te trekken. Het reizen en ontdekken met Essilt was heel goed gegaan, waardevol ook en ik had ervan genoten. Ik had het gevoel dat onze onderlinge relatie hierdoor beter was geworden. Wat dat betreft had ik er wellicht beter aan gedaan om Mandor en Owen er niet bij te halen, aan de andere kant zou de band die ik met Essilt had opgebouwd, hier tegen moeten kunnen. En wat mezelf betreft, ik miste Mandor behoorlijk in meerdere opzichten.
Hij keek met een frons naar het huis.
“Zit daar een gate?” vroeg hij.
Owen keek ook al nadenkend en toen naar mij.
“Er is daar iets en bij jou iets,” zei hij.
“Klopt allebei,” bevestigde ik en terwijl ik mijn arm door die van Mandor stak en we in de richting van de stad gingen, vertelde ik van de gevonden spiegel en hoe de gate was ontstaan.
“Dat is het wat jou zo heeft vermoeid,” begreep Mandor meteen en trok me wat dichter tegen zich aan. “Ik zou die gate wel willen zien en het huis ook. Het lijkt me wel knus.”
“Ik zou liever eerst willen eten,” zei Owen. “Ik heb honger, pap is een slechte gastheer.”
Mandor keek verontwaardigd en ik schoot in de lach. Maaltijden stonden bij ons allebei op een tweede plaats. Tot wanhoop van het personeel en ook af en toe van onze kinderen, aten we nog steeds als het ons uitkwam en als we ergens mee bezig waren, sloegen we rustig één of meerdere maaltijden over. Toen de kinderen ergens tussen de vier en twaalf jaar waren geweest, aten we misschien nog het meest op regelmatige tijden omdat was gebleken dat de kinderen hier beter bij voeren, maar dat was verwaterd toen ze wat ouder werden en ook zelf vaak bezig waren met hun eigen dingen.
De plaatselijke ‘Red Lion’ zag er goed verzorgd uit en daar gingen we naar binnen. We kregen een tafel ergens achterin toegewezen en er werd ons een menukaart aangereikt.
“De seizoensmenu’s staan op de borden geschreven,” wees de ober ons.
Er was genoeg keuze en we bestelden vooral veel. Tijdens de maaltijd vertelden Essilt en ik hoe de afgelopen dagen waren verlopen. Owen was enthousiast en het leek hem een tikje te spijten dat hij dat allemaal gemist had. Mandor’s bezorgdheid groeide alleen maar en hij keek de richting op waar het huis ongeveer stond.
“In de verre omtrek is te merken dat daar een gate is” zei hij. “Het is een hele sterke.”
“Je bedoelt dat het de aandacht kan trekken?”
“Zeker. Vooral als ze inderdaad bezig zijn met het bouwen van gates op deze Schaduw. Die van jou overheerst en drukt qua macht die andere zowat weg.”
“Fillipien let op,” zei ik.
“Klinkt goed,” zei hij een beetje smalend. “Tegen een overmacht van die lui kan ze niet op.”
“Ik denk niet dat er veel gebeuren zal,” zei ik, al zat ik niet helemaal lekker meer.
“Eerst eten,” zei Owen met zijn mond vol.
Het eten was goed en ik knapte langzaam weer wat op.
“Ik vind het wel een intrigerend iets,” zei Mandor terwijl hij zijn bord voor de derde keer vol schepte met aardappelen en biefstuk. “Ik wil dat na het eten wel eens uitgebreid gaan bekijken.”
“Ik ook!” riep Owen. “Reuze interessant.”
Bij Essilt schoot het eten letterlijk even in het verkeerde keelgat en ik klopte haar zachtjes op de rug tijdens haar hoestbui.
“Dat kunnen mam en ik heel goed zelf af,” zei ze boos tegen haar vader en broer toen ze wat bekomen was. “Wij zijn hier mee bezig, jullie zijn hier alleen voor het eten.”
“Je weet niet eens waar de gate naartoe leidt,” zei Mandor vriendelijk tegen haar. “Het kan gevaarlijk zijn. Bovendien vind ik gates intrigerend.”
“Dat zei je net ook,” zei Essilt nijdig. “Maar jij was met Owen mee en ik met mam.”
Mandor haalde zijn schouders op.
“En nu zijn we hier alle vier,” zei hij rustig.
“Leuk hoor! Dan moet die beestenbende zeker ook nog mee!” viel Essilt uit.
“Wat! Van pappa mocht ik geen dieren mee nemen,” zei Owen terwijl hij een verontwaardigde blik richting Mandor wierp. Deze keek ondertussen met een doordringende blik zijn dochter aan.
“Jongedame, ik denk dat je maar eens wat moet inbinden,” zei hij. “Soms moet je dingen accepteren zoals ze zijn.”
“Bovendien vormen we een gezin,” zei ik tegen haar. “Dan kan het zomaar gebeuren dat pappa of een broer ergens mee naartoe gaan.”
“Oh ja, maak het nog mooier,” zei ze honend. “Laten we er dan ook nog Iestyn, Randal en Bryana bijhalen. Vooral Bryana, dan wordt het vast lollig!”
“Essilt, ik wil hier geen hele discussie van maken. Pappa en Owen gaan straks gewoon mee en wat dieren betreft: ik denk dat we Flo in ieder geval mee zullen hebben.”
Mandor en Owen schoten gelijktijdig in de lach en keken naar de lynx die zich achter mijn stoel had genesteld nadat ze een bakje lever had leeggegeten. Zelfs Essilt lachte een beetje wrang mee.
Ondanks dit voorval verliep de rest van de maaltijd heel gezellig. Na afloop kregen we koffie van het huis geschonken door het uiterst vriendelijke en behulpzame personeel en betaalde ik de rekening met daar bovenop een stevige fooi.
Het was aan het schemeren toen we terug liepen naar het huis. Al die tijd was het er gewoon rustig gebleven. Mandor vertelde me dat hij het bloed had onderzocht van degene die onze kamers had doorzocht.
“Raar bloed, van een soort dat ik nog niet eerder gezien heb. Een ratjetoe van bloedgroepen, van alles door elkaar. Niet eens exotisch meer te noemen. Er is ook zo’n iemand in de stad.”
“Dat zou kunnen,” zei ik peinzend en vertelde hem over de ontmoeting met Celia eerder die dag.
“Boeiend,” zei hij. “Dan is ze het zelf geweest die jullie spullen doorzocht. En ze kwam zich dus opdringen. Moet ze dood?”
“Nog niet,” zei ik. “Ik begin te vermoeden dat het die spiegel is die het zo gemakkelijk maakt om van hieruit gates te bouwen.”
“Ik weet het wel zeker,” zei hij. “Je loopt met een zeer gevaarlijk voorwerp op zak. Ik vind het trouwens heel knap dat je dat zomaar aan de gang kreeg, zonder enige kennis van zaken.”
“Niet zo knap,” vond ik. “Het zal gebonden zijn aan de familie. Ik denk dat het interessant is om deze spiegel uit deze Schaduw te halen, het kan goed zijn dat het dan ook afgelopen is met al die poorten te bouwen.”
Hij knikte.
“Als je er echt geen raad mee weet, kun je het altijd schenken aan de familie Sawall,” zei hij toen grijnzend. “Maar laat het Merlijn vooral niet aan de weet komen.”
Owen, die naast Essilt voor ons uit liep, draaide zich om.
“Ik ga Merlijn niets vertellen,” zei hij beslist.
Essilt zei niets, schudde alleen heel even haar hoofd. Maar wat mij was opgevallen was het korte trekken van haar schouders toen de naam Merlijn viel. Zou ze iets in hem zien? Pas toen we bijna bij het huis waren zei ze iets, zo zacht dat het nauwelijks te horen was.
“Ik zal het hem ook niet vertellen.”
Toen we bij het huis waren, was de eerste gang naar de gate. Nog steeds duidelijk aanwezig, de aanwezigheid werd door Mandor zelfs als storend ervaren. We hadden besloten allemaal te gaan, ik mocht als eerste. Heel even het gevoel van verplaatst worden en vervolgens stapte ik de huiskamer binnen en zag mijn familie stomverbaasd staan kijken.
“Een gate van hier naar hier?” vroeg Owen zich af.
“Ben je ergens anders geweest?” vroeg Essilt. “Je bent nog geen twee tellen weggeweest.”
“Ik ben nergens geweest,” zei ik. “Blijkbaar komt de gate in zichzelf weer uit.”
“Heb je geen gebruiksaanwijzing ergens?”
“Nee, dat weet je.”
“We hebben het huis nog niet goed doorzocht, wie weet vinden we nog iets.”
“De gate is hoe dan ook erg sterk,” zei Mandor opnieuw. “Erg opvallend aanwezig als je begrijpt wat ik bedoel. Het trekt nogal de aandacht. Je hebt een gate gebouwd vanuit een spiegel, iemand moet daar goed in geweest zijn.”
“Ik weet niet precies hoe ik het gedaan hen,” zei ik eerlijk. “Misschien zou ik het moeten richten, misschien kan ik via één van de zijpaden een gate ergens anders naartoe opbouwen. Dat zou ik moeten uitproberen.”
“En wat doe je met deze? Die is niet zomaar weg te halen.”
“Ik zou het kunnen proberen,” zei ik en haalde de spiegel uit mijn zak. Misschien kon het door de weg terug te volgen, ik had geen idee. Ik begon me te concentreren op het eindpunt van het lijnenspel, voelde even iets vreemds en hoorde opnieuw dat langzame geknetter. Ik was terug in de kamer, spiegel in de hand en de gate was weg. Het was simpel geweest, ik was er niet eens moe van.
“Dat kan niet,” zei Mandor verbluft. “Laat mij die spiegel eens zien?”
Ik overhandigde de spiegel en meteen begon het ding te vonken en te knetteren. Ik haalde de spiegel snel uit Mandor’s handen voordat hij zich zou verbranden.
“Beveiligd!” riep Mandor geïrriteerd uit. “Speciaal voor jou gemaakt ofzo.”
“Laat eens kijken, mam?” zei Essilt en stak een hand uit. Haar ogen schitterden van verwachting en ook ik had een vermoeden wat het resultaat zou zijn, dus ik gaf de spiegel aan haar.
Er gebeurde niets. Ook Owen wilde dat wel eens uittesten en hield de spiegel vast zonder problemen.
“Familiespiegel,” zei Essilt wijs knikkend. “Alleen vast te houden door mam en haar nakomelingen.”
“Het is niet eerlijk,” mopperde Mandor en wij begonnen te lachen om zijn verontwaardigde gezicht.
“Jullie vinden het nodig om me uit te lachen? Kom Owen, het wordt tijd dat we gaan.”
“Waarom? Ik vind het hier wel leuk. Kunnen we niet een poosje blijven?”
“Jullie kunnen hier blijven overnachten,” zei ik.
“Ach, een nachtje blijven moet kunnen,” zei Mandor nadenkend.
“Het zal ook niet hè!” riep Essilt verontwaardigd uit. “Een nachtje… pap en mam willen weer seks!”
Mandor keek Essilt met een ijzige blik aan.
“Je gaat te ver, jongedame! En dat weet je heel goed.”
“Altijd hetzelfde met jullie,” mopperde ze. “En voordat jullie het me opdragen: ik ben naar mijn kamer!”
Met boze stappen ging ze de kamer uit. Owen keek haar na en toen naar ons.
“Ik ga wel met haar mee, dan kan ik meteen een kamer uitzoeken,” zei hij en volgde zijn zuster haastig.
“Pubers,” mopperde ik toen ze weg waren. Ze stommelden boven rond, Essilt liet Owen alle kamers liet zien en Owen had nogal wat commentaar op de kleuren in de inrichting. Mandor lachte zacht.
“Eindelijk alleen,” zei hij, nam me in zijn armen en begon me heerlijk uitgebreid te zoenen terwijl zijn handen onder mijn jurk op zoek gingen. Ik zoende hem terug en merkte hoe mijn verlangen naar hem groeide. Ik moest hem hebben, ik wilde hem in me voelen en rukte zijn overhemd open.
“Misschien kunnen we beter een slaapkamer nemen,” stelde hij voor.
Hand in hand renden we de trap op naar boven, namen de eerste kamer daarna en wierpen ons op het bed, voortzettend waar we beneden mee begonnen waren. Op dat moment ging de deur open en kwamen Owen en Essilt naar binnen.
“Deze kamer is bezet!” riep Mandor en de kinderen maakten dat ze weg kwamen.
“Shit, dat doen ze nu altijd!” hoorden we Owen nog zeggen. Het antwoord van Essilt was niet goed te verstaan.
“Hebben ze nu nog geen kamer kunnen kiezen?” vroeg ik me af terwijl ik zijn broek openmaakte.
“Owen nog niet. Essilt heeft allang haar keuze gemaakt,” grinnikte Mandor en scheurde toen mijn jurk van het lijf omdat het één voor één openmaken van de knoopjes hem te lang duurde.
Als vanouds gebruikte Mandor Logrus om nieuwe kleren aan te leveren. We kleedden ons rustig aan en gingen daarna naar beneden.
“Tijd voor koffie,” vond Mandor en keek me lachend aan. “Ben je niet blij dat je nu een man in huis hebt die daarvoor kan zorgen?”
Niet veel later had hij voor een uitgebreide koffietafel gezorgd. Conjuration zou ook een oplossing zijn geweest, maar dat duurde vrij lang en na 17 jaar waren we daar beiden nog steeds niet erg goed in.
Hij riep de kinderen er ook bij, die op onderzoek uit waren in de kelder, waar Essilt had laten zien waar de geheime doorgang zat. Ze waren niet naar de tombe gegaan, al merkte Owen op dat hem dat toch interessant leek om te zien. Hij had een kamer uit kunnen kiezen, zei hij. De kamer die hoofdzakelijk blauw was.
“Wat raar om al die kamers een kleur te geven,” mopperde hij. “Waarom niet gewoon iets neutraals!”
Mandor en ik keken elkaar aan en begonnen te lachen.
“Dat was indertijd ook het geval in het kasteel in Elysium,” legde ik hem toen uit. “Alle kamers hadden een bepaalde themakleur. Ik vond het vreselijk en heb dat dus laten veranderen, maar we kregen van een aantal mensen nogal wat commentaar daarop. Die vonden die gekleurde kamers juist zo’n gezellige uitstraling hebben, de gast kon dan de kleur kiezen die bij hem paste en dergelijke.”
“Maar je hebt toch doorgezet,” begreep Owen. “Zou dat ook de oorzaak zijn dat de meeste gasten niet langer dan een nacht blijven?”
“Dat komt door de spoken in de muren,” zei Mandor. “Men vindt het daardoor niet prettig om langer te blijven dan strikt noodzakelijk. Ik heb nooit een reden gezien om daar iets aan te veranderen.”
“Ik heb er nooit last van gehad,” zei Essilt verbaasd.
“Het hele gezin heeft dat niet omdat Elysium van ons is. Dat geldt ook voor de bouwers ervan.”
“Oh, vandaar dat de opa’s meestal langer blijven,” begreep Owen. “Ik ben trouwens liever gewoon in Gormenghast. In Elysium heb ik altijd het gevoel dat iedereen op me let.”
“Elysium is volgens mij een noodzakelijk kwaad,” zei Essilt. “Ik ben er liever ook niet. Maar Bryana en Randal vinden het daar wel leuk.”
“Die vinden het overal leuk,” grinnikte Owen. “Voor Bryana is het belangrijk of er genoeg mensen zijn en Randal wil steeds iets anders.”
“En hoe zit het met Iestyn?” vroeg Mandor aan Essilt. “Ik neem aan dat je mij precies kunt vertellen waar hij liever is.”
“Waarom vraag je dat aan mij?” vroeg ze geërgerd. “Iestyn zit nu ergens op een duffe magiërschool.”
“Gormenghast,” zei Owen beslist. “Daar kan hij veel meer zijn eigen gang gaan.”
Na deze opmerking was het even stil. Iestyn was in feite het kind dat er het meest tussendoor dreigde te vallen. Buiten Gormenghast werd hij behoorlijk geclaimd door Essilt - die nu bezig was om mij te claimen. En als hij niet bij Essilt hoefde te zijn, was Randal er altijd om de aandacht van Iestyn op te eisen. Iestyn mocht minder stil zijn dan zijn tweelingzus en kon net als zijn twee oudere boers aardig ravotten, maar hij ging meer zijn eigen gang nog dan Owen. Iestyn beheerste al op jonge leeftijd aardig wat magie en demonologie en zijn volgende stap zou Logrus gaan worden, maar ik had maar erg weinig indruk van wie Iestyn nu precies zelf was. Ik nam me voor om Iestyn bij een volgend project mee te nemen.
“Wanneer gaan jullie weer?” verbrak Essilt de stilte en keek haar vader uitdagend aan.
“Voorlopig niet,” zei deze opgewekt. “Dit met die gates is dermate interessant dat ik graag bij het onderzoek betrokken wil worden.”
“Ik wil dat ook,” zei Owen. “Vooral omdat ze al jaren bezig zijn met die poorten bij de Gouden Cirkel… ik vraag me af wat ze daar missen bij het herbouwen. In Arden is er ook iets bezig.”
“Julian zei er laatst iets over,” zei Mandor peinzend. “Dat was vlak voordat ik in het ziekenhuis belandde. Ik weet zeker dat het met elkaar te maken heeft.”
Essilt was rood geworden en zat woedend van de één naar de ander te kijken.
“Waarom zouden jullie!” riep ze “Mam en ik zijn hier samen mee bezig en nu komen jullie erbij! Pappa weet dan alles beter omdat hij al duizenden jaren ouder is dan ik!”
“Ik ben geen duizenden jaren… ach, laat ook maar,” verzuchtte Mandor. “Je zeurt, Essilt.”
“Pappa en ik zijn getrouwd en hebben, behalve jullie, nog een aantal andere gezamenlijke interesses,” probeerde ik aan Essilt uit te leggen.
“Seks zeker!” mokte ze.
“Gedraag je, Essilt! Ik probeer je alleen uit te leggen dat ik de medewerking van je vader en broer juist op prijs stel. Dat gedoe met die poorten is nog lastig genoeg. Er zijn een aantal zeer ervaren Amberieten mee bezig geweest en die hebben het niet op kunnen lossen.”
“Dat neem niet weg dat ik hier samen met jou ben en hoe eerder pappa en Owen weg zijn, hoe liever het me is! En kijk niet zo, ik ben alweer naar mijn kamer!”
Rustig en beheerst liep ze de kamer uit, ze stampte niet eens op de trap en smeet geen deuren achter zich dicht zoals Bryana gedaan zou hebben. Owen keek haar een tikje ongerust na, hij trok zich altijd de gevoelens van alle gezinsleden persoonlijk aan.
“Zal ik nog een keer koffie schenken?” stelde hij toen voor en voegde de daad bij het woord.
“Ik heb best veel geleerd van pappa in de afgelopen tijd,” zei hij tegen mij toen hij weer zat. “Het was ook best gezellig om met zijn tweeën bezig te zijn.”
“Fijn,” zei ik. “Wat heb je precies geleerd?”
Owen glimlachte alleen op precies dezelfde manier als Mandor altijd deed en het herinnerde me ook aan het gedrag van Iestyn eerder toen hij de opleiding kreeg. Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag, ook niet na een beetje aandringen.
“Heel goed Owen,” zei Mandor tevreden. “Niemand heeft er iets mee nodig, zeker je opa Gramble niet.”
Gramble’s overmatige interesse voor onze kinderen was door de jaren heen gelijk gebleven. Het was niets precies duidelijk of deze belangstelling alleen voortkwam uit het feit dat hij opa was en zij de kleinkinderen, of dat hij, ondanks de afsplitsing van Huis Elysium, nog steeds potentiële troonopvolgers in hen zag. Het aparte was dat Gramble eigenlijk de minste belangstelling leek te hebben voor Iestyn, die van alle kinderen de meeste Sawall trekken vertoonde, zowel uiterlijk als innerlijk.
Ik vroeg aan Mandor hoe het nu met hem ging en hij vertelde nog niet volledig opgeknapt te zijn.
“Met Ariane gaat het iets beter,” vertelde hij. “Ze is nog steeds bewusteloos, maar haar lichaamstekenen zijn wat beter. Waarschijnlijk zal ze binnenkort bijkomen. Er is een manier m de hersenen te prikkelen zodat ze kan dromen en om haar spieren aan te sturen. Die behandeling heeft ze nu, ze is in ieder geval in goede handen.”
“Ik ben blij om dat te horen,” zei ik. “Ik hoop dat ze goed bij zal komen, jullie hebben een paar honderd jaar bij te praten samen.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Het is maar afwachten hoe dat zal gaan,” zei hij eerlijk. “Het kan heel erg tegenvallen, ik ken haar natuurlijk helemaal niet. Jij hebt me verteld dat ze er was in mijn jeugd en dat ze iets jonger was, maar ik kan het me zelf nog steeds niet herinneren. Voor haar geldt allicht hetzelfde.”
“Jij bent wel raar opgegroeid,” zei Owen tegen Mandor en zette zijn beker op tafel. “Ik ga nu ook naar bed.”
“Eigenlijk zouden wij ook moeten gaan,” glimlachte Mandor tegen me toen ik nog een keer koffie schonk. “Het is ruim na middernacht.”
“Ik vind het gewoon prettig om even met je alleen te zijn,” zei ik terwijl ik bij hem op schoot ging zitten en me tegen hem aan vleide. Hij sloeg een arm om me heen en kuste me op mijn haren.
“Owen doet het echt goed,” zei hij toen. “Hij heeft flink wat aanleg om om te gaan met demonen. Het enige nadeel is dat het wel op zijn Owen’s gaat, hij probeert demonen te begrijpen en praat met ze.”
“Je meent het! Hij gaat met ze om zoals met dieren?”
“Net zo. Ik had het al een beetje verwacht. Ik vertel hem dan wel dat een demoon zielige zeehondenoogjes heeft omdat hij wil dat Owen hem zielig vindt of dat hij geen medelijden hoeft te hebben met een ander die zijn moeder kwijt is, desondanks gaat hij goed met ze om. Op een bepaalde manier is hij ze toch de baas.”
“Ik herken dat. Zo gaat dat met zijn dieren ook. Hij krijgt dan wel eens een trap van een paard of wordt gebeten door een Barghest, maar het is altijd Owen die wint.”
“Ik hoop dat het met de demonen net zo zal gaan,” verzuchtte hij. “Ik dring er bij hem op aan dat hij meer moet laten blijken dat hij de baas is. Het is al een keer mis gegaan.”
Ik schrok er even van en moest denken aan Randal die op driejarige leeftijd bezeten was geweest door een demoon en huiverde onwillekeurig. Mandor verstevigde zijn greep.
“Het ging mis, maar ook goed,” zei hij zacht. “Als het Randal was geweest, zou het huis zijn afgebrand, lag Randal nu zwaargewond in het ziekenhuis en was er een demoon op de vlucht. Owen is hem razendsnel achteraan gegaan, dat kan hij alleen gedaan hebben door middel van shapeshift, en heeft de demoon in zijn nekvel gegrepen en terug gegooid in de cirkel.”
“Dat is heel knap,” zei ik vol ontzag.
“Hij is nergens bang voor en dat zou hij beter wel kunnen zijn,” zei Mandor met een zucht. “Ik schrok in ieder geval toen ik erachter kwam, want hij had me niets verteld.”
“Klinkt als Owen,” zei ik.
“Ach… ik heb van die genante oefeningen gekregen om lichamelijk goed te kunnen herstellen,” vertelde hij verder. “Buitenkant hard maken en geschubd, ingewanden van plaats laten verwisselen en dergelijke. Ik heb er moeite mee, maar het helpt wel. Maar toen ik daarmee bezig was, kwam Owen ineens de kamer binnen zetten. Die jongen heeft er een handje van om op de verkeerde momenten binnen te vallen.”
“Zoals daarstraks.”
“Dat was al toen hij klein was. Hij verblikte of verbloosde overigens niet, bekeek me alleen en zei blij verrast: ‘Kun jij dat ook pap?’”
“Misschien heeft hij zich wel al die jaren afgevraagd hoe hij zelf aan die eigenschap komt. In theorie weet hij dat het via jou is, maar heeft er nooit iets van gemerkt. Mogelijk valt het nu wat meer op zijn plaats allemaal. Er is niemand in het gezin die trouwens enthousiast van vorm verandert, terwijl onze kinderen het allemaal kunnen. Zelfs Randal.”
“Heel moeizaam,” beaamde Mandor. “Hij zal veel meer moeten gaan oefenen nog, hij komt anders nooit de Logrus door.”
Ik stond op om een fles wijn te gaan halen, waste een paar glazen uit en schonk voor ons in. Tijdens het drinken van de wijn praatten we nog wat. Ik vertelde snel op zoek te willen naar Lorrayne, maar me eerst serieus met de poorten naar Amber bezig te willen houden.
“Ik denk dat iemand dat met opzet heeft afgesloten en die iemand zal het niet leuk vinden dat jij iets hebt dat het mogelijk gaat opheffen,” dacht Mandor. “Waarschijnlijk ga je een vijand maken.”
“Ik vind het erg gunstig dat de spiegel beveiligd is tegen andere mensen,” zei ik peinzend. “Dat houdt in dat een ander er waarschijnlijk niets mee kan beginnen.”
“Ze zouden er mee kunnen klooien,” dacht Mandor. “Er zijn er genoeg die daaromheen kunnen werken.”
“Ik zal er macht in stoppen,” besloot ik. “Ik hoef het dan niet gemakkelijk voor ze te maken. Verder kan ik in ieder geval nog eens praten met Caine over de poorten, ik durf te wedden dat hij daar heel veel over heeft uitgezocht.”
“Mee eens, maar als je met hem gaat praten, wil ik daar niet bij zijn. Hij mag me niet.”
“Weet ik. Hij mag Sawalls in het algemeen niet, dat weet je. Een haat die al eeuwen voortduurt.”
“Zijn dochter mag ik wel,” grijnsde Mandor. “Het zal hem niet helemaal lekker zitten dat ze zich bij ons Huis heeft aangesloten.”
“Heather doet het heel goed,” knikte ik. “We kunnen uitstekend met elkaar overweg en ik zie haar als waardevolle toevoeging.”
“Zeker. Altijd beter dan alweer een Mason. Hoe ga je de zoektocht naar Lorrayne aanpakken?”
“In Rebma, of daaronder eigenlijk, is ze verdwenen met Herbert. Het vreemde is dat Herbert boven water is gekomen met één van hun kinderen en hij is door Caine vermoord. Ik hoop eigenlijk dat jouw vader daar iets aan kan toevoegen, hij weet meer van Lorrayne dan de hele Amberfamilie bij elkaar. Zelfs Flora wist helemaal niets.”
“Hmm, ik vermoed dat die ouwe inderdaad veel meer weet en heeft uitgezocht. Je wilde hem immers ook nog spreken over die ziekte waaraan jouw oma is overleden en dat gif.”
Hij stond op uit zijn stoel en rekte zich uit.
“Tijd voor mij om ook te gaan slapen,” zei hij glimlachend. “Ik ben aan de beterende hand, maar toch nog wat snel moe.”
“Ik ga met je mee,” zei ik en blies de kaarsen uit.
Onze slaapkamer was een ravage. Normaal zou het personeel hebben gezorgd dat het gescheurde beddengoed was vervangen en alles netjes was opgeruimd, hier moesten we dat zelf doen. Terwijl we samen het bed opmaakten, stelde Mandor voor om een paar demonen hier te plaatsen om wat huishoudelijke karweitjes te doen. Of ik zou personeel moeten inhuren.
“Het ligt eraan hoe lang we hier blijven en hoe vaak we hier komen,” zei ik. “Heb jij trouwens nog iets van de andere kinderen gehoord?”
“Ik heb helemaal geen tijd gehad om ze te troeven,” zei hij met een schuldig gezicht.
“Ik ben er ook niet aan toegekomen,” bekende ik. “Het staat wel erg slordig, net of we geen interesse meer in hen hebben.
Subscribe to:
Posts (Atom)
