Hoe lang is het geleden dat we Boudicca vonden? Dus hoe lang heb ik met oogkleppen op gelopen wat haar afkomst betreft? Mijn vader was enthousiast toen ik hem vroeg naar een dergelijk paard als Morgenstern, hij wist mogelijk ergens een kudde. Speciaal voor mij onderbrak hij waar hij mee bezig was en we hebben weken door de wouden, de werelden en Schaduwen van Arden gereisd en daar voorbij. Die tijd herinner ik me als uiterst prettig, het was voor het eerst dat ik langere tijd met mijn vader alleen was en dan ook nog in Arden. Voor mij was het in meer dan één opzicht erg belangrijk, het was in de tijd dat ik - nog niet lang bekend met Amber - me verschrikkelijk stuurloos voelde, de pion van een aantal familieleden en dat alles alleen maar onduidelijk leek. Het was de tijd dat ik me nergens thuis voelde, niet in de Schaduw waar ik was opgegroeid en niet in Amber. Mijn vader schrok van mijn onzekerheid en heeft alle moeite gedaan om er echt voor me te zijn. Die tijd heeft mij geholpen om meer grip op mezelf te krijgen en om wat meer weerbaar te worden.
In die tijd vond ik Boudicca. We hadden diverse kuddes bekeken, maar steeds weer wist ik zeker dat ik daar geen paard uit wilde hebben. Tot ik de kudde zag waar Boudicca toe behoorde. Erg jong, eigenzinnig, net wat anders dan de anderen. De tevreden knik van mijn vader toen ik zei dat zij het zou worden, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ook het opjagen, het vangen, de hulp van zowel mijn vader als Morgenstern. En de tijd daarna, het temmen, het trainen dat veel beter leek te gaan in de nabijheid van Morgenstern. Niets had ik in de gaten, helemaal niets. Zelfs begon me niets te dagen toen Boudicca wel heel erg groot werd in de loop der jaren en ook niet dat ze dezelfde tekening op haar vacht heeft als Morgenstern. Gewoon een paard van dezelfde kudde. Ach… hoe dom kan iemand zijn. Een paard groeit geen tientallen jaren door, zelfs niet als het een speciaal paard is waar je dan wat Macht in hebt gestopt. Maar ik, ik vond dat alles heel normaal. Ook dat ze me iedere keer weer terug wist te vinden en dat ze me trouw bleef terwijl ik het druk had met andere dingen.
Ze is nu zo groot als haar vader, Morgenstern. Ik had het kunnen weten. Ook dat ze onder andere van hem dingen heeft geleerd. Ik weet zeker dat mijn vader dit alles allang weet, hij zal me echt verschrikkelijk achterlijk vinden!
Ja, ik kan communiceren met Boudicca, hoe vreemd dat ook klinkt. Geen moeilijke dierentaal, maar gewoon in een taal die ik begrijp. Ze wenst geen ‘paard’ genoemd te worden, dat is ze niet. Ze ziet zichzelf als een compagnon. Het gezicht van Mandor sprak boekdelen toen ik hem doorhaalde en ondertussen aan Boudicca verklaarde waarom. Gelukkig had Owen al iets tegen hem gezegd, dus ik hoefde hem niet alles uit te leggen.
Mandor is een fantastische man. Het feit dat ik een Troef wilde hebben van Boudicca accepteerde hij zo ongeveer als vanzelfsprekend en hij is meteen aan de slag gegaan. Later is hij naar het huis in Brighton gegaan om deze goed uit te werken en heeft Boudicca me laten zien wat ze nog meer kan.
Hellride in de beste zin van het woord. Zonder dat ze vermoeid of bezweet raakt, gewoon als vanzelf sprekend. Heel ver weg en weer terug in een dag, voor mij voelde het zelfs niet langer aan dan een uur.
Ietwat nuffig liet ze me weten dat zoiets als een Troef helemaal niet nodig was, maar ze was nieuwsgierig hoe ver ik zou gaan om te bewijzen dat ik haar serieus nam. Ik zei haar maar niet dat ik zoiets al dacht. Overigens denk ik dat het in sommige gevallen best heel nuttig kan zijn om een Troef te hebben.
Dat is ook zoiets. Al jaren speel ik met het idee om meer van Troef te leren, maar op de één of andere manier komt het er steeds niet van. Ik kan er redelijk mee omgaan, vooral dankzij de hulp van Mandor, maar verder kom niet. In plaats daarvan ben ik ergens blijven steken met Conjuration en ben ik aan Sorcery zelfs nooit toegekomen.
Maar wat Boudicca kan en doet is geweldig, ik hoop dat ik haar dat genoeg heb laten merken, ik hoop ook dat ik waardig genoeg zal blijken te zijn als haar compagnon. Ik moet beslist weer eens met mijn vader praten over het omgaan met zulke compagnons.
Ik vraag me af of mijn vader een poos met Owen zou willen optrekken en hem dingen leren. Fout, dat hoef ik me niet af te vragen, ik weet zo ook wel dat hij dit meer dan prima vindt. Ik zal het met Owen moeten bespreken, ik denk toch dat zijn belangstelling uiteindelijk wel eens het meest die richting uit zou kunnen gaan.
Mandor en Essilt waren lichtelijk geërgerd dat de hernieuwde kennismaking met Boudicca maar liefst een dag geduurd had, terwijl Owen dat helemaal begreep. Af en toe verwonder ik me. Ik heb maar liefst vijf kinderen, waarvan er maar eentje is die dieren leuk vindt. De andere vier hebben er een bloedhekel aan, waarbij Essilt misschien de enige is die zich daar een beetje overheen kan zetten. Hmm, zou een eventuele zesde misschien wel weer iets met dieren hebben? Mijn hemel, waar denk ik aan!
Mandor had de Troef van Boudicca helemaal af. Ik was verwonderd over de snelheid hiervan. Hij heeft me met klem gevraagd om hierover niets tegen anderen te zeggen, hij is niet van plan om als een soort van Fiona gezien te worden.
Hij bleek het overigens wel te weten van Iestyn, de school had met hem contact gehad.
“Dus zo te horen hebben ze niets gedaan om Iestyn wat beters aan te bieden?” zei hij boos, terwijl we gearmd over het duinpad liepen in het licht van de ondergaande zon.
“Ik denk dat Iestyn individuele begeleiding nodig heeft, we hebben al onze kinderen tot nog toe thuisonderwijs gegeven. Misschien hebben we hem te weinig aandacht gegeven en te veel aan de twee oudsten,” dacht ik.
“Owen heeft nooit genoeg aandacht gehad, we waren altijd bezig met Randal,” zei hij scherp. “We hebben vier kinderen die daardoor allemaal iets te kort zijn gekomen en waarschijnlijk de tweeling nog het meest. Hoewel ik jaren bezig ben geweest met Iestyn om hem de basis van demonologie aan te leren.” Hij zuchtte en drukte toen mijn arm.
“Ik weet niet precies wat de jongen wil,” zei hij toen nadenkend. “Hij heeft talenten op allerlei gebieden, hij is nu al veel beter in magie dan jij en ik. Die school kan hem niets bieden en Iestyn hangt de beest uit. Uiteraard.”
“Als we er vanuit gaan dat hij verder wil met magie, hoe gaan we dat dan oplossen?” vroeg ik. “Ik wil eigenlijk meer aandacht aan hem besteden, ik heb het idee dat hij daar ook behoefte aan heeft, maar het lijkt erop dat hij van mij niets kan leren.”
Mandor dacht een poosje na.
“Mijn broer is een goede tovenaar. Ik kan hem ernstig toe gaan spreken en vragen of hij Iestyn een tijdje onder zijn hoede neemt. Alleen zou ik hem liever niet langdurig in de buurt van Despil hebben.”
Het was inderdaad een moeilijk geval. Despil’s gedrag is niet bepaald een voorbeeld voor wie dan ook, zeker niet voor een vijftienjarige. Op zich zou ik er geen problemen mee hebben als Iestyn een stuk ouder zou zijn geweest, maar nu?
We kwamen uiteindelijk overeen dat ik met Iestyn zou gaan praten om erachter te komen wat de jongen echt zou willen. Ik zou dan tevens met de schoolleiding gaan praten en er eventueel orde op zaken stellen. Owen kon dan beter met mij mee gaan, dit alles om te voorkomen dat Essilt en Iestyn bij elkaar zouden zijn en voor de buitenwereld in één klap slecht benaderbaar werden. Omdat Bryana het voorlopig nog naar haar zin had op school, mocht zij daar blijven. Ik zou Iestyn echt van school af gaan halen en ondertussen gaan we naar een andere oplossing zoeken.
Zelf denk ik eerder aan Gramble of mogelijk zelfs een andere Sawall. Ik ken de overige familie van Mandor niet echt goed, de familie Sawall is niet erg groot. Maar het is een echte tovenaarsfamilie en allicht is daar iemand te vinden die veel meer geschikt is om Iestyn te onderwijzen en begeleiden dan Despil.
Behalve de Troef van Boudicca heeft Mandor me nog een zestal Troeven van mezelf gegeven. Op de achterkant heeft hij een soort Yin en Yang symbool aangebracht, vanwege Huis Elysium. Het vrouwelijke en mannelijke in evenwicht, het teken van het Al, het teken van de universele harmonie en de eenheid tussen de tegengestelden. Het symbool belichaamt inderdaad precies wie wij zijn.
Op de weg terug naar huis zei Mandor dat hij weer weg moest, er was meer dat om zijn aandacht vroeg. Hij zou Essilt mee gaan nemen, ook om verder te gaan met haar opleiding in Troef. Essilt lijkt toch het moeilijkst te zijn van al onze kinderen. Geen van beiden weten we echt wat ze wil, wat we met haar aanmoeten. We kunnen alleen maar hopen dat we toch een manier vinden om ook haar een beetje op weg te helpen. Misschien toch ook eens met mijn vader te bespreken, soms heeft hij een verrassende kijk op één van onze kinderen.
Kan ik me dat wel veroorloven, ruzie te maken met de enige vriendin - nou ja, degene die het dichtst bij de benaming komt - die ik heb? Hoe ter wereld is het mogelijk dat uitgerekend zij degene was die het nodig vond om me aan te spreken over Iestyn? Wat moet ze zich verkneukeld hebben bij het idee alleen al dat zij de uitverkorene was om me alles te mogen vertellen. Wat een eer. En dan niets, maar dan ook niets willen zeggen over de zoon die zij heeft… waar slaat dat op! Waarom begin je er dan over, mens!
Goed, kort gezegd wil Iestyn volgens haar niet deugen en ligt er veel aan zijn ouders. Hier en daar een sneer naar Mandor die de daden van onze zoon eerder vermakelijk scheen te vinden dan er daadwerkelijk iets aan te doen. En mij vindt ze van hetzelfde laken een pak. Hoe komt ze erbij om ook maar iets over onze zoon te durven zeggen! Zou ze echt verwacht hebben dat ik hem zou laten vallen?! Stiekem… het mocht wat! Laat zij maar naar zichzelf kijken. Nee, aan dat gesprek heb ik geen goed gevoel over gehouden, ik snap echt niet waarom een school een hyperintelligent kind denkt in het gareel te krijgen door hem vooral vaak en veel te straffen. Hij speelt eigen rechter, wat hadden ze dan verwacht? Ik denk dat Iestyn gelijk heeft met zijn opmerking dat hier de bezem eens flink doorheen moet. Ook Julia heeft gelijk met haar opmerking, ik ben hier veel te lang niet meer geweest. Het wordt tijd om alles eens goed uit te pluizen en orde op zaken te stellen. Zijn ze nu helemaal?! Het is de bedoeling dat ze hier naar een leerling kijken en daarmee iets gaan doen in plaats van alleen maar over de regels te zeuren. Assistentschap… ja, het kan wat zijn, zo nu en dan. Maar komen ze hier niet rijkelijk laat mee?
Iestyn… ach Iestyn. Ze hebben geprobeerd om hem wat bij te brengen. Zo zit voor het eerst in zijn leven zijn haar keurig netjes en lijkt hij daardoor nog meer op Mandor dan anders. En hij was oprecht blij om me te zien. Natuurlijk heb ik zijn kant van het verhaal gehoord en de lijst van leraren bekeken die wat hem betreft eruit mogen. Wellicht mag het voor een buitenstaander zot zijn dat je dit alleen al overweegt, maar ik neem onze zoon serieus en wellicht zijn er enkele punten waarop hij echt gelijk heeft. Er zou zoiets als een leerlingvolgsysteem moeten zijn, maar is er hier wel iets soortgelijks voor leraren?
Hij wil hier inderdaad weg, zo snel mogelijk als het even kan. Hij heeft geen goed woord over voor de leerlingen, hij ergert zich aan hun interesse voor propjes schieten en de praatjes over meisjes oppikken die ze dan ‘kippen’ noemen. Hij voelt zich niet bepaald verwant aan hen. En dan zijn er de leraren. Hij is te slim voor hen, zoveel is wel duidelijk en dit alles is veel te lang aan het slepen geweest. Ja, Mandor zou inderdaad bezig zijn met een oplossing voor de gekrompen jongen, maar lijkt er niet erg veel aan te doen Twee maanden is de jongen nu al zo en dat vind ik toch een tikje lang. Hier weten ze niet wat Iestyn precies gedaan heeft om de jongen zo te betoveren, ik heb tegen hem het vermoeden uitgesproken dat hij zelf waarschijnlijk degene is die de spreuk ongedaan kan maken. Die grijns alleen al… helemaal zijn vader. Natuurlijk kan hij dat, maar dat heeft de schoolleiding nog niet bedacht. Voetstoots aangenomen dat hij inderdaad niet meer zou weten wat hij precies gedaan heeft. Dom van ze, Iestyn heeft wel de precisie van een echte Sawall. Hoezo zou hij niet meer
weten wat hij gedaan heeft?
Hij is het met me eens dat het lang genoeg geduurd heeft zo en is bereid om dit op te gaan lossen.
Ja, Iestyn zal me inderdaad niet alles vertellen en heeft het wellicht achter zijn ellebogen. Ik vind hem echter goed zoals hij is. Hij is aardig en bovenal mijn zoon.
Showing posts with label Essilt. Show all posts
Showing posts with label Essilt. Show all posts
100. Een ochtend in Brighton
Hier ben ik dan, de eerste nacht in het kusthuis te Brighton. Mijn erfenis. Nog altijd ben ik er niet achter waarom het specifiek aan mij is nagelaten. Misschien kan ik morgen Essilt vragen om alles eens goed na te zoeken, dat meisje heeft er een handje van om dergelijke zaken op te sporen.
Weer zit ik, terwijl iedereen slaapt, klaarwakker aan het schrijftafeltje in de bibliotheek te schrijven. Het schrijftafeltje dat ooit aan mijn tante Lenore toebehoorde. Ik vraag me af of ze net zo’n nachtbraakster is geweest als ik en of ze ook veel heeft geschreven en gelezen om de nachtelijke uren te doden.
Deze keer wordt de slapeloosheid echter niet veroorzaakt door de angstige dromen. Deze keer kan ik om een heel andere reden de slaap niet te pakken krijgen. Zo gek, het waren maar een paar woorden en ik ben helemaal lyrisch!. Nog vreemder is dat ik het al lange tijd wist, dat ik het al lange tijd aanvoelde. Maar het horen van die speciale woorden maakt alles ineens anders. Ik weet dat ik nu jaren kan wachten tot hij het nog een keer zegt, deze ene keer heeft hem al heel veel moeite gekost. Het maakt niet uit. Eerlijk gezegd had ik er al niet meer op gerekend dat het ooit gezegd zou worden. En daarstraks ineens… We lagen in elkaars armen, in een bed waar we nog nooit in geslapen hebben, tussen beddengoed dat toch een tikje muf ruikt vanwege het lange liggen in de kast.
“Ik hou van je. Al heel lang.”
Het was onverwacht. In het verleden heb ik er wel eens over gefantaseerd wat mijn reactie zou zijn als hij deze uitspraak zou doen, maar niets van die plannen heb ik uitgevoerd. Het enige dat ik deed was nog dichter tegen hem aanliggen en hem zachtjes over zijn borst te strelen. Niets heb ik gezegd. Het was niet nodig, het zou het moment totaal verpest hebben.
Mandor Sawall, de man van wie nooit iemand gehouden heeft en daarom ook niet wist of hij van iemand kon houden en hoe dat moest, heeft dat toch geleerd. Hij heeft het nu zelfs kunnen uitspreken.
Natuurlijk was ik die ochtend weer als laatste wakker. Hoewel ik me had voorgenomen om eerder wakker te worden dan de anderen en voor een ontbijt te zorgen, was me dat niet gelukt. De plaats naast me in bed was leeg en van beneden drongen de geuren door van versgebakken brood, eieren en spek. Ik liet me uit bed glijden en liep in mijn nachthemd naar de familiebadkamer, alwaar het bad gevuld was met schoon, warm water. De vage sporen van recent magiegebruik hingen er nog en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Inderdaad is het hebben van een goede Conjurer in huis soms wel heel gemakkelijk.
Ik liet me in het bad zakken en genoot heel even van het warme water. Niet te lang, want ik had een behoorlijke trek gekregen.
Beneden was de eettafel uitgebreid gedekt, het ontbijt was volledig verzorgd door Mandor en Owen. Ik liep naar mijn zoon toe, omhelsde hem even en bedankte hem voor het bad. Het maakte hem wat verlegen en hij mompelde iets over ‘kleine moeite, wilde het niet aan pap of jou overlaten.’
Essilt was net voor mij naar beneden gekomen en had nog steeds een humeurige trek op haar gezicht, die volledig werd genegeerd door de andere aanwezigen.
“Het ontbijt is door ons mannen speciaal voor jullie twee dames verzorgd,” grijnsde Mandor, terwijl hij een aantal worstjes op onze borden legde.
Tijdens het eten werd het humeur van Essilt aanzienlijk beter en ze stemde zelfs tamelijk opgewekt in toen Mandor haar na de koffie mee vroeg om samen wat door de duinen te wandelen.
“Ik ga de dieren verder verzorgen,” zei Owen en ging gelijk met zijn vader en zus naar buiten.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om onze andere kinderen te troeven. Bryana het eerst.
“Wat leuk mam!” fluisterde ze toen ze me zag.
Ik zag dat ze in een klaslokaal zat, vandaar blijkbaar het fluisteren, hoewel dat binnen een troefcontact niet echt nodig is.
Het ging heel goed met haar. Uiteraard, het zou me verbaasd hebben als het anders was geweest. Ze vond alleen dat het tempo nogal laag was, op het moment dat ik haar troefde, zat ze in een les ‘toverdranken maken’, iets wat ze naast haar twee studierichtingen was gaan doen. Niet omdat het haar interesse had, maar omdat haar vriendinnen dit zo geweldig vonden. En ach, Bryana vond de leraar wel leuk en vroeg zich af hoe de man iedere dag een andere bloes kon hebben, zonder dat er sprake was van magiegebruik. We hebben best lang gepraat, deze dochter en ik. Bryana zit nooit om gesprekstof verlegen, ze vertelde zo’n beetje alles wat op school was voorgevallen en over feestjes.
“Ik ga ook meedoen met wedstrijden illusiemagie,” zei ze trots, haar lichte goudbruine ogen schitterden van verwachting. “Ik hoef alleen maar uit te zoeken wat ze hier mooi vinden. Gewoon een kwestie van de jury uithoren.” Daarna aarzelde ze even, alsof ze zich afvroeg of ze het wel zou zeggen. Ze gooide het er dan toch uit. “Ik weet niet goed hoe Iestyn het vindt, hij heeft al een paar keer gevochten en er zijn wat problemen,” zei ze met een frons tussen haar fijngetekende donkere wenkbrauwen. “Ik heb hem ernaar gevraagd, maar hij wil nergens over praten.”
Ik probeerde mijn schrik en verontwaardiging te verbergen. Als Iestyn had gevochten, moest daar een heel goede reden voor zijn geweest, want hij trachtte altijd buiten vechtpartijen te blijven. En het maakte me boos dat de schoolleiding ons helemaal niets had laten weten.
Ik babbelde nog wat met Bryana en beloofde haar met Iestyn te praten.
“Dit gaat opgelost worden, maak je geen zorgen.”
Het duurde wat lang eer ik contact kreeg met onze jongste zoon. Hij zag er wat vreemd gekleed uit in een wambuis, strakke broek, laarzen en handschoenen met wijde manchetten. Zijn witblonde haar had hij van achteren bijeengebonden met een zwart fluwelen lint.
“Mam!” riep hij enthousiast uit toen hij me gewaar werd. Zijn ijsblauwe ogen straalden, zijn enthousiasme was gemeend. Het maakte dat ik me nogal schuldig voelde.
Iestyn, de zoon die zich altijd wel redt. Hij doet óf met Essilt mee óf met Randal en soms met Owen. Iestyn is, als ik het goed naga, altijd ons meest gemakkelijke kind geweest. Erg intelligent, thuis op zowat alle gebieden van magie en zelfs wat demonologie. Alle leerstof die hij kreeg aangeboden, heeft hij altijd geabsorbeerd als een spons. Nooit moeilijk, nooit lastig, af en toe slachtoffer van pesterij door andere kinderen, pesterij die altijd meteen de kop werd ingedrukt door zijn oudere broers. Zo gemakkelijk, deze zoon. En daardoor - ik durf het bijna niet te zeggen - door zowel Mandor als mij een beetje verwaarloosd.
Ik vroeg hem eerst naar de kleding. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij een groepje dat zich ‘de Musketiers’ noemde en dit was de voorgeschreven kleding. Hij liet me een staf zien met een kristallen bolletje, daarmee hielden ze schietwedstrijden.
“Ik ben de beste,” zei hij met een schouderophaal. Het klonk niet arrogant, het was gewoon zo. Het deed me ineens denken aan mezelf vroeger, aan de picknicks die door de Peak Society georganiseerd werden en waar ook veel wedstrijden aan vast zaten. Ik was de beste, won altijd en mocht daarom meestal niet meedoen. Hoe lang zou het duren eer Iestyn buiten dit groepje zou worden gesloten?
“Het zijn geen vrienden,” zei Iestyn toen ik een opmerking in die richting maakte. “Gewoon wat lui met een beetje dezelfde interesses.”
Na wat doorvragen bleek dat er inderdaad problemen waren. Gestudeerd had Iestyn nog maar nauwelijks, meestal werd hij geschorst. Hij had inderdaad wat gevochten, maar er was ook een probleempje met een leerling die dankzij onze zoon gekrompen was tot een lengte van ongeveer 6 inch en die ze niet meer goed kregen.
“Er zitten hier bullies, man,” zei hij. “Van die grote lummels die dan de zwakkeren pakken. Dat pik ik niet. Ik ga er dan tegenin en moet dan weer bij het hoofd komen, krijg dan kamerarrest en moet daar studeren. Die studies stellen ook maar weinig voor, dus dan ga ik maar naar de Musketiers.”
Het feit dat hij het opnam voor anderen, maakte me trots en ik begreep niet waarom de schoolleiding dit niet wilde zien. Dat hij ertussenuit kneep terwijl hij straf had - ik kon het me voorstellen. Ook dat deed me weer een beetje denken aan mezelf vroeger als ik arrest kreeg omdat ik me niet aan afgesproken tijden had gehouden en dat soort onzin.
“Je moet met ze praten, mam,” zei hij en keek me smekend aan. “Dit gaat echt niet zo. Misschien hebben ze wel extra een hekel aan me omdat ik jullie zoon ben…”
“Dat kan,” zei ik. “Daar kom ik dan wel achter, ik zal zeker met ze gaan praten. Weet je zeker dat je me alles verteld hebt?”
Hij keek me verbaasd aan.
“Ik wil weten of er wat meer dingen boven water gaan komen als ik een gesprek met ze aanga,” verduidelijkte ik. “Ik hoor het liever eerst van jou.”
“Je staat toch niet achter hen?” Zijn gezicht drukte een geschokte verbazing uit. “Van de jongens hier hoor ik altijd dat hun ouders het met de leiding eens zijn, maar ik dacht altijd dat jullie anders waren. Thuis krijg ik nooit straf.”
Hmm, straffen. We zijn daar altijd zeer spaarzaam mee geweest. In sommige dingen zijn we vrij streng, dat heeft te maken met bepaalde manieren, met het respect hebben voor anderen en om ze bepaalde dingen te leren. Straf? Behalve streng toespreken is er wel eens een kind naar zijn of haar kamer gestuurd als zij of hij erg brutaal was. Of als door toedoen van het kind een ander bezeerd raakte. Maar schorsen? Dat hebben we nooit gedaan. Mandor is erg mild tegen de kinderen, verwent ze schromelijk met zowel aandacht als kado’s en ik vrees dat ik niet veel anders ben…
“Jij bent mijn zoon, dus ik sta achter jou,” verzekerde ik hem.
“Dat dacht ik al,” zei hij opgelucht. “Ze zullen iets te zeggen hebben over dat klaslokaal, maar daar kon ik niet echt iets aan doen. De leraar zei dat we mochten experimenteren en de boel vloog in de brand. Er wordt nog steeds geblust en ook daarvoor heb ik straf gekregen.”
“Je hebt dus een klaslokaal vernield. Dat lijkt me een oplosbaar probleem. Luister, ik ga dit met je vader bespreken en we gaan dit oplossen. Ik kom in ieder geval met de leiding praten.”
“Fijn,” zei hij met een brede lach. “Dus ik zie je binnenkort?”
“Beloofd,” zei ik en verbrak de verbinding.
Owen stond voor me, de roskam van Boudicca in een hand.
“Het is jouw paard,” zei hij. “Ze doet erg moeilijk.”
“Ik zal zo bij haar kijken,” beloofde ik. “Eerst wil ik Randal troeven.”
Owen knikte en ging in één van de andere stoelen zitten. Ik voelde zijn blik op me rusten terwijl ik de Troef van Randal pakte.
“Is er iets mis?” vroeg hij.
Al van jongs af aan heeft deze jongen een extra zintuig gehad voor de emoties van mij of van Mandor, hoe goed we soms ook proberen deze te verbergen.
“Ik vertel het je zo,” glimlachte ik naar hem.
Niet veel later had ik contact met Randal, die wat witjes zag en op een deckstoel op een boot lag. Hij droeg een zonnebril, maar deed deze af tijdens de begroeting.
Dat hij wat witjes zag, had te maken met het duiken van enkele weken eerder. Hij had decompressieziekte opgelopen en al enkele weken doorgebracht in een decompressietent met extra zuurstof. Nu ging het wel weer, nog wat hoofdpijn en spierpijn en af en toe ondraaglijke jeuk.
Nee, Merlijn had nergens last van. Ze waren aan het duiken geweest en blijkbaar had Merlijn verwacht dat Randal zich zou aanpassen tijdens het naar boven zwemmen, wat dus niet gebeurd was.
“Daar zijn duikerpakken voor,” zei ik vol afgrijzen.
“Dat had ik ook, maar de zuurstof raakte op. En ik ben niet zo erg goed in shapeshift.”
“Je moet daar eens met Mandor over praten,” vond ik.
“Oh, Merlijn wil het me wel leren,” zei Randal luchtig.
Nadat hij me nog eens had verzekerd dat er echt niets aan de hand was, verbrak ik de verbinding en bleef even in gedachten zitten met de Troef in mijn handen. Dat de kinderen ouder werden, betekende ook dat ik ze meer moest loslaten. Dat ik het gewoon moest accepteren dat Merlijn niet de moeite had genomen om één van ons te contacteren toen Randal dat ongeluk kreeg. Maar ik had er moeite mee en ik wist ook zeker dat Mandor hier niet erg blij mee zou zijn als hij dit hoorde.
“Hoe is het met ze?” vroeg Owen belangstellend en ik vertelde. Over Randal haalde hij de schouders op en schudde zijn hoofd even. “Ik zal hem dadelijk even troeven,” zei hij beslist.
Om Bryana moest hij glimlachen, dat van Iestyn deed hem fronsen.
“Ik zal ook met hem praten,” zei hij met een zucht. “En met de schoolleiding.”
Heel even was ik geneigd om dit goed te keuren - als oudste zoon en broer had hij bijzonder de neiging om zich zowel voor zijn ouders als al zijn zusters en broers verantwoordelijk te voelen - maar sprak hem toch tegen.
“Dat je Iestyn troeft is prima, je hoeft hem echter niet te beleren. Je vader en ik gaan die problemen aanpakken. Iestyn is tenslotte onze zoon.”
“Ik zie nog wel,” zei hij met een onschuldig gezicht. “Ik zal trouwens ook met Essilt praten.”
Boudicca bekeek me met een wat geërgerde blik toen ik bij haar kwam en deed haar best me te ontwijken. In plaats daarvan ging ze bij Owen staan die haar hals streelde. Ik zuchtte eens diep, soms is het helemaal niet gemakkelijk om een goede band met je dieren te onderhouden. Ik luisterde geduldig naar de verwijtenreeks die ik van Owen te horen kreeg. Boudicca had tegen hem geklaagd dat ik haar vaak alleen liet of bij Julian en het aan haar overliet om mij te vinden. Jaren had ze doorgebracht in Schaduw om me te vinden en iedere keer weer lukte het mij om haar alleen te laten. Al die jaren van rondzwerven hadden er echter voor gezorgd dat ze heel wat geleerd had, maar ik had niet voldoende aandacht voor haar. Op deze Schaduw had ik het zelfs bestaan om een koets te mennen en haar in haar eentje te laten lopen.
“Dat heeft te maken met Essilt,” verdedigde ik mezelf tegen Owen. “Die rijdt onder geen beding paard.”
Owen grijnsde.
“Dat weet ik toch,” zei hij. “Ik vertel alleen wat Boudicca me vertelt. Ze heeft een punt, verder is ze anders dan de andere dieren. Ze heeft aanhankelijkheid nodig, ze is nog jong.”
“Ik zal een eind met haar gaan rijden,” zei ik. Niet alleen omdat Boudicca er behoefte aan had, maar ook omdat daar zelf weer eens naar verlangde.
“Doe dat,” zei Owen, gaf me de roskam en liep naar het huis.
Even later galoppeerden we over de duinen en vandaar naar beneden om over het strand te rijden. Het weer was redelijk, er hingen wat wolken aan de hemel en het was tamelijk fris. Er was verder bijna niemand op het strand, dus we konden zo hard gaan als we wilden.
Na niet zo lang rijden werd ik echter getroefd door Caine die vroeg om doorgehaald te mogen worden. Toen hij er was, steeg ik van Boudicca af en klopte haar op de hals. Op een sukkeldrafje liep ze weg om ergens verderop wat ongeïnteresseerd aan een graspol te gaan snuffelen.
“Volgens mij is dat net zo’n paard als dat van je vader,” zei Caine die haar nakeek. Daarna vestigde hij zijn donkerbruine ogen op mij.
“Ik denk dat je me veel te vertellen hebt,” zei hij.
“Klopt. Ik heb een aanwijzing waar Lorrayne verdwenen is, bovendien heb ik een voorwerp gevonden dat volgens mij van haar is.”
“Ik merkte dat er hier een sterke gate was,” zei Caine met een knik. “Die is weer weg. Toen ik de gate opmerkte wist ik dat zij het moest zijn of jij. Ik was het niet.”
Ik was verbouwereerd. Kon hij dit soort gates herkennen dan? Het was typerend voor Caine om daar geen uitleg over te geven.
“Het probleem is dat een gate ook door anderen gezien kan worden,” zei hij. “Die hebben daar een technische gate detector bij nodig, maar ze kunnen het zien.”
“Mandor zag het ook meteen,” zei ik. “Onmiddellijk toen hij in deze Schaduw kwam en zonder detector.”
Het ergerde hem, dat was overduidelijk. Het feit dat Mandor dit gewoon zag beviel hem allerminst.
“Wat ga je nu doen?” vroeg hij.
“Naar de Gouden Cirkel en uitzoeken of het mogelijk is om met dat artefact van Lorrayne het probleem van de gates op te lossen,” zei ik.
“Ik denk dat je dat inderdaad moet doen,” zei hij langzaam. “Ik moet je alleen wel vertellen dat ik het vermoeden heb dat Brand hierachter zit en die zal niet blij zijn als jij met zijn werk gaat klooien… zeker niet als jij het bent.”
“Dat weet ik. Je hebt eerder het vermoeden geuit dat het om Brand ging,” herinnerde ik me. “Ik ga me er echter toch mee bemoeien, de huidige situatie is helemaal niet gezond en wordt steeds erger. Daarmee wordt er ook een enorme druk op Elysium gelegd omdat dat in feite de enige aangrenzende Schaduw is waar nog verbinding mee is.”
“Persoonlijke redenen dus,” zei hij.
“Ook. Elysium heeft genoeg andere problemen, het zal een verlichting zijn als het handelsprobleem van Amber wordt opgelost.”
Hij knikte en zwijgend wandelden we langs de vloedlijn.
“Ik wil ook zo snel mogelijk naar Lorayne op zoek,” zei ik toen en vertelde over het beeld dat ik in haar handspiegel had gezien.
“Doe dat. Ik denk dat het noodzakelijk begint te worden,” zei hij met een zucht. “Ik moet je vertellen dat Lorrayne en ik niet op de beste termen uit elkaar zijn gegaan de laatste keer. Zij had ruzie met Pa en deze keer was ik het met hem eens. Ze had namelijk iets met een Chaosiet, met een Sawall. Met dezelfde klootzak die nu koning is.”
Het verklaarde veel voor me. Het feit dat Gramble bijzonder veel van haar wist, me op haar spoor had gezet en mogelijk ook het feit dat hij me van het begin af echt mocht.
“Dat kind kreeg ze alleen met een ander,” zei Caine.
Dat kind was Judith. Maar hoe zit het met Donnal? Kan het zijn dat Donnal niet het kind van Herbert is, maar mogelijk van Gramble? Er is een andere gedachte die zich aan me op begint te dringen, in hoeverre heeft dit alles te maken met Mandor’s moeder? Ik weet dat dit ver gedacht is, toch acht ik het niet onmogelijk dat er ergens een parallel is. Er is niets bekend over zijn moeder, de enige die meer weet is Gramble zelf die daar niets over kwijt wil. Ik weet dat Mandor vlak na zijn geboorte, misschien zowat tijdens zijn geboorte, al is weggerukt van zijn moeder. Letterlijk weggerukt ja, met zijn navel is het naderhand nooit meer goed gekomen en dat wil wat zeggen.
“Ik was behoorlijk boos toen jij ook aan kwam zetten met een Sawall,” ging Caine verder. “Ik snapte niet waarom, nu nog niet. Er zijn vrouwelijke Sawalls, maar ik voel me niet tot hen aangetrokken.”
“Misschien is die aantrekkingskracht er alleen tussen vrouwelijke Amberieten en mannelijke Sawalls,” zei ik grijnzend.
Caine mompelde iets dat ik niet verstond. Daarna vertelde hij dat zijn hulp was ingeroepen door Ronardo, die hier ook op deze Schaduw was. Ronardo’s vader was opgeblazen door de groepering van de Heilige Vlam, een groepering die ooit tot Brand toebehoorde. Nu zouden ze die groepering op gaan rollen. Ik gaf hem de Troef van het kasteeltje in de bergen, dat ik eerder op een leider van die lui had gevonden en hij bekeek deze verbaasd.
“Ronardo heeft twee Troeven van die groepering,” zei hij toen. “Eén Troef heeft de afbeelding van een fort in de bergen. Deze Troef heeft precies dezelfde achtergrond, maar het gebouw is dus anders.”
“Neem de Troef mee,” zei ik. “Ik heb zelf wat andere dingen te doen dan achter allerlei organisaties aan te rennen.”
“Je gaat Lorrayne zoeken op korte termijn,” zei hij terwijl hij de Troef in een binnenzak stak van zijn zwarte pak. “Heel goed. Ik weet niet hoe ze tegen jou gaat doen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ze nogal vreemd was, zowel als kind als toen ze volwassen was. Vreemde reacties, soms erop gebaseerd om op die manier een gebeurtenis te beïnvloeden, denk ik. Oberon vond het fascinerend. Hij vond het ook fascinerend welke vriendjes zij had, hoewel hij een zelfde fascinatie had voor mijn vriendinnen. Mijn zus en ik hebben altijd getracht dat zoveel mogelijk voor hem verborgen te houden.”
“Zo zijn er meer,” wist ik. “Hoe kwam Lorrayne bij de Sawalls terecht?”
“Ik heb echt geen idee,” verzuchtte hij. “Ze vertelde me veel dingen niet en andere dingen begreep ik niet van haar. Ze probeerde wel eens wat uit te leggen, zo had ze een heel interessante theorie over het ontstaan van Schaduw. Ze zei dat als er een gebeurtenis op een Schaduw plaatsvond, er dan een andere Schaduw ontstond waar die gebeurtenis niet had plaats gevonden.”
“Er zit wel wat in,” zei ik nadenkend. “Maar ik heb wel eens Schaduwen gebouwd op een andere manier.”
“Ik denk ook dat er meer mogelijkheden zijn,” beaamde hij, “al denk ik dat ze ook gelijk had. Lorrayne had in ieder geval het talent om de volgorde van gebeurtenissen te veranderen. Dat is erg Tir-na Nog’th, daar heb je ook van die sleutelmomenten, kun je bepaalde mensen tegenkomen die je anders niet tegen komt.”
“Ik heb dat bij het Oerpatroon gehad,” vertelde ik. “En later nog eens toen ik uit Tir-na Nog’th kwam, dat was dan in een andere tijd.”
“Vreemd,” vond Caine. “Ik heb wel een bepaalde band met dat ene Patroon en daar zie ik wel eens dingen. Iedereen heeft dat in Tir-na Nog’th wel eens ervaren, maar dat van jou is vreemd.”
Ik weet niet of het vreemd is. Het zit er van meer kanten in. Niet alleen via Lorrayne, maar ook via mijn vader die soortgelijke ervaringen heeft. Misschien is dat bij hem veroorzaakt door de band met Arden, maar toch…
Ineens begin ik te begrijpen waar Gramble’s interesse voor onze kinderen door veroorzaakt wordt. Mandor heeft er ook iets mee. Op een andere manier, maar ooit heeft hij een spiegelzaal gevonden die niemand zou kunnen vinden. Meerdere keren zelfs. En nu weet ik dat hij ook iets heeft met gates.
“Die ene zoon van jullie moet je in de gaten houden,” waarschuwde Caine opeens. “Als hij die spiegel in handen krijgt… hij zou echt kunnen verdwijnen.”
“Randal heeft daar wel iets mee,” glimlachte ik. “We zullen oppassen.”
We liepen zwijgend verder, de lucht was inmiddels aardig aan het betrekken. Waarschijnlijk zou het later op de dag gaan regenen. Hier en daar kwamen we een enkele visser tegen, die ons nieuwsgierig bekeek en ons ietwat vragend begroette.
“Er is niemand die iets van Lorrayne weet binnen de familie,” zei ik. “Zelfs Flora niet en dat wil wat zeggen. De naam is vaag bekend, Llewella zei dat ze het lievelingetje van Oberon was…” Caine stootte een korte, holle lach uit en schudde zijn hoofd. “… Daar houdt alle kennis mee op.”
“Verbazend. Het is erg lang geleden, maar zeker Corwin en Caine moeten haar kennen, misschien de roodharigen ook nog wel.”
“Eric kent haar niet. Hij stuitte pas op haar toen hij jouw afkomst na begon te zoeken,” vertelde ik. “Van hem heb ik toen gehoord dat jij en zij volle broer en zus zijn, later bevestigd door jouw moeder.”
“Hmm. Ik heb inderdaad gemerkt dat geen van de ouderen het over haar heeft, terwijl Osric en Finndo wel bij iedereen bekend zijn,” zei Caine nadenkend. “Nu je dit zegt weet ik eigenlijk wel zeker dat Lorrayne zelf iets heeft gedaan waardoor ze uit de hoofden van de Amberieten is verdwenen. Waarom weet ik niet precies, misschien uit veiligheidsoverwegingen. Zoals ik al zei, we spraken niet echt meer met elkaar, dus ik kan je niet vertellen wat haar bewoog.”
“Jij kent haar nog,” zei ik.
“Ik ben haar volle broer. Dat zou de reden kunnen zijn.”
Hoe het ook gebeurd mocht zijn, het is een knap stukje werk geweest. Amberieten die normaal hun geheugen weer terug krijgen door Patroon te lopen, zijn behoorlijk gewist wat Lorrayne betreft. Maar het kan, vooral in aanmerking genomen dat Lorrayne krachten heeft die wel gerelateerd zijn aan Patroon, maar niet hetzelfde te zijn. Misschien dat het op die manier gebeurd is.
“Ik moet nu gaan,” zei Caine en stond stil. Hij keek even om zich heen, op dit stuk waren er geen mensen te zien. Boudicca liep langs de duinrand, geduldig wachtend tot ik weer tijd voor haar zou hebben. Caine pakte een troef van Ronardo, concentreerde zich en was even later weg
Ik riep Boudicca die ogenblikkelijk aan kwam draven en sprong op haar rug.
Weer zit ik, terwijl iedereen slaapt, klaarwakker aan het schrijftafeltje in de bibliotheek te schrijven. Het schrijftafeltje dat ooit aan mijn tante Lenore toebehoorde. Ik vraag me af of ze net zo’n nachtbraakster is geweest als ik en of ze ook veel heeft geschreven en gelezen om de nachtelijke uren te doden.
Deze keer wordt de slapeloosheid echter niet veroorzaakt door de angstige dromen. Deze keer kan ik om een heel andere reden de slaap niet te pakken krijgen. Zo gek, het waren maar een paar woorden en ik ben helemaal lyrisch!. Nog vreemder is dat ik het al lange tijd wist, dat ik het al lange tijd aanvoelde. Maar het horen van die speciale woorden maakt alles ineens anders. Ik weet dat ik nu jaren kan wachten tot hij het nog een keer zegt, deze ene keer heeft hem al heel veel moeite gekost. Het maakt niet uit. Eerlijk gezegd had ik er al niet meer op gerekend dat het ooit gezegd zou worden. En daarstraks ineens… We lagen in elkaars armen, in een bed waar we nog nooit in geslapen hebben, tussen beddengoed dat toch een tikje muf ruikt vanwege het lange liggen in de kast.
“Ik hou van je. Al heel lang.”
Het was onverwacht. In het verleden heb ik er wel eens over gefantaseerd wat mijn reactie zou zijn als hij deze uitspraak zou doen, maar niets van die plannen heb ik uitgevoerd. Het enige dat ik deed was nog dichter tegen hem aanliggen en hem zachtjes over zijn borst te strelen. Niets heb ik gezegd. Het was niet nodig, het zou het moment totaal verpest hebben.
Mandor Sawall, de man van wie nooit iemand gehouden heeft en daarom ook niet wist of hij van iemand kon houden en hoe dat moest, heeft dat toch geleerd. Hij heeft het nu zelfs kunnen uitspreken.
Natuurlijk was ik die ochtend weer als laatste wakker. Hoewel ik me had voorgenomen om eerder wakker te worden dan de anderen en voor een ontbijt te zorgen, was me dat niet gelukt. De plaats naast me in bed was leeg en van beneden drongen de geuren door van versgebakken brood, eieren en spek. Ik liet me uit bed glijden en liep in mijn nachthemd naar de familiebadkamer, alwaar het bad gevuld was met schoon, warm water. De vage sporen van recent magiegebruik hingen er nog en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Inderdaad is het hebben van een goede Conjurer in huis soms wel heel gemakkelijk.
Ik liet me in het bad zakken en genoot heel even van het warme water. Niet te lang, want ik had een behoorlijke trek gekregen.
Beneden was de eettafel uitgebreid gedekt, het ontbijt was volledig verzorgd door Mandor en Owen. Ik liep naar mijn zoon toe, omhelsde hem even en bedankte hem voor het bad. Het maakte hem wat verlegen en hij mompelde iets over ‘kleine moeite, wilde het niet aan pap of jou overlaten.’
Essilt was net voor mij naar beneden gekomen en had nog steeds een humeurige trek op haar gezicht, die volledig werd genegeerd door de andere aanwezigen.
“Het ontbijt is door ons mannen speciaal voor jullie twee dames verzorgd,” grijnsde Mandor, terwijl hij een aantal worstjes op onze borden legde.
Tijdens het eten werd het humeur van Essilt aanzienlijk beter en ze stemde zelfs tamelijk opgewekt in toen Mandor haar na de koffie mee vroeg om samen wat door de duinen te wandelen.
“Ik ga de dieren verder verzorgen,” zei Owen en ging gelijk met zijn vader en zus naar buiten.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om onze andere kinderen te troeven. Bryana het eerst.
“Wat leuk mam!” fluisterde ze toen ze me zag.
Ik zag dat ze in een klaslokaal zat, vandaar blijkbaar het fluisteren, hoewel dat binnen een troefcontact niet echt nodig is.
Het ging heel goed met haar. Uiteraard, het zou me verbaasd hebben als het anders was geweest. Ze vond alleen dat het tempo nogal laag was, op het moment dat ik haar troefde, zat ze in een les ‘toverdranken maken’, iets wat ze naast haar twee studierichtingen was gaan doen. Niet omdat het haar interesse had, maar omdat haar vriendinnen dit zo geweldig vonden. En ach, Bryana vond de leraar wel leuk en vroeg zich af hoe de man iedere dag een andere bloes kon hebben, zonder dat er sprake was van magiegebruik. We hebben best lang gepraat, deze dochter en ik. Bryana zit nooit om gesprekstof verlegen, ze vertelde zo’n beetje alles wat op school was voorgevallen en over feestjes.
“Ik ga ook meedoen met wedstrijden illusiemagie,” zei ze trots, haar lichte goudbruine ogen schitterden van verwachting. “Ik hoef alleen maar uit te zoeken wat ze hier mooi vinden. Gewoon een kwestie van de jury uithoren.” Daarna aarzelde ze even, alsof ze zich afvroeg of ze het wel zou zeggen. Ze gooide het er dan toch uit. “Ik weet niet goed hoe Iestyn het vindt, hij heeft al een paar keer gevochten en er zijn wat problemen,” zei ze met een frons tussen haar fijngetekende donkere wenkbrauwen. “Ik heb hem ernaar gevraagd, maar hij wil nergens over praten.”
Ik probeerde mijn schrik en verontwaardiging te verbergen. Als Iestyn had gevochten, moest daar een heel goede reden voor zijn geweest, want hij trachtte altijd buiten vechtpartijen te blijven. En het maakte me boos dat de schoolleiding ons helemaal niets had laten weten.
Ik babbelde nog wat met Bryana en beloofde haar met Iestyn te praten.
“Dit gaat opgelost worden, maak je geen zorgen.”
Het duurde wat lang eer ik contact kreeg met onze jongste zoon. Hij zag er wat vreemd gekleed uit in een wambuis, strakke broek, laarzen en handschoenen met wijde manchetten. Zijn witblonde haar had hij van achteren bijeengebonden met een zwart fluwelen lint.
“Mam!” riep hij enthousiast uit toen hij me gewaar werd. Zijn ijsblauwe ogen straalden, zijn enthousiasme was gemeend. Het maakte dat ik me nogal schuldig voelde.
Iestyn, de zoon die zich altijd wel redt. Hij doet óf met Essilt mee óf met Randal en soms met Owen. Iestyn is, als ik het goed naga, altijd ons meest gemakkelijke kind geweest. Erg intelligent, thuis op zowat alle gebieden van magie en zelfs wat demonologie. Alle leerstof die hij kreeg aangeboden, heeft hij altijd geabsorbeerd als een spons. Nooit moeilijk, nooit lastig, af en toe slachtoffer van pesterij door andere kinderen, pesterij die altijd meteen de kop werd ingedrukt door zijn oudere broers. Zo gemakkelijk, deze zoon. En daardoor - ik durf het bijna niet te zeggen - door zowel Mandor als mij een beetje verwaarloosd.
Ik vroeg hem eerst naar de kleding. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij een groepje dat zich ‘de Musketiers’ noemde en dit was de voorgeschreven kleding. Hij liet me een staf zien met een kristallen bolletje, daarmee hielden ze schietwedstrijden.
“Ik ben de beste,” zei hij met een schouderophaal. Het klonk niet arrogant, het was gewoon zo. Het deed me ineens denken aan mezelf vroeger, aan de picknicks die door de Peak Society georganiseerd werden en waar ook veel wedstrijden aan vast zaten. Ik was de beste, won altijd en mocht daarom meestal niet meedoen. Hoe lang zou het duren eer Iestyn buiten dit groepje zou worden gesloten?
“Het zijn geen vrienden,” zei Iestyn toen ik een opmerking in die richting maakte. “Gewoon wat lui met een beetje dezelfde interesses.”
Na wat doorvragen bleek dat er inderdaad problemen waren. Gestudeerd had Iestyn nog maar nauwelijks, meestal werd hij geschorst. Hij had inderdaad wat gevochten, maar er was ook een probleempje met een leerling die dankzij onze zoon gekrompen was tot een lengte van ongeveer 6 inch en die ze niet meer goed kregen.
“Er zitten hier bullies, man,” zei hij. “Van die grote lummels die dan de zwakkeren pakken. Dat pik ik niet. Ik ga er dan tegenin en moet dan weer bij het hoofd komen, krijg dan kamerarrest en moet daar studeren. Die studies stellen ook maar weinig voor, dus dan ga ik maar naar de Musketiers.”
Het feit dat hij het opnam voor anderen, maakte me trots en ik begreep niet waarom de schoolleiding dit niet wilde zien. Dat hij ertussenuit kneep terwijl hij straf had - ik kon het me voorstellen. Ook dat deed me weer een beetje denken aan mezelf vroeger als ik arrest kreeg omdat ik me niet aan afgesproken tijden had gehouden en dat soort onzin.
“Je moet met ze praten, mam,” zei hij en keek me smekend aan. “Dit gaat echt niet zo. Misschien hebben ze wel extra een hekel aan me omdat ik jullie zoon ben…”
“Dat kan,” zei ik. “Daar kom ik dan wel achter, ik zal zeker met ze gaan praten. Weet je zeker dat je me alles verteld hebt?”
Hij keek me verbaasd aan.
“Ik wil weten of er wat meer dingen boven water gaan komen als ik een gesprek met ze aanga,” verduidelijkte ik. “Ik hoor het liever eerst van jou.”
“Je staat toch niet achter hen?” Zijn gezicht drukte een geschokte verbazing uit. “Van de jongens hier hoor ik altijd dat hun ouders het met de leiding eens zijn, maar ik dacht altijd dat jullie anders waren. Thuis krijg ik nooit straf.”
Hmm, straffen. We zijn daar altijd zeer spaarzaam mee geweest. In sommige dingen zijn we vrij streng, dat heeft te maken met bepaalde manieren, met het respect hebben voor anderen en om ze bepaalde dingen te leren. Straf? Behalve streng toespreken is er wel eens een kind naar zijn of haar kamer gestuurd als zij of hij erg brutaal was. Of als door toedoen van het kind een ander bezeerd raakte. Maar schorsen? Dat hebben we nooit gedaan. Mandor is erg mild tegen de kinderen, verwent ze schromelijk met zowel aandacht als kado’s en ik vrees dat ik niet veel anders ben…
“Jij bent mijn zoon, dus ik sta achter jou,” verzekerde ik hem.
“Dat dacht ik al,” zei hij opgelucht. “Ze zullen iets te zeggen hebben over dat klaslokaal, maar daar kon ik niet echt iets aan doen. De leraar zei dat we mochten experimenteren en de boel vloog in de brand. Er wordt nog steeds geblust en ook daarvoor heb ik straf gekregen.”
“Je hebt dus een klaslokaal vernield. Dat lijkt me een oplosbaar probleem. Luister, ik ga dit met je vader bespreken en we gaan dit oplossen. Ik kom in ieder geval met de leiding praten.”
“Fijn,” zei hij met een brede lach. “Dus ik zie je binnenkort?”
“Beloofd,” zei ik en verbrak de verbinding.
Owen stond voor me, de roskam van Boudicca in een hand.
“Het is jouw paard,” zei hij. “Ze doet erg moeilijk.”
“Ik zal zo bij haar kijken,” beloofde ik. “Eerst wil ik Randal troeven.”
Owen knikte en ging in één van de andere stoelen zitten. Ik voelde zijn blik op me rusten terwijl ik de Troef van Randal pakte.
“Is er iets mis?” vroeg hij.
Al van jongs af aan heeft deze jongen een extra zintuig gehad voor de emoties van mij of van Mandor, hoe goed we soms ook proberen deze te verbergen.
“Ik vertel het je zo,” glimlachte ik naar hem.
Niet veel later had ik contact met Randal, die wat witjes zag en op een deckstoel op een boot lag. Hij droeg een zonnebril, maar deed deze af tijdens de begroeting.
Dat hij wat witjes zag, had te maken met het duiken van enkele weken eerder. Hij had decompressieziekte opgelopen en al enkele weken doorgebracht in een decompressietent met extra zuurstof. Nu ging het wel weer, nog wat hoofdpijn en spierpijn en af en toe ondraaglijke jeuk.
Nee, Merlijn had nergens last van. Ze waren aan het duiken geweest en blijkbaar had Merlijn verwacht dat Randal zich zou aanpassen tijdens het naar boven zwemmen, wat dus niet gebeurd was.
“Daar zijn duikerpakken voor,” zei ik vol afgrijzen.
“Dat had ik ook, maar de zuurstof raakte op. En ik ben niet zo erg goed in shapeshift.”
“Je moet daar eens met Mandor over praten,” vond ik.
“Oh, Merlijn wil het me wel leren,” zei Randal luchtig.
Nadat hij me nog eens had verzekerd dat er echt niets aan de hand was, verbrak ik de verbinding en bleef even in gedachten zitten met de Troef in mijn handen. Dat de kinderen ouder werden, betekende ook dat ik ze meer moest loslaten. Dat ik het gewoon moest accepteren dat Merlijn niet de moeite had genomen om één van ons te contacteren toen Randal dat ongeluk kreeg. Maar ik had er moeite mee en ik wist ook zeker dat Mandor hier niet erg blij mee zou zijn als hij dit hoorde.
“Hoe is het met ze?” vroeg Owen belangstellend en ik vertelde. Over Randal haalde hij de schouders op en schudde zijn hoofd even. “Ik zal hem dadelijk even troeven,” zei hij beslist.
Om Bryana moest hij glimlachen, dat van Iestyn deed hem fronsen.
“Ik zal ook met hem praten,” zei hij met een zucht. “En met de schoolleiding.”
Heel even was ik geneigd om dit goed te keuren - als oudste zoon en broer had hij bijzonder de neiging om zich zowel voor zijn ouders als al zijn zusters en broers verantwoordelijk te voelen - maar sprak hem toch tegen.
“Dat je Iestyn troeft is prima, je hoeft hem echter niet te beleren. Je vader en ik gaan die problemen aanpakken. Iestyn is tenslotte onze zoon.”
“Ik zie nog wel,” zei hij met een onschuldig gezicht. “Ik zal trouwens ook met Essilt praten.”
Boudicca bekeek me met een wat geërgerde blik toen ik bij haar kwam en deed haar best me te ontwijken. In plaats daarvan ging ze bij Owen staan die haar hals streelde. Ik zuchtte eens diep, soms is het helemaal niet gemakkelijk om een goede band met je dieren te onderhouden. Ik luisterde geduldig naar de verwijtenreeks die ik van Owen te horen kreeg. Boudicca had tegen hem geklaagd dat ik haar vaak alleen liet of bij Julian en het aan haar overliet om mij te vinden. Jaren had ze doorgebracht in Schaduw om me te vinden en iedere keer weer lukte het mij om haar alleen te laten. Al die jaren van rondzwerven hadden er echter voor gezorgd dat ze heel wat geleerd had, maar ik had niet voldoende aandacht voor haar. Op deze Schaduw had ik het zelfs bestaan om een koets te mennen en haar in haar eentje te laten lopen.
“Dat heeft te maken met Essilt,” verdedigde ik mezelf tegen Owen. “Die rijdt onder geen beding paard.”
Owen grijnsde.
“Dat weet ik toch,” zei hij. “Ik vertel alleen wat Boudicca me vertelt. Ze heeft een punt, verder is ze anders dan de andere dieren. Ze heeft aanhankelijkheid nodig, ze is nog jong.”
“Ik zal een eind met haar gaan rijden,” zei ik. Niet alleen omdat Boudicca er behoefte aan had, maar ook omdat daar zelf weer eens naar verlangde.
“Doe dat,” zei Owen, gaf me de roskam en liep naar het huis.
Even later galoppeerden we over de duinen en vandaar naar beneden om over het strand te rijden. Het weer was redelijk, er hingen wat wolken aan de hemel en het was tamelijk fris. Er was verder bijna niemand op het strand, dus we konden zo hard gaan als we wilden.
Na niet zo lang rijden werd ik echter getroefd door Caine die vroeg om doorgehaald te mogen worden. Toen hij er was, steeg ik van Boudicca af en klopte haar op de hals. Op een sukkeldrafje liep ze weg om ergens verderop wat ongeïnteresseerd aan een graspol te gaan snuffelen.
“Volgens mij is dat net zo’n paard als dat van je vader,” zei Caine die haar nakeek. Daarna vestigde hij zijn donkerbruine ogen op mij.
“Ik denk dat je me veel te vertellen hebt,” zei hij.
“Klopt. Ik heb een aanwijzing waar Lorrayne verdwenen is, bovendien heb ik een voorwerp gevonden dat volgens mij van haar is.”
“Ik merkte dat er hier een sterke gate was,” zei Caine met een knik. “Die is weer weg. Toen ik de gate opmerkte wist ik dat zij het moest zijn of jij. Ik was het niet.”
Ik was verbouwereerd. Kon hij dit soort gates herkennen dan? Het was typerend voor Caine om daar geen uitleg over te geven.
“Het probleem is dat een gate ook door anderen gezien kan worden,” zei hij. “Die hebben daar een technische gate detector bij nodig, maar ze kunnen het zien.”
“Mandor zag het ook meteen,” zei ik. “Onmiddellijk toen hij in deze Schaduw kwam en zonder detector.”
Het ergerde hem, dat was overduidelijk. Het feit dat Mandor dit gewoon zag beviel hem allerminst.
“Wat ga je nu doen?” vroeg hij.
“Naar de Gouden Cirkel en uitzoeken of het mogelijk is om met dat artefact van Lorrayne het probleem van de gates op te lossen,” zei ik.
“Ik denk dat je dat inderdaad moet doen,” zei hij langzaam. “Ik moet je alleen wel vertellen dat ik het vermoeden heb dat Brand hierachter zit en die zal niet blij zijn als jij met zijn werk gaat klooien… zeker niet als jij het bent.”
“Dat weet ik. Je hebt eerder het vermoeden geuit dat het om Brand ging,” herinnerde ik me. “Ik ga me er echter toch mee bemoeien, de huidige situatie is helemaal niet gezond en wordt steeds erger. Daarmee wordt er ook een enorme druk op Elysium gelegd omdat dat in feite de enige aangrenzende Schaduw is waar nog verbinding mee is.”
“Persoonlijke redenen dus,” zei hij.
“Ook. Elysium heeft genoeg andere problemen, het zal een verlichting zijn als het handelsprobleem van Amber wordt opgelost.”
Hij knikte en zwijgend wandelden we langs de vloedlijn.
“Ik wil ook zo snel mogelijk naar Lorayne op zoek,” zei ik toen en vertelde over het beeld dat ik in haar handspiegel had gezien.
“Doe dat. Ik denk dat het noodzakelijk begint te worden,” zei hij met een zucht. “Ik moet je vertellen dat Lorrayne en ik niet op de beste termen uit elkaar zijn gegaan de laatste keer. Zij had ruzie met Pa en deze keer was ik het met hem eens. Ze had namelijk iets met een Chaosiet, met een Sawall. Met dezelfde klootzak die nu koning is.”
Het verklaarde veel voor me. Het feit dat Gramble bijzonder veel van haar wist, me op haar spoor had gezet en mogelijk ook het feit dat hij me van het begin af echt mocht.
“Dat kind kreeg ze alleen met een ander,” zei Caine.
Dat kind was Judith. Maar hoe zit het met Donnal? Kan het zijn dat Donnal niet het kind van Herbert is, maar mogelijk van Gramble? Er is een andere gedachte die zich aan me op begint te dringen, in hoeverre heeft dit alles te maken met Mandor’s moeder? Ik weet dat dit ver gedacht is, toch acht ik het niet onmogelijk dat er ergens een parallel is. Er is niets bekend over zijn moeder, de enige die meer weet is Gramble zelf die daar niets over kwijt wil. Ik weet dat Mandor vlak na zijn geboorte, misschien zowat tijdens zijn geboorte, al is weggerukt van zijn moeder. Letterlijk weggerukt ja, met zijn navel is het naderhand nooit meer goed gekomen en dat wil wat zeggen.
“Ik was behoorlijk boos toen jij ook aan kwam zetten met een Sawall,” ging Caine verder. “Ik snapte niet waarom, nu nog niet. Er zijn vrouwelijke Sawalls, maar ik voel me niet tot hen aangetrokken.”
“Misschien is die aantrekkingskracht er alleen tussen vrouwelijke Amberieten en mannelijke Sawalls,” zei ik grijnzend.
Caine mompelde iets dat ik niet verstond. Daarna vertelde hij dat zijn hulp was ingeroepen door Ronardo, die hier ook op deze Schaduw was. Ronardo’s vader was opgeblazen door de groepering van de Heilige Vlam, een groepering die ooit tot Brand toebehoorde. Nu zouden ze die groepering op gaan rollen. Ik gaf hem de Troef van het kasteeltje in de bergen, dat ik eerder op een leider van die lui had gevonden en hij bekeek deze verbaasd.
“Ronardo heeft twee Troeven van die groepering,” zei hij toen. “Eén Troef heeft de afbeelding van een fort in de bergen. Deze Troef heeft precies dezelfde achtergrond, maar het gebouw is dus anders.”
“Neem de Troef mee,” zei ik. “Ik heb zelf wat andere dingen te doen dan achter allerlei organisaties aan te rennen.”
“Je gaat Lorrayne zoeken op korte termijn,” zei hij terwijl hij de Troef in een binnenzak stak van zijn zwarte pak. “Heel goed. Ik weet niet hoe ze tegen jou gaat doen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ze nogal vreemd was, zowel als kind als toen ze volwassen was. Vreemde reacties, soms erop gebaseerd om op die manier een gebeurtenis te beïnvloeden, denk ik. Oberon vond het fascinerend. Hij vond het ook fascinerend welke vriendjes zij had, hoewel hij een zelfde fascinatie had voor mijn vriendinnen. Mijn zus en ik hebben altijd getracht dat zoveel mogelijk voor hem verborgen te houden.”
“Zo zijn er meer,” wist ik. “Hoe kwam Lorrayne bij de Sawalls terecht?”
“Ik heb echt geen idee,” verzuchtte hij. “Ze vertelde me veel dingen niet en andere dingen begreep ik niet van haar. Ze probeerde wel eens wat uit te leggen, zo had ze een heel interessante theorie over het ontstaan van Schaduw. Ze zei dat als er een gebeurtenis op een Schaduw plaatsvond, er dan een andere Schaduw ontstond waar die gebeurtenis niet had plaats gevonden.”
“Er zit wel wat in,” zei ik nadenkend. “Maar ik heb wel eens Schaduwen gebouwd op een andere manier.”
“Ik denk ook dat er meer mogelijkheden zijn,” beaamde hij, “al denk ik dat ze ook gelijk had. Lorrayne had in ieder geval het talent om de volgorde van gebeurtenissen te veranderen. Dat is erg Tir-na Nog’th, daar heb je ook van die sleutelmomenten, kun je bepaalde mensen tegenkomen die je anders niet tegen komt.”
“Ik heb dat bij het Oerpatroon gehad,” vertelde ik. “En later nog eens toen ik uit Tir-na Nog’th kwam, dat was dan in een andere tijd.”
“Vreemd,” vond Caine. “Ik heb wel een bepaalde band met dat ene Patroon en daar zie ik wel eens dingen. Iedereen heeft dat in Tir-na Nog’th wel eens ervaren, maar dat van jou is vreemd.”
Ik weet niet of het vreemd is. Het zit er van meer kanten in. Niet alleen via Lorrayne, maar ook via mijn vader die soortgelijke ervaringen heeft. Misschien is dat bij hem veroorzaakt door de band met Arden, maar toch…
Ineens begin ik te begrijpen waar Gramble’s interesse voor onze kinderen door veroorzaakt wordt. Mandor heeft er ook iets mee. Op een andere manier, maar ooit heeft hij een spiegelzaal gevonden die niemand zou kunnen vinden. Meerdere keren zelfs. En nu weet ik dat hij ook iets heeft met gates.
“Die ene zoon van jullie moet je in de gaten houden,” waarschuwde Caine opeens. “Als hij die spiegel in handen krijgt… hij zou echt kunnen verdwijnen.”
“Randal heeft daar wel iets mee,” glimlachte ik. “We zullen oppassen.”
We liepen zwijgend verder, de lucht was inmiddels aardig aan het betrekken. Waarschijnlijk zou het later op de dag gaan regenen. Hier en daar kwamen we een enkele visser tegen, die ons nieuwsgierig bekeek en ons ietwat vragend begroette.
“Er is niemand die iets van Lorrayne weet binnen de familie,” zei ik. “Zelfs Flora niet en dat wil wat zeggen. De naam is vaag bekend, Llewella zei dat ze het lievelingetje van Oberon was…” Caine stootte een korte, holle lach uit en schudde zijn hoofd. “… Daar houdt alle kennis mee op.”
“Verbazend. Het is erg lang geleden, maar zeker Corwin en Caine moeten haar kennen, misschien de roodharigen ook nog wel.”
“Eric kent haar niet. Hij stuitte pas op haar toen hij jouw afkomst na begon te zoeken,” vertelde ik. “Van hem heb ik toen gehoord dat jij en zij volle broer en zus zijn, later bevestigd door jouw moeder.”
“Hmm. Ik heb inderdaad gemerkt dat geen van de ouderen het over haar heeft, terwijl Osric en Finndo wel bij iedereen bekend zijn,” zei Caine nadenkend. “Nu je dit zegt weet ik eigenlijk wel zeker dat Lorrayne zelf iets heeft gedaan waardoor ze uit de hoofden van de Amberieten is verdwenen. Waarom weet ik niet precies, misschien uit veiligheidsoverwegingen. Zoals ik al zei, we spraken niet echt meer met elkaar, dus ik kan je niet vertellen wat haar bewoog.”
“Jij kent haar nog,” zei ik.
“Ik ben haar volle broer. Dat zou de reden kunnen zijn.”
Hoe het ook gebeurd mocht zijn, het is een knap stukje werk geweest. Amberieten die normaal hun geheugen weer terug krijgen door Patroon te lopen, zijn behoorlijk gewist wat Lorrayne betreft. Maar het kan, vooral in aanmerking genomen dat Lorrayne krachten heeft die wel gerelateerd zijn aan Patroon, maar niet hetzelfde te zijn. Misschien dat het op die manier gebeurd is.
“Ik moet nu gaan,” zei Caine en stond stil. Hij keek even om zich heen, op dit stuk waren er geen mensen te zien. Boudicca liep langs de duinrand, geduldig wachtend tot ik weer tijd voor haar zou hebben. Caine pakte een troef van Ronardo, concentreerde zich en was even later weg
Ik riep Boudicca die ogenblikkelijk aan kwam draven en sprong op haar rug.
99. De Spiegel
Voor de zekerheid deden we toch maar een familietest. Uiterst voorzichtig schraapte Essilt wat bot weg en nam wat haar en deed dit in een tweetal buisjes.
“Eentje wordt vergeleken met mij,” grijnsde ze. “Voor het geval dat er iemand uit de familie van pappa afkomstig is.”
“In de verte zijn Mandor en ik aan elkaar verwant,” zei ik. “Dus dan zou het om iemand moeten gaan die dicht bij zijn familielijn zit.”
Ze knikte en bestudeerde de flesjes aandachtig waarin de vloeistof van kleur veranderde.
“Niet verwant,” zei ze. “Zelfs niet in de verte.”
Samen deden we het deksel weer op de kist. Een keer aan de sleutel draaien liet de kist in de grond zakken, totdat alleen de naad en de tekstplaat weer zichtbaar waren. Ik bedekte het altaar weer met een laken en zette de kadelaars erop, nadat ik de sleutel naast de spiegel in een zak van mijn jurk had laten glijden.
Weer boven lieten we de doorgang verdwijnen en zetten de zware plantenbak weer op zijn plaats. Vervolgens namen we nog een glas wijn in de zitkamer en bekeek ik de zwart uitgeslagen spiegel die behoorlijk zwaar en massief aanvoelde. Essilt ging even weg om terug te komen met een zachte doek en een potje zilverpoets dat ze had gevonden in de kelder. Deze dochter is zo verschrikkelijk praktisch! En slim ook, want tijdens het poetsen werd al snel duidelijk dat er een sierlijk lijnenspel in het zilver van de spiegel verwerkt was. Krullerige windingen, die wat weg hadden van Patroon, maar dat niet was. Ik vertelde Essilt het weinige wat ik wist van Lorrayne, dat ze iets had met spiegels en ook iets met Patroon. Intussen dacht ik na. Het kwam me voor alsof Lorrayne uit die twee een eigen macht had ontwikkeld, waarschijnlijk vanuit haar eigen talent. Waarom zou ze dit gedaan hebben? Mogelijk was het haar verdediging tegen Oberon geweest. Llewella had haar het lievelingetje van Oberon genoemd, maar wist niets meer te vertellen. Volgens Dulcimea, haar moeder, was Lorrayne echter doodsbang geweest voor Oberon en diens plannen. Gramble had gezegd dat Oberon gefascineerd was door de gave die Lorrayne had en experimenten met haar uitvoerde. Gramble leek vrij veel te weten van Lorrayne, ik vroeg me af wat diens rol was geweest in die tijd. Ook vroeg ik me af hoe de spiegel hier terecht kwam. Had Lorrayne er zelf voor gezorgd? Waren alle oudste dochters in de familie de sleuteldragers geweest? En zouden ze hebben geweten waar dat voor was?
De spiegel glansde weer, alleen het spiegelvlak bleef zwart. Ik bestudeerde het lijnenspel op de achterkant en het handvat. Ergens deed het me ook denken aan datgene wat in de piramide was, maar ook dat was het niet helemaal. Ik besloot om een lijn, de hoofdlijn, te gaan volgen door me te concentreren en vertelde aan Essilt wat ik ging doen. Ze knikte slechts en keek geboeid toe.
Op het moment dat ik me geestelijk naar het begin begaf, wist ik niet meer terug te kunnen. Ik werd als het ware erin gezogen en bevond me geestelijk in een lange gang met vele zijgangen. Ik liep en keek de zijgangen, waar een duisternis verborgen hield wat daar te vinden was. Ik liep helemaal door tot aan het einde, of was dit het begin? Een geknetter, iets van Patroon, maar dan veel langzamer, weerklonk en ik was weer terug in mijn stoel. Het spiegelvlak lichtte iets op en op de wand tegenover ons verscheen een ovalen zwarte vorm.
Het gevoel herkende ik meteen. Ik ben vaker door een poort of een Troef gestapt, zelfs wel eens door een spiegel. Dit was een gate.
Ik voelde me vreselijk vermoeid - je zou bijna zeggen dat het dezelfde vermoeidheid is als na het lopen van Patroon, ware het niet dat ik daar nooit meer moe van wordt - en had een tikje hoofdpijn. Natuurlijk was ik nieuwsgierig waar de gate naartoe zou leiden, aan de andere kant wilde ik dat liever uittesten als ik minder moe was. Gedachteloos liet ik de spiegel weer in de zak van mijn jurk glijden, de gate bleef gewoon. Het was een echte doorgang.
“Je ziet wit,” zei Essilt een tikje bezorgd.
“Vermoeidheid, het gaat wel weer over,” vertelde ik haar. “Dit is een gate, ik heb geen idee waar deze naartoe leidt. Als ik dat ga onderzoeken, wat doe jij dan? Je kunt mee, je kunt ook terug naar huis gaan.”
Ze keek me aan met haar heldere blauwe ogen.
“Bedoel je of ik bang ben?” vroeg ze verbaasd.
“Dat is niet wat ik zeg. Ik kan me voorstellen dat je er weinig zin in hebt om iets onbekends te gaan onderzoeken, het kan gevaarlijk zijn.”
“Natuurlijk ga ik mee,” zei ze.
Ik keek haar onderzoekend aan. Behalve dat ze de gate met interesse bekeek, was er inderdaad niets van angst af te lezen van haar gezicht. Ik kon me niet herinneren dat ze ooit bang was geweest. Of ja, toch. Eén keer toen Iestyn een speer door zijn voet had gekregen. En die keer dat Mandor in het ziekenhuis had gelegen. Beide keren had ze zelfs behoorlijk in de rats gezeten. Verder was ze net zo onbekommerd als haar oudste broer, zij het niet zo onbesuisd.
“Ik zou eerst wat willen eten,” zei ik. “En jij?”
“Het zou eens tijd worden,” grijnsde ze.
Samen liepen we naar de gang, trokken onze jassen aan en liepen de deur uit en de tuin in. De tuinman was niet meer te zien, waarschijnlijk was hij naar huis gegaan.
Fillipien kwam aanvliegen en landde op mijn schouder, Essilt deinsde een paar passen achteruit. Ik krauwde de valk in haar nek en vroeg haar op het huis te letten. Ook de Barghest droeg ik dat op. Boudicca stond opzij van het huis wat te grazen. Ik pompte wat water op met de oude pomp en bracht haar dat in een emmer, in een andere emmer strooide ik haar voedsel.
“Ik zou eigenlijk je vader en Owen willen vragen of ze mee willen eten,” zei ik tegen Essilt terwijl we naar het hek liepen. “Heb je bezwaar?”
“Dat moet je zelf weten,” zei ze schouderophalend. “Zolang je Corwin maar niet te eten vraagt. Ik mag hem niet.”
“Was ik niet van plan. Heeft hij je lastig gevallen?”
“Ik hou niet van de manier waarop hij naar me kijkt, tegen me praat en over me praat. Alsof ik koopwaar ben.”
“Ik ben het met je eens, hij is daar bijzonder vervelend in. Als hij je ooit te na komt, laat het dan asjeblieft weten.”
“Ik trap hem gewoon in zijn ballen!” zei ze fel en keek me aan. “Niemand zit zomaar aan me!”
“Heel goed,” zei ik tevreden. “Ik wil alleen dat je weet dat pappa en ik er altijd voor je zijn.”
Ze knikte slechts en keek met een onbewogen gezicht toe hoe ik de Troef van Mandor tevoorschijn haalde.
Het kostte me heel veel moeite om de Troef te activeren, ik had het gevoel dat ik tegen de stroom op probeerde te troeven. Ik begreep er niets van, Mandor was gewoon in Gormenghast en ik had hem al eerder zonder problemen van deze Schaduw vandaan getroefd. Op een bepaald moment had ik contact, dat vooral door hem in stand werd gehouden.
“Dat is niet goed,” zei hij, zich intussen concentrerend om de storing te minimaliseren. “Volgens mij heb je iets bij je dat dit veroorzaakt.”
“Dat kan kloppen,” zei ik langzaam, eerder had ik me niet gerealiseerd dat er artefacten konden zijn die dit zouden veroorzaken, hoewel het heel erg paste bij dit specifieke voorwerp. “Ik kan je er meer over vertellen, maar wilde eigenlijk vragen of jij en Owen met ons mee willen gaan eten.”
Hij keek me onderzoekend aan en ik merkte dat hij zich zorgen maakte.
“Ik voel dat je erg moe bent,” zei hij. “Ik wil in ieder geval doorkomen en ik neem Owen mee.”
Niet veel later werd ik omhelst door onze oudste zoon, die blij was om me te zien. Mandor zag het glimlachend aan en sloeg daarna de armen om me heen.
“Ik heb je gemist,” zei hij zachtjes in mijn oor.
Essilt werd door geen van beiden omhelsd, ze straalde overduidelijk uit daar geen behoefte aan te hebben. Owen gaf haar alleen een hand en Mandor aaide haar vluchtig over haar lange vlecht die ze op de rug droeg.
“Ik ben blij je te zien, Essilt,” zei hij.
“Ja,” zei ze alleen. Aan de trek om haar mond was te zien dat ze minder blij was met de komst van haar vader en broer dat ze waarschijnlijk zag als verstoring van onze gezamenlijke trip. Ik zuchtte en besloot me er niet veel van aan te trekken. Het reizen en ontdekken met Essilt was heel goed gegaan, waardevol ook en ik had ervan genoten. Ik had het gevoel dat onze onderlinge relatie hierdoor beter was geworden. Wat dat betreft had ik er wellicht beter aan gedaan om Mandor en Owen er niet bij te halen, aan de andere kant zou de band die ik met Essilt had opgebouwd, hier tegen moeten kunnen. En wat mezelf betreft, ik miste Mandor behoorlijk in meerdere opzichten.
Hij keek met een frons naar het huis.
“Zit daar een gate?” vroeg hij.
Owen keek ook al nadenkend en toen naar mij.
“Er is daar iets en bij jou iets,” zei hij.
“Klopt allebei,” bevestigde ik en terwijl ik mijn arm door die van Mandor stak en we in de richting van de stad gingen, vertelde ik van de gevonden spiegel en hoe de gate was ontstaan.
“Dat is het wat jou zo heeft vermoeid,” begreep Mandor meteen en trok me wat dichter tegen zich aan. “Ik zou die gate wel willen zien en het huis ook. Het lijkt me wel knus.”
“Ik zou liever eerst willen eten,” zei Owen. “Ik heb honger, pap is een slechte gastheer.”
Mandor keek verontwaardigd en ik schoot in de lach. Maaltijden stonden bij ons allebei op een tweede plaats. Tot wanhoop van het personeel en ook af en toe van onze kinderen, aten we nog steeds als het ons uitkwam en als we ergens mee bezig waren, sloegen we rustig één of meerdere maaltijden over. Toen de kinderen ergens tussen de vier en twaalf jaar waren geweest, aten we misschien nog het meest op regelmatige tijden omdat was gebleken dat de kinderen hier beter bij voeren, maar dat was verwaterd toen ze wat ouder werden en ook zelf vaak bezig waren met hun eigen dingen.
De plaatselijke ‘Red Lion’ zag er goed verzorgd uit en daar gingen we naar binnen. We kregen een tafel ergens achterin toegewezen en er werd ons een menukaart aangereikt.
“De seizoensmenu’s staan op de borden geschreven,” wees de ober ons.
Er was genoeg keuze en we bestelden vooral veel. Tijdens de maaltijd vertelden Essilt en ik hoe de afgelopen dagen waren verlopen. Owen was enthousiast en het leek hem een tikje te spijten dat hij dat allemaal gemist had. Mandor’s bezorgdheid groeide alleen maar en hij keek de richting op waar het huis ongeveer stond.
“In de verre omtrek is te merken dat daar een gate is” zei hij. “Het is een hele sterke.”
“Je bedoelt dat het de aandacht kan trekken?”
“Zeker. Vooral als ze inderdaad bezig zijn met het bouwen van gates op deze Schaduw. Die van jou overheerst en drukt qua macht die andere zowat weg.”
“Fillipien let op,” zei ik.
“Klinkt goed,” zei hij een beetje smalend. “Tegen een overmacht van die lui kan ze niet op.”
“Ik denk niet dat er veel gebeuren zal,” zei ik, al zat ik niet helemaal lekker meer.
“Eerst eten,” zei Owen met zijn mond vol.
Het eten was goed en ik knapte langzaam weer wat op.
“Ik vind het wel een intrigerend iets,” zei Mandor terwijl hij zijn bord voor de derde keer vol schepte met aardappelen en biefstuk. “Ik wil dat na het eten wel eens uitgebreid gaan bekijken.”
“Ik ook!” riep Owen. “Reuze interessant.”
Bij Essilt schoot het eten letterlijk even in het verkeerde keelgat en ik klopte haar zachtjes op de rug tijdens haar hoestbui.
“Dat kunnen mam en ik heel goed zelf af,” zei ze boos tegen haar vader en broer toen ze wat bekomen was. “Wij zijn hier mee bezig, jullie zijn hier alleen voor het eten.”
“Je weet niet eens waar de gate naartoe leidt,” zei Mandor vriendelijk tegen haar. “Het kan gevaarlijk zijn. Bovendien vind ik gates intrigerend.”
“Dat zei je net ook,” zei Essilt nijdig. “Maar jij was met Owen mee en ik met mam.”
Mandor haalde zijn schouders op.
“En nu zijn we hier alle vier,” zei hij rustig.
“Leuk hoor! Dan moet die beestenbende zeker ook nog mee!” viel Essilt uit.
“Wat! Van pappa mocht ik geen dieren mee nemen,” zei Owen terwijl hij een verontwaardigde blik richting Mandor wierp. Deze keek ondertussen met een doordringende blik zijn dochter aan.
“Jongedame, ik denk dat je maar eens wat moet inbinden,” zei hij. “Soms moet je dingen accepteren zoals ze zijn.”
“Bovendien vormen we een gezin,” zei ik tegen haar. “Dan kan het zomaar gebeuren dat pappa of een broer ergens mee naartoe gaan.”
“Oh ja, maak het nog mooier,” zei ze honend. “Laten we er dan ook nog Iestyn, Randal en Bryana bijhalen. Vooral Bryana, dan wordt het vast lollig!”
“Essilt, ik wil hier geen hele discussie van maken. Pappa en Owen gaan straks gewoon mee en wat dieren betreft: ik denk dat we Flo in ieder geval mee zullen hebben.”
Mandor en Owen schoten gelijktijdig in de lach en keken naar de lynx die zich achter mijn stoel had genesteld nadat ze een bakje lever had leeggegeten. Zelfs Essilt lachte een beetje wrang mee.
Ondanks dit voorval verliep de rest van de maaltijd heel gezellig. Na afloop kregen we koffie van het huis geschonken door het uiterst vriendelijke en behulpzame personeel en betaalde ik de rekening met daar bovenop een stevige fooi.
Het was aan het schemeren toen we terug liepen naar het huis. Al die tijd was het er gewoon rustig gebleven. Mandor vertelde me dat hij het bloed had onderzocht van degene die onze kamers had doorzocht.
“Raar bloed, van een soort dat ik nog niet eerder gezien heb. Een ratjetoe van bloedgroepen, van alles door elkaar. Niet eens exotisch meer te noemen. Er is ook zo’n iemand in de stad.”
“Dat zou kunnen,” zei ik peinzend en vertelde hem over de ontmoeting met Celia eerder die dag.
“Boeiend,” zei hij. “Dan is ze het zelf geweest die jullie spullen doorzocht. En ze kwam zich dus opdringen. Moet ze dood?”
“Nog niet,” zei ik. “Ik begin te vermoeden dat het die spiegel is die het zo gemakkelijk maakt om van hieruit gates te bouwen.”
“Ik weet het wel zeker,” zei hij. “Je loopt met een zeer gevaarlijk voorwerp op zak. Ik vind het trouwens heel knap dat je dat zomaar aan de gang kreeg, zonder enige kennis van zaken.”
“Niet zo knap,” vond ik. “Het zal gebonden zijn aan de familie. Ik denk dat het interessant is om deze spiegel uit deze Schaduw te halen, het kan goed zijn dat het dan ook afgelopen is met al die poorten te bouwen.”
Hij knikte.
“Als je er echt geen raad mee weet, kun je het altijd schenken aan de familie Sawall,” zei hij toen grijnzend. “Maar laat het Merlijn vooral niet aan de weet komen.”
Owen, die naast Essilt voor ons uit liep, draaide zich om.
“Ik ga Merlijn niets vertellen,” zei hij beslist.
Essilt zei niets, schudde alleen heel even haar hoofd. Maar wat mij was opgevallen was het korte trekken van haar schouders toen de naam Merlijn viel. Zou ze iets in hem zien? Pas toen we bijna bij het huis waren zei ze iets, zo zacht dat het nauwelijks te horen was.
“Ik zal het hem ook niet vertellen.”
Toen we bij het huis waren, was de eerste gang naar de gate. Nog steeds duidelijk aanwezig, de aanwezigheid werd door Mandor zelfs als storend ervaren. We hadden besloten allemaal te gaan, ik mocht als eerste. Heel even het gevoel van verplaatst worden en vervolgens stapte ik de huiskamer binnen en zag mijn familie stomverbaasd staan kijken.
“Een gate van hier naar hier?” vroeg Owen zich af.
“Ben je ergens anders geweest?” vroeg Essilt. “Je bent nog geen twee tellen weggeweest.”
“Ik ben nergens geweest,” zei ik. “Blijkbaar komt de gate in zichzelf weer uit.”
“Heb je geen gebruiksaanwijzing ergens?”
“Nee, dat weet je.”
“We hebben het huis nog niet goed doorzocht, wie weet vinden we nog iets.”
“De gate is hoe dan ook erg sterk,” zei Mandor opnieuw. “Erg opvallend aanwezig als je begrijpt wat ik bedoel. Het trekt nogal de aandacht. Je hebt een gate gebouwd vanuit een spiegel, iemand moet daar goed in geweest zijn.”
“Ik weet niet precies hoe ik het gedaan hen,” zei ik eerlijk. “Misschien zou ik het moeten richten, misschien kan ik via één van de zijpaden een gate ergens anders naartoe opbouwen. Dat zou ik moeten uitproberen.”
“En wat doe je met deze? Die is niet zomaar weg te halen.”
“Ik zou het kunnen proberen,” zei ik en haalde de spiegel uit mijn zak. Misschien kon het door de weg terug te volgen, ik had geen idee. Ik begon me te concentreren op het eindpunt van het lijnenspel, voelde even iets vreemds en hoorde opnieuw dat langzame geknetter. Ik was terug in de kamer, spiegel in de hand en de gate was weg. Het was simpel geweest, ik was er niet eens moe van.
“Dat kan niet,” zei Mandor verbluft. “Laat mij die spiegel eens zien?”
Ik overhandigde de spiegel en meteen begon het ding te vonken en te knetteren. Ik haalde de spiegel snel uit Mandor’s handen voordat hij zich zou verbranden.
“Beveiligd!” riep Mandor geïrriteerd uit. “Speciaal voor jou gemaakt ofzo.”
“Laat eens kijken, mam?” zei Essilt en stak een hand uit. Haar ogen schitterden van verwachting en ook ik had een vermoeden wat het resultaat zou zijn, dus ik gaf de spiegel aan haar.
Er gebeurde niets. Ook Owen wilde dat wel eens uittesten en hield de spiegel vast zonder problemen.
“Familiespiegel,” zei Essilt wijs knikkend. “Alleen vast te houden door mam en haar nakomelingen.”
“Het is niet eerlijk,” mopperde Mandor en wij begonnen te lachen om zijn verontwaardigde gezicht.
“Jullie vinden het nodig om me uit te lachen? Kom Owen, het wordt tijd dat we gaan.”
“Waarom? Ik vind het hier wel leuk. Kunnen we niet een poosje blijven?”
“Jullie kunnen hier blijven overnachten,” zei ik.
“Ach, een nachtje blijven moet kunnen,” zei Mandor nadenkend.
“Het zal ook niet hè!” riep Essilt verontwaardigd uit. “Een nachtje… pap en mam willen weer seks!”
Mandor keek Essilt met een ijzige blik aan.
“Je gaat te ver, jongedame! En dat weet je heel goed.”
“Altijd hetzelfde met jullie,” mopperde ze. “En voordat jullie het me opdragen: ik ben naar mijn kamer!”
Met boze stappen ging ze de kamer uit. Owen keek haar na en toen naar ons.
“Ik ga wel met haar mee, dan kan ik meteen een kamer uitzoeken,” zei hij en volgde zijn zuster haastig.
“Pubers,” mopperde ik toen ze weg waren. Ze stommelden boven rond, Essilt liet Owen alle kamers liet zien en Owen had nogal wat commentaar op de kleuren in de inrichting. Mandor lachte zacht.
“Eindelijk alleen,” zei hij, nam me in zijn armen en begon me heerlijk uitgebreid te zoenen terwijl zijn handen onder mijn jurk op zoek gingen. Ik zoende hem terug en merkte hoe mijn verlangen naar hem groeide. Ik moest hem hebben, ik wilde hem in me voelen en rukte zijn overhemd open.
“Misschien kunnen we beter een slaapkamer nemen,” stelde hij voor.
Hand in hand renden we de trap op naar boven, namen de eerste kamer daarna en wierpen ons op het bed, voortzettend waar we beneden mee begonnen waren. Op dat moment ging de deur open en kwamen Owen en Essilt naar binnen.
“Deze kamer is bezet!” riep Mandor en de kinderen maakten dat ze weg kwamen.
“Shit, dat doen ze nu altijd!” hoorden we Owen nog zeggen. Het antwoord van Essilt was niet goed te verstaan.
“Hebben ze nu nog geen kamer kunnen kiezen?” vroeg ik me af terwijl ik zijn broek openmaakte.
“Owen nog niet. Essilt heeft allang haar keuze gemaakt,” grinnikte Mandor en scheurde toen mijn jurk van het lijf omdat het één voor één openmaken van de knoopjes hem te lang duurde.
Als vanouds gebruikte Mandor Logrus om nieuwe kleren aan te leveren. We kleedden ons rustig aan en gingen daarna naar beneden.
“Tijd voor koffie,” vond Mandor en keek me lachend aan. “Ben je niet blij dat je nu een man in huis hebt die daarvoor kan zorgen?”
Niet veel later had hij voor een uitgebreide koffietafel gezorgd. Conjuration zou ook een oplossing zijn geweest, maar dat duurde vrij lang en na 17 jaar waren we daar beiden nog steeds niet erg goed in.
Hij riep de kinderen er ook bij, die op onderzoek uit waren in de kelder, waar Essilt had laten zien waar de geheime doorgang zat. Ze waren niet naar de tombe gegaan, al merkte Owen op dat hem dat toch interessant leek om te zien. Hij had een kamer uit kunnen kiezen, zei hij. De kamer die hoofdzakelijk blauw was.
“Wat raar om al die kamers een kleur te geven,” mopperde hij. “Waarom niet gewoon iets neutraals!”
Mandor en ik keken elkaar aan en begonnen te lachen.
“Dat was indertijd ook het geval in het kasteel in Elysium,” legde ik hem toen uit. “Alle kamers hadden een bepaalde themakleur. Ik vond het vreselijk en heb dat dus laten veranderen, maar we kregen van een aantal mensen nogal wat commentaar daarop. Die vonden die gekleurde kamers juist zo’n gezellige uitstraling hebben, de gast kon dan de kleur kiezen die bij hem paste en dergelijke.”
“Maar je hebt toch doorgezet,” begreep Owen. “Zou dat ook de oorzaak zijn dat de meeste gasten niet langer dan een nacht blijven?”
“Dat komt door de spoken in de muren,” zei Mandor. “Men vindt het daardoor niet prettig om langer te blijven dan strikt noodzakelijk. Ik heb nooit een reden gezien om daar iets aan te veranderen.”
“Ik heb er nooit last van gehad,” zei Essilt verbaasd.
“Het hele gezin heeft dat niet omdat Elysium van ons is. Dat geldt ook voor de bouwers ervan.”
“Oh, vandaar dat de opa’s meestal langer blijven,” begreep Owen. “Ik ben trouwens liever gewoon in Gormenghast. In Elysium heb ik altijd het gevoel dat iedereen op me let.”
“Elysium is volgens mij een noodzakelijk kwaad,” zei Essilt. “Ik ben er liever ook niet. Maar Bryana en Randal vinden het daar wel leuk.”
“Die vinden het overal leuk,” grinnikte Owen. “Voor Bryana is het belangrijk of er genoeg mensen zijn en Randal wil steeds iets anders.”
“En hoe zit het met Iestyn?” vroeg Mandor aan Essilt. “Ik neem aan dat je mij precies kunt vertellen waar hij liever is.”
“Waarom vraag je dat aan mij?” vroeg ze geërgerd. “Iestyn zit nu ergens op een duffe magiërschool.”
“Gormenghast,” zei Owen beslist. “Daar kan hij veel meer zijn eigen gang gaan.”
Na deze opmerking was het even stil. Iestyn was in feite het kind dat er het meest tussendoor dreigde te vallen. Buiten Gormenghast werd hij behoorlijk geclaimd door Essilt - die nu bezig was om mij te claimen. En als hij niet bij Essilt hoefde te zijn, was Randal er altijd om de aandacht van Iestyn op te eisen. Iestyn mocht minder stil zijn dan zijn tweelingzus en kon net als zijn twee oudere boers aardig ravotten, maar hij ging meer zijn eigen gang nog dan Owen. Iestyn beheerste al op jonge leeftijd aardig wat magie en demonologie en zijn volgende stap zou Logrus gaan worden, maar ik had maar erg weinig indruk van wie Iestyn nu precies zelf was. Ik nam me voor om Iestyn bij een volgend project mee te nemen.
“Wanneer gaan jullie weer?” verbrak Essilt de stilte en keek haar vader uitdagend aan.
“Voorlopig niet,” zei deze opgewekt. “Dit met die gates is dermate interessant dat ik graag bij het onderzoek betrokken wil worden.”
“Ik wil dat ook,” zei Owen. “Vooral omdat ze al jaren bezig zijn met die poorten bij de Gouden Cirkel… ik vraag me af wat ze daar missen bij het herbouwen. In Arden is er ook iets bezig.”
“Julian zei er laatst iets over,” zei Mandor peinzend. “Dat was vlak voordat ik in het ziekenhuis belandde. Ik weet zeker dat het met elkaar te maken heeft.”
Essilt was rood geworden en zat woedend van de één naar de ander te kijken.
“Waarom zouden jullie!” riep ze “Mam en ik zijn hier samen mee bezig en nu komen jullie erbij! Pappa weet dan alles beter omdat hij al duizenden jaren ouder is dan ik!”
“Ik ben geen duizenden jaren… ach, laat ook maar,” verzuchtte Mandor. “Je zeurt, Essilt.”
“Pappa en ik zijn getrouwd en hebben, behalve jullie, nog een aantal andere gezamenlijke interesses,” probeerde ik aan Essilt uit te leggen.
“Seks zeker!” mokte ze.
“Gedraag je, Essilt! Ik probeer je alleen uit te leggen dat ik de medewerking van je vader en broer juist op prijs stel. Dat gedoe met die poorten is nog lastig genoeg. Er zijn een aantal zeer ervaren Amberieten mee bezig geweest en die hebben het niet op kunnen lossen.”
“Dat neem niet weg dat ik hier samen met jou ben en hoe eerder pappa en Owen weg zijn, hoe liever het me is! En kijk niet zo, ik ben alweer naar mijn kamer!”
Rustig en beheerst liep ze de kamer uit, ze stampte niet eens op de trap en smeet geen deuren achter zich dicht zoals Bryana gedaan zou hebben. Owen keek haar een tikje ongerust na, hij trok zich altijd de gevoelens van alle gezinsleden persoonlijk aan.
“Zal ik nog een keer koffie schenken?” stelde hij toen voor en voegde de daad bij het woord.
“Ik heb best veel geleerd van pappa in de afgelopen tijd,” zei hij tegen mij toen hij weer zat. “Het was ook best gezellig om met zijn tweeën bezig te zijn.”
“Fijn,” zei ik. “Wat heb je precies geleerd?”
Owen glimlachte alleen op precies dezelfde manier als Mandor altijd deed en het herinnerde me ook aan het gedrag van Iestyn eerder toen hij de opleiding kreeg. Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag, ook niet na een beetje aandringen.
“Heel goed Owen,” zei Mandor tevreden. “Niemand heeft er iets mee nodig, zeker je opa Gramble niet.”
Gramble’s overmatige interesse voor onze kinderen was door de jaren heen gelijk gebleven. Het was niets precies duidelijk of deze belangstelling alleen voortkwam uit het feit dat hij opa was en zij de kleinkinderen, of dat hij, ondanks de afsplitsing van Huis Elysium, nog steeds potentiële troonopvolgers in hen zag. Het aparte was dat Gramble eigenlijk de minste belangstelling leek te hebben voor Iestyn, die van alle kinderen de meeste Sawall trekken vertoonde, zowel uiterlijk als innerlijk.
Ik vroeg aan Mandor hoe het nu met hem ging en hij vertelde nog niet volledig opgeknapt te zijn.
“Met Ariane gaat het iets beter,” vertelde hij. “Ze is nog steeds bewusteloos, maar haar lichaamstekenen zijn wat beter. Waarschijnlijk zal ze binnenkort bijkomen. Er is een manier m de hersenen te prikkelen zodat ze kan dromen en om haar spieren aan te sturen. Die behandeling heeft ze nu, ze is in ieder geval in goede handen.”
“Ik ben blij om dat te horen,” zei ik. “Ik hoop dat ze goed bij zal komen, jullie hebben een paar honderd jaar bij te praten samen.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Het is maar afwachten hoe dat zal gaan,” zei hij eerlijk. “Het kan heel erg tegenvallen, ik ken haar natuurlijk helemaal niet. Jij hebt me verteld dat ze er was in mijn jeugd en dat ze iets jonger was, maar ik kan het me zelf nog steeds niet herinneren. Voor haar geldt allicht hetzelfde.”
“Jij bent wel raar opgegroeid,” zei Owen tegen Mandor en zette zijn beker op tafel. “Ik ga nu ook naar bed.”
“Eigenlijk zouden wij ook moeten gaan,” glimlachte Mandor tegen me toen ik nog een keer koffie schonk. “Het is ruim na middernacht.”
“Ik vind het gewoon prettig om even met je alleen te zijn,” zei ik terwijl ik bij hem op schoot ging zitten en me tegen hem aan vleide. Hij sloeg een arm om me heen en kuste me op mijn haren.
“Owen doet het echt goed,” zei hij toen. “Hij heeft flink wat aanleg om om te gaan met demonen. Het enige nadeel is dat het wel op zijn Owen’s gaat, hij probeert demonen te begrijpen en praat met ze.”
“Je meent het! Hij gaat met ze om zoals met dieren?”
“Net zo. Ik had het al een beetje verwacht. Ik vertel hem dan wel dat een demoon zielige zeehondenoogjes heeft omdat hij wil dat Owen hem zielig vindt of dat hij geen medelijden hoeft te hebben met een ander die zijn moeder kwijt is, desondanks gaat hij goed met ze om. Op een bepaalde manier is hij ze toch de baas.”
“Ik herken dat. Zo gaat dat met zijn dieren ook. Hij krijgt dan wel eens een trap van een paard of wordt gebeten door een Barghest, maar het is altijd Owen die wint.”
“Ik hoop dat het met de demonen net zo zal gaan,” verzuchtte hij. “Ik dring er bij hem op aan dat hij meer moet laten blijken dat hij de baas is. Het is al een keer mis gegaan.”
Ik schrok er even van en moest denken aan Randal die op driejarige leeftijd bezeten was geweest door een demoon en huiverde onwillekeurig. Mandor verstevigde zijn greep.
“Het ging mis, maar ook goed,” zei hij zacht. “Als het Randal was geweest, zou het huis zijn afgebrand, lag Randal nu zwaargewond in het ziekenhuis en was er een demoon op de vlucht. Owen is hem razendsnel achteraan gegaan, dat kan hij alleen gedaan hebben door middel van shapeshift, en heeft de demoon in zijn nekvel gegrepen en terug gegooid in de cirkel.”
“Dat is heel knap,” zei ik vol ontzag.
“Hij is nergens bang voor en dat zou hij beter wel kunnen zijn,” zei Mandor met een zucht. “Ik schrok in ieder geval toen ik erachter kwam, want hij had me niets verteld.”
“Klinkt als Owen,” zei ik.
“Ach… ik heb van die genante oefeningen gekregen om lichamelijk goed te kunnen herstellen,” vertelde hij verder. “Buitenkant hard maken en geschubd, ingewanden van plaats laten verwisselen en dergelijke. Ik heb er moeite mee, maar het helpt wel. Maar toen ik daarmee bezig was, kwam Owen ineens de kamer binnen zetten. Die jongen heeft er een handje van om op de verkeerde momenten binnen te vallen.”
“Zoals daarstraks.”
“Dat was al toen hij klein was. Hij verblikte of verbloosde overigens niet, bekeek me alleen en zei blij verrast: ‘Kun jij dat ook pap?’”
“Misschien heeft hij zich wel al die jaren afgevraagd hoe hij zelf aan die eigenschap komt. In theorie weet hij dat het via jou is, maar heeft er nooit iets van gemerkt. Mogelijk valt het nu wat meer op zijn plaats allemaal. Er is niemand in het gezin die trouwens enthousiast van vorm verandert, terwijl onze kinderen het allemaal kunnen. Zelfs Randal.”
“Heel moeizaam,” beaamde Mandor. “Hij zal veel meer moeten gaan oefenen nog, hij komt anders nooit de Logrus door.”
Ik stond op om een fles wijn te gaan halen, waste een paar glazen uit en schonk voor ons in. Tijdens het drinken van de wijn praatten we nog wat. Ik vertelde snel op zoek te willen naar Lorrayne, maar me eerst serieus met de poorten naar Amber bezig te willen houden.
“Ik denk dat iemand dat met opzet heeft afgesloten en die iemand zal het niet leuk vinden dat jij iets hebt dat het mogelijk gaat opheffen,” dacht Mandor. “Waarschijnlijk ga je een vijand maken.”
“Ik vind het erg gunstig dat de spiegel beveiligd is tegen andere mensen,” zei ik peinzend. “Dat houdt in dat een ander er waarschijnlijk niets mee kan beginnen.”
“Ze zouden er mee kunnen klooien,” dacht Mandor. “Er zijn er genoeg die daaromheen kunnen werken.”
“Ik zal er macht in stoppen,” besloot ik. “Ik hoef het dan niet gemakkelijk voor ze te maken. Verder kan ik in ieder geval nog eens praten met Caine over de poorten, ik durf te wedden dat hij daar heel veel over heeft uitgezocht.”
“Mee eens, maar als je met hem gaat praten, wil ik daar niet bij zijn. Hij mag me niet.”
“Weet ik. Hij mag Sawalls in het algemeen niet, dat weet je. Een haat die al eeuwen voortduurt.”
“Zijn dochter mag ik wel,” grijnsde Mandor. “Het zal hem niet helemaal lekker zitten dat ze zich bij ons Huis heeft aangesloten.”
“Heather doet het heel goed,” knikte ik. “We kunnen uitstekend met elkaar overweg en ik zie haar als waardevolle toevoeging.”
“Zeker. Altijd beter dan alweer een Mason. Hoe ga je de zoektocht naar Lorrayne aanpakken?”
“In Rebma, of daaronder eigenlijk, is ze verdwenen met Herbert. Het vreemde is dat Herbert boven water is gekomen met één van hun kinderen en hij is door Caine vermoord. Ik hoop eigenlijk dat jouw vader daar iets aan kan toevoegen, hij weet meer van Lorrayne dan de hele Amberfamilie bij elkaar. Zelfs Flora wist helemaal niets.”
“Hmm, ik vermoed dat die ouwe inderdaad veel meer weet en heeft uitgezocht. Je wilde hem immers ook nog spreken over die ziekte waaraan jouw oma is overleden en dat gif.”
Hij stond op uit zijn stoel en rekte zich uit.
“Tijd voor mij om ook te gaan slapen,” zei hij glimlachend. “Ik ben aan de beterende hand, maar toch nog wat snel moe.”
“Ik ga met je mee,” zei ik en blies de kaarsen uit.
Onze slaapkamer was een ravage. Normaal zou het personeel hebben gezorgd dat het gescheurde beddengoed was vervangen en alles netjes was opgeruimd, hier moesten we dat zelf doen. Terwijl we samen het bed opmaakten, stelde Mandor voor om een paar demonen hier te plaatsen om wat huishoudelijke karweitjes te doen. Of ik zou personeel moeten inhuren.
“Het ligt eraan hoe lang we hier blijven en hoe vaak we hier komen,” zei ik. “Heb jij trouwens nog iets van de andere kinderen gehoord?”
“Ik heb helemaal geen tijd gehad om ze te troeven,” zei hij met een schuldig gezicht.
“Ik ben er ook niet aan toegekomen,” bekende ik. “Het staat wel erg slordig, net of we geen interesse meer in hen hebben.
“Eentje wordt vergeleken met mij,” grijnsde ze. “Voor het geval dat er iemand uit de familie van pappa afkomstig is.”
“In de verte zijn Mandor en ik aan elkaar verwant,” zei ik. “Dus dan zou het om iemand moeten gaan die dicht bij zijn familielijn zit.”
Ze knikte en bestudeerde de flesjes aandachtig waarin de vloeistof van kleur veranderde.
“Niet verwant,” zei ze. “Zelfs niet in de verte.”
Samen deden we het deksel weer op de kist. Een keer aan de sleutel draaien liet de kist in de grond zakken, totdat alleen de naad en de tekstplaat weer zichtbaar waren. Ik bedekte het altaar weer met een laken en zette de kadelaars erop, nadat ik de sleutel naast de spiegel in een zak van mijn jurk had laten glijden.
Weer boven lieten we de doorgang verdwijnen en zetten de zware plantenbak weer op zijn plaats. Vervolgens namen we nog een glas wijn in de zitkamer en bekeek ik de zwart uitgeslagen spiegel die behoorlijk zwaar en massief aanvoelde. Essilt ging even weg om terug te komen met een zachte doek en een potje zilverpoets dat ze had gevonden in de kelder. Deze dochter is zo verschrikkelijk praktisch! En slim ook, want tijdens het poetsen werd al snel duidelijk dat er een sierlijk lijnenspel in het zilver van de spiegel verwerkt was. Krullerige windingen, die wat weg hadden van Patroon, maar dat niet was. Ik vertelde Essilt het weinige wat ik wist van Lorrayne, dat ze iets had met spiegels en ook iets met Patroon. Intussen dacht ik na. Het kwam me voor alsof Lorrayne uit die twee een eigen macht had ontwikkeld, waarschijnlijk vanuit haar eigen talent. Waarom zou ze dit gedaan hebben? Mogelijk was het haar verdediging tegen Oberon geweest. Llewella had haar het lievelingetje van Oberon genoemd, maar wist niets meer te vertellen. Volgens Dulcimea, haar moeder, was Lorrayne echter doodsbang geweest voor Oberon en diens plannen. Gramble had gezegd dat Oberon gefascineerd was door de gave die Lorrayne had en experimenten met haar uitvoerde. Gramble leek vrij veel te weten van Lorrayne, ik vroeg me af wat diens rol was geweest in die tijd. Ook vroeg ik me af hoe de spiegel hier terecht kwam. Had Lorrayne er zelf voor gezorgd? Waren alle oudste dochters in de familie de sleuteldragers geweest? En zouden ze hebben geweten waar dat voor was?
De spiegel glansde weer, alleen het spiegelvlak bleef zwart. Ik bestudeerde het lijnenspel op de achterkant en het handvat. Ergens deed het me ook denken aan datgene wat in de piramide was, maar ook dat was het niet helemaal. Ik besloot om een lijn, de hoofdlijn, te gaan volgen door me te concentreren en vertelde aan Essilt wat ik ging doen. Ze knikte slechts en keek geboeid toe.
Op het moment dat ik me geestelijk naar het begin begaf, wist ik niet meer terug te kunnen. Ik werd als het ware erin gezogen en bevond me geestelijk in een lange gang met vele zijgangen. Ik liep en keek de zijgangen, waar een duisternis verborgen hield wat daar te vinden was. Ik liep helemaal door tot aan het einde, of was dit het begin? Een geknetter, iets van Patroon, maar dan veel langzamer, weerklonk en ik was weer terug in mijn stoel. Het spiegelvlak lichtte iets op en op de wand tegenover ons verscheen een ovalen zwarte vorm.
Het gevoel herkende ik meteen. Ik ben vaker door een poort of een Troef gestapt, zelfs wel eens door een spiegel. Dit was een gate.
Ik voelde me vreselijk vermoeid - je zou bijna zeggen dat het dezelfde vermoeidheid is als na het lopen van Patroon, ware het niet dat ik daar nooit meer moe van wordt - en had een tikje hoofdpijn. Natuurlijk was ik nieuwsgierig waar de gate naartoe zou leiden, aan de andere kant wilde ik dat liever uittesten als ik minder moe was. Gedachteloos liet ik de spiegel weer in de zak van mijn jurk glijden, de gate bleef gewoon. Het was een echte doorgang.
“Je ziet wit,” zei Essilt een tikje bezorgd.
“Vermoeidheid, het gaat wel weer over,” vertelde ik haar. “Dit is een gate, ik heb geen idee waar deze naartoe leidt. Als ik dat ga onderzoeken, wat doe jij dan? Je kunt mee, je kunt ook terug naar huis gaan.”
Ze keek me aan met haar heldere blauwe ogen.
“Bedoel je of ik bang ben?” vroeg ze verbaasd.
“Dat is niet wat ik zeg. Ik kan me voorstellen dat je er weinig zin in hebt om iets onbekends te gaan onderzoeken, het kan gevaarlijk zijn.”
“Natuurlijk ga ik mee,” zei ze.
Ik keek haar onderzoekend aan. Behalve dat ze de gate met interesse bekeek, was er inderdaad niets van angst af te lezen van haar gezicht. Ik kon me niet herinneren dat ze ooit bang was geweest. Of ja, toch. Eén keer toen Iestyn een speer door zijn voet had gekregen. En die keer dat Mandor in het ziekenhuis had gelegen. Beide keren had ze zelfs behoorlijk in de rats gezeten. Verder was ze net zo onbekommerd als haar oudste broer, zij het niet zo onbesuisd.
“Ik zou eerst wat willen eten,” zei ik. “En jij?”
“Het zou eens tijd worden,” grijnsde ze.
Samen liepen we naar de gang, trokken onze jassen aan en liepen de deur uit en de tuin in. De tuinman was niet meer te zien, waarschijnlijk was hij naar huis gegaan.
Fillipien kwam aanvliegen en landde op mijn schouder, Essilt deinsde een paar passen achteruit. Ik krauwde de valk in haar nek en vroeg haar op het huis te letten. Ook de Barghest droeg ik dat op. Boudicca stond opzij van het huis wat te grazen. Ik pompte wat water op met de oude pomp en bracht haar dat in een emmer, in een andere emmer strooide ik haar voedsel.
“Ik zou eigenlijk je vader en Owen willen vragen of ze mee willen eten,” zei ik tegen Essilt terwijl we naar het hek liepen. “Heb je bezwaar?”
“Dat moet je zelf weten,” zei ze schouderophalend. “Zolang je Corwin maar niet te eten vraagt. Ik mag hem niet.”
“Was ik niet van plan. Heeft hij je lastig gevallen?”
“Ik hou niet van de manier waarop hij naar me kijkt, tegen me praat en over me praat. Alsof ik koopwaar ben.”
“Ik ben het met je eens, hij is daar bijzonder vervelend in. Als hij je ooit te na komt, laat het dan asjeblieft weten.”
“Ik trap hem gewoon in zijn ballen!” zei ze fel en keek me aan. “Niemand zit zomaar aan me!”
“Heel goed,” zei ik tevreden. “Ik wil alleen dat je weet dat pappa en ik er altijd voor je zijn.”
Ze knikte slechts en keek met een onbewogen gezicht toe hoe ik de Troef van Mandor tevoorschijn haalde.
Het kostte me heel veel moeite om de Troef te activeren, ik had het gevoel dat ik tegen de stroom op probeerde te troeven. Ik begreep er niets van, Mandor was gewoon in Gormenghast en ik had hem al eerder zonder problemen van deze Schaduw vandaan getroefd. Op een bepaald moment had ik contact, dat vooral door hem in stand werd gehouden.
“Dat is niet goed,” zei hij, zich intussen concentrerend om de storing te minimaliseren. “Volgens mij heb je iets bij je dat dit veroorzaakt.”
“Dat kan kloppen,” zei ik langzaam, eerder had ik me niet gerealiseerd dat er artefacten konden zijn die dit zouden veroorzaken, hoewel het heel erg paste bij dit specifieke voorwerp. “Ik kan je er meer over vertellen, maar wilde eigenlijk vragen of jij en Owen met ons mee willen gaan eten.”
Hij keek me onderzoekend aan en ik merkte dat hij zich zorgen maakte.
“Ik voel dat je erg moe bent,” zei hij. “Ik wil in ieder geval doorkomen en ik neem Owen mee.”
Niet veel later werd ik omhelst door onze oudste zoon, die blij was om me te zien. Mandor zag het glimlachend aan en sloeg daarna de armen om me heen.
“Ik heb je gemist,” zei hij zachtjes in mijn oor.
Essilt werd door geen van beiden omhelsd, ze straalde overduidelijk uit daar geen behoefte aan te hebben. Owen gaf haar alleen een hand en Mandor aaide haar vluchtig over haar lange vlecht die ze op de rug droeg.
“Ik ben blij je te zien, Essilt,” zei hij.
“Ja,” zei ze alleen. Aan de trek om haar mond was te zien dat ze minder blij was met de komst van haar vader en broer dat ze waarschijnlijk zag als verstoring van onze gezamenlijke trip. Ik zuchtte en besloot me er niet veel van aan te trekken. Het reizen en ontdekken met Essilt was heel goed gegaan, waardevol ook en ik had ervan genoten. Ik had het gevoel dat onze onderlinge relatie hierdoor beter was geworden. Wat dat betreft had ik er wellicht beter aan gedaan om Mandor en Owen er niet bij te halen, aan de andere kant zou de band die ik met Essilt had opgebouwd, hier tegen moeten kunnen. En wat mezelf betreft, ik miste Mandor behoorlijk in meerdere opzichten.
Hij keek met een frons naar het huis.
“Zit daar een gate?” vroeg hij.
Owen keek ook al nadenkend en toen naar mij.
“Er is daar iets en bij jou iets,” zei hij.
“Klopt allebei,” bevestigde ik en terwijl ik mijn arm door die van Mandor stak en we in de richting van de stad gingen, vertelde ik van de gevonden spiegel en hoe de gate was ontstaan.
“Dat is het wat jou zo heeft vermoeid,” begreep Mandor meteen en trok me wat dichter tegen zich aan. “Ik zou die gate wel willen zien en het huis ook. Het lijkt me wel knus.”
“Ik zou liever eerst willen eten,” zei Owen. “Ik heb honger, pap is een slechte gastheer.”
Mandor keek verontwaardigd en ik schoot in de lach. Maaltijden stonden bij ons allebei op een tweede plaats. Tot wanhoop van het personeel en ook af en toe van onze kinderen, aten we nog steeds als het ons uitkwam en als we ergens mee bezig waren, sloegen we rustig één of meerdere maaltijden over. Toen de kinderen ergens tussen de vier en twaalf jaar waren geweest, aten we misschien nog het meest op regelmatige tijden omdat was gebleken dat de kinderen hier beter bij voeren, maar dat was verwaterd toen ze wat ouder werden en ook zelf vaak bezig waren met hun eigen dingen.
De plaatselijke ‘Red Lion’ zag er goed verzorgd uit en daar gingen we naar binnen. We kregen een tafel ergens achterin toegewezen en er werd ons een menukaart aangereikt.
“De seizoensmenu’s staan op de borden geschreven,” wees de ober ons.
Er was genoeg keuze en we bestelden vooral veel. Tijdens de maaltijd vertelden Essilt en ik hoe de afgelopen dagen waren verlopen. Owen was enthousiast en het leek hem een tikje te spijten dat hij dat allemaal gemist had. Mandor’s bezorgdheid groeide alleen maar en hij keek de richting op waar het huis ongeveer stond.
“In de verre omtrek is te merken dat daar een gate is” zei hij. “Het is een hele sterke.”
“Je bedoelt dat het de aandacht kan trekken?”
“Zeker. Vooral als ze inderdaad bezig zijn met het bouwen van gates op deze Schaduw. Die van jou overheerst en drukt qua macht die andere zowat weg.”
“Fillipien let op,” zei ik.
“Klinkt goed,” zei hij een beetje smalend. “Tegen een overmacht van die lui kan ze niet op.”
“Ik denk niet dat er veel gebeuren zal,” zei ik, al zat ik niet helemaal lekker meer.
“Eerst eten,” zei Owen met zijn mond vol.
Het eten was goed en ik knapte langzaam weer wat op.
“Ik vind het wel een intrigerend iets,” zei Mandor terwijl hij zijn bord voor de derde keer vol schepte met aardappelen en biefstuk. “Ik wil dat na het eten wel eens uitgebreid gaan bekijken.”
“Ik ook!” riep Owen. “Reuze interessant.”
Bij Essilt schoot het eten letterlijk even in het verkeerde keelgat en ik klopte haar zachtjes op de rug tijdens haar hoestbui.
“Dat kunnen mam en ik heel goed zelf af,” zei ze boos tegen haar vader en broer toen ze wat bekomen was. “Wij zijn hier mee bezig, jullie zijn hier alleen voor het eten.”
“Je weet niet eens waar de gate naartoe leidt,” zei Mandor vriendelijk tegen haar. “Het kan gevaarlijk zijn. Bovendien vind ik gates intrigerend.”
“Dat zei je net ook,” zei Essilt nijdig. “Maar jij was met Owen mee en ik met mam.”
Mandor haalde zijn schouders op.
“En nu zijn we hier alle vier,” zei hij rustig.
“Leuk hoor! Dan moet die beestenbende zeker ook nog mee!” viel Essilt uit.
“Wat! Van pappa mocht ik geen dieren mee nemen,” zei Owen terwijl hij een verontwaardigde blik richting Mandor wierp. Deze keek ondertussen met een doordringende blik zijn dochter aan.
“Jongedame, ik denk dat je maar eens wat moet inbinden,” zei hij. “Soms moet je dingen accepteren zoals ze zijn.”
“Bovendien vormen we een gezin,” zei ik tegen haar. “Dan kan het zomaar gebeuren dat pappa of een broer ergens mee naartoe gaan.”
“Oh ja, maak het nog mooier,” zei ze honend. “Laten we er dan ook nog Iestyn, Randal en Bryana bijhalen. Vooral Bryana, dan wordt het vast lollig!”
“Essilt, ik wil hier geen hele discussie van maken. Pappa en Owen gaan straks gewoon mee en wat dieren betreft: ik denk dat we Flo in ieder geval mee zullen hebben.”
Mandor en Owen schoten gelijktijdig in de lach en keken naar de lynx die zich achter mijn stoel had genesteld nadat ze een bakje lever had leeggegeten. Zelfs Essilt lachte een beetje wrang mee.
Ondanks dit voorval verliep de rest van de maaltijd heel gezellig. Na afloop kregen we koffie van het huis geschonken door het uiterst vriendelijke en behulpzame personeel en betaalde ik de rekening met daar bovenop een stevige fooi.
Het was aan het schemeren toen we terug liepen naar het huis. Al die tijd was het er gewoon rustig gebleven. Mandor vertelde me dat hij het bloed had onderzocht van degene die onze kamers had doorzocht.
“Raar bloed, van een soort dat ik nog niet eerder gezien heb. Een ratjetoe van bloedgroepen, van alles door elkaar. Niet eens exotisch meer te noemen. Er is ook zo’n iemand in de stad.”
“Dat zou kunnen,” zei ik peinzend en vertelde hem over de ontmoeting met Celia eerder die dag.
“Boeiend,” zei hij. “Dan is ze het zelf geweest die jullie spullen doorzocht. En ze kwam zich dus opdringen. Moet ze dood?”
“Nog niet,” zei ik. “Ik begin te vermoeden dat het die spiegel is die het zo gemakkelijk maakt om van hieruit gates te bouwen.”
“Ik weet het wel zeker,” zei hij. “Je loopt met een zeer gevaarlijk voorwerp op zak. Ik vind het trouwens heel knap dat je dat zomaar aan de gang kreeg, zonder enige kennis van zaken.”
“Niet zo knap,” vond ik. “Het zal gebonden zijn aan de familie. Ik denk dat het interessant is om deze spiegel uit deze Schaduw te halen, het kan goed zijn dat het dan ook afgelopen is met al die poorten te bouwen.”
Hij knikte.
“Als je er echt geen raad mee weet, kun je het altijd schenken aan de familie Sawall,” zei hij toen grijnzend. “Maar laat het Merlijn vooral niet aan de weet komen.”
Owen, die naast Essilt voor ons uit liep, draaide zich om.
“Ik ga Merlijn niets vertellen,” zei hij beslist.
Essilt zei niets, schudde alleen heel even haar hoofd. Maar wat mij was opgevallen was het korte trekken van haar schouders toen de naam Merlijn viel. Zou ze iets in hem zien? Pas toen we bijna bij het huis waren zei ze iets, zo zacht dat het nauwelijks te horen was.
“Ik zal het hem ook niet vertellen.”
Toen we bij het huis waren, was de eerste gang naar de gate. Nog steeds duidelijk aanwezig, de aanwezigheid werd door Mandor zelfs als storend ervaren. We hadden besloten allemaal te gaan, ik mocht als eerste. Heel even het gevoel van verplaatst worden en vervolgens stapte ik de huiskamer binnen en zag mijn familie stomverbaasd staan kijken.
“Een gate van hier naar hier?” vroeg Owen zich af.
“Ben je ergens anders geweest?” vroeg Essilt. “Je bent nog geen twee tellen weggeweest.”
“Ik ben nergens geweest,” zei ik. “Blijkbaar komt de gate in zichzelf weer uit.”
“Heb je geen gebruiksaanwijzing ergens?”
“Nee, dat weet je.”
“We hebben het huis nog niet goed doorzocht, wie weet vinden we nog iets.”
“De gate is hoe dan ook erg sterk,” zei Mandor opnieuw. “Erg opvallend aanwezig als je begrijpt wat ik bedoel. Het trekt nogal de aandacht. Je hebt een gate gebouwd vanuit een spiegel, iemand moet daar goed in geweest zijn.”
“Ik weet niet precies hoe ik het gedaan hen,” zei ik eerlijk. “Misschien zou ik het moeten richten, misschien kan ik via één van de zijpaden een gate ergens anders naartoe opbouwen. Dat zou ik moeten uitproberen.”
“En wat doe je met deze? Die is niet zomaar weg te halen.”
“Ik zou het kunnen proberen,” zei ik en haalde de spiegel uit mijn zak. Misschien kon het door de weg terug te volgen, ik had geen idee. Ik begon me te concentreren op het eindpunt van het lijnenspel, voelde even iets vreemds en hoorde opnieuw dat langzame geknetter. Ik was terug in de kamer, spiegel in de hand en de gate was weg. Het was simpel geweest, ik was er niet eens moe van.
“Dat kan niet,” zei Mandor verbluft. “Laat mij die spiegel eens zien?”
Ik overhandigde de spiegel en meteen begon het ding te vonken en te knetteren. Ik haalde de spiegel snel uit Mandor’s handen voordat hij zich zou verbranden.
“Beveiligd!” riep Mandor geïrriteerd uit. “Speciaal voor jou gemaakt ofzo.”
“Laat eens kijken, mam?” zei Essilt en stak een hand uit. Haar ogen schitterden van verwachting en ook ik had een vermoeden wat het resultaat zou zijn, dus ik gaf de spiegel aan haar.
Er gebeurde niets. Ook Owen wilde dat wel eens uittesten en hield de spiegel vast zonder problemen.
“Familiespiegel,” zei Essilt wijs knikkend. “Alleen vast te houden door mam en haar nakomelingen.”
“Het is niet eerlijk,” mopperde Mandor en wij begonnen te lachen om zijn verontwaardigde gezicht.
“Jullie vinden het nodig om me uit te lachen? Kom Owen, het wordt tijd dat we gaan.”
“Waarom? Ik vind het hier wel leuk. Kunnen we niet een poosje blijven?”
“Jullie kunnen hier blijven overnachten,” zei ik.
“Ach, een nachtje blijven moet kunnen,” zei Mandor nadenkend.
“Het zal ook niet hè!” riep Essilt verontwaardigd uit. “Een nachtje… pap en mam willen weer seks!”
Mandor keek Essilt met een ijzige blik aan.
“Je gaat te ver, jongedame! En dat weet je heel goed.”
“Altijd hetzelfde met jullie,” mopperde ze. “En voordat jullie het me opdragen: ik ben naar mijn kamer!”
Met boze stappen ging ze de kamer uit. Owen keek haar na en toen naar ons.
“Ik ga wel met haar mee, dan kan ik meteen een kamer uitzoeken,” zei hij en volgde zijn zuster haastig.
“Pubers,” mopperde ik toen ze weg waren. Ze stommelden boven rond, Essilt liet Owen alle kamers liet zien en Owen had nogal wat commentaar op de kleuren in de inrichting. Mandor lachte zacht.
“Eindelijk alleen,” zei hij, nam me in zijn armen en begon me heerlijk uitgebreid te zoenen terwijl zijn handen onder mijn jurk op zoek gingen. Ik zoende hem terug en merkte hoe mijn verlangen naar hem groeide. Ik moest hem hebben, ik wilde hem in me voelen en rukte zijn overhemd open.
“Misschien kunnen we beter een slaapkamer nemen,” stelde hij voor.
Hand in hand renden we de trap op naar boven, namen de eerste kamer daarna en wierpen ons op het bed, voortzettend waar we beneden mee begonnen waren. Op dat moment ging de deur open en kwamen Owen en Essilt naar binnen.
“Deze kamer is bezet!” riep Mandor en de kinderen maakten dat ze weg kwamen.
“Shit, dat doen ze nu altijd!” hoorden we Owen nog zeggen. Het antwoord van Essilt was niet goed te verstaan.
“Hebben ze nu nog geen kamer kunnen kiezen?” vroeg ik me af terwijl ik zijn broek openmaakte.
“Owen nog niet. Essilt heeft allang haar keuze gemaakt,” grinnikte Mandor en scheurde toen mijn jurk van het lijf omdat het één voor één openmaken van de knoopjes hem te lang duurde.
Als vanouds gebruikte Mandor Logrus om nieuwe kleren aan te leveren. We kleedden ons rustig aan en gingen daarna naar beneden.
“Tijd voor koffie,” vond Mandor en keek me lachend aan. “Ben je niet blij dat je nu een man in huis hebt die daarvoor kan zorgen?”
Niet veel later had hij voor een uitgebreide koffietafel gezorgd. Conjuration zou ook een oplossing zijn geweest, maar dat duurde vrij lang en na 17 jaar waren we daar beiden nog steeds niet erg goed in.
Hij riep de kinderen er ook bij, die op onderzoek uit waren in de kelder, waar Essilt had laten zien waar de geheime doorgang zat. Ze waren niet naar de tombe gegaan, al merkte Owen op dat hem dat toch interessant leek om te zien. Hij had een kamer uit kunnen kiezen, zei hij. De kamer die hoofdzakelijk blauw was.
“Wat raar om al die kamers een kleur te geven,” mopperde hij. “Waarom niet gewoon iets neutraals!”
Mandor en ik keken elkaar aan en begonnen te lachen.
“Dat was indertijd ook het geval in het kasteel in Elysium,” legde ik hem toen uit. “Alle kamers hadden een bepaalde themakleur. Ik vond het vreselijk en heb dat dus laten veranderen, maar we kregen van een aantal mensen nogal wat commentaar daarop. Die vonden die gekleurde kamers juist zo’n gezellige uitstraling hebben, de gast kon dan de kleur kiezen die bij hem paste en dergelijke.”
“Maar je hebt toch doorgezet,” begreep Owen. “Zou dat ook de oorzaak zijn dat de meeste gasten niet langer dan een nacht blijven?”
“Dat komt door de spoken in de muren,” zei Mandor. “Men vindt het daardoor niet prettig om langer te blijven dan strikt noodzakelijk. Ik heb nooit een reden gezien om daar iets aan te veranderen.”
“Ik heb er nooit last van gehad,” zei Essilt verbaasd.
“Het hele gezin heeft dat niet omdat Elysium van ons is. Dat geldt ook voor de bouwers ervan.”
“Oh, vandaar dat de opa’s meestal langer blijven,” begreep Owen. “Ik ben trouwens liever gewoon in Gormenghast. In Elysium heb ik altijd het gevoel dat iedereen op me let.”
“Elysium is volgens mij een noodzakelijk kwaad,” zei Essilt. “Ik ben er liever ook niet. Maar Bryana en Randal vinden het daar wel leuk.”
“Die vinden het overal leuk,” grinnikte Owen. “Voor Bryana is het belangrijk of er genoeg mensen zijn en Randal wil steeds iets anders.”
“En hoe zit het met Iestyn?” vroeg Mandor aan Essilt. “Ik neem aan dat je mij precies kunt vertellen waar hij liever is.”
“Waarom vraag je dat aan mij?” vroeg ze geërgerd. “Iestyn zit nu ergens op een duffe magiërschool.”
“Gormenghast,” zei Owen beslist. “Daar kan hij veel meer zijn eigen gang gaan.”
Na deze opmerking was het even stil. Iestyn was in feite het kind dat er het meest tussendoor dreigde te vallen. Buiten Gormenghast werd hij behoorlijk geclaimd door Essilt - die nu bezig was om mij te claimen. En als hij niet bij Essilt hoefde te zijn, was Randal er altijd om de aandacht van Iestyn op te eisen. Iestyn mocht minder stil zijn dan zijn tweelingzus en kon net als zijn twee oudere boers aardig ravotten, maar hij ging meer zijn eigen gang nog dan Owen. Iestyn beheerste al op jonge leeftijd aardig wat magie en demonologie en zijn volgende stap zou Logrus gaan worden, maar ik had maar erg weinig indruk van wie Iestyn nu precies zelf was. Ik nam me voor om Iestyn bij een volgend project mee te nemen.
“Wanneer gaan jullie weer?” verbrak Essilt de stilte en keek haar vader uitdagend aan.
“Voorlopig niet,” zei deze opgewekt. “Dit met die gates is dermate interessant dat ik graag bij het onderzoek betrokken wil worden.”
“Ik wil dat ook,” zei Owen. “Vooral omdat ze al jaren bezig zijn met die poorten bij de Gouden Cirkel… ik vraag me af wat ze daar missen bij het herbouwen. In Arden is er ook iets bezig.”
“Julian zei er laatst iets over,” zei Mandor peinzend. “Dat was vlak voordat ik in het ziekenhuis belandde. Ik weet zeker dat het met elkaar te maken heeft.”
Essilt was rood geworden en zat woedend van de één naar de ander te kijken.
“Waarom zouden jullie!” riep ze “Mam en ik zijn hier samen mee bezig en nu komen jullie erbij! Pappa weet dan alles beter omdat hij al duizenden jaren ouder is dan ik!”
“Ik ben geen duizenden jaren… ach, laat ook maar,” verzuchtte Mandor. “Je zeurt, Essilt.”
“Pappa en ik zijn getrouwd en hebben, behalve jullie, nog een aantal andere gezamenlijke interesses,” probeerde ik aan Essilt uit te leggen.
“Seks zeker!” mokte ze.
“Gedraag je, Essilt! Ik probeer je alleen uit te leggen dat ik de medewerking van je vader en broer juist op prijs stel. Dat gedoe met die poorten is nog lastig genoeg. Er zijn een aantal zeer ervaren Amberieten mee bezig geweest en die hebben het niet op kunnen lossen.”
“Dat neem niet weg dat ik hier samen met jou ben en hoe eerder pappa en Owen weg zijn, hoe liever het me is! En kijk niet zo, ik ben alweer naar mijn kamer!”
Rustig en beheerst liep ze de kamer uit, ze stampte niet eens op de trap en smeet geen deuren achter zich dicht zoals Bryana gedaan zou hebben. Owen keek haar een tikje ongerust na, hij trok zich altijd de gevoelens van alle gezinsleden persoonlijk aan.
“Zal ik nog een keer koffie schenken?” stelde hij toen voor en voegde de daad bij het woord.
“Ik heb best veel geleerd van pappa in de afgelopen tijd,” zei hij tegen mij toen hij weer zat. “Het was ook best gezellig om met zijn tweeën bezig te zijn.”
“Fijn,” zei ik. “Wat heb je precies geleerd?”
Owen glimlachte alleen op precies dezelfde manier als Mandor altijd deed en het herinnerde me ook aan het gedrag van Iestyn eerder toen hij de opleiding kreeg. Ik kreeg geen antwoord op mijn vraag, ook niet na een beetje aandringen.
“Heel goed Owen,” zei Mandor tevreden. “Niemand heeft er iets mee nodig, zeker je opa Gramble niet.”
Gramble’s overmatige interesse voor onze kinderen was door de jaren heen gelijk gebleven. Het was niets precies duidelijk of deze belangstelling alleen voortkwam uit het feit dat hij opa was en zij de kleinkinderen, of dat hij, ondanks de afsplitsing van Huis Elysium, nog steeds potentiële troonopvolgers in hen zag. Het aparte was dat Gramble eigenlijk de minste belangstelling leek te hebben voor Iestyn, die van alle kinderen de meeste Sawall trekken vertoonde, zowel uiterlijk als innerlijk.
Ik vroeg aan Mandor hoe het nu met hem ging en hij vertelde nog niet volledig opgeknapt te zijn.
“Met Ariane gaat het iets beter,” vertelde hij. “Ze is nog steeds bewusteloos, maar haar lichaamstekenen zijn wat beter. Waarschijnlijk zal ze binnenkort bijkomen. Er is een manier m de hersenen te prikkelen zodat ze kan dromen en om haar spieren aan te sturen. Die behandeling heeft ze nu, ze is in ieder geval in goede handen.”
“Ik ben blij om dat te horen,” zei ik. “Ik hoop dat ze goed bij zal komen, jullie hebben een paar honderd jaar bij te praten samen.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Het is maar afwachten hoe dat zal gaan,” zei hij eerlijk. “Het kan heel erg tegenvallen, ik ken haar natuurlijk helemaal niet. Jij hebt me verteld dat ze er was in mijn jeugd en dat ze iets jonger was, maar ik kan het me zelf nog steeds niet herinneren. Voor haar geldt allicht hetzelfde.”
“Jij bent wel raar opgegroeid,” zei Owen tegen Mandor en zette zijn beker op tafel. “Ik ga nu ook naar bed.”
“Eigenlijk zouden wij ook moeten gaan,” glimlachte Mandor tegen me toen ik nog een keer koffie schonk. “Het is ruim na middernacht.”
“Ik vind het gewoon prettig om even met je alleen te zijn,” zei ik terwijl ik bij hem op schoot ging zitten en me tegen hem aan vleide. Hij sloeg een arm om me heen en kuste me op mijn haren.
“Owen doet het echt goed,” zei hij toen. “Hij heeft flink wat aanleg om om te gaan met demonen. Het enige nadeel is dat het wel op zijn Owen’s gaat, hij probeert demonen te begrijpen en praat met ze.”
“Je meent het! Hij gaat met ze om zoals met dieren?”
“Net zo. Ik had het al een beetje verwacht. Ik vertel hem dan wel dat een demoon zielige zeehondenoogjes heeft omdat hij wil dat Owen hem zielig vindt of dat hij geen medelijden hoeft te hebben met een ander die zijn moeder kwijt is, desondanks gaat hij goed met ze om. Op een bepaalde manier is hij ze toch de baas.”
“Ik herken dat. Zo gaat dat met zijn dieren ook. Hij krijgt dan wel eens een trap van een paard of wordt gebeten door een Barghest, maar het is altijd Owen die wint.”
“Ik hoop dat het met de demonen net zo zal gaan,” verzuchtte hij. “Ik dring er bij hem op aan dat hij meer moet laten blijken dat hij de baas is. Het is al een keer mis gegaan.”
Ik schrok er even van en moest denken aan Randal die op driejarige leeftijd bezeten was geweest door een demoon en huiverde onwillekeurig. Mandor verstevigde zijn greep.
“Het ging mis, maar ook goed,” zei hij zacht. “Als het Randal was geweest, zou het huis zijn afgebrand, lag Randal nu zwaargewond in het ziekenhuis en was er een demoon op de vlucht. Owen is hem razendsnel achteraan gegaan, dat kan hij alleen gedaan hebben door middel van shapeshift, en heeft de demoon in zijn nekvel gegrepen en terug gegooid in de cirkel.”
“Dat is heel knap,” zei ik vol ontzag.
“Hij is nergens bang voor en dat zou hij beter wel kunnen zijn,” zei Mandor met een zucht. “Ik schrok in ieder geval toen ik erachter kwam, want hij had me niets verteld.”
“Klinkt als Owen,” zei ik.
“Ach… ik heb van die genante oefeningen gekregen om lichamelijk goed te kunnen herstellen,” vertelde hij verder. “Buitenkant hard maken en geschubd, ingewanden van plaats laten verwisselen en dergelijke. Ik heb er moeite mee, maar het helpt wel. Maar toen ik daarmee bezig was, kwam Owen ineens de kamer binnen zetten. Die jongen heeft er een handje van om op de verkeerde momenten binnen te vallen.”
“Zoals daarstraks.”
“Dat was al toen hij klein was. Hij verblikte of verbloosde overigens niet, bekeek me alleen en zei blij verrast: ‘Kun jij dat ook pap?’”
“Misschien heeft hij zich wel al die jaren afgevraagd hoe hij zelf aan die eigenschap komt. In theorie weet hij dat het via jou is, maar heeft er nooit iets van gemerkt. Mogelijk valt het nu wat meer op zijn plaats allemaal. Er is niemand in het gezin die trouwens enthousiast van vorm verandert, terwijl onze kinderen het allemaal kunnen. Zelfs Randal.”
“Heel moeizaam,” beaamde Mandor. “Hij zal veel meer moeten gaan oefenen nog, hij komt anders nooit de Logrus door.”
Ik stond op om een fles wijn te gaan halen, waste een paar glazen uit en schonk voor ons in. Tijdens het drinken van de wijn praatten we nog wat. Ik vertelde snel op zoek te willen naar Lorrayne, maar me eerst serieus met de poorten naar Amber bezig te willen houden.
“Ik denk dat iemand dat met opzet heeft afgesloten en die iemand zal het niet leuk vinden dat jij iets hebt dat het mogelijk gaat opheffen,” dacht Mandor. “Waarschijnlijk ga je een vijand maken.”
“Ik vind het erg gunstig dat de spiegel beveiligd is tegen andere mensen,” zei ik peinzend. “Dat houdt in dat een ander er waarschijnlijk niets mee kan beginnen.”
“Ze zouden er mee kunnen klooien,” dacht Mandor. “Er zijn er genoeg die daaromheen kunnen werken.”
“Ik zal er macht in stoppen,” besloot ik. “Ik hoef het dan niet gemakkelijk voor ze te maken. Verder kan ik in ieder geval nog eens praten met Caine over de poorten, ik durf te wedden dat hij daar heel veel over heeft uitgezocht.”
“Mee eens, maar als je met hem gaat praten, wil ik daar niet bij zijn. Hij mag me niet.”
“Weet ik. Hij mag Sawalls in het algemeen niet, dat weet je. Een haat die al eeuwen voortduurt.”
“Zijn dochter mag ik wel,” grijnsde Mandor. “Het zal hem niet helemaal lekker zitten dat ze zich bij ons Huis heeft aangesloten.”
“Heather doet het heel goed,” knikte ik. “We kunnen uitstekend met elkaar overweg en ik zie haar als waardevolle toevoeging.”
“Zeker. Altijd beter dan alweer een Mason. Hoe ga je de zoektocht naar Lorrayne aanpakken?”
“In Rebma, of daaronder eigenlijk, is ze verdwenen met Herbert. Het vreemde is dat Herbert boven water is gekomen met één van hun kinderen en hij is door Caine vermoord. Ik hoop eigenlijk dat jouw vader daar iets aan kan toevoegen, hij weet meer van Lorrayne dan de hele Amberfamilie bij elkaar. Zelfs Flora wist helemaal niets.”
“Hmm, ik vermoed dat die ouwe inderdaad veel meer weet en heeft uitgezocht. Je wilde hem immers ook nog spreken over die ziekte waaraan jouw oma is overleden en dat gif.”
Hij stond op uit zijn stoel en rekte zich uit.
“Tijd voor mij om ook te gaan slapen,” zei hij glimlachend. “Ik ben aan de beterende hand, maar toch nog wat snel moe.”
“Ik ga met je mee,” zei ik en blies de kaarsen uit.
Onze slaapkamer was een ravage. Normaal zou het personeel hebben gezorgd dat het gescheurde beddengoed was vervangen en alles netjes was opgeruimd, hier moesten we dat zelf doen. Terwijl we samen het bed opmaakten, stelde Mandor voor om een paar demonen hier te plaatsen om wat huishoudelijke karweitjes te doen. Of ik zou personeel moeten inhuren.
“Het ligt eraan hoe lang we hier blijven en hoe vaak we hier komen,” zei ik. “Heb jij trouwens nog iets van de andere kinderen gehoord?”
“Ik heb helemaal geen tijd gehad om ze te troeven,” zei hij met een schuldig gezicht.
“Ik ben er ook niet aan toegekomen,” bekende ik. “Het staat wel erg slordig, net of we geen interesse meer in hen hebben.
98. De Tombe in de Kelder
Het is al jaren geleden dat ik hoorde dat ik dit huis geërfd zou hebben. Ik wist daarvoor al dat er een landhuis in Brighton was, maar niet dat tante Lenore het aan mij vermaakt had. Het is me nog niet helemaal duidelijk waarom ze mij heeft aangewezen als erfgenaam en niet - wat logischer was geweest - mijn moeder. Tenslotte is mijn moeder net zoveel nazaat van Lorrayne van Amber - eigenlijk nog wat directer in lijn. Helaas zijn alle papieren die dit huis betroffen vernietigd in de grote brand, hoewel er, als ik het goed heb, ook nog kopieën zouden moeten zijn bij een notaris ergens. Misschien moet ik uitzoeken welke notaris de beschikking heeft geregeld en word ik daar iets wijzer van. Of hebben we het huis nog lang niet grondig genoeg doorzocht, wie weet ligt er ergens een dagboek.
Het voelt bizar aan om een huis te hebben dat een tombe in de kelder herbergt. Dat zeg ik verkeerd. Diep onder de kelder is de grafkamer verborgen. Ingericht zoals het hoort, het beste te vergelijken met een kapelletje, compleet met altaar en kaarsen. En op de vloer een grafplaat met tekens die ik niet kon ontcijferen. Halve tekens die me aandeden als Latijn, maar de inscripties waren niet af. Niet vanwege slijtage, maar omdat de tekens slechts half ingegraveerd waren.
“Heb jij een spiegel? vroeg ik aan Essilt die half tegen het altaar geleund om zich heen stond te kijken.
“Waar heb je die voor nodig?” vroeg ze.
“Dat weet ik niet zo precies,” zei ik weifelend. “Het kan zijn dat de tekst dan wat duidelijker wordt.”
“Je zou natuurlijk weer wat kunnen rommelen met Patroon,” zei ze honend.
Haar opmerking maakte me verlegen. Daarnet had ik dat inderdaad gedaan, met als doel om de grafkist, waarvan ik nu de plaat aan het bestuderen was, naar boven te brengen. Het was niet goed gegaan, het had erop geleken dat ik een kleine aardbeving had veroorzaakt en nu konden we alleen maar hopen dat er niets was ingestort.
“Mijn excuses,” zei ik. “In dit geval had ik dat beter niet kunnen doen inderdaad. Maar wellicht maakt het feit dat ik daar nu nog steeds hoofdpijn van heb alles weer goed.”
Mijn dochter lachte plotseling, waardoor haar hele gezicht verhelderde.
“Die hoofdpijn vind ik vervelend voor je. Verder is het eerlijk gezegd best interessant om met jou samen op pad te zijn, ik maak nog eens wat mee.”
Ze deed de koffer met de chemical kit open, haalde daar een spiegel uit en bekeek meteen de laatste testresultaten.
“Dat lijk in de familietombe moet echt van Lenore geweest zijn,” meldde ze toen. “Ze is aan je verwant, net als Judith. En die Donnal is aan geen van jullie drieën verwant.”
“Goed, dan weten we dat nu zeker,” zei ik terwijl ik de spiegel van haar aanpakte en deze boven de tekst hield. “Toch jammer dat ze echt dood is. Ik had haar graag eens willen spreken.”
“Dat zou je pappa moeten vragen, die weet daar vast wel iets op,” was ze van mening.
Ik keek haar even aan. Haar gezicht stond ernstig, soms had ik het idee dat ze meer van Mandor’s activiteiten wist dan ik. Misschien wist ze het dankzij haar tweelingbroer, die in de leer was bij Mandor.
“Lenore is al tientallen jaren geleden overleden,” zei ik tegen haar. “Bij mijn weten moeten ze nog niet zo lang dood zijn om met ze te kunnen praten.”
“Dat kan verschillen,” zei ze. “Kun je nu iets van die tekst maken?”
In de spiegel waren halve lettertekens te zien. Ik zuchtte, dit liep op niets uit. Essilt keek even mee en liep toen een paar stappen weg om tegen de muur te gaan staan met haar armen over elkaar geslagen.
Op een stuk papier trok ik de letters over van de deksteen. Halve letters en ik kon er niets van maken. In gedachten ging ik het hele Latijnse alfabet na, zonder enig resultaat. Ik stond op en bekeek het altaar opnieuw. Het meest opvallende bleef dat sleutelgat, waar de sleutel die ik eerder van de tuinman had gekregen precies op paste, maar niet wilde draaien.
“Wat ben je aan het doen?” informeerde Essilt.
“Zoeken naar een oplossing,” zei ik haar. “Maar misschien moet ik grof geweld gaan gebruiken. Ik heb het idee dat er iets met die tekst is, jij zei eerder dat er hier een bepaald soort magie hangt.”
“Verwant aan…” zei Essilt rustig. “Niet precies hetzelfde als magie dus.”
“Goed. Er hangt hier een macht die verwant is aan Patroon en magie en die te maken heeft met de rechthoek die waarschijnlijk een doodskist is, het altaar en deze ruimte. Bij gebruik van Patroon gaat de boel trillen, bij gebruik van magie zal er misschien ook iets gebeuren dat we niet wensen.”
“De oplossing is die tekst.”
“Ik ben het met je eens, maar ik kom er niet uit. Het is Latijn en die taal beheers ik, maar ik kan geen hele letters maken van dat opschrift.”
Ze lachte zacht.
“Mam, je bent gewoon goed bezig. Hoe kwam je erop om meteen een spiegel te gebruiken?”
“IK weet het niet. In de hoop dat de spiegel iets zou weerspiegelen dat eerder niet duidelijk was.”
“Doe het dan nog eens?”
Ik hield de spiegel opnieuw boven het opschrift en keek dit keer nauwkeuriger. Toen pas viel het me op dat de tekens in de spiegel anders waren. Ook allemaal half, maar anders dan op de steen. En toen ik deze had overgeschreven en naast de andere tekst hield, vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Dit was een gewoon Latijns grafgebed en het eindigde op ‘amen’.
“Je bent geweldig!” riep ik enthousiast tegen Essilt.
“Natuurlijk niet. Jij komt op het idee van een spiegel!”
“Maar ik had wel een dochter nodig om alles bij elkaar te voegen,” zei ik ernstig tegen haar. Ze kleurde een beetje en keek wat verlegen.
“Hoe is het met Iestyn?” vroeg ik, terwijl ik met het papier met de volledige tekst bij het altaar ging staan.
“Goed, hij lijkt het daar erg leuk te vinden,” zei ze met iets misprijzends in haar stem.
“Ik denk dat het voor hem een interessante studie is.”
“Er zit niets bij wat hij niet van pap, jou of opa had kunnen leren,” zei ze geërgerd.
Ik glimlachte even. Het was eigenlijk apart dat Essilt, die op iedereen overkwam als een koele meid die nergens warm of koud voor liep, met Owen samen degene was die het meest aan thuis hing.
Ik begon de tekst hardop voor te lezen. Deze tekst paste bij deze ruimte en bij de sfeer. Op het moment dat ik het ‘amen’ uitsprak en de sleutel helemaal kon omdraaien, begon het te rommelen in de vloer en zagen we de kist omhoog komen. Een gewone stenen kist, geen extra tierlantijnen, behalve de dekplaat met de halve letters.
Uiteindelijk was de gehele kist boven gekomen en het lawaai stopte. Ik probeerde het stenen deksel van de kist weg te schuiven, maar miste de kracht om dat in mijn eentje te doen en vroeg hulp van Essilt.
“Pap zal het niet fijn vinden dat je me al dat zware werk laat doen,” waarschuwde ze met een flauwe glimlach.
Ik wierp even een blik op de lynx, die al die tijd in een hoekje van de ruimte had gezeten.
“Klopt, hij zou daar een demoon voor gebruiken,” zei ik toen droog.
Essilt grinnikte even en hielp mee. Nu ging het wel en het geschuur van steen op steen weerklonk door de kleine ruimte. Uiteindelijk was het deksel van de kist af en konden we naar de inhoud kijken. In de kist lagen de resten van een vrouw. Niet meer dan een hoop botten en de resten van een jurk. Het enige opvallende was de zwarte, ovalen handspiegel die ze aan het handvat in haar knoken geklemd hield. Het was die spiegel waar iets mee was. Ondanks mijn voorzichtigheid lukt het me niet om geen botten te breken terwijl ik de spiegel uit haar handen haalde.
Uiteraard keek ik in de spiegel. Een zwartharige vrouw met felblauwe ogen keek me aan. Ik was het niet, natuurlijk niet. Ik heb geen zwart haar, maar gewoon donkerbruin en mijn ogen zijn niet van dat felle blauw. Ze gleed als het ware uit het beeld weg, terwijl haar lippen bewogen, een vraag om hulp. “Help me!” las ik van haar lippen en zag de wanhoop op haar gezicht. Ik kon niet meer doen dan slechts knikken.
Mijn god. Lorrayne had me zonet om hulp gevraagd!
Ik was net van deze ervaring bekomen toen Random me troefde. Alleen om te zeggen dat hij alweer op deze Schaduw was en dat ik hem moest troeven zodra ik wilde praten. Hmm, misschien moest dat maar eens. Maar als ik me toch met poorten bezig zou gaan houden, zou ik meer moeten weten over de organisaties.
Spiegels hebben een eigen macht. Lorrayne heeft zich daar veel mee bezig gehouden, ze heeft ook de spiegelzaal in Amber gemaakt. Ik weet nu dat ze in Rebma een doorgang heeft genomen en toen verdwenen is. Ik weet ook dat haar toenmalige partner, Herbert Sawall, niet meer leeft. Omgebracht door de broer van Lorrayne. Met Caine heb ik ooit gesproken en hij kon me maar weinig meer vertellen over Lorrayne. Niets over waar ze zou kunnen zijn en over het waarom. Ook met Llewella heb ik ooit over Lorrayne gesproken, maar die wist niets meer over haar dan dat ze de favoriet van Oberon zou zijn. Verder is er niemand die iets van haar weet. Behalve Gramble. Hij is degene die me op het spoor heeft gezet, het zou me niets verwonderen als hij me nog wat meer kan vertellen.
Behalve de familieperikelen, hebben we ook nog te maken met de situatie hier. Cilia, de dochter van Ctulhu. Dat zegt ze. Het klinkt zo vreselijk ver gezocht dat het waarschijnlijk waar is. Of ze is gewoon één van die knettergekke zielen waar sommige tehuizen vol mee zitten. Ze wil helpen tegen de Elder, maar de manier waarop is me niet erg duidelijk. Ook niet waarom. De macht die ze heeft is uitermate vreemd en sterk. Het lijkt erop dat het haar organisatie was die eerder onze kamers heeft doorzocht. Ze maken gebruik van voorwerpen waar pas later macht in wordt gestopt. Het klinkt zo vreemd, zo bizar, zo… het geeft me de kriebels. Goed, het raadsel van de slaapgasbommen is zo opgelost, die opmerking over de afluisterapparatuur is gewoon waanzinnig. Oh ja, ik heb Cilia’s opmerkingen wel gehoord over mij, over mijn familie - en daarmee bedoelde ze niet de Amberieten. Het ergert me dat ze me zo kan opsporen als ik ergens opduik - is dat wat je krijgt als je een Schaduw bezoekt? Mogelijk is het inderdaad nodig, zij denkt dat we hulp nodig hebben. Of haar waanzinnige vader denkt dat. Waarom zou de Ctulhu willen helpen? Wat is zijn belang hierin?
Cilia zegt geen moeder te hebben. Dat betwijfel ik. Die Ctulhu noemt ze haar vader, maar die Ctulhu is dusdanig schizofreen dat hij heel goed ook haar moeder geweest zal zijn. Waanzinnige opvoeding gehad, het arme kind. Is het een wonder dat ze wat ‘vreemd’ overkomt? Het is een wonder zoals zij zich heeft weten aan te passen!
Ik vraag me af of ze voor Rhexenor interessant is. Hij is tenslotte degene die een zaadje heeft achtergelaten op Dark End, en dankzij die ene daad is hij nu min of meer de vader van dit kind geworden. Ik moet ze met elkaar in contact brengen. Rhexenor is een stuk aardiger dan ik, dat zal haar goed doen.
Is het mijn geweten dan dat spreekt? Ik heb het arme kind zomaar de deur uit gestuurd terwijl ze haar hele hebben en houden op tafel had gelegd. Essilt was het volledig met me eens, maar als daar Bryana had gezeten, was me de huid vol gescholden geweest.
Ja, ik heb wat medelijden met het meisje. Maar een hoofdkwartier oprichten in mijn woning gaat me gewoon veel te ver. Ik ben één van die Amberieten die het graag zonder eigen organisatie wil doen. Ik ben al Hoofd van een Huis, directrice van een magiërschool en heb een gezin. Ik denk dat ik zo al aardig wat te doen heb.
Mijn familie. Ze hebben het begrepen op mijn familie. Er is hier iets dat met mijn familie te maken heeft. Mijn moeder zit veilig in Antioch, maar waar hangt Oleg op het moment uit? En hoever gaat dat met mijn familie? Heeft ze het dan ook over mijn kinderen? Betreft het alleen deze Schaduw of gaat dat een tikje verder? En wat is het geheim van de familie precies? De tombe? De spiegel die ik nu heb?
Dit huis heeft wel iets. Geen overdreven inrichting, niet geweldig groot, maar het is mooi gelegen. Misschien is er inderdaad nog iets meer te doen dan alleen de tombe in de kelder. Wat is hetgeen waar degenen naar op zoek waren die Lenore de dood in hebben gedreven? Hoe kan ik daar achter komen als het niet ergens in dit huis verborgen is? Hmm, ik zal toch weer eens met mijn moeder moeten praten.
Het voelt bizar aan om een huis te hebben dat een tombe in de kelder herbergt. Dat zeg ik verkeerd. Diep onder de kelder is de grafkamer verborgen. Ingericht zoals het hoort, het beste te vergelijken met een kapelletje, compleet met altaar en kaarsen. En op de vloer een grafplaat met tekens die ik niet kon ontcijferen. Halve tekens die me aandeden als Latijn, maar de inscripties waren niet af. Niet vanwege slijtage, maar omdat de tekens slechts half ingegraveerd waren.
“Heb jij een spiegel? vroeg ik aan Essilt die half tegen het altaar geleund om zich heen stond te kijken.
“Waar heb je die voor nodig?” vroeg ze.
“Dat weet ik niet zo precies,” zei ik weifelend. “Het kan zijn dat de tekst dan wat duidelijker wordt.”
“Je zou natuurlijk weer wat kunnen rommelen met Patroon,” zei ze honend.
Haar opmerking maakte me verlegen. Daarnet had ik dat inderdaad gedaan, met als doel om de grafkist, waarvan ik nu de plaat aan het bestuderen was, naar boven te brengen. Het was niet goed gegaan, het had erop geleken dat ik een kleine aardbeving had veroorzaakt en nu konden we alleen maar hopen dat er niets was ingestort.
“Mijn excuses,” zei ik. “In dit geval had ik dat beter niet kunnen doen inderdaad. Maar wellicht maakt het feit dat ik daar nu nog steeds hoofdpijn van heb alles weer goed.”
Mijn dochter lachte plotseling, waardoor haar hele gezicht verhelderde.
“Die hoofdpijn vind ik vervelend voor je. Verder is het eerlijk gezegd best interessant om met jou samen op pad te zijn, ik maak nog eens wat mee.”
Ze deed de koffer met de chemical kit open, haalde daar een spiegel uit en bekeek meteen de laatste testresultaten.
“Dat lijk in de familietombe moet echt van Lenore geweest zijn,” meldde ze toen. “Ze is aan je verwant, net als Judith. En die Donnal is aan geen van jullie drieën verwant.”
“Goed, dan weten we dat nu zeker,” zei ik terwijl ik de spiegel van haar aanpakte en deze boven de tekst hield. “Toch jammer dat ze echt dood is. Ik had haar graag eens willen spreken.”
“Dat zou je pappa moeten vragen, die weet daar vast wel iets op,” was ze van mening.
Ik keek haar even aan. Haar gezicht stond ernstig, soms had ik het idee dat ze meer van Mandor’s activiteiten wist dan ik. Misschien wist ze het dankzij haar tweelingbroer, die in de leer was bij Mandor.
“Lenore is al tientallen jaren geleden overleden,” zei ik tegen haar. “Bij mijn weten moeten ze nog niet zo lang dood zijn om met ze te kunnen praten.”
“Dat kan verschillen,” zei ze. “Kun je nu iets van die tekst maken?”
In de spiegel waren halve lettertekens te zien. Ik zuchtte, dit liep op niets uit. Essilt keek even mee en liep toen een paar stappen weg om tegen de muur te gaan staan met haar armen over elkaar geslagen.
Op een stuk papier trok ik de letters over van de deksteen. Halve letters en ik kon er niets van maken. In gedachten ging ik het hele Latijnse alfabet na, zonder enig resultaat. Ik stond op en bekeek het altaar opnieuw. Het meest opvallende bleef dat sleutelgat, waar de sleutel die ik eerder van de tuinman had gekregen precies op paste, maar niet wilde draaien.
“Wat ben je aan het doen?” informeerde Essilt.
“Zoeken naar een oplossing,” zei ik haar. “Maar misschien moet ik grof geweld gaan gebruiken. Ik heb het idee dat er iets met die tekst is, jij zei eerder dat er hier een bepaald soort magie hangt.”
“Verwant aan…” zei Essilt rustig. “Niet precies hetzelfde als magie dus.”
“Goed. Er hangt hier een macht die verwant is aan Patroon en magie en die te maken heeft met de rechthoek die waarschijnlijk een doodskist is, het altaar en deze ruimte. Bij gebruik van Patroon gaat de boel trillen, bij gebruik van magie zal er misschien ook iets gebeuren dat we niet wensen.”
“De oplossing is die tekst.”
“Ik ben het met je eens, maar ik kom er niet uit. Het is Latijn en die taal beheers ik, maar ik kan geen hele letters maken van dat opschrift.”
Ze lachte zacht.
“Mam, je bent gewoon goed bezig. Hoe kwam je erop om meteen een spiegel te gebruiken?”
“IK weet het niet. In de hoop dat de spiegel iets zou weerspiegelen dat eerder niet duidelijk was.”
“Doe het dan nog eens?”
Ik hield de spiegel opnieuw boven het opschrift en keek dit keer nauwkeuriger. Toen pas viel het me op dat de tekens in de spiegel anders waren. Ook allemaal half, maar anders dan op de steen. En toen ik deze had overgeschreven en naast de andere tekst hield, vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Dit was een gewoon Latijns grafgebed en het eindigde op ‘amen’.
“Je bent geweldig!” riep ik enthousiast tegen Essilt.
“Natuurlijk niet. Jij komt op het idee van een spiegel!”
“Maar ik had wel een dochter nodig om alles bij elkaar te voegen,” zei ik ernstig tegen haar. Ze kleurde een beetje en keek wat verlegen.
“Hoe is het met Iestyn?” vroeg ik, terwijl ik met het papier met de volledige tekst bij het altaar ging staan.
“Goed, hij lijkt het daar erg leuk te vinden,” zei ze met iets misprijzends in haar stem.
“Ik denk dat het voor hem een interessante studie is.”
“Er zit niets bij wat hij niet van pap, jou of opa had kunnen leren,” zei ze geërgerd.
Ik glimlachte even. Het was eigenlijk apart dat Essilt, die op iedereen overkwam als een koele meid die nergens warm of koud voor liep, met Owen samen degene was die het meest aan thuis hing.
Ik begon de tekst hardop voor te lezen. Deze tekst paste bij deze ruimte en bij de sfeer. Op het moment dat ik het ‘amen’ uitsprak en de sleutel helemaal kon omdraaien, begon het te rommelen in de vloer en zagen we de kist omhoog komen. Een gewone stenen kist, geen extra tierlantijnen, behalve de dekplaat met de halve letters.
Uiteindelijk was de gehele kist boven gekomen en het lawaai stopte. Ik probeerde het stenen deksel van de kist weg te schuiven, maar miste de kracht om dat in mijn eentje te doen en vroeg hulp van Essilt.
“Pap zal het niet fijn vinden dat je me al dat zware werk laat doen,” waarschuwde ze met een flauwe glimlach.
Ik wierp even een blik op de lynx, die al die tijd in een hoekje van de ruimte had gezeten.
“Klopt, hij zou daar een demoon voor gebruiken,” zei ik toen droog.
Essilt grinnikte even en hielp mee. Nu ging het wel en het geschuur van steen op steen weerklonk door de kleine ruimte. Uiteindelijk was het deksel van de kist af en konden we naar de inhoud kijken. In de kist lagen de resten van een vrouw. Niet meer dan een hoop botten en de resten van een jurk. Het enige opvallende was de zwarte, ovalen handspiegel die ze aan het handvat in haar knoken geklemd hield. Het was die spiegel waar iets mee was. Ondanks mijn voorzichtigheid lukt het me niet om geen botten te breken terwijl ik de spiegel uit haar handen haalde.
Uiteraard keek ik in de spiegel. Een zwartharige vrouw met felblauwe ogen keek me aan. Ik was het niet, natuurlijk niet. Ik heb geen zwart haar, maar gewoon donkerbruin en mijn ogen zijn niet van dat felle blauw. Ze gleed als het ware uit het beeld weg, terwijl haar lippen bewogen, een vraag om hulp. “Help me!” las ik van haar lippen en zag de wanhoop op haar gezicht. Ik kon niet meer doen dan slechts knikken.
Mijn god. Lorrayne had me zonet om hulp gevraagd!
Ik was net van deze ervaring bekomen toen Random me troefde. Alleen om te zeggen dat hij alweer op deze Schaduw was en dat ik hem moest troeven zodra ik wilde praten. Hmm, misschien moest dat maar eens. Maar als ik me toch met poorten bezig zou gaan houden, zou ik meer moeten weten over de organisaties.
Spiegels hebben een eigen macht. Lorrayne heeft zich daar veel mee bezig gehouden, ze heeft ook de spiegelzaal in Amber gemaakt. Ik weet nu dat ze in Rebma een doorgang heeft genomen en toen verdwenen is. Ik weet ook dat haar toenmalige partner, Herbert Sawall, niet meer leeft. Omgebracht door de broer van Lorrayne. Met Caine heb ik ooit gesproken en hij kon me maar weinig meer vertellen over Lorrayne. Niets over waar ze zou kunnen zijn en over het waarom. Ook met Llewella heb ik ooit over Lorrayne gesproken, maar die wist niets meer over haar dan dat ze de favoriet van Oberon zou zijn. Verder is er niemand die iets van haar weet. Behalve Gramble. Hij is degene die me op het spoor heeft gezet, het zou me niets verwonderen als hij me nog wat meer kan vertellen.
Behalve de familieperikelen, hebben we ook nog te maken met de situatie hier. Cilia, de dochter van Ctulhu. Dat zegt ze. Het klinkt zo vreselijk ver gezocht dat het waarschijnlijk waar is. Of ze is gewoon één van die knettergekke zielen waar sommige tehuizen vol mee zitten. Ze wil helpen tegen de Elder, maar de manier waarop is me niet erg duidelijk. Ook niet waarom. De macht die ze heeft is uitermate vreemd en sterk. Het lijkt erop dat het haar organisatie was die eerder onze kamers heeft doorzocht. Ze maken gebruik van voorwerpen waar pas later macht in wordt gestopt. Het klinkt zo vreemd, zo bizar, zo… het geeft me de kriebels. Goed, het raadsel van de slaapgasbommen is zo opgelost, die opmerking over de afluisterapparatuur is gewoon waanzinnig. Oh ja, ik heb Cilia’s opmerkingen wel gehoord over mij, over mijn familie - en daarmee bedoelde ze niet de Amberieten. Het ergert me dat ze me zo kan opsporen als ik ergens opduik - is dat wat je krijgt als je een Schaduw bezoekt? Mogelijk is het inderdaad nodig, zij denkt dat we hulp nodig hebben. Of haar waanzinnige vader denkt dat. Waarom zou de Ctulhu willen helpen? Wat is zijn belang hierin?
Cilia zegt geen moeder te hebben. Dat betwijfel ik. Die Ctulhu noemt ze haar vader, maar die Ctulhu is dusdanig schizofreen dat hij heel goed ook haar moeder geweest zal zijn. Waanzinnige opvoeding gehad, het arme kind. Is het een wonder dat ze wat ‘vreemd’ overkomt? Het is een wonder zoals zij zich heeft weten aan te passen!
Ik vraag me af of ze voor Rhexenor interessant is. Hij is tenslotte degene die een zaadje heeft achtergelaten op Dark End, en dankzij die ene daad is hij nu min of meer de vader van dit kind geworden. Ik moet ze met elkaar in contact brengen. Rhexenor is een stuk aardiger dan ik, dat zal haar goed doen.
Is het mijn geweten dan dat spreekt? Ik heb het arme kind zomaar de deur uit gestuurd terwijl ze haar hele hebben en houden op tafel had gelegd. Essilt was het volledig met me eens, maar als daar Bryana had gezeten, was me de huid vol gescholden geweest.
Ja, ik heb wat medelijden met het meisje. Maar een hoofdkwartier oprichten in mijn woning gaat me gewoon veel te ver. Ik ben één van die Amberieten die het graag zonder eigen organisatie wil doen. Ik ben al Hoofd van een Huis, directrice van een magiërschool en heb een gezin. Ik denk dat ik zo al aardig wat te doen heb.
Mijn familie. Ze hebben het begrepen op mijn familie. Er is hier iets dat met mijn familie te maken heeft. Mijn moeder zit veilig in Antioch, maar waar hangt Oleg op het moment uit? En hoever gaat dat met mijn familie? Heeft ze het dan ook over mijn kinderen? Betreft het alleen deze Schaduw of gaat dat een tikje verder? En wat is het geheim van de familie precies? De tombe? De spiegel die ik nu heb?
Dit huis heeft wel iets. Geen overdreven inrichting, niet geweldig groot, maar het is mooi gelegen. Misschien is er inderdaad nog iets meer te doen dan alleen de tombe in de kelder. Wat is hetgeen waar degenen naar op zoek waren die Lenore de dood in hebben gedreven? Hoe kan ik daar achter komen als het niet ergens in dit huis verborgen is? Hmm, ik zal toch weer eens met mijn moeder moeten praten.
97. Een insluiper
Als je ergens geboren bent, heb je daar een binding mee. Zo is het gewoon, punt uit. Het maakt niet uit hoe vaak je er komt, hoe lang je er wegblijft, maar je blijft die binding, dat gevoel van thuis zijn, hebben. Dat heb ik tenminste altijd gedacht. Het vreemde is dat ik het dus allemaal wat anders ervaar. Ja, ik ben hier geboren en opgegroeid en de Peak… er is geen gebied dat opkan tegen de ruwe schoonheid van de Peak. Daar heb ik iets mee en dat zal altijd zo blijven. Arden heeft haar eigen charme en ik heb daar zeker een binding mee. De natuurlijke omgeving in Gormenghast heeft zeker een gelijkenis met de Peak, zij het dat Gormenghast wat bosrijker is en ook in Elysium zijn er gebieden te vinden die een opvallende gelijkenis vertonen met de Peak District. Maar al deze gebieden zijn niet de Peak zelf.
De rest echter - het landgoed waar ik geboren en getogen ben, de directe omgeving, het dorp - ik heb er niets mee. Het oude huis is afgebrand, ik ken het personeel van het nieuwe huis een beetje, de mensen in de omgeving helemaal niet. Ben ik hier werkelijk opgegroeid? Mijn idee om Essilt kennis te laten maken met mijn thuisschaduw is op een jammerlijke mislukking aan het uitlopen. Is het niet triest dat de enige bekenden die hier opduiken een stel ooms zijn? Dat ik eigenlijk vrijwel niets weet van wat er zich hier allemaal afspeelt? Is het niet erg dat ik mijn eigen dochter niet eens fatsoenlijk kan beschermen? Dat ik toch afhankelijk ben geworden van Corwin’s goedwillendheid? Dat ze haar eigen magie daarvoor moet gebruiken? Dat de beloofde treinreis op niets is uitgelopen en dat we nu met een koets ons naar Brighton moeten begeven? Dat ik blij moet zijn dat het pad al gebaand is door één van mijn ooms? Het maakt allemaal dat ik me vreselijk minderwaardig voel, niet in staat op in mijn eigen Schaduw me van A naar B te verplaatsen. In dit geval van Stockport naar Brighton.
Op mijn slaapkamer in de herberg troefde ik naar Mandor. Het was zowat alsof hij erop zat te wachten en er lag een warme blik in zijn ogen toen hij me zag.
“Ik weet wat er zich afspeelt op de Hunting Grounds,” zei hij met een schouderophaal toen ik hem daarover vertelde. “Daar hebben alleen de Huizen last van die het van legers moeten hebben. Voor ons dus onbelangrijk.”
“Ik ben bang dat het naar ons toegespeeld zal worden,” legde ik hem uit. “Je weet wel, dat neutrale Huis Elysium, buffer tussen Chaos en Amber.”
“Oh, zo bedoel je dat. Dat zou inderdaad heel goed kunnen gebeuren, alsof we geen problemen genoeg hebben,” zuchtte hij. “Ik stel voor dat we het voor nu laten rusten, het is vroeg genoeg als er daadwerkelijk gedonder gaat komen en wij mogen bemiddelen.”
De mededeling dat zowel Random als Corwin hier waren, pakte hij niet goed op, hij vond dat zelfs erg vervelend.
“Ik zou Corwin kunnen elimineren,” stelde hij voor. “Dan is mogelijk dat andere probleem ook meteen opgelost.”
“En dan hebben we er tig andere problemen bij,” dacht ik.
Hij knikte instemmend.
“Denk je dat er inderdaad problemen zijn bij jou?” vroeg hij toen.
“Ik denk niet dat ze het verzinnen. Ik voel er alleen niets voor om door hen beschermd te worden.” Ik voelde de ergernis daarover opnieuw toenemen. “Ik ben nog wel tot wat toe in staat!”
“Ik wil niet dat jullie iets overkomt,” zei hij met een zorgelijke trek op zijn gezicht. “Ik kan jullie een demoon mee sturen.”
Ik overwoog het heel even. Een beetje extra bescherming zou geen kwaad kunnen. Maar een demoon zou niet goed gaan met de dieren en dat vertelde ik hem ook.
“Je kunt me altijd troeven als er iets is, ik sta erop dat je dit dan ook doet,” zei hij en keek me doordringend aan.
“Natuurlijk doe ik dat,” grijnsde ik. “Jouw Troef is altijd binnen bereik.”
Hij bleef ernstig.
“Denk er niet te licht over,” waarschuwde hij. “Die twee ooms van jou zijn uitermate irritant en ik heb liever dat je ze uit de weg blijft, maar je bent nu wel gewaarschuwd.”
Daarna vertelde ik hem over het onderzoek en de resultaten ervan en vertelde hij dat thuis alles goed verliep en dat hij en Owen een goede tijd hadden samen.
“Die jongen heeft buitengewoon veel aanleg,” zei hij tevreden. “Precies zoals ik al vermoedde.”
We namen afscheid en hij verbrak de verbinding. Het was uiterst prettig om even met hem gepraat te hebben en van gedachten hebben te kunnen wisselen.
De volgende die ik trachtte te troeven was mijn moeder. Zoals ik al verwachtte, lukte dat niet. Ik ben niet goed genoeg met Troef en mijn moeder al helemaal niet.
Bleys nam mijn pogingen tot contact wel aan, maar aarzelde om door te komen.
“Ik hoef geen problemen met jouw jaloerse echtgenoot,” zei hij voor zijn doen scherp.
“Ik ben echt niet van plan om je in mijn slaapkamer te ontvangen,” zei ik met een zucht, “ik wil alleen maar weten of je even tijd hebt. Zo ja, dan loop ik naar buiten en troef je opnieuw, anders gaat het over.”
Hij zuchtte en dacht even na.
“Doe dan dat maar,” zei hij toen. “Jouw echtgenoot is niet erg gemakkelijk.”
De verbinding werd verbroken en ik dacht na over zijn woorden terwijl ik naar buiten liep. Ik wist dat er wat voorvallen waren geweest, Mandor was inderdaad tamelijk vervelend als hij dacht dat er een man meer interesse voor me toonde dan louter zakelijk. Maar had Bleys daar ook al ervaring mee gehad? Of was het de tamtam die zijn werk had gedaan?
Ik had geen problemen met deze vorm van zorgzaamheid van Mandor, stiekem vond ik het wel leuk zelfs. Een enkele keer was het echter irritant, wanneer ik daardoor belemmerd werd in mijn werkzaamheden.
In de buurt van de paardenstal troefde ik opnieuw naar Bleys, die zich liet doorhalen. Hij keek om zich heen.
“Je hebt weten weg te komen bij je minnaar?” vroeg hij cynisch, voordat hij me begroette door me alleen de hand te schudden. Ooit, voordat ik me officieel verloofde met Mandor, waren de begroetingen van de ooms minder formeel geweest, soms waren ze zelfs ergerlijk opdringerig omdat ze van mening waren dat een begroeting inhield dat er stevig gekust diende te worden. Dezer dagen doet niemand dat meer. Ook Corwin en Random hadden zich beperkt tot een hand. De enige mannen die me nog wel eens omhelzen waren - naast de mannen in mijn eigen gezin - mijn vader en mijn schoonvader. Mandor ergert zich er altijd gruwelijk aan wanneer Gramble dat doet en Gramble trekt zich daar helemaal niets van aan. Zelf heb ik er geen problemen mee, ik mag Gramble wel.
Ik liep wat op en neer met Bleys, die netjes gekleed was in een zwart pak met een hoge hoed, en vertelde hem over de aanwezigheid van zijn twee broers. Hij fronste toen hij hoorde van Random’s aanwezigheid.
“Als je Random tegenkomt, dan is er altijd sprake van een puinhoop,” zei hij. “Dat is vast een vies zaakje waar hij in verwikkeld is. Maar Corwin? Die is meestal wel serieus.”
“Ongetwijfeld,” zei ik. “Toch wil ik hem niet mee. Ik ben hier met mijn dochter en het is deze keer gewoon niet de bedoeling om daar andere familieleden bij te betrekken.”
Op dat moment hoorde ik een ijselijke gil uit de herberg komen. Essilt, wist ik meteen en haastte me naar binnen, zonder acht te slaan op de in het donker geklede figuur dat uit het raam sprong en in de richting van het bos begon te rennen. Ik was me ergens bewust dat Fillipien er achter aan ging.
Essilt stond in haar nachthemd op de gang en ze stopte haar gegil pas toen ze mij in het oog kreeg. De mensen die al toegestroomd waren, zoals Random, de waardin en enkele andere gasten, hadden haar niet weten te bedaren, hoewel ze er eigenlijk niet echt geschokt uit zag.
“Wat is er aan de hand?” vroeg ik terwijl ik mijn vest om haar heen sloeg en haar koude handen in de mijne nam om ze warm te wrijven.
“Er was iemand op mijn kamer!” zei ze, toch wel wat ontstelt.
Random stuurde iedereen weg en wilde zelf de boel gaan onderzoeken.
“Niets ervan,” verbood ik.
Hij trok zijn blonde wenkbrauwen op.
“Kom op, je wilt toch wel weten wat er aan de hand is?”
“Ik wil niet dat jij het onderzoekt,” zei ik scherp. “Je hebt een keer eerder iets onderzocht, dat was hier vlakbij en tijdens je onderzoek heb je van alles gewist. Ik zoek hier andere hulp bij.”
Random haalde zijn schouders op en liep mopperend weg, verbaasd kijkend naar Bleys. Deze bood aan om mijn kamer te onderzoeken toen Random buiten gehoorsafstand was.
“Ik ga Mandor hierbij halen,” zei ik. “Dus niet nodig.”
“Je wilt meteen de artillerie erbij halen?” vroeg hij geërgerd. “Ik beloof je dat ik niets zal verstoren, alleen maar uitzoeken of er iets op jouw kamer is.”
“Goed dan,” zei ik zuchtend.
Bleys liep naar mijn deur, deed iets en even later glipte er iets naar binnen door het sleutelgat. Even later vertelde hij dat er een slaapgasbommetje in mijn kamer gegooid leek te zijn en dat ook mijn kamer was doorzocht. Ook bij Essilt bleek na wat onderzoek zo’n ding te liggen. Er was echter geen sprake van slaapgas.
“Als je nog steeds je echtgenoot erbij wil halen, ga dan je gang,” zei hij, humeurig voor zijn doen en wandelde naar beneden. Al die tijd had hij het fatsoen gehad om Essilt met geen blik te bekijken.
Mandor liet zich onmiddellijk doorhalen en zijn aandacht ging eerst naar Essilt uit. Toen hij er zeker van was dat haar niets was aangedaan, hoorde hij ons verhaal aan, terwijl hij goed rondkeek in beide kamers.
“Ik ben maar gaan gillen, ik wist niet precies wat ik moest doen,” zei Essilt wat verontschuldigend tegen mij.
“Gillen is heel goed,” zei ik. “Het verbaast me alleen dat de valken niets gemerkt hebben.” Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ze op mij hadden gelet in plaats van op de kamer van Essilt. Valken zijn eigenwijze beesten en soms gaat dat niet erg goed.
“Dit is dus een slaapgasbom?” vroeg Mandor die een metaalkleurig object had opgepakt en dat nauwkeurig stond te bekijken. Essilt liep naar hem toe om mee te kijken, terwijl ik de beelden volgde die Fillipien me liet zien. Ze was een persoon in het zwart aan het achtervolgen en maakte zich klaar om aan te vallen. De persoon draaide zich ineens om en begon op haar te schieten met een soort geweer. Fillipien liet zich daar echter niet door weerhouden en vloog regelrecht in het gezicht van die persoon terwijl ze met haar klauwen zijn kin open reet en ze met haar snavel zijn ogen trachtte uit te pikken. Ze vloog weer op en maakte zich gereed voor een tweede aanval, toen de persoon een kaart trok en verdween.
“Hij maakt dus gebruik van Troef,” zei Mandor peinzend toen ik het hem beschreef. “En Fillipien heeft bloed getrokken. Dat is heel mooi. Ik zou daar graag iets van willen hebben. Dan kan ik er een demoon achteraan sturen.” Dat laatste kwam er grimmig uit. Mandor heeft er geen begrip voor als men zijn gezinsleden lastig valt.
Hij overhandigde mij de bom om te bekijken. Het leek iets technisch te zijn, meer verstand had ik er niet van. Essilt wees me op de draden aan de binnenkant die er een beetje voor niets bij hingen. Het was vreemd, waarom had de insluiper gebruik van iets gemaakt dat niet op deze Schaduw kon werken? Was het ingecalculeerd dat Essilt en ik op een andere Schaduw zouden zijn? Even dacht ik aan mijn ouders in Antioch… maar daar zou het ook niet gewerkt hebben.
“Ik neem hem mee,” zei Mandor die de bom weer van me overnam. “Dan zal ik deze door iemand laten onderzoeken die er verstand van heeft.”
Ik knikte en liep naar het raam om het open te doen voor Fillipien. Met een doek haalde ik voorzichtig het bloed van haar pootjes af en ze vloog naar buiten nadat ik haar wat gekrauwd had. Mandor wikkelde de doek zorgvuldig in een stuk soepel leer en stak deze in zijn jasje. Essilt had inmiddels al haar spullen nagekeken en meldde dat er niets miste.
“Dan ga ik weer,” zei Mandor en omhelsde Essilt even ten afscheid. “Blijf goed opletten en zorg ervoor dat je je magie paraat hebt,” zei hij ernstig tegen haar. Ze knikte.
Daarop nam Mandor mij in zijn armen en gaf me een uitgebreide zoen die ik net zo uitgebreid beantwoordde. Dit tot grote ergernis van Essilt.
“Dat geplak van jullie ook altijd!” viel ze uit. “Get a room!”
Mandor liet me langzaam los, glimlachte naar haar, pakte de Troef van de waterput en was weg.
“Dit is toch een kamer,” zei ik vriendelijk tegen onze dochter.
“Ja, dat klopt. Mijn kamer om precies te zijn.”
Ik besloot om hier verder niet op in te gaan - van onze kinderen hebben zij en Randal er het meest moeite mee dat hun ouders in hun bijzijn laten merken elkaar leuk te vinden - en keek nog eens goed rond in de kamer.
“Hou je raam nu ook maar dicht en ik stel voor dat Fenris bij jou op de kamer komt.”
Haar gezicht drukte afgrijzen uit, dus ik verwachtte hier enige discussie over die echter niet kwam.
“Als hij maar zo ver mogelijk van me vandaan gaat liggen,” was haar enige eis.
Fenris kwam intussen de kamer binnen gewandeld, snuffelde goed in het rond en koos uiteindelijk voor een plekje onder het enige raam, dat inderdaad het verst van het bed af was. Vervolgens wenste ik Essilt opnieuw een goede nachtrust toe en verliet de kamer. Achter me werd de deur weer in het slot gedraaid.
Ik ging naar mijn kamer en bekeek mijn spullen - ook hier was niets weg gehaald. Het gebeuren vond ik wat zorgelijk, waar hadden ze het op voorzien? Op het ‘iets’ waarvoor mijn tante Lenore de dood in werd gejaagd? Om bepaalde redenen leek me dat nog het meest voor de hand liggend. Corwin’s huis was doorzocht om ‘iets’ te vinden waarbij zijn huishouding omgebracht was. De insluiper met wie Essilt te maken had gehad, was er echter niet op uit geweest om haar of mij te doden. Zou het weer een andere groepering zijn? Met hoeveel groeperingen hadden we hier eigenlijk te maken?
Ik ging nog even naar beneden, alwaar Bleys aan het drinken was met Random.
“Nog iets gevonden?” vroeg Random opgewekt.
“Er worden wat dingen nog onderzocht,” zei ik, ging bij hen zitten en bestelde nog wat thee.
“Die insluiper kan er één van mij zijn,” bedacht Random.
“Ik zou dat liever zeker willen weten,” gaf ik hem ten antwoord.
Hij knikte en vertrok daarop naar buiten.
“Deze Schaduw voelt als heel druk aan,” zei Bleys peinzend.
“Ik merk daar niets van,” zei ik met een schouderophaal. “Ik denk dat het normaal is.”
“Jij zou het zeker moeten weten, met al je Patroon,” was hij van mening.
Ik schudde mij hoofd. Het voelde hier niet anders aan dan anders. Daarop kwam het gesprek op die gasbommen en ik liet het apparaat zien dat op mijn kamer was gevonden. Hij bekeek het nauwkeurig.
“Er ontbreekt iets aan,” zei hij. “Het lijkt op een soort halve kopie van iets, het doet me ergens aan denken. Het is een soort apparaat dat lucht om kan zetten in slaapgas, maar het kan hier gewoon nooit werken. Het is niet af, het is nep en ik kan het ding niet aan de gang krijgen zonder het te reviseren.
“Je kunt het meenemen om te onderzoeken,” bood ik aan.
“Wil je het niet zelf onderzoeken?”
“Ik heb er niet veel verstand van. Bovendien waren er twee, de andere is met Mandor mee die het waarschijnlijk ook door iemand anders uit laat zoeken.”
“Je hebt er één meegegeven aan Mandor? Je hebt hem er dus toch bij betrokken!” riep hij verontwaardigd uit.
“Bleys, ik ben met die man getrouwd! Natuurlijk betrek ik hem in dit soort zaken. Sterker nog, hij staat erop om betrokken te worden.”
Bleys mompelende iets onverstaanbaars en stopte het apparaat weg. Ik vroeg me af wat hij tegen Mandor had. Waarschijnlijk hetzelfde als meer familieleden op hem tegen hebben.
“Ik heb erover nagedacht,” zei hij toen. “Ik zal ervoor zorgen dat Random iets anders te doen krijgt. Ik kan proberen of ik Corwin van je af gepraat krijg, maar ik betwijfel of dat zal lukken.”
Ik bedankte hem, al had ik het vermoeden dat hij niet erg hard zijn best zou doen om Corwin om te praten. Random kwam weer binnen met de mededeling dat de insluiper niet van zijn organisatie was. Ik nam afscheid van de twee ooms en ging naar boven.
Erg rustig slapen deed ik die nacht niet, er waren maar weinig nachten waarin ik goed sliep. Slapeloosheid was iets dat blijkbaar bij me hoorde en na een enerverende dag was het altijd erger. Deze keer verbood ik mezelf om het bed uit te gaan om wat te schrijven, al stond ik mezelf wel toe om nog een poos te lezen. Pas tegen de ochtend viel ik -zoals gewoonlijk - in slaap en werd ik - ook al zoals gewoonlijk - niet veel later alweer wakker gemaakt voor het ontbijt. Uiteraard was Essilt al lang op, ze had schone reiskleding aan, haar lichtblonde haar was netjes in één lange vlecht gevlochten en ze had alles al ingepakt. Ik nam een snel bad, daarna kleedde ik me aan en vlocht mijn haar haastig. Vervolgens propte ik alles haastig in mijn tassen en ging naar beneden. Essilt had al geregeld dat er eten was voor Qenna en Flo.
Tijdens het ontbijt werd er niet veel gesproken. Essilt had goed geslapen en was vroeg wakker geworden. Ze had tijd besteed aan het instuderen van een spreuk en deze op deze Schaduw afgestemd. Verder had ze Iestyn nog heel even gesproken, die het aardig naar zijn zin had op school.
Het meest opvallend was dat de waardin en het personeel deden of er helemaal niets aan de hand was. Eigenlijk hadden ze de vorige avond al redelijk normaal gereageerd, waarschijnlijk hadden mijn ooms wat gemanipuleerd met Patroon. Irritant was echter dat alles al betaald was voor ons en geregeld, inclusief het eten voor onderweg.
Buiten begroette ik eerst de valken. De Barghest werd onder zijn kop gekrauwd en vervolgens begroette ik Boudicca. Vanwege haar grootte had ze niet in de stal zelf gestaan, maar erbuiten en als vanouds had ze alle aangeboden zorg van de stalhouders geweigerd. De nieuwe mensen vond ze verdacht. Ik ook. Het is altijd de vraag waarom mensen van de ene dag op de andere worden vervangen. Ik verzorgde Boudicca uitgebreid en gaf haar te eten. Toen we weg gingen, alweer te voet, wiste ik de stalhouders, we waren hier nooit geweest.
De weg naar Stockport was vrij lang, dus ik regelde een paard en wagen en betaalde de eigenaar zoveel, dat hij het geen enkel probleem vond om deze later op de dag bij het station aldaar weer op te halen. Ook deze wageneigenaar wist even later niet meer wie het paard en de wagen hadden gehuurd, alleen nog maar dat hij deze later op moest halen.
Het bleef vreemd onderweg, we werden in de gaten gehouden. Het beviel me helemaal niets. Ook de dieren voelden zich niet op hun gemak, vaak hadden ze eerder door dat er verdachte figuren waren dan ik. Onderweg heb ik uiteraard wat gerommeld met Patroon, geprobeerd om mensen te wissen, maar het ging allemaal niet echt lekker. Al met al beviel het me helemaal niet. Er leek inderdaad iets aan de hand te zijn hier, maar het was me geheel niet duidelijk wat dit nu met Essilt of mij te maken kon hebben. Even overwoog ik om Mandor’s aanbod aan te nemen en om ons te laten vergezellen van een demoon, tegelijkertijd wierp ik dat idee weer weg. Dat zou wat overdreven zijn.
Op het station besloot ik om een kaartjes te kopen naar Birmingham om de verdachte stationschef te misleiden. Het hele station was vol met mensen waar iets mee was. Ze keken opvallend niet naar ons bijvoorbeeld. Een dame vroeg ons te spreken en wist te vertellen dat we in de gaten werden gehouden. Ze gaf me een kaartje waar de afbeelding van een oranje bloem op te zien was. Fleur d’Orange, stond er op het kaartje. Waarom deed dit me denken aan Flora? Ik meende dat ze wel eens verteld had een eigen organisatie te hebben, maar meer wist ik er eigenlijk niet van.
Vlak voordat de trein binnen zou komen, vroeg ik Fillipien om de trein te volgen, bij het eerstvolgende station zouden we uitstappen. Ze wreef met haar kopje even tegen mijn wang en vloog toen in de richting van Boudicca.
Met Fenris, Flo en Qenna stapten we op de trein. Niemand die er iets van zei, men leek het de normaalste zaak van de wereld te vinden dat twee vrouwen zich laten vergezellen door een vreemde kat, een lynx en een Barghest. Sterker nog, Corwin liet zich door de dieren net weerhouden om bij ons in de coupé te komen zitten. Uitermate ergerlijk, ook al deed hij alsof hij ons niet kende en alsof hij sliep.
We stapten uit in Wilmslow, dat een eigen station had gekregen sinds dit stadje enige jaren geleden samen was gegaan met een zevental omliggende gemeentes. Volgens de officiële papieren was deze agglomeratie daarmee ‘Greater Wilmslow’ geworden, maar er was niemand die die naam gebruikte. Ik vertelde Essilt dat het niet helemaal bekend was waarom deze stad zo heette, de meest populaire versie was dat dit ooit de begraafplaats was van ene William.
Helaas stapte ook Corwin uit en Essilt keek me wanhopig aan.
“Kan hij niet iets anders gaan doen?” zei ze zachtjes. “Ik zal pappa vragen of hij hem in ieder geval bezig wil gaan houden met een demoon.” Ze deed al een greep in een jaszak, waar ze de meest belangrijke Troeven bewaarde. Ik hield haar arm tegen.
“Laat pappa er maar even buiten,” fluisterde ik terug. “Ik zal proberen het anders op te gaan lossen.”
Corwin stond met zijn handen op zijn rug de trein na te kijken en keek op toen ik naderbij kwam. Hij glimlachte.
“Zo zien we elkaar nooit en zo zien we elkaar iedere dag,” begroette hij me in het Thari.
“Iets teveel naar mijn zin,” zei ik eerlijk. “Ik kan het je niet goed uitleggen denk ik, maar mijn dochter en ik zijn hier voor wat persoonlijke zaken. We hebben je niet gevraagd om mee te komen, we hebben ook liever niet dat je ons gezelschap houdt.”
Zijn ogen vernauwden zich iets en de welwillende uitdrukking op zijn gezicht had plaats gemaakt voor een meer dreigende blik.
“Niet gesteld op mijn aanwezigheid…” zei hij langzaam. “Zo langzamerhand begin ik bijna te geloven dat je er inderdaad één van Julian bent, net zo lomp en stug. Ik heb het goed met je voor en ik zeg het je nog maar eens: het is hier gevaarlijk.”
“Ik weet het. We kunnen echter goed op ons zelf passen. Werkelijk Corwin, ik heb liever dat jij je eigen weg gaat, dan gaan wij de onze.”
“Het is ongelooflijk!” riep hij uit. “Waar haal je de arrogantie vandaan om te denken dat ik met jou mee wil reizen! Ik moet toevallig dezelfde richting uit, het is dan echt niet vreemd dat familie samen reist!”
“In onze familie wel!” beet ik terug. “Ik hoef je niet mee te hebben.”
Corwin keek me vernietigend aan, draaide zich om en ging op een bankje zitten alsof hij op de volgende trein wachtte. Ik ging naar Essilt toe, gaf haar een arm en we liepen het station uit. Even verderop zag ik Boudicca langs de weg grazen en de twee valken zaten beiden op het dak van een kruidenierswinkel.
“We zullen een koets huren die ons naar Derby brengt en van daaruit via Londen naar onze bestemming reizen,” zei ik. “Mogelijk geeft Corwin het op, mogelijk ook niet.”
Het was geen probleem om een koets te regelen en niet veel later waren we al op weg. Ik wist dat de valken op afstand mee vlogen om de paarden van de koets niet aan het schrikken te maken en dat Boudicca op eigen gelegenheid ofwel achter de koets aanrenden, of juist een eind vooruit waren. Als ik samen met Owen was geweest, zouden we te paard zijn gegaan, Owen is een uitstekend ruiter. Tevens is hij van onze kinderen de enige die paard rijdt. Randal heeft als kind wel moeite gedaan om te leren rijden - vooral omdat Owen dat deed - maar bij hem is dat nooit een succes geworden. Na een aantal ongelukken besloot hij om niets meer met paarden van doen te willen hebben.
De andere kinderen zijn er nooit aan begonnen. De dieren reageren dan ook zeer onrustig op Randal, Iestyn en Bryana, doch eigenlijk minder op Essilt. Maar Essilt zal geen paard gaan rijden, omdat ze weet dat Iestyn het nooit zal doen. En ook omdat Mandor dit helemaal niet aanmoedigt bij onze kinderen. Misschien zal ze zich er ooit overheen kunnen zetten als ze ouder is.
We kwamen niet tot aan Derby. Ergens op een verlaten stuk weg, midden in een vrijwel onbewoond gebied, werd de koets overvallen. Niets, maar dan ook niets dat me erop voorbereid had, behalve de waarschuwingen eerder van de ooms. De valken hadden het pas laat in de gaten, het was alsof de overvallers uit het niets opdoken. Wij merkten eigenlijk pas iets toen we een klap hoorden en de koets vervaarlijk begon te slingeren. Ik kreeg een beeld door van Fillipien, de twee koetsiers waren uitgeschakeld en de paarden waren ongecontroleerd gaan rennen.
“Je kunt het beste op de grond gaan liggen, ik zal proberen om de koets onder controle te krijgen,” zei ik tegen Essilt en opende het portier.
“Ik kan ook iets doen wat meer nut heeft,” zei mijn dochter terwijl haar ogen glansden. Ze was in het geheel niet bang, ze leek dit eerder als een uitdaging te zien.
“Heel goed,” zei ik en begon aan mijn pogingen om via de zijkant van de koets op de bok te komen. Dat was niet erg gemakkelijk, veel oefening heb ik daar tenslotte niet mee. Het voortdurende geschiet van een aantal Arabisch aandoende ruiters te paard maakte het natuurlijk niet veel beter, gelukkig waren de valken ter plaatse en begonnen met groot succes hun duikvluchten op hun ogen uit te voeren. Uiteindelijk was ik op de bok en wist de paarden een tikje tot rust te krijgen, terwijl ik twee keer een machtswoord gebruikte om de tegenstanders ten val te brengen. Vanuit de koets hoorde ik Essilt hetzelfde machtswoord gebruiken, toen was het even stil. Ineens begonnen zich in de lucht een paar schaduwen te vormen. Zwarte slangen die pijlsnel op de aanvallers toe doken en ze in hun nek beten.
Dat alles was teveel. Het geschiet hield op, er renden een aantal paarden rond zonder berijder en Fillipien liet weten dat ze volgens haar allemaal dood waren.
Uiteindelijk waren de paarden rustig genoeg om halt te houden en kon ik een inspectie gaan uitvoeren.
De koetsiers waren inderdaad dood, beiden in het hart geraakt door een paar goed gerichte geweerschoten. Met respect legde ik ze in het gras en sloot hun ogen. Ik blijf het moeilijk vinden dat er onschuldige mensen dood gaan terwijl ik eigenlijk het doelwit ben.
Essilt was ongedeerd en sprong uit de koets. Met een koele blik bekeek ze de lichamen van de koetsiers, maar aan haar ogen kon ik zien dat dit haar wel schokte. Om zich een houding te geven liep ze om de koets heen om de schade te inspecteren en riep even later dat er een wiel kapot was.
Het was dusdanig stuk dat het niet maar gerepareerd kon worden. Ik concentreerde me om een nieuw wiel te conjuren. Het duurde een hele tijd voordat het er was, een gloednieuw wiel. Samen tilden Essilt en ik de koets een beetje op om het oude wiel eraf te halen en het nieuwe eraan te zetten. Behalve het kapotte wiel waren er her en der kogelgaten te zien.
Vervolgens gingen we een eindje terug om de lichamen van de aanvallers te onderzoeken. Ze waren allemaal dood, een paar zaten onder de slangenbeten.
“Dat is een hele goede spreuk die je daar gedaan hebt,” complimenteerde ik Essilt.
“Sissende slangen, zelf ontwikkeld,” zei ze niet zonder trots en liet me de pols zien van één van de aanvallers. Daarop was de tatoeage van een vlam te zien. Alle aanvallers hadden een dergelijke tatoeage. Nader onderzoek wees ook uit ze allemaal een valse tand hadden - een drietal mensen was omgekomen vanwege cyanide - en een kromme vergiftigde dolk. Om hun polsen hadden ze wurgkoordjes. Verder deden ze inderdaad Arabisch aan en wist ik dat dit niet dezelfde lui waren die eerder onze kamers hadden doorzocht.
Degene die de baas leek te zijn van de bende had een Troef bij zich van een kasteeltje. Op de achterkant was een een zwart vlak met een witte vlam te zien.
De rest echter - het landgoed waar ik geboren en getogen ben, de directe omgeving, het dorp - ik heb er niets mee. Het oude huis is afgebrand, ik ken het personeel van het nieuwe huis een beetje, de mensen in de omgeving helemaal niet. Ben ik hier werkelijk opgegroeid? Mijn idee om Essilt kennis te laten maken met mijn thuisschaduw is op een jammerlijke mislukking aan het uitlopen. Is het niet triest dat de enige bekenden die hier opduiken een stel ooms zijn? Dat ik eigenlijk vrijwel niets weet van wat er zich hier allemaal afspeelt? Is het niet erg dat ik mijn eigen dochter niet eens fatsoenlijk kan beschermen? Dat ik toch afhankelijk ben geworden van Corwin’s goedwillendheid? Dat ze haar eigen magie daarvoor moet gebruiken? Dat de beloofde treinreis op niets is uitgelopen en dat we nu met een koets ons naar Brighton moeten begeven? Dat ik blij moet zijn dat het pad al gebaand is door één van mijn ooms? Het maakt allemaal dat ik me vreselijk minderwaardig voel, niet in staat op in mijn eigen Schaduw me van A naar B te verplaatsen. In dit geval van Stockport naar Brighton.
Op mijn slaapkamer in de herberg troefde ik naar Mandor. Het was zowat alsof hij erop zat te wachten en er lag een warme blik in zijn ogen toen hij me zag.
“Ik weet wat er zich afspeelt op de Hunting Grounds,” zei hij met een schouderophaal toen ik hem daarover vertelde. “Daar hebben alleen de Huizen last van die het van legers moeten hebben. Voor ons dus onbelangrijk.”
“Ik ben bang dat het naar ons toegespeeld zal worden,” legde ik hem uit. “Je weet wel, dat neutrale Huis Elysium, buffer tussen Chaos en Amber.”
“Oh, zo bedoel je dat. Dat zou inderdaad heel goed kunnen gebeuren, alsof we geen problemen genoeg hebben,” zuchtte hij. “Ik stel voor dat we het voor nu laten rusten, het is vroeg genoeg als er daadwerkelijk gedonder gaat komen en wij mogen bemiddelen.”
De mededeling dat zowel Random als Corwin hier waren, pakte hij niet goed op, hij vond dat zelfs erg vervelend.
“Ik zou Corwin kunnen elimineren,” stelde hij voor. “Dan is mogelijk dat andere probleem ook meteen opgelost.”
“En dan hebben we er tig andere problemen bij,” dacht ik.
Hij knikte instemmend.
“Denk je dat er inderdaad problemen zijn bij jou?” vroeg hij toen.
“Ik denk niet dat ze het verzinnen. Ik voel er alleen niets voor om door hen beschermd te worden.” Ik voelde de ergernis daarover opnieuw toenemen. “Ik ben nog wel tot wat toe in staat!”
“Ik wil niet dat jullie iets overkomt,” zei hij met een zorgelijke trek op zijn gezicht. “Ik kan jullie een demoon mee sturen.”
Ik overwoog het heel even. Een beetje extra bescherming zou geen kwaad kunnen. Maar een demoon zou niet goed gaan met de dieren en dat vertelde ik hem ook.
“Je kunt me altijd troeven als er iets is, ik sta erop dat je dit dan ook doet,” zei hij en keek me doordringend aan.
“Natuurlijk doe ik dat,” grijnsde ik. “Jouw Troef is altijd binnen bereik.”
Hij bleef ernstig.
“Denk er niet te licht over,” waarschuwde hij. “Die twee ooms van jou zijn uitermate irritant en ik heb liever dat je ze uit de weg blijft, maar je bent nu wel gewaarschuwd.”
Daarna vertelde ik hem over het onderzoek en de resultaten ervan en vertelde hij dat thuis alles goed verliep en dat hij en Owen een goede tijd hadden samen.
“Die jongen heeft buitengewoon veel aanleg,” zei hij tevreden. “Precies zoals ik al vermoedde.”
We namen afscheid en hij verbrak de verbinding. Het was uiterst prettig om even met hem gepraat te hebben en van gedachten hebben te kunnen wisselen.
De volgende die ik trachtte te troeven was mijn moeder. Zoals ik al verwachtte, lukte dat niet. Ik ben niet goed genoeg met Troef en mijn moeder al helemaal niet.
Bleys nam mijn pogingen tot contact wel aan, maar aarzelde om door te komen.
“Ik hoef geen problemen met jouw jaloerse echtgenoot,” zei hij voor zijn doen scherp.
“Ik ben echt niet van plan om je in mijn slaapkamer te ontvangen,” zei ik met een zucht, “ik wil alleen maar weten of je even tijd hebt. Zo ja, dan loop ik naar buiten en troef je opnieuw, anders gaat het over.”
Hij zuchtte en dacht even na.
“Doe dan dat maar,” zei hij toen. “Jouw echtgenoot is niet erg gemakkelijk.”
De verbinding werd verbroken en ik dacht na over zijn woorden terwijl ik naar buiten liep. Ik wist dat er wat voorvallen waren geweest, Mandor was inderdaad tamelijk vervelend als hij dacht dat er een man meer interesse voor me toonde dan louter zakelijk. Maar had Bleys daar ook al ervaring mee gehad? Of was het de tamtam die zijn werk had gedaan?
Ik had geen problemen met deze vorm van zorgzaamheid van Mandor, stiekem vond ik het wel leuk zelfs. Een enkele keer was het echter irritant, wanneer ik daardoor belemmerd werd in mijn werkzaamheden.
In de buurt van de paardenstal troefde ik opnieuw naar Bleys, die zich liet doorhalen. Hij keek om zich heen.
“Je hebt weten weg te komen bij je minnaar?” vroeg hij cynisch, voordat hij me begroette door me alleen de hand te schudden. Ooit, voordat ik me officieel verloofde met Mandor, waren de begroetingen van de ooms minder formeel geweest, soms waren ze zelfs ergerlijk opdringerig omdat ze van mening waren dat een begroeting inhield dat er stevig gekust diende te worden. Dezer dagen doet niemand dat meer. Ook Corwin en Random hadden zich beperkt tot een hand. De enige mannen die me nog wel eens omhelzen waren - naast de mannen in mijn eigen gezin - mijn vader en mijn schoonvader. Mandor ergert zich er altijd gruwelijk aan wanneer Gramble dat doet en Gramble trekt zich daar helemaal niets van aan. Zelf heb ik er geen problemen mee, ik mag Gramble wel.
Ik liep wat op en neer met Bleys, die netjes gekleed was in een zwart pak met een hoge hoed, en vertelde hem over de aanwezigheid van zijn twee broers. Hij fronste toen hij hoorde van Random’s aanwezigheid.
“Als je Random tegenkomt, dan is er altijd sprake van een puinhoop,” zei hij. “Dat is vast een vies zaakje waar hij in verwikkeld is. Maar Corwin? Die is meestal wel serieus.”
“Ongetwijfeld,” zei ik. “Toch wil ik hem niet mee. Ik ben hier met mijn dochter en het is deze keer gewoon niet de bedoeling om daar andere familieleden bij te betrekken.”
Op dat moment hoorde ik een ijselijke gil uit de herberg komen. Essilt, wist ik meteen en haastte me naar binnen, zonder acht te slaan op de in het donker geklede figuur dat uit het raam sprong en in de richting van het bos begon te rennen. Ik was me ergens bewust dat Fillipien er achter aan ging.
Essilt stond in haar nachthemd op de gang en ze stopte haar gegil pas toen ze mij in het oog kreeg. De mensen die al toegestroomd waren, zoals Random, de waardin en enkele andere gasten, hadden haar niet weten te bedaren, hoewel ze er eigenlijk niet echt geschokt uit zag.
“Wat is er aan de hand?” vroeg ik terwijl ik mijn vest om haar heen sloeg en haar koude handen in de mijne nam om ze warm te wrijven.
“Er was iemand op mijn kamer!” zei ze, toch wel wat ontstelt.
Random stuurde iedereen weg en wilde zelf de boel gaan onderzoeken.
“Niets ervan,” verbood ik.
Hij trok zijn blonde wenkbrauwen op.
“Kom op, je wilt toch wel weten wat er aan de hand is?”
“Ik wil niet dat jij het onderzoekt,” zei ik scherp. “Je hebt een keer eerder iets onderzocht, dat was hier vlakbij en tijdens je onderzoek heb je van alles gewist. Ik zoek hier andere hulp bij.”
Random haalde zijn schouders op en liep mopperend weg, verbaasd kijkend naar Bleys. Deze bood aan om mijn kamer te onderzoeken toen Random buiten gehoorsafstand was.
“Ik ga Mandor hierbij halen,” zei ik. “Dus niet nodig.”
“Je wilt meteen de artillerie erbij halen?” vroeg hij geërgerd. “Ik beloof je dat ik niets zal verstoren, alleen maar uitzoeken of er iets op jouw kamer is.”
“Goed dan,” zei ik zuchtend.
Bleys liep naar mijn deur, deed iets en even later glipte er iets naar binnen door het sleutelgat. Even later vertelde hij dat er een slaapgasbommetje in mijn kamer gegooid leek te zijn en dat ook mijn kamer was doorzocht. Ook bij Essilt bleek na wat onderzoek zo’n ding te liggen. Er was echter geen sprake van slaapgas.
“Als je nog steeds je echtgenoot erbij wil halen, ga dan je gang,” zei hij, humeurig voor zijn doen en wandelde naar beneden. Al die tijd had hij het fatsoen gehad om Essilt met geen blik te bekijken.
Mandor liet zich onmiddellijk doorhalen en zijn aandacht ging eerst naar Essilt uit. Toen hij er zeker van was dat haar niets was aangedaan, hoorde hij ons verhaal aan, terwijl hij goed rondkeek in beide kamers.
“Ik ben maar gaan gillen, ik wist niet precies wat ik moest doen,” zei Essilt wat verontschuldigend tegen mij.
“Gillen is heel goed,” zei ik. “Het verbaast me alleen dat de valken niets gemerkt hebben.” Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ze op mij hadden gelet in plaats van op de kamer van Essilt. Valken zijn eigenwijze beesten en soms gaat dat niet erg goed.
“Dit is dus een slaapgasbom?” vroeg Mandor die een metaalkleurig object had opgepakt en dat nauwkeurig stond te bekijken. Essilt liep naar hem toe om mee te kijken, terwijl ik de beelden volgde die Fillipien me liet zien. Ze was een persoon in het zwart aan het achtervolgen en maakte zich klaar om aan te vallen. De persoon draaide zich ineens om en begon op haar te schieten met een soort geweer. Fillipien liet zich daar echter niet door weerhouden en vloog regelrecht in het gezicht van die persoon terwijl ze met haar klauwen zijn kin open reet en ze met haar snavel zijn ogen trachtte uit te pikken. Ze vloog weer op en maakte zich gereed voor een tweede aanval, toen de persoon een kaart trok en verdween.
“Hij maakt dus gebruik van Troef,” zei Mandor peinzend toen ik het hem beschreef. “En Fillipien heeft bloed getrokken. Dat is heel mooi. Ik zou daar graag iets van willen hebben. Dan kan ik er een demoon achteraan sturen.” Dat laatste kwam er grimmig uit. Mandor heeft er geen begrip voor als men zijn gezinsleden lastig valt.
Hij overhandigde mij de bom om te bekijken. Het leek iets technisch te zijn, meer verstand had ik er niet van. Essilt wees me op de draden aan de binnenkant die er een beetje voor niets bij hingen. Het was vreemd, waarom had de insluiper gebruik van iets gemaakt dat niet op deze Schaduw kon werken? Was het ingecalculeerd dat Essilt en ik op een andere Schaduw zouden zijn? Even dacht ik aan mijn ouders in Antioch… maar daar zou het ook niet gewerkt hebben.
“Ik neem hem mee,” zei Mandor die de bom weer van me overnam. “Dan zal ik deze door iemand laten onderzoeken die er verstand van heeft.”
Ik knikte en liep naar het raam om het open te doen voor Fillipien. Met een doek haalde ik voorzichtig het bloed van haar pootjes af en ze vloog naar buiten nadat ik haar wat gekrauwd had. Mandor wikkelde de doek zorgvuldig in een stuk soepel leer en stak deze in zijn jasje. Essilt had inmiddels al haar spullen nagekeken en meldde dat er niets miste.
“Dan ga ik weer,” zei Mandor en omhelsde Essilt even ten afscheid. “Blijf goed opletten en zorg ervoor dat je je magie paraat hebt,” zei hij ernstig tegen haar. Ze knikte.
Daarop nam Mandor mij in zijn armen en gaf me een uitgebreide zoen die ik net zo uitgebreid beantwoordde. Dit tot grote ergernis van Essilt.
“Dat geplak van jullie ook altijd!” viel ze uit. “Get a room!”
Mandor liet me langzaam los, glimlachte naar haar, pakte de Troef van de waterput en was weg.
“Dit is toch een kamer,” zei ik vriendelijk tegen onze dochter.
“Ja, dat klopt. Mijn kamer om precies te zijn.”
Ik besloot om hier verder niet op in te gaan - van onze kinderen hebben zij en Randal er het meest moeite mee dat hun ouders in hun bijzijn laten merken elkaar leuk te vinden - en keek nog eens goed rond in de kamer.
“Hou je raam nu ook maar dicht en ik stel voor dat Fenris bij jou op de kamer komt.”
Haar gezicht drukte afgrijzen uit, dus ik verwachtte hier enige discussie over die echter niet kwam.
“Als hij maar zo ver mogelijk van me vandaan gaat liggen,” was haar enige eis.
Fenris kwam intussen de kamer binnen gewandeld, snuffelde goed in het rond en koos uiteindelijk voor een plekje onder het enige raam, dat inderdaad het verst van het bed af was. Vervolgens wenste ik Essilt opnieuw een goede nachtrust toe en verliet de kamer. Achter me werd de deur weer in het slot gedraaid.
Ik ging naar mijn kamer en bekeek mijn spullen - ook hier was niets weg gehaald. Het gebeuren vond ik wat zorgelijk, waar hadden ze het op voorzien? Op het ‘iets’ waarvoor mijn tante Lenore de dood in werd gejaagd? Om bepaalde redenen leek me dat nog het meest voor de hand liggend. Corwin’s huis was doorzocht om ‘iets’ te vinden waarbij zijn huishouding omgebracht was. De insluiper met wie Essilt te maken had gehad, was er echter niet op uit geweest om haar of mij te doden. Zou het weer een andere groepering zijn? Met hoeveel groeperingen hadden we hier eigenlijk te maken?
Ik ging nog even naar beneden, alwaar Bleys aan het drinken was met Random.
“Nog iets gevonden?” vroeg Random opgewekt.
“Er worden wat dingen nog onderzocht,” zei ik, ging bij hen zitten en bestelde nog wat thee.
“Die insluiper kan er één van mij zijn,” bedacht Random.
“Ik zou dat liever zeker willen weten,” gaf ik hem ten antwoord.
Hij knikte en vertrok daarop naar buiten.
“Deze Schaduw voelt als heel druk aan,” zei Bleys peinzend.
“Ik merk daar niets van,” zei ik met een schouderophaal. “Ik denk dat het normaal is.”
“Jij zou het zeker moeten weten, met al je Patroon,” was hij van mening.
Ik schudde mij hoofd. Het voelde hier niet anders aan dan anders. Daarop kwam het gesprek op die gasbommen en ik liet het apparaat zien dat op mijn kamer was gevonden. Hij bekeek het nauwkeurig.
“Er ontbreekt iets aan,” zei hij. “Het lijkt op een soort halve kopie van iets, het doet me ergens aan denken. Het is een soort apparaat dat lucht om kan zetten in slaapgas, maar het kan hier gewoon nooit werken. Het is niet af, het is nep en ik kan het ding niet aan de gang krijgen zonder het te reviseren.
“Je kunt het meenemen om te onderzoeken,” bood ik aan.
“Wil je het niet zelf onderzoeken?”
“Ik heb er niet veel verstand van. Bovendien waren er twee, de andere is met Mandor mee die het waarschijnlijk ook door iemand anders uit laat zoeken.”
“Je hebt er één meegegeven aan Mandor? Je hebt hem er dus toch bij betrokken!” riep hij verontwaardigd uit.
“Bleys, ik ben met die man getrouwd! Natuurlijk betrek ik hem in dit soort zaken. Sterker nog, hij staat erop om betrokken te worden.”
Bleys mompelende iets onverstaanbaars en stopte het apparaat weg. Ik vroeg me af wat hij tegen Mandor had. Waarschijnlijk hetzelfde als meer familieleden op hem tegen hebben.
“Ik heb erover nagedacht,” zei hij toen. “Ik zal ervoor zorgen dat Random iets anders te doen krijgt. Ik kan proberen of ik Corwin van je af gepraat krijg, maar ik betwijfel of dat zal lukken.”
Ik bedankte hem, al had ik het vermoeden dat hij niet erg hard zijn best zou doen om Corwin om te praten. Random kwam weer binnen met de mededeling dat de insluiper niet van zijn organisatie was. Ik nam afscheid van de twee ooms en ging naar boven.
Erg rustig slapen deed ik die nacht niet, er waren maar weinig nachten waarin ik goed sliep. Slapeloosheid was iets dat blijkbaar bij me hoorde en na een enerverende dag was het altijd erger. Deze keer verbood ik mezelf om het bed uit te gaan om wat te schrijven, al stond ik mezelf wel toe om nog een poos te lezen. Pas tegen de ochtend viel ik -zoals gewoonlijk - in slaap en werd ik - ook al zoals gewoonlijk - niet veel later alweer wakker gemaakt voor het ontbijt. Uiteraard was Essilt al lang op, ze had schone reiskleding aan, haar lichtblonde haar was netjes in één lange vlecht gevlochten en ze had alles al ingepakt. Ik nam een snel bad, daarna kleedde ik me aan en vlocht mijn haar haastig. Vervolgens propte ik alles haastig in mijn tassen en ging naar beneden. Essilt had al geregeld dat er eten was voor Qenna en Flo.
Tijdens het ontbijt werd er niet veel gesproken. Essilt had goed geslapen en was vroeg wakker geworden. Ze had tijd besteed aan het instuderen van een spreuk en deze op deze Schaduw afgestemd. Verder had ze Iestyn nog heel even gesproken, die het aardig naar zijn zin had op school.
Het meest opvallend was dat de waardin en het personeel deden of er helemaal niets aan de hand was. Eigenlijk hadden ze de vorige avond al redelijk normaal gereageerd, waarschijnlijk hadden mijn ooms wat gemanipuleerd met Patroon. Irritant was echter dat alles al betaald was voor ons en geregeld, inclusief het eten voor onderweg.
Buiten begroette ik eerst de valken. De Barghest werd onder zijn kop gekrauwd en vervolgens begroette ik Boudicca. Vanwege haar grootte had ze niet in de stal zelf gestaan, maar erbuiten en als vanouds had ze alle aangeboden zorg van de stalhouders geweigerd. De nieuwe mensen vond ze verdacht. Ik ook. Het is altijd de vraag waarom mensen van de ene dag op de andere worden vervangen. Ik verzorgde Boudicca uitgebreid en gaf haar te eten. Toen we weg gingen, alweer te voet, wiste ik de stalhouders, we waren hier nooit geweest.
De weg naar Stockport was vrij lang, dus ik regelde een paard en wagen en betaalde de eigenaar zoveel, dat hij het geen enkel probleem vond om deze later op de dag bij het station aldaar weer op te halen. Ook deze wageneigenaar wist even later niet meer wie het paard en de wagen hadden gehuurd, alleen nog maar dat hij deze later op moest halen.
Het bleef vreemd onderweg, we werden in de gaten gehouden. Het beviel me helemaal niets. Ook de dieren voelden zich niet op hun gemak, vaak hadden ze eerder door dat er verdachte figuren waren dan ik. Onderweg heb ik uiteraard wat gerommeld met Patroon, geprobeerd om mensen te wissen, maar het ging allemaal niet echt lekker. Al met al beviel het me helemaal niet. Er leek inderdaad iets aan de hand te zijn hier, maar het was me geheel niet duidelijk wat dit nu met Essilt of mij te maken kon hebben. Even overwoog ik om Mandor’s aanbod aan te nemen en om ons te laten vergezellen van een demoon, tegelijkertijd wierp ik dat idee weer weg. Dat zou wat overdreven zijn.
Op het station besloot ik om een kaartjes te kopen naar Birmingham om de verdachte stationschef te misleiden. Het hele station was vol met mensen waar iets mee was. Ze keken opvallend niet naar ons bijvoorbeeld. Een dame vroeg ons te spreken en wist te vertellen dat we in de gaten werden gehouden. Ze gaf me een kaartje waar de afbeelding van een oranje bloem op te zien was. Fleur d’Orange, stond er op het kaartje. Waarom deed dit me denken aan Flora? Ik meende dat ze wel eens verteld had een eigen organisatie te hebben, maar meer wist ik er eigenlijk niet van.
Vlak voordat de trein binnen zou komen, vroeg ik Fillipien om de trein te volgen, bij het eerstvolgende station zouden we uitstappen. Ze wreef met haar kopje even tegen mijn wang en vloog toen in de richting van Boudicca.
Met Fenris, Flo en Qenna stapten we op de trein. Niemand die er iets van zei, men leek het de normaalste zaak van de wereld te vinden dat twee vrouwen zich laten vergezellen door een vreemde kat, een lynx en een Barghest. Sterker nog, Corwin liet zich door de dieren net weerhouden om bij ons in de coupé te komen zitten. Uitermate ergerlijk, ook al deed hij alsof hij ons niet kende en alsof hij sliep.
We stapten uit in Wilmslow, dat een eigen station had gekregen sinds dit stadje enige jaren geleden samen was gegaan met een zevental omliggende gemeentes. Volgens de officiële papieren was deze agglomeratie daarmee ‘Greater Wilmslow’ geworden, maar er was niemand die die naam gebruikte. Ik vertelde Essilt dat het niet helemaal bekend was waarom deze stad zo heette, de meest populaire versie was dat dit ooit de begraafplaats was van ene William.
Helaas stapte ook Corwin uit en Essilt keek me wanhopig aan.
“Kan hij niet iets anders gaan doen?” zei ze zachtjes. “Ik zal pappa vragen of hij hem in ieder geval bezig wil gaan houden met een demoon.” Ze deed al een greep in een jaszak, waar ze de meest belangrijke Troeven bewaarde. Ik hield haar arm tegen.
“Laat pappa er maar even buiten,” fluisterde ik terug. “Ik zal proberen het anders op te gaan lossen.”
Corwin stond met zijn handen op zijn rug de trein na te kijken en keek op toen ik naderbij kwam. Hij glimlachte.
“Zo zien we elkaar nooit en zo zien we elkaar iedere dag,” begroette hij me in het Thari.
“Iets teveel naar mijn zin,” zei ik eerlijk. “Ik kan het je niet goed uitleggen denk ik, maar mijn dochter en ik zijn hier voor wat persoonlijke zaken. We hebben je niet gevraagd om mee te komen, we hebben ook liever niet dat je ons gezelschap houdt.”
Zijn ogen vernauwden zich iets en de welwillende uitdrukking op zijn gezicht had plaats gemaakt voor een meer dreigende blik.
“Niet gesteld op mijn aanwezigheid…” zei hij langzaam. “Zo langzamerhand begin ik bijna te geloven dat je er inderdaad één van Julian bent, net zo lomp en stug. Ik heb het goed met je voor en ik zeg het je nog maar eens: het is hier gevaarlijk.”
“Ik weet het. We kunnen echter goed op ons zelf passen. Werkelijk Corwin, ik heb liever dat jij je eigen weg gaat, dan gaan wij de onze.”
“Het is ongelooflijk!” riep hij uit. “Waar haal je de arrogantie vandaan om te denken dat ik met jou mee wil reizen! Ik moet toevallig dezelfde richting uit, het is dan echt niet vreemd dat familie samen reist!”
“In onze familie wel!” beet ik terug. “Ik hoef je niet mee te hebben.”
Corwin keek me vernietigend aan, draaide zich om en ging op een bankje zitten alsof hij op de volgende trein wachtte. Ik ging naar Essilt toe, gaf haar een arm en we liepen het station uit. Even verderop zag ik Boudicca langs de weg grazen en de twee valken zaten beiden op het dak van een kruidenierswinkel.
“We zullen een koets huren die ons naar Derby brengt en van daaruit via Londen naar onze bestemming reizen,” zei ik. “Mogelijk geeft Corwin het op, mogelijk ook niet.”
Het was geen probleem om een koets te regelen en niet veel later waren we al op weg. Ik wist dat de valken op afstand mee vlogen om de paarden van de koets niet aan het schrikken te maken en dat Boudicca op eigen gelegenheid ofwel achter de koets aanrenden, of juist een eind vooruit waren. Als ik samen met Owen was geweest, zouden we te paard zijn gegaan, Owen is een uitstekend ruiter. Tevens is hij van onze kinderen de enige die paard rijdt. Randal heeft als kind wel moeite gedaan om te leren rijden - vooral omdat Owen dat deed - maar bij hem is dat nooit een succes geworden. Na een aantal ongelukken besloot hij om niets meer met paarden van doen te willen hebben.
De andere kinderen zijn er nooit aan begonnen. De dieren reageren dan ook zeer onrustig op Randal, Iestyn en Bryana, doch eigenlijk minder op Essilt. Maar Essilt zal geen paard gaan rijden, omdat ze weet dat Iestyn het nooit zal doen. En ook omdat Mandor dit helemaal niet aanmoedigt bij onze kinderen. Misschien zal ze zich er ooit overheen kunnen zetten als ze ouder is.
We kwamen niet tot aan Derby. Ergens op een verlaten stuk weg, midden in een vrijwel onbewoond gebied, werd de koets overvallen. Niets, maar dan ook niets dat me erop voorbereid had, behalve de waarschuwingen eerder van de ooms. De valken hadden het pas laat in de gaten, het was alsof de overvallers uit het niets opdoken. Wij merkten eigenlijk pas iets toen we een klap hoorden en de koets vervaarlijk begon te slingeren. Ik kreeg een beeld door van Fillipien, de twee koetsiers waren uitgeschakeld en de paarden waren ongecontroleerd gaan rennen.
“Je kunt het beste op de grond gaan liggen, ik zal proberen om de koets onder controle te krijgen,” zei ik tegen Essilt en opende het portier.
“Ik kan ook iets doen wat meer nut heeft,” zei mijn dochter terwijl haar ogen glansden. Ze was in het geheel niet bang, ze leek dit eerder als een uitdaging te zien.
“Heel goed,” zei ik en begon aan mijn pogingen om via de zijkant van de koets op de bok te komen. Dat was niet erg gemakkelijk, veel oefening heb ik daar tenslotte niet mee. Het voortdurende geschiet van een aantal Arabisch aandoende ruiters te paard maakte het natuurlijk niet veel beter, gelukkig waren de valken ter plaatse en begonnen met groot succes hun duikvluchten op hun ogen uit te voeren. Uiteindelijk was ik op de bok en wist de paarden een tikje tot rust te krijgen, terwijl ik twee keer een machtswoord gebruikte om de tegenstanders ten val te brengen. Vanuit de koets hoorde ik Essilt hetzelfde machtswoord gebruiken, toen was het even stil. Ineens begonnen zich in de lucht een paar schaduwen te vormen. Zwarte slangen die pijlsnel op de aanvallers toe doken en ze in hun nek beten.
Dat alles was teveel. Het geschiet hield op, er renden een aantal paarden rond zonder berijder en Fillipien liet weten dat ze volgens haar allemaal dood waren.
Uiteindelijk waren de paarden rustig genoeg om halt te houden en kon ik een inspectie gaan uitvoeren.
De koetsiers waren inderdaad dood, beiden in het hart geraakt door een paar goed gerichte geweerschoten. Met respect legde ik ze in het gras en sloot hun ogen. Ik blijf het moeilijk vinden dat er onschuldige mensen dood gaan terwijl ik eigenlijk het doelwit ben.
Essilt was ongedeerd en sprong uit de koets. Met een koele blik bekeek ze de lichamen van de koetsiers, maar aan haar ogen kon ik zien dat dit haar wel schokte. Om zich een houding te geven liep ze om de koets heen om de schade te inspecteren en riep even later dat er een wiel kapot was.
Het was dusdanig stuk dat het niet maar gerepareerd kon worden. Ik concentreerde me om een nieuw wiel te conjuren. Het duurde een hele tijd voordat het er was, een gloednieuw wiel. Samen tilden Essilt en ik de koets een beetje op om het oude wiel eraf te halen en het nieuwe eraan te zetten. Behalve het kapotte wiel waren er her en der kogelgaten te zien.
Vervolgens gingen we een eindje terug om de lichamen van de aanvallers te onderzoeken. Ze waren allemaal dood, een paar zaten onder de slangenbeten.
“Dat is een hele goede spreuk die je daar gedaan hebt,” complimenteerde ik Essilt.
“Sissende slangen, zelf ontwikkeld,” zei ze niet zonder trots en liet me de pols zien van één van de aanvallers. Daarop was de tatoeage van een vlam te zien. Alle aanvallers hadden een dergelijke tatoeage. Nader onderzoek wees ook uit ze allemaal een valse tand hadden - een drietal mensen was omgekomen vanwege cyanide - en een kromme vergiftigde dolk. Om hun polsen hadden ze wurgkoordjes. Verder deden ze inderdaad Arabisch aan en wist ik dat dit niet dezelfde lui waren die eerder onze kamers hadden doorzocht.
Degene die de baas leek te zijn van de bende had een Troef bij zich van een kasteeltje. Op de achterkant was een een zwart vlak met een witte vlam te zien.
Subscribe to:
Posts (Atom)
