Verzamelen van Familie

Vrijwel iedereen was inmiddels aan de koffie of thee, behalve Rhexenor die maar bezig bleef met eten. Het zou me niets verwonderd hebben als hij de neiging moest onderdrukken om de schalen echt leeg te likken. Aan het hele gesprek had hij dan ook weinig toe te voegen, behalve dat hij nog eens benadrukte mee te willen helpen.
Voor alle duidelijkheid legde ik het plan nog eens uit.
“Er moet dus samengewerkt gaan worden tussen Chaosieten en Amberieten,” zei ik nogmaals met klem.
“De eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit plan weinig kans van slagen heeft,” zei Bances. “Vooral omdat Amberieten niet te vertrouwen zijn.”
Ik ergerde me, dat was nogal een reden. Als iedereen er nu van tevoren van uit zou gaan dat het niet zou gaan werken vanwege dit soort wantrouwen, konden we beter ophouden voordat we maar zouden beginnen.
“Er zijn meer mensen die niet te vertrouwen zijn,” hoorde ik Mandor naast me zeggen en ik zag hoe hij de Amblerashes met een scherpe blik opnam. “Die zitten hier aan tafel bijvoorbeeld.”
Ik zag hoe Bances wit weg trok en ook zijn dochter en neef moesten even wat wegslikken. Mijn aanstaande had bepaald een reputatie opgebouwd, dankzij wat ik had gezien in die poel in Tir-na Nog’th wist ik nu dat dit niet onterecht was. Ik legde heel even een hand op zijn been, hij legde meteen zijn hand daarbovenop en gaf mijn hand een zacht kneepje. Dit gaf me de moed om verder te gaan, om door te zetten wat we begonnen waren.
“Ik weet dat er onderling nogal wat wantrouwen is,” zei ik. “Toch moet er zo snel mogelijk actie worden ondernomen die tegelijkertijd doeltreffend zal zijn. We vragen jullie medewerking om een groot overleg te kunnen organiseren op neutraal terrein, Elysium. Hierbij zal besproken wat de mogelijkheden zijn en hoe we zo optimaal mogelijk iets aan de situatie kunnen doen.”
“Ik zit anders niet te wachten op een heleboel Chaosieten in Elysium,” protesteerde Deirdre.
Ik onderdrukte de neiging om heel hard te gillen. Als dit gesprek al zo moeizaam verliep en als alle toezeggingen zo lang op zich zouden laten wachten, dan zou er straks helemaal niets ondernomen worden. Afgezien daarvan vond ik haar opmerking over Elysium niet erg gepast, het was net of zij er de baas van was. Waarom hadden wij het toegewezen gekregen als zij het eigenlijk onder controle wilde houden? Intussen voelde ik een aantal ritmische tikken in mijn onderbuik en begon ik me af te vragen of dit gewoon de beweginkjes van de tweeling zouden kunnen zijn. Het was niet voor het eerst dat ik het voelde, maar had het tot nog toe een beetje genegeerd. Met twee maanden leven voelen was immers erg vroeg, ook al ging het deze keer om twee kinderen en had ik de aanwezigheid van hun broers toch ook wel in een vroeg stadium gevoeld. Mandor keek me tersluiks aan en glimlachte.
“Het is genoeg als alleen de Hoofden en wat belangrijke leden van de Huizen aanwezig zijn,” zei Bances. “Er is niemand die zijn hele familie mee zal nemen. Ik weet alleen niet hoe het moet met het koningshuis, Gramble Sawall is immers gevangen genomen en er is nu niemand die Huis Sawall kan vertegenwoordigen.”
“Ik kan ons Huis in mijn vaders afwezigheid vertegenwoordigen,” zei Mandor afgemeten. Zowel Deirdre als Bances keken of ze het niet gepast vonden, maar ze durfden geen van beiden tegen Mandor in te gaan.
“Dus jullie zeggen je hulp toe?” vroeg ik nog maar eens.
Eindelijk, eindelijk knikten zowel Bances als Deirde, zij het nog steeds heel terughoudend.
“Vind je het wat als ik Iolanthe erbij haal?” vroeg Rhexenor plotseling. Het eten was nu echt op en voor even liet Anastasia hem met rust.
“Dat zou je kunnen doen,” zei ik nadenkend en negeerde de afkeurende blikken van de anderen. Iolanthe had ik nog maar enkele malen gezien en pas één keer echt gesproken. Een dame met een zekere reputatie. Iolanthe was volgens mij niet politiek geïnteresseerd en zou alleen daarom wel eens een heel waardevolle toevoeging kunnen zijn.
“Mooi,” zei mijn neef, opgewekt als immer. “Dan zal ik eerst dat leger van me in Elysium nog wat extra trainen.”
“Daar zou wel eens niet veel tijd voor kunnen zijn,” remde Deirdre zijn enthousiasme wat af.
“Oh, maar dat kan Morwenna regelen,” zei hij en keek me aan. “Jij bent immers goed met Patroon, als je nu even een snelle wereld voor me vindt waar ik ze kan trainen…”
“Ik zou een dergelijke Schaduw wel kunnen vinden,” legde ik hem rustig uit, “maar dat kost ook tijd. Ik weet namelijk zo geen Schaduw die echt veel sneller gaat.”
Hij keek een beetje beteuterd.
“Het zijn oorspronkelijk Benedicts legers,” zei Deirdre. “Ik denk niet dat ze extra training nodig hebben.”
Ik keek naar haar hoe ze erbij zat. Een beetje stijfjes, zo te zien voelde ze zich niet erg op haar gemak. Haar felblauwe ogen hielden iedereen in de gaten en intussen merkte ze niet eens dat ze in feite haar zoon een beetje het gras voor de voeten wegmaaide. Ik kon me voorstellen dat hij de manschappen van Benedict iets meer zijn eigen manschappen wilde maken.
“Je zou het eens aan een oom kunnen vragen,” adviseerde ik Rhexenor. “Die houden zich regelmatig bezig met legers, allicht dat ze ook dergelijke Schaduwen weten.”
“Ja, vraag het aan Corwin,” zei Deirdre een beetje afwezig.

Eindelijk was het tafelen klaar. Rhexenor zei dat hij wat dingen te doen had eerst, de rest van ons troefde naar de ingang van Elysium. Bances begon meteen in zijn Troevendeck te bladeren, Deirdre liep met Anastasia en Johnny door de mistingang naar binnen, waardoor ze het heel duidelijk maakte dat ze het oproepen van familieleden aan mij overliet. Ik liep met Mandor een eindje van Bances weg, tot we buiten gehoorsafstand waren.
“Ik heb daarstraks leven gevoeld,” vertelde ik hem. “Ik heb het eigenlijk al eerder gevoeld, ik voel de aanwezigheid van de baby’s altijd wel, maar ik weet nu zeker dat ik ze echt voel bewegen.”
Hij lachte en keek naar mijn buik.
“Dit is ook een moment om dat te zeggen, ik kan moeilijk hier gaan staan voelen,” zei hij zacht en wierp even een blik naar Bances die duidelijk in troefcontact was met iemand.
“Wat ik bedoel is dat het wat vroeg is om al beweging te voelen,” zei ik.
“Vast een actief stel,” was hij van mening. “Als we straks alleen zijn, zal ik dat zelf even onderzoeken.” Hij bekeek me van top tot teen. “In ieder geval is er aan jou met deze jurk aan echt niets te zien, ook niet voor degenen die het weten of vermoeden.”
Ik glimlachte naar hem, wat spijt voelend over het feit dat ik hem niet openlijk kon omhelzen. Hij glimlachte terug, een warme blik in zijn ijsblauwe ogen. Hij liep daarna een eindje verder om de rest van de benodigde voorraden overal vandaan te gaan halen. Ik zocht een goede plaats onder een tweetal bomen, niet te dicht bij Bances die nu iemand had doorgehaald die ik herkende als Belissa Minobee. Ik knikte vriendelijk tegen haar en haalde mijn deck tevoorschijn.
Met een aarzeling troefde ik eerst Ronardo. Hoewel ik niet wist wat er met hem aan de hand was en ook niet of hij te vertrouwen was, was hij wel één van degenen die erg goed met Dalt overweg kon en ik had bedacht dat het helemaal niet zo gek zou zijn als iemand met deze oom zou gaan praten om erachter te komen wat diens opzet was. Ik had al snel contact en Ronardo keek me vriendelijk aan. Ik merkte zo niets vreemd aan hem, alleen lachte hij net iets te onschuldig en vond ik ook de compleet zwarte achtergrond niet echt prettig aandoen.
“Ronardo, heb je tijd om door te komen?” vroeg ik. “We hebben hier een probleem en ik zou je iets willen vragen, maar niet over Troef.”
“Helaas,” zei hij, nog vriendelijker glimlachend. Ik huiverde onwillekeurig, het deed me een heel klein beetje denken aan hoe Brand zich altijd opstelde. Maar Ronardo is een volle neef van Brand, dus zo gek was het niet dat ze wat gelijkenissen vertoonden hield ik mezelf voor.
“Ik heb geen tijd om door te komen,” zei hij.
Ik voelde de neiging om meteen op te geven, bang als ik altijd ben om anderen tot last te zijn. Maar ik zette mezelf eroverheen en probeerde het nog eens.
“Het is erg dringend,” zei ik met klem.
Zij lach verdween, hij keek me alleen maar aan en veegde me toen letterlijk het contact uit. Het was iets dat ik nog nooit had meegemaakt en me zware hoofdpijn opleverde. Ik haalde een paar keer diep adem en liep wat heen en weer. Het hielp, de pijn zakte al snel weer weg. Ondertussen vroeg ik me af waarom Ronardo zich zo gedroeg. Hij mocht dan goed zijn met Troef, maar dat waren er meer. Mandor, Gramble, Deirdre, Eric… maar nog nooit hadden zij me op een dergelijk lompe manier behandeld.
Pas toen ik me weer helemaal goed voelde, troefde ik naar Corwin. Hij keek me lichtelijk verbaasd aan en grijnsde toen.
“Morwenna, jou had ik niet helemaal verwacht. Wat leuk! Alles goed?”
“Met mij wel,” zei ik. “Zou ik je door kunnen halen?”
“Jij altijd,” zei hij en stak een hand uit. Ik haalde hem door, in de hoop dat hij niet op de vaderdochter toer wilde gaan. Het viel alleszins mee, hij maakte een respectvolle buiging en gaf me een handkus.
“Mijn excuses, ik had niet zoveel tijd eerder, ik werd getroefd door een broer,” zei hij.
Ik keek hem verbaasd aan. Eerder? Ik kon me niet herinneren hem na de verloving nog gezien te hebben en daar leek hij niet erg gehaast te zijn.
“Op die Defiant,” legde hij uit. “Je weet wel, die ruimteslag.”
“Oh, heb je het daarover! Ik kan me niet herinneren dat ik jou daar gezien heb.”
“Nou ja, het was ook erg druk,” zei hij terwijl er een licht teleurgestelde trek op zijn gezicht verscheen.
Ik haastte me om het onderwerp te veranderen en vertelde hem wat er aan de hand was en dat er overleg zou komen.
“Ga je nu iedereen troeven?” Hij keek naar Bances die in gesprek was met Rolovians Jesby.
“Degenen aan de Amberkant alleen,” zei ik. “Het overleg vindt uiteraard plaats in Elysium, wegens de neutraliteit.”
“Heb je de gastenkamers geregeld?”
“Nee,” zei ik verward. “Het personeel weet dat er een flink aantal gasten komt en dat ze voor genoeg eten moeten zorgen, maar kamers?”
“Dat is heel gebruikelijk,” zei hij. “Je heb een algemeen overleg, maar ondertussen worden er ook een heleboel afspraken gemaakt onderling, willen mensen elkaar spreken in de wandelgangen of op een eigen kamer… het is belangrijk dat daar gelegenheid voor is.”
“Oh,” ik voelde me opnieuw het kleine kind dat nergens van wist. “Goed dat je het zegt, dan zal ik dat eerst maar in orde gaan maken.”
“Jij moet troeven,” zei hij vriendelijk. “Ik zou dat met die kamers kunnen gaan regelen.”
“Graag,” zei ik.
Hij knikte even, ook naar Bances en liep tegelijkertijd met Rolovians de mist in.
Rinaldo’s Troef lag onder die van Corwin en deze was de volgende die ik activeerde. Rinaldo, een grote knappe man met het rode haar en de groene ogen van Brand, maar met verder weinig uiterlijke gelijkenis, leek wat ongelukkig te zijn, al was zijn begroeting uiterst voorkomend en hij liet zich meteen doorhalen toen ik het vroeg. Hij omhelsde me, gaf me een paar zoenen op de wangen. Wat terughoudend gaf ik hem een zoen terug, na zoveel jaar had ik nog steeds moeite met het familiaire gedrag van een aantal familieleden.
“Hoe is het met jou?” vroeg ik.
“Ik heb problemen,” zei hij terwijl hij om zich heen keek. Bances had verderop een tweetal mensen doorgehaald die zo te oordelen naar de uniformen van Huis Helgram waren.
“En jij hebt die zo te zien ook,” concludeerde hij en keek me weer aan. “Dit is toch de ingang naar Elysium? Er moet iets aan de hand zijn als er zowel Chaosieten als Amberieten bij de toegang worden doorgehaald.”
“Er speelt inderdaad iets,” zei ik en vertelde hem over de coup in Chaos. “Ik weet dat Dalt een goede vriend van je is en zou het op prijs stellen als je met hem zou willen praten, misschien dat je erachter komt wat er aan de hand is.”
“Hmm, ik weet niet of ik dat wil doen,” aarzelde hij. “Dalt is een goede vriend van mij.”
“Dat weet ik. Ik vraag niet of je hem wilt gaan verraden of bespioneren, maar alleen of je met hem wilt praten.”
“Goed,” knikte hij. “Ik doe dat dan wel.” Hij liep een aantal meter van me vandaan terwijl hij zijn troevendeck pakte en er een kaart tussenuit haalde. Even later was hij verdwenen. Ik realiseerde me dat ik niet naar zijn problemen had gevraagd, vervuld als ik was van de mijne. Dat was een slechte zaak.
Mijn vader zei even later dat ze nog bezig waren met het onderzoek.
“Maar we lijken iets te hebben nu,” zei hij. “We kunnen hier nog niet weg, als je me later nog eens wilt troeven?”
“Dat is goed,” zei ik en verbrak het contact.
Naar de kaart van Benedict moest ik even zoeken, toen ik deze had gelokaliseerd troefde ik hem. Hij liet zich meteen doorhalen, ik lichtte hem in het kort over de huidige situatie in. Een prettige eigenschap van Benedict is dat hij altijd to the point is in dit soort zaken. Hij knikte slechts en zei dat hij wilde meedoen aan het overleg. Ik voelde een troefcontact, Rinaldo die vroeg om doorgehaald te worden. Hij begroette Benedict netjes en respectvol.
“Het is geen moeilijk verhaal,” zei hij. “Dalt is ingehuurd door die familie en wordt goed betaald. Dalt zegt dat deze lui erg meevallen voor Chaosieten, er zitten een paar hele aardige tussen, hij schijnt daar een vriendin opgedoken te hebben.”
“Ah, het gaat dus om een vrouw,” zei ik met een grijns. Rinaldo grinnikte ook. Benedict had als immer zijn serieuze gezicht.
“Verder moest ik zeggen,” zei Rinaldo met nog steeds een lach op zijn gezicht, “ dat Dalt het niet erg vond dat jullie dit wisten, dat als jullie zouden gaan aanvallen jullie dat zouden verliezen en dat het ernstige gevolgen zou hebben.”
“Ik dacht al zoiets,” knikte Benedict. “Het klinkt niet anders dan anders.”
“Dacht je dat van die vrouw ook?” vroeg ik verbaasd. Dalt kende ik nauwelijks, maar ik kon niet zeggen dat hij een vrouwenversierder was.
“Oh dat. Dat is natuurlijk flauwekul,” veegde hij het hele onderwerp weg.
Rinaldo grijnsde.
“Zeg, waar is die jaloerse minna… eh … echtgenoot… ik bedoel die verloofde van je eigenlijk?”
Benedict trok een wenkbrauw op, ik keek naar het groepje Chaosieten wat verderop. Waarschijnlijk hadden ze niets gehoord. Ik wees de richting uit waar Mandor nog steeds bezig was om voorraden te regelen. Rinaldo aarzelde wat.
“Ik denk dat ik hem later maar eens spreek,” zei hij toen beslist.
“Is Corwin er al?” vroeg Benedict.
“Corwin is al naar binnen, gastenkamers regelen enzo.”
“Dat is mooi. Ik moet hem even spreken over die geweren die hij ooit naar Amber bracht.”
Hij draaide zich om en beende weg. Rinaldo rende achter hem aan: “Ik ga wel even mee. Dat lijkt mij ook erg interessant.”
Bleys was de volgende van de familie die ik troefde. Hij was netjes, voorkomend, ik kreeg van hem een handkus. Hij was zelfs enthousiast dat ik hem voor deze bijeenkomst had getroefd.
“Geweldig, ik wil graag weer eens met Chaosieten praten,” zei hij en ging ook Elysium binnen.
Fiona kreeg ik niet te pakken, ik had het gevoel dat ze troefcontact met iemand anders had. Eric liet zich tot mijn verbazing doorhalen en wilde komen praten. Zijn eerste optreden in het openbaar zou in Elysium zijn. Vreemd idee.
Gérard was ook geïnteresseerd en even later gingen hij en Eric samen de mistpoort door. Ook Caine zelf kreeg ik niet bereikt, ik zag het gezicht van een dame die me vroeg iets in te spreken. Ik hield het bij het simpele: ‘kun je me even terugtroeven?’
Random verscheen naast me. Ik heb er een hekel aan wanneer mensen dat doen. Eric, Brand, Random… allemaal idioot goed met Troef op een disrespectvolle manier voor anderen.
“Er is een nieuw probleem,” kondigde hij aan nadat hij zich ervan verzekerd had dat er niemand meeluisterde.
“Wat dan?” vroeg ik zuchtend. Nog een probleem konden we eigenlijk niet gebruiken.
“Dyenne heeft me getroefd omdat de route van Antioch naar Amber afgesloten blijkt te zijn. Ik ben dat gaan onderzoeken en het komt erop neer dat Amber totaal geïsoleerd is nu van de Gouden Cirkellanden, alle poorten zijn afgesloten, op die van Kashfa na.”
“Random, dat is ontzettend vervelend!” zei ik. “Niet alleen voor stad Amber, maar we kunnen dat er even niet bij hebben nu.”
Hij knikte.
“Mijn idee. Het is het beste hier geen ruchtbaarheid even aan te geven tot dat met Chaos is opgelost. Zodra Deirdre of een paar anderen hiervan horen wordt dat als prioriteit gesteld.”
“Hoe weet je van het probleem in Chaos?” vroeg ik argwanend.
Hij grinnikte en ik had zo mijn vermoedens. Wie was dat ook alweer die zei dat hij Troeven afluisterde? Hoewel, ik had niets over Troef verteld. Of waren het zijn spionnen geweest die hem hadden ingelicht? Natuurlijk, dat moest het zijn.
“Rinaldo weet misschien meer van het probleem met die poorten is.” zei ik nadenkend. “Hij zei problemen te hebben, allicht dat hij je meer kan vertellen. Hij is in Elysium.”
“Prima, dan zoek ik hem op,” zei Random en liep naar binnen.
Merlijn was de volgende die ik troefde. Een contact dat razendsnel tot stand kwam.
“Haal me asjeblieft door!” riep hij en ik greep zijn uitgestoken hand. Hij zag er vreselijk verfomfaaid uit, zijn haar zat door de war, het leek of er op hem geschoten was, zijn kleding was gescheurd en hij plofte hijgend op het gras zodra hij er was.
“Wat ben ik blij dat je met troefde!” zei hij en stond meteen weer op.
“Problemen?” vroeg ik.
“En of! Wat is dit hier? Het stikt van de Chaosieten!”
“Overleg,” zei ik. “Je weet vast waarom.”
“Ik heb mijn vermoedens,” knikte hij. “Het lijkt heel lastig te zijn om bij de Logrus te komen, alsof dat extra afgeschermd is.”
“Ik begrijp dat je in het paleis was?”
“Klopt. Die ouwe gek kon ik er echter niet vinden.”
“Je bent de enige niet,” zei ik troostend. “Je zou naar Elysium kunnen gaan om je daar te fatsoeneren en even wat uit te rusten.”
“Ik denk dat ik dat maar doe,” zei hij en liep op een groepje mensen af dat bij Bances stond. Ze gingen even later allemaal de mistpoort door, inclusief Bances die blijkbaar iedereen van zijn kant al gehad had.
Ik dacht even na. Mandor die Gramble niet kon vinden, Merlijn die hem niet kon vinden… meer en meer begon ik me af te vragen of Gramble zich wel gevangen had laten nemen. Ik pakte zijn Troef en activeerde deze. Meteen keek hij me aan, zijn jonge zelf. Hij was dichtbij wist ik.
“Morwenna, wat leuk dat je me troeft,” zei hij met een brede lach.
“Je bent dus niet gevangen genomen en gemarteld,” concludeerde ik. “Dus we kunnen stoppen met ons zorgen te maken?”
“Deed je dat dan?” vroeg hij.
“Natuurlijk,” zei ik. “We hadden geen idee wat er met je gebeurd kon zijn. Mandor heeft naar je gezocht, Merlijn later ook. Er werd gezegd dat je gevangen was genomen.”
Hij grinnikte.
“Dat doet me echt goed,” zei hij. “Ontzettend lief van je dat je je zorgen maakt. Leuk, zo’n bezorgde schoondochter.”
“Heel gewoon,” zei ik lichtelijk opgelaten. “Ik begrijp dat je niet ver uit de buurt bent?”
“Mwah…” zei hij en keek om zich heen. De ruimte waar hij stond kwam me bekend voor, het leek een spreekkamer in Elysium te zijn. “Wat doen al die mensen eigenlijk hier?”
“Je bent dus in Elysium,” zei ik, half geamuseerd, half geërgerd. “Dat was toch afgesloten?”
“Ach,” grijnsde hij. “Tenslotte heb ik hier en daar wat geholpen dit op te bouwen. Niet erg moeilijk om binnen te komen en het is veilig.”
Ik zuchtte. Hoeveel meer mensen hadden gemakkelijk toegang tot Elysium omdat ze mee hadden geholpen op een bepaalde manier om het op te bouwen? Van Gramble vond ik het niet echt erg, al vroeg ik me af hoe Mandor dit zou vinden.
Ik vertelde mijn aanstaande schoonvader over het overleg. Hij keek nadenkend.
“Wat ga jij doen?” vroeg ik.
“Wat moet ik?” vroeg hij zich af. “Ik kan me schuilhouden en meekijken, het lijkt me sowieso erg interessant. Ik kan meedoen, maar men zal zich afvragen hoe de oude seniele koning wist te ontsnappen.”
“Je zou je rolstoel act kunnen opgeven,” zei ik. “Voor mijn part omdat je eindelijk een werkende verjongingskuur hebt weten te vinden.”
“Hmm,” zei hij peinzend. “Ik praat erover met jou, maar eigenlijk moet ik hier met Dara over praten.”
Ik begreep het. Blijkbaar had hij dit toneelstuk samen met Dara opgezet en kon hij nu niet eenzijdig een beslissing nemen in deze zaak.
“Dara is nog bezig met die opdracht,” zei ik.
“Hoever zijn ze daarmee?”
“Zo goed als klaar, ze waren nog wat aan het uitzoeken. De dame in kwestie hebben ze te pakken, maar haar computer moest nog gehackt worden en daar is een neef van mij mee bezig. Ik zal mijn vader zo weer troeven, ik kan dan aan Dara vragen of ze je opzoekt.”
Hij grinnikte weer, zijn grijze ogen twinkelden.
“Lijkt me een heel goed idee,” zei hij. “Het zal haar vast deugd doen als ze ziet dat ik zo ben opgeknapt.”
Ik glimlachte ook terwijl ik de verbinding verbrak. Gramble moest wel goed zijn met Troef als ik hem in Elysium zelfs kon bereiken. Waarom had hij dan zelf niet naar Dara getroefd?
Ik troefde mijn vader weer, die zei dat ze klaar waren. Ik haalde ze allemaal door, inclusief de honden die me begroetten alsof ze me al in lange tijd niet hadden gezien.
Mandor kwam naderbij met een kar die hij op de weg zette naar Elysium, William ging meteen naar hem toe om te helpen.
“Ik moet heel even met Mandor praten,” zei Julian en liep diens kant uit. Ik gaf de honden wat aandacht en beval ze toen afstand te nemen en de gebonden en geknevelde Xiah te blijven bewaken, iets wat me een boze blik van haar opleverde. Ik had daar geen vriendin gemaakt. De honden deden onmiddellijk wat ik zei, toch wel tot mijn verbazing. Martin stond er intussen een beetje bedremmeld bij, maar ik besteedde niet al te veel aandacht aan hem. Ik nam Dara bij de arm en liep met haar tot buiten gehoorsafstand van iedereen.
“Ik heb Gramble net gesproken,” zei ik.
“Wat! Die ouwe is gewoon bereikbaar?!” riep ze verontwaardigd.
“En ongedeerd,” grinnikte ik. “Hij is in Elysium.”
Haar mond viel open van verbazing.
“Hij wil je graag even spreken,” zei ik.
“Dan ga ik dat maar gauw doen, voordat hij weer allerlei gekke dingen gaat uithalen,” zei ze alsof ze het over een klein ondeugend kind had. Ik liep met haar mee naar de mistpoort en keek haar na. Julian kwam weer naar me toe en nam me bij de arm.
“We hebben in ieder geval wat gevonden,” zei hij terwijl we naar Martin toe liepen. Deze keek Julian met een chagrijnig gezicht aan.
“Dat was echt gore troep,” zei hij boos. “Echt smerig!”
“Je had iets nodig om te ontnuchteren,” zei mijn vader kort. “Anders zou je nooit achter dat password gekomen zijn.”
“Wat ben jij ontzettend saai,” voer Martin uit. “Jij en Mandor gunnen een ander niets. Ik mag toch wel eens feest vieren!”
“Sommige dingen zijn belangrijker dan feest vieren,” vond mijn vader.
“Ik ga wel even met Mandor praten,” zei Martin. “Eens kijken of hij al fatsoenlijk bier gevonden heeft.” Hij liep naar mijn verloofde toe.
“Bier heb je helemaal niet nodig!” riep mijn vader hem na en keerde zich naar mij.
“We hebben iets gevonden,” zei hij nog eens. “Een anti-gif, Martin heeft het bij zich.” Hij zuchtte. “Hij is alleen nu boos op mij vanwege dat ontnuchterende drankje.”
“Martin trekt wel bij,” wist ik en troefde naar Flora die enthousiast reageerde.
“Ik troef je zo, ik moet me eerst fatsoenlijk omkleden!” riep ze uit. Slechts enkele minuten later was het al zover en kon ik haar doorhalen. Zoals altijd stal ze de show, ze zag er perfect uit, mooi als altijd. William en Martin staarden haar ongegeneerd aan, zelfs mijn vader en Mandor keken heel even op. Dat laatste was niet best. Ook niet dat ik mijn lievelingstante dus als concurrente moest gaan beschouwen, dat zou een negatieve invloed gaan hebben op mijn relatie met haar. Ik wist dat ze dit gewoon expres deed en voelde mezelf verkillen.
Ik legde haar haastig uit wat er aan de hand was, ze werd steeds minder vrolijk, vooral toen ze erachter kwam dat ze als één van de laatsten getroefd was. Normaal zou ik me daarover schuldig hebben gevoeld, nu voelde ik iets van triomf. Ze had met haar gemanicuurde handjes van mijn verloofde af te blijven!
Ze verdween snel de mist in en ik troefde nogmaals naar Fiona. Ook al zo’n tante waar ik een wat vreemde relatie mee heb.
“Dat werd tijd,” zei ze scherp zodra ik haar in beeld had.
“We hebben een probleem…” begon ik, maar ze kapte me af.
“Ja, ik weet er alles van. En denk maar niet dat ik het waardeer dat jullie me helemaal niets hebben laten weten!”
“Ik heb je eerder getroefd,” verdedigde ik mezelf terwijl alweer die aloude verontwaardiging kwam opzetten. Dat effect had ze steeds op mij.
“Ja dat weet ik. Maar het kan wel eens voorkomen dat ik op dat moment een ander troefcontact heb,” zei ze fel. “Dat is ook niet wat ik bedoel: je had me moeten troeven toen het mis ging!”
Ik zuchtte, daar had je er weer zo eentje. Verder leek ze verschrikkelijk achter te lopen.
“Ik zou je door willen halen om even te praten over de situatie,” zei ik toch maar.
“Nu even niet Morwenna! Ik heb nog een zoon ergens die ik dringend moet spreken.”
Ze verbrak de verbinding abrupt, gelukkig liet het deze keer geen hoofdpijn na.
“Geen succes?” vroeg Julian.
Ik haalde mijn schouders op.
“Als vanouds. Ik werk op Fiona als een rode lap op een stier.”
Hij grinnikte even en ik haalde de troef van Coral tevoorschijn. Deze keek verheugd toen ik haar in beeld had.
“Je kunt me doorhalen,” zei ze zonder dat ik haar iets vertelde. Ik deed dat. Zodra ze er was, omhelsde ze me, pakte me bij de schouders en bekeek me van top tot teen. Ze had deze keer geen ooglapje en het juweel pulseerde rood in haar oogkas. Ik huiverde onwillekeurig, het kon nooit goed zijn om zo lang met dat ding rond te lopen.
“Neem me niet kwalijk dat ik je niet getroefd heb al die tijd, terwijl er zoveel gebeurd is. Wat ontzettend leuk voor jullie, ik ben wel zo blij voor jou en Mandor!”
Ik was verrast en zag hoe Julian zijn ogen ten hemel hief. Iets verderop stond Mandor met een frons tussen zijn wenkbrauwen toe te kijken terwijl William verbaasd van de één naar de ander keek. Martin keek ook op en trok toen Mandor opzij om iets te bespreken. Zo te zien had Mandor hem geen bier gegeven.
“Heb ik iets teveel gezegd?” zei Coral bedremmeld.
“Valt mee, er is nu toch bijna niemand en ongeveer de helft van de aanwezigen wist het al,” zei ik troostend.
“Ik zal maar eens een kijkje gaan nemen op jullie nieuwe landgoed,” zei ze haastig en liep naar de mistpoort. William haastte zich achter haar aan.
“Ik ga ook maar naar binnen,” zei Julian. Samen liepen we naar Mandor en Martin.
“Ik neem Xiah vast mee, de honden kunnen haar nog wel even bewaken,” zei mijn vader tegen Mandor die knikte. “En zal meteen wat mensen sturen om die karren op te halen.”
Hij liep naar Xiah toe, trok haar achter zich aan met zich mee de mist in, terwijl de honden hem op de voet volgden.
“Heb jij nog wat mensen getroefd?” vroeg ik aan Mandor. “Zoals bijvoorbeeld Jurt en Despil?”
“Ik heb bijna niemand getroefd,” zei hij. “Ik heb me bezig gehouden met de voorraden, nu is er genoeg voor Elysium. Het was erg moeilijk om voedsel binnen Amber te vinden overigens, dus ik heb verder moeten zoeken. Dit is toch al niet de beste plaats voor mijn Logrusgebruik, ik heb gedeeltelijk gebruik gemaakt van Troef. Maar Despil en Jurt heb ik wel gezien, ze zullen door Bances zijn getroefd.”
“Mooi,” zei ik. “Dan zijn we bijna klaar. Ik zou nog wachten op Rhexenor en Fiona zal misschien nog terug troeven.”
“Ik heb iets voor je,” zei Martin, opgewekter nu Julian door de mistpoort was verdwenen. Hij overhandigde me een reageerbuisje met daarin een oranjegekleurde vloeistof. Ik keek er bedenkelijk naar.
“Dat moet het zijn,” zei Martin. “Je vader en je aanstaande schoonmoeder zeggen dat dit het is.”
“Wat is het precies?” vroeg ik.
“Je hebt een eerste component van een gif in je,” legde hij uit. “Dat wordt hiermee geneutraliseerd. Het tweede component gif zal dan niets meer kunnen uitrichten.”
Ik aarzelde. Moest ik dit nu zomaar opdrinken?
“Heeft het geen bijwerkingen?”
“Je hoeft het niet op te drinken,” zei Martin die meteen weer humeurig werd. “Je kunt het ook aan de honden van je vader straks geven.”
Ik keek weifelend naar Mandor die ietwat bezorgd terugkeek. Ik moest een beslissing nemen en kon alleen maar hopen dat het de goede was. Ik dronk de inhoud in één keer op. Het smaakte een beetje naar sinaasappel en ik voelde niets, behalve dat het kind links, het jochie, een soort buiteling maakte.
Ik gaf Martin het buisje weer terug terwijl ik hem bedankte voor de moeite.
“Graag gedaan,” zei hij.
Er kwamen een aantal wachters naar buiten die de karren mee namen. Martin volgde. Ronardo verscheen voor me. Niet echt, niet door middel van Troef, maar het was iets anders.
Er was verder niets bijzonders aan hem te zien, behalve die vreemde lach dan…
“Je kunt me nu doorhalen,” zei hij. Ik trok hem naar ons toe, hij keek om zich heen voordat hij Mandor begroette, die hem nadenkend aankeek.
“Alles goed?” vroeg hij.
“Natuurlijk, het kan niet beter,” zei Ronardo en lachte weer uiterst vriendelijk. Te vriendelijk.
Ik legde hem uit waarom ik hem had getroefd, maar dat er inmiddels al met Dalt gesproken was.
“Maar als je mee wilt doen aan het overleg en wilt helpen om deze zaak op te lossen, dan graag,” zei ik.
“Dat is goed, het lijkt me heel interessant,” zei hij.
“Heb je je moeder nog gesproken?” vroeg ik. “Ze was naar je op zoek.”
Op dat moment zag ik aan zijn houding dat hij troefcontact had en was even later verdwenen.
“Dat was vast zijn moeder,” zei Mandor met een glimlach. Ik had geen tijd om hem te antwoorden, er was ternauwernood een getintel in mij hoofd waarneembaar, ik wist dat het Rhexenor moest zijn.
“Morwenna!” riep mijn neef enthousiast. “Je weet dat er een probleem is met de voedselaanvoer naar Amber?”
“Ja, dat weet ik. Ik zou het op prijs stellen als je daarover nog even niets tegen de familie zegt.”
“Waarom niet? Het is echt een groot probleem!”
“Dat weet ik. Als je even doorkomt, dan kunnen we erover praten.”
“Dat gaat niet, want ik kom niet direct op deze plaats terug. Ik sta in een pakhuis vol voedsel, genoeg om Amber te voorzien van eten voor een poosje, maar jij moet het even aanpakken.”
“Door Troef?” vroeg ik ontzet. “Dat zal niet gaan. Je hebt óf een hele goede troefartiest nodig óf een Logrusgebruiker. Ik zal met Mandor overleggen.”
Ik verbrak de verbinding en vertelde Mandor wat er aan de hand was.
“Een heel pakhuis? Naar hier?” Ik zag ineens dat hij er wat vermoeid uitzag, het regelen van de voorraden voor Elysium had hem al heel veel kracht gekost.
“Ik kan proberen of iemand anders kan helpen,” stelde ik voor.
Hij glimlachte en gaf me een snelle kus.
“Niet nodig, ik zal kijken wat ik kan doen.” Hij bladerde door zijn troevendeck en haalde er een Troef van Rhexenor uit, een andere dan die in het standaard deck van Amber zat. Hij concentreerde zich even en verdween.
Niet veel later kon ik hem opnieuw doorhalen.
“Het is nogal veel,” legde hij uit. “Alles wordt daar nu op karren geladen en Rhexenor is gaan regelen dat alles straks hier wordt opgehaald. Ik krijg die hoeveelheid niet voor elkaar met Troef, dus ik zal het echt met Logrus moeten gaan doorhalen. Dat doe ik niet hier, maar in Elysium.”
“Daar was gebruik van Logrus en Patroon toch niet mogelijk?” zei ik verbaasd.
“Voor anderen inderdaad niet,” grijnsde hij. “Maar wel voor jou en mij. Wij zijn ook de enigen die daar fatsoenlijk naartoe en vandaan kunnen troeven.”
“Oh, vandaar dat ik gewoon met je vader kon praten.”
“Mijn vader?” vroeg hij verbaasd.
“Ik heb hem gesproken, hij is in Elysium.”
“Die ouwe gluiperd. Ik maar naar hem zoeken en hij duikt doodleuk onder op ons landgoed.”
Ik voelde dat Rhexenor opnieuw contact zocht en haalde hem door. Ik vertelde hem waarom ik liever had dat hij het poorten probleem nog even voor zich hield.
“Ik denk dat ik kan beginnen om die voorraden hierheen te gaan halen,” zei Mandor en wandelde Elysium in.
“Heb je Iolanthe al getroefd?” vroeg ik aan Rhexenor. Op dat moment voelde ik een sterk troefcontact doorkomen. Dat bleek Fiona te zijn.
“Haal ons maar even door. We komen helpen,” zei ze en ik haalde haar en Ronardo door. De laatste had een triomfantelijke grijns op zijn gezicht, alweer was de gelijkenis met Brand treffend. Ik wees ze de poort en zei ze naar het kasteel te wandelen, waar voor ze gezorgd zou worden. Ook zij gingen door de poort van mist.
Rhexenor had inmiddels Iolanthe doorgehaald en ik hoorde dat hij haar bijpraatte. Ze knikte, kwam naar me toe en begroette me vriendelijk.
“Hoe is het eigenlijk met Dyenne en de baby?” vroeg ze aan Rhexenor.
“Heel goed. Over vier maanden wordt ze al één jaar,” zei hij trots.
“Ja, dat gaat heel hard, die kindertijd is zo voorbij.”
“Ach, zo snel zijn ze niet volwassen,” dacht Rhexenor.
“Nee, mannen inderdaad niet,” zei Iolanthe. “Maar snel gaat het wel degelijk. Moet jij niet naar je legers, Rhexenor?”
“Huh?”
“Je legers,” zei ik, begrijpend dat Iolanthe me even alleen wilde spreken. “Die in Elysium, je wilde daar toch nog iets mee doen?”
“Oh ja,” herinnerde hij zich en liep ook de mistpoort door.
Iolanthe nam me scherp op met haar katachtige ogen en glimlachte toen.
“Gefeliciteerd,” zei ze. “Leuk, ik neem aan dat het jullie bedoeling was tenminste?”
“Als je bedoeld of de zwangerschap gewenst is, dat is zo,” antwoordde ik.
Ze bekeek me weer nauwkeurig.
“Voel je je goed?”
“Uitstekend zelfs.”
Ze knikte en keek nog eens aandachtig.
“Er is iets mee…” zei ze toen.
“Het zijn er twee,” zei ik trots. “Ik ben nu een maand of twee zwanger.”
Ze schudde haar hoofd.
“Je bent veel verder. Eerder een maand of drieëneenhalf of vier.”
Ik staarde haar ontzet aan.
“Dat kan helemaal niet,” protesteerde ik. “Ik heb een dag of tien geleden een scan laten doen, toen was het zeven weken.”
“Ik weet het zeker,” zei ze. “Maar is er zo niets aan je te zien hoor.”
“Het verklaart wel waarom ik al zo snel mijn kleding niet goed meer dicht kreeg. En dat ik ze voel bewegen. Maar in tien dagen tijd kunnen die kinderen toch niet zo explosief groeien?”
“Het is een bijzondere zwangerschap,” zei ze. “Waar zijn ze verwekt?”
“In Tir-na Nog’th.”
“Dat zou de verklaring wel eens kunnen zijn,” dacht ze. “Het zullen bijzondere kinderen zijn en dan nog een tweeling ook. In jouw familie zijn er een paar ooms en tantes die een ongezonde interesse zullen hebben in hen.”
Ik schrok niet echt van deze opmerking, het was iets dat ik eigenlijk al wist. Sand had me ooit gezegd dat Oberon gebiologeerd was door het feit dat zij en Delwin een tweeling waren, dat hij zelfs probeerde dat ze met elkaar seks zouden hebben. En ik wist dat er meer zo waren.
“We zullen ze moeten beschermen tegen hen,” zei ik en legde onwillekeurig even een hand op mijn buik. Beide kinderen bewogen zich onmiddellijk naar die hand toe.
“Hoe is het met jullie andere kinderen?” vroeg Iolanthe. “Hoe oud zijn ze inmiddels?”
“Het gaat goed, ze zijn nu twee,” antwoordde ik.
“Mooi zo. Heb je al eens gedacht over de Feniks?”
Wat was dit nu weer. Was het een retorische vraag of was ze serieus?
“Wel eens over gedacht. Maar niet om als Macht te hebben ofzo.”
“Jammer. Je zou uiterst geschikt zijn.”
“Helemaal niet. Ik heb niets met leven. Ik bedoel, ik zou daar niet voor ten strijde trekken.”
“Dat zou ik zo niet zeggen. Jij met al je dieren. Je vader zou misschien ook geschikt zijn.”
“Ik denk niet dat het iets voor mij is, waarschijnlijk ook niet voor hem. Ik hou me liever bij Patroon.”
“Nou ja, misschien één van je kinderen later,” zei ze hoopvol. “Wanneer gaan jullie trouwen?”
“Het is weer uitgesteld.”
“Niet handig in jullie geval. Waarom trouwen jullie niet stiekem in een Schaduw ergens?”
“Vanwege de veiligheid voor onze kinderen is het waarschijnlijk het beste om dat openlijk te doen, zodat het huwelijk ook door iedereen erkend wordt als zijnde geldig.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat is gewoon Mandor,” zei ze. “Hij is vreselijk formeel. Een huwelijk in het openbaar en jullie maar wachten tot het iedereen eens uitkomt. Je weet dat er mensen zijn die hem een droogkloot noemen?”
“Is bekend,” zei ik kortaf. “Hij is dat niet.” En wat dat huwelijk in het openbaar betrof was ik het met hem eens, maar dat zei ik niet.
Iolanthe lachte alleen even.
“Is Benedict er eigenlijk ook?” vroeg ze toen.
“Daarbinnen.”
“Mooi, ik ga eens even kijken of hij iets van zijn stoïcijnse houding kan loslaten. Ik zou ook wel een kind van hem willen, maar hij wil niet.”
“Lastige situatie,” zei ik.
“Ik ben wel eens met hem naar bed geweest, maar hij is nogal teleurgesteld in zijn kinderen. Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte toen hij zei dat zijn dochter een tank was. Maar hij bleek bloedserieus.”
“Dat verhaal klopt inderdaad,” vertelde ik. “Ik ben het ook een poosje geweest uit noodzaak, maar zij vond het geweldig en is gebleven. Rhexenor is trouwens ook vrij lang tank geweest.”
“Idioot,” was haar mening.
Ondertussen liepen we naar binnen Elysium in. Op de weg stonden een groot aantal wagens klaar, Mandor zag er heel moe uit. Rhexenor had hem geholpen om de karren op een rij te zetten en deze liep samen met Iolanthe naar het kasteel, terwijl ik me naast Mandor in het gras liet zakken terwijl we de komst van de wachters afwachtten die de karren zouden komen ophalen.
Ik merkte de aanwezigheid van Fillipien op, ze zat op de tak van een boom naar me te kijken.
‘Leuk je hier te zien,’ vertelde ik haar in gedachten.
‘Ik merkte dat je hier was. Boudicca en de anderen zijn nog in Arden. Het is hier ontzettend druk.’
‘Problemen en een bijeenkomst. Kun jij nagaan of we hier kunnen worden afgeluisterd of bekeken?’Ze fladderde op en vloog even rond. Toen landde ze op mijn uitgestoken arm, Mandor ging een eind opzij zitten.
‘Iedereen is in het kasteel. Jullie zijn niet zichtbaar of hoorbaar voor anderen. Aan de andere kant naderen er een aantal personen, wachters zo te zien.’
‘Dank je. Kun je me waarschuwen als ze bij de poort zijn of als er iemand anders onze richting opkomt?’
Ze wreef met haar kopje tegen mijn wang, vloog weer op en ging op een boomstronk zitten die aan weerskanten van de weg stonden.
Ik keek Mandor aan.
“Op dit moment is er niemand die op ons let. Dus als je je zoon en dochter wilt voelen bewegen?”
Hij keek me lichtelijk geschokt aan en ik begon te lachen.
“Kom op Mandor, we zijn hier alleen en ik vraag je niet of je de liefde met me wilt bedrijven.”
“Dat zou helemaal ongepast zijn,” zei hij met toch een twinkeling in zijn ogen. “Het voelt een beetje aan alsof we hier in de openbaarheid zitten, het kan zijn dat men zich nu al afvraagt waarom wij tweeën er nog niet zijn.”
“Dat is dan maar zo,” was ik het met hem eens. “We hebben echter niet heel veel tijd. Het is of nu of nog minstens een aantal uren wachten tot na die bijeenkomst.”
Hij glimlachte, ik ging bij hem op schoot zitten, hij schoof een hand onder mijn rok en legde deze op mijn buik. De tweeling reageerde onmiddellijk enthousiast op de aanraking.
“Het is één en al armen en benen,” zei Mandor lachend en verschoof zijn hand iets, de kinderen volgden. Ik vertelde hem over wat Iolanthe had gezegd over deze zwangerschap.
“Als het net zo gaat als met Randal, zal ook deze zwangerschap als het ware schoksgewijs gaan wat groei betreft. Het is nu niet zichtbaar, maar dat kan over enkele dagen misschien wel het geval zijn omdat die kinderen zo snel groeien. Het kan ook zijn dat het dan juist even rustig aan gaat. Het komt er in ieder geval op neer dat ik geen idee heb wanneer ze geboren zullen worden, maar deze zwangerschap zal geen negen maanden duren.”
“Tweelingzwangerschappen zijn meestal al wat korter,” zei hij. “En deze dus nog wat meer. Ik vind het geen probleem, al zal het betekenen dat jij je al heel snel niet meer in de openbaarheid kan begeven, zeker niet zolang we niet getrouwd zijn.”
Fillipien liet me weten dat de wachters bijna bij de poort waren en ik zei dat tegen Mandor. Hij trok zijn hand weer terug, ik stond op en fatsoeneerde mezelf, hij deed hetzelfde. Intussen vertelde ik hem snel dat dit bijzondere kinderen zouden zijn en dat er in mijn familie mensen zouden zijn die een ongezonde belangstelling voor hen zouden hebben. Hij keek grimmig.
“Al onze kinderen zijn bijzonder,” zei hij. “Ik ben bang dat die ongezonde belangstelling ook Owen en Randal betreft, daar hebben we al iets van gemerkt zelfs.”
Er kwamen aan aantal wachters door de poort. Mandor gaf hen aanwijzingen en ik wilde weer naar buiten lopen. Mandor hield me tegen.
“Wat ga je doen?” vroeg hij.
“Ik ben vergeten om Julia te troeven.”
“Dat kun je gewoon hier doen,” zei hij grijnzend. “Ik zei je toch dat we van hieruit kunnen troeven.”
“Ik stond daar even niet bij stil,” zei ik en haalde de kaart van Julia tevoorschijn.

Belegering van de Keep of Four Worlds

Ondanks het feit dat ik me beter zou moeten voelen – tenslotte werd mijn lichaam niet langer bewoond door een magische parasiet – voelde ik me mogelijk nog niet helemaal goed. Er moest een verklaring zijn voor het feit dat ik nog steeds stond te overwegen wat te doen, toen de anderen alweer terugkeerden van hun vechtpartij tegen de ondoden. Ze waren bijna enthousiast te noemen, blijkbaar was het gevecht goed verlopen. Er werd gepraat over ondoden en over necromanciers die gedood waren door een onzichtbaar wezen.
Gelukkig voor hen was er een nieuwe aanval van zombies, waar ze fanatiek op afstormden. Ik sprak mezelf streng toe en concentreerde me op de fontein, die enige tijd geleden gerepareerd was door William. Mijn blik gleed verder, er was hier veel veranderd. De ruïne was aardig herbouwd. Ik deed een paar stappen naar achteren om het geheel goed in me op te nemen. Het gebouw was er één met een heleboel kamers, rondom de fontein gebouwd, een grote cirkel met daarin het regenboogachtige effect van de vier elementen: water, aarde, de vlammen van vuur, de luchtbellen van lucht. Machtig en fascinerend, niet iets waar ik veel controle over zou kunnen hebben. Ook wist ik zeker dat de fontein niet de bron was van de legers. Ik bekeek het gebouw nog eens, het leek het meest op een groot fort, compleet met kantelen. Ik klom trappen tot ik op het hoogste punt stond. Een koude wind blies stevig, Fillipien vroeg en kreeg toestemming om wat te gaan jagen. Intussen keek ik alle richtingen uit, zoekend naar veranderingen in de omgeving. Tenslotte had ik een band met deze plaats en zou ik het moeten weten als er verstoringen waren. Door middel van concentratie en nauwkeurige waarneming vond ik er inderdaad vijf, in de vorm van magische poorten. Twee in het zuiden, waarvandaan de zombies steeds kwamen en een drietal in het noorden, waar ook de kampvuren van de ‘menselijke’ legers te zien waren.
Ik pakte mijn troevendeck uit mijn zak en begon deze te doorzoeken tot ik die van William had gevonden. Het was een rare gewaarwording, terwijl ik naar de afbeelding van mijn achterneef keek, zag ik waar hij mee bezig was. Hij was druk aan het studeren, bezig magische rijmpjes op te zeggen. Bijna werktuigelijk wilde ik de kaart wegstoppen omdat ik hem niet wilde storen. Ik bedacht me echter, normaal wist ik echt niet of iemand druk was als ik hem troefde. Dus ik waagde het er toch maar op en concentreerde me op de kaart.
William stopte met murmelen, nam het contact aan en keek blij verrast. Ik vertelde niet dat ik hem in feite al even had staan bespieden. Hemel, als dit een effect was van deze keep, was het maar het beste dat daar niet te veel mensen van wisten!
“Stoor ik?” vroeg ik toch even.
“Helemaal niet! Ik ben juist blij je te zien. Hoe is het?”
“Redelijk. Luister, heb je even tijd? Ik wil je ten eerste sowieso even spreken, maar ook omdat er problemen zijn in de keep.”
“Oh, ik vond het al vreemd dat ik steeds maar niets hoorde van jou en de andere twee… nou ja, ik had Julia ook gezegd dat ik aan het studeren was, dus misschien daarom.”
Hmm, blijkbaar had hij wel contact gehad met Julia sinds Dark End. Dat was goed.
“Ze worden belegerd hier, ik zie nu dat er magische poorten zijn. Misschien dat je hier kunt komen om wat mee te helpen uitzoeken?”
“Ik kan wel tijd maken. Ik studeer trouwens samen met Ronardo, zal ik hem vragen mee te komen?”
“Goed, wellicht kan hij ook wat toevoegen.”
Zonder verder woord verbrak William abrupt de verbinding, het dreunde zowat na in mijn hoofd. Die vent was waanzinnig sterk! Ik verwonderde me wat over Ronardo die blijkbaar magie aan het studeren was gegaan, was hij het niet die me bij iedere gelegenheid vertelde geen verstand te hebben van magie?
Weer zocht ik in mijn troevendeck tot ik Julia had gevonden. Zo te zien was ze niet meegegaan met de laatste gevechtsronde, maar bij de fontein iets aan het doen, ik kon niet zien wat. Het contact was er vrijwel onmiddellijk, met haar donkerbruine ogen keek ze me vragend aan.
“Julia, ik heb net William getroefd, hij komt dadelijk ook even kijken.”
“Oh ja, ik was helemaal vergeten hem te troeven. Toen ik hem de laatste keer zag, zei hij dat hij ging studeren. En intussen zat jij bij die rechtszaak in Chaos… ik denk dat ik wat laat was met jou inlichten over de gebeurtenissen hier.”
“Maakt niet uit,” zei ik. “Zou je naar boven kunnen komen?”
Ze stak een hand uit, ik greep deze en trok haar door. Toen ze naast me stond, wreef ze even over haar hand, ik had er even niet aan gedacht dat ze geen Amberiet, noch Chaosiet was, dus dat ik wat voorzichtiger moest zijn.
“Mijn excuses,” zei ik.
“Geeft niet,” zei ze, “dat gebeurt voortdurend.”
Ik werd getroefd en haalde William en Ronardo door. Ondanks dat het donker was, kon ik zien dat ze er beiden veel beter uitzagen dan de laatste keer dat ik ze zag. Zouden ze mogelijk niet geïnfecteerd zijn geweest? Dan zouden geen dispell nodig hebben en hoefde ik ook niets te zeggen over de parasiet.
Ik wees de anderen waar de poorten waren.
“Oh, magische poorten,” zei Julia. “Dat wisten we al.”
“Leuk,” zei ik geërgerd. “Toen ik ernaar vroeg, wisten jullie nergens van. Dus ik heb voor niets daarna staan zoeken, bedoel je?”
Ze keek me wrevelig aan.
“We hadden wel iets anders aan ons hoofd dan dat uit te gaan leggen.”
Ik slikte de boze woorden die in me opkwamen weer in. Gedane zaken namen geen keer, ik was nalatig geweest en er was slecht gecommuniceerd.
Ik keek weer naar het zuiden.
“Er is daar net een poort verdwenen,” zei ik en meteen daarna voelde ik weer die verstoring. “dat was de tweede,” voegde ik er aan toe. Ik draaide me naar het noorden, waar de drie poorten nog steeds actief leken te zijn.
“De anderen komen weer terug van de zombiejacht,” meldde Julia. “Hopelijk weten zij meer.”
We lieten ons doorhalen door Jurt en er werden begroetingen uitgewisseld. Rhexenor vertelde dat hij iemand aan het achtervolgen was totdat deze ergens doorheen stapte, volgens Jurt een poort was. Op het moment dat zij erachteraan wilden, verdween deze.
Jurt zorgde voor wat te eten en te drinken, degenen die trek hadden, sloegen aan het bikken. Intussen werd er wat over de afgelopen gebeurtenissen gepraat, maar veel meer nieuws kreeg ik niet te horen. Julia en Jurt wisten niet precies wanneer de legers hun opwachting maakten en ook niet wie ons, of één van ons, vijandelijk gezind zou kunnen zijn én wist van de keep. De enigen buiten ons zouden Martin, Merlijn en Mandor zijn. En Brand natuurlijk.
Iolanthe liep weg en kwam even later terug met een bewusteloze soldaat in haar armen.
“Misschien dat jullie zo meer informatie kunnen verkrijgen,” zei ze. Ik bekeek de man eens goed. Gewoon een typische soldaat met soldatenkapsel. Jaar of 40 oud. Het meest opvallende vond ik zijn grijze uniform, waar een afbeelding op te zien was van een leeuw die een eenhoorn opvrat.
“Iemand van Dalt,” zei ik. Ronardo knikte, hij had het ook herkend.
“Alle soldaten dragen dat uniform,” zei Iolanthe. “Dalt is toch een oom van jullie? Lijkt mij een familiezaak toe.”
“Ik weet het niet,” zei ik aarzelend. “waarom zou Dalt hier aanvallen? Maar daar is vast achter te komen.” Ik keek naar Ronardo die van ons de beste contacten had met Dalt en deze knikte.
Rhexenor werd onrustig nu het eten op was en er geen aanval meer kwam.
“Ik ga,” zei hij en verdween. Niet door middel van troef, maar van iets anders.
Jurt grijnsde en haalde een mand met belegde broodjes tevoorschijn.
Onderwijl vertelde ik aan Ronardo en William wat meer over de achtergrond van de keep en de macht van de fontein. Dat Brand zijn levende troefmacht hiervandaan had, net als Jurt, hoewel dat per ongeluk was geweest. Over Jasra, die haar oude leermeester had gedood en die later werd aangepakt door Mandor, Merlijn en Martin.
“Zou één van hen erachter zitten?” vroeg Ronardo.
“Huh, Martin is niet zo’n goede magiër,” zei Julia honend, “en de poorten zijn hier neergezet door middel van magie. En trouwens ook verdwenen op die manier. Ze zijn gemakkelijk te dispellen.” Ze keek opzij naar William. “Sorry dat ik je niet eerder troefde, maar je zei dat je ging studeren. Ik hoop dat je niet snel terug moet.”
“Oh nee, ze doen wel even zonder ons,” verzekerde William haar. Ik vroeg me af of ik ten berde moest brengen dat de tijd in de keep veel langzamer ging dan elders, maar hield het voor me. Hij was hier eerder geweest, dus waarschijnlijk was hem dat bekend.
“Ik denk trouwens dat die ondoden maar tijdelijk zijn uitgeschakeld,” merkte Jurt met volle mond op.
“Wie werken er met legers van ondoden?” vroeg ik, “en zou mogelijk belang hebben bij de keep?”
“Mandor,” zei Jurt.
Ik voelde ineens een steek van gemis en verlangen naar mijn geliefde en gaf niet direct antwoord.
“Dit heeft hij niet georganiseerd,” zei ik uiteindelijk.
“Of Merlijn, Despil… zoveel van de Hoven,” zei Julia.
“Hoelang speelt dit dan ongeveer?” vroeg ik.
“Een week of wat in Ambertijd. Jij bent steeds maar niet te bereiken geweest.”
“Je had mij toch kunnen troeven,” zei William een beetje verongelijkt. “Me iets kunnen laten weten.” Julia wisselde even een snelle blik uit met Jurt voordat ze antwoordde.
“Je zei dat je het druk had. Bovendien wilden we jullie niet meteen na Dark End lastig gaan vallen. Maar het begint tamelijk onhoudbaar te worden. Overdag vallen de soldaten aan, ’s nachts de zombies. Het is maar goed dat Jasra verbannen is, dat sluit tenminste uit dat zij hierachter zit.”
Ik schoof onrustig wat heen en weer en besloot open kaart te spelen.
“Jasra is niet meer verbannen,” zei ik. “Maar als ze hierachter zit, dan heeft iemand zijn woord niet gehouden.”
“Hoe kan ze niet meer verbannen zijn? En hoe weet jij dat?” vroeg Ronardo scherp. Ik keek hem strak aan.
“Omdat ik Brand heb geholpen daar een einde aan te maken. Ik heb hem verzocht om haar weg te houden van de familie.”
Julia, Jurt, Ronardo en ook William zaten me met een uitdrukking van afschuw op hun gezicht te bekijken. Iolanthe keek licht geïnteresseerd.
“Waarom heb je dat gedaan?”
“Laten we zeggen dat Brand me heeft gechanteerd en me ergens plaatste waar ik niet meer uit kon komen. Ik had geen keus.”
“Dat zal Julian vast leuk van je hebben gevonden,” zei Ronardo snerend.
“Hij weet ervan,” zei ik kort en had geen zin om hem te vertellen dat mijn vader hierover helemaal niet boos was geweest.
“Wat heb je daarvoor in ruil gekregen?” ging mijn neef door met de ondervraging.
Ik dacht even na voordat ik antwoord gaf. Eigenlijk zou ik, als een rechtgeaarde Amberiet, moeten zeggen dat hem dat niets aan ging en dat zou hij nog begrijpen ook. Toch vertelde ik het hem.
“Niets. Hij wilde informatie geven, ik heb gezegd dat ik er niets voor wilde hebben.”
Naast afschuw was er nu ook verbazing te lezen op de gezichten van de anderen.
“Onbegrijpelijk,” mompelde Ronardo. Uit zijn zak haalde hij zijn troevendeck en zocht er eentje tussenuit. Hij concentreerde zich een poosje, knikte toen en stak het deck weer weg.
“Dalt haalt me zo direct even door,” zei hij.
“Mooi, een familieaangelegenheid,” zei Iolanthe. Ze stond op en knikte naar ons.
“Als jullie me niet meer nodig hebben, zal ik weer gaan.”
“Heel erg bedankt voor je hulp,” zei ik.
“Troef me als je vragen hebt,” zei ze. Daarop keerde ze zich naar de anderen.
“Voor alle duidelijkheid: ik ben Iolanthe Hendrake en erg oud, als heb ik een flinke winterslaap gehad. Ik kom uit de tijd van Benedict.”
“Wie zijn je ouders?” vroeg Ronardo.
“Dat gaat je niets aan. Ik weet dat het bij de Amberfamilie als belangrijk wordt gezien, wie je ouders zijn enzo, maar bij ons in de Hoven is het anders.”
Ronardo keek geërgerd, Iolanthe deed alsof ze dat niet zag.
“Onlangs heb ik troeven van mezelf laten maken. Ik zal je er eentje geven – mits je wel een troef wilt hebben van iemand wier ouders je niet kent.” Ik kon een lach niet onderdrukken.
“Ik wil wel een troef,” zei Ronardo stroef.
Ze gaf er één aan mijn neven en aan Julia.
“Als je vragen hebt over de Feniks, stel ze.” Ze verdween vervolgens door middel van troef.
“Bij Chaosieten is het inderdaad niet belangrijk wie de ouders zijn,” legde Julia uit. “Misschien wil Iolanthe niet aan haar ouders herinnerd worden.”
“Stom,” vond Ronardo. “Zo wilde Mandor niets over zijn broer vertellen.”
Ik was verbijsterd. Waarom maakte mijn neef zich daar druk over?
“Mandors broer is dood, vermoord,” zei ik scherp. “Daar valt verder niets over te vertellen.”
“Misschien zie je Mandor binnenkort,” zei Julia, “dan kun je hem eens naar die poorten en legers vragen.”
Ik keek haar peinzend aan. Wat wist ze nu helemaal? Of dacht ze te weten?
“Ik zou dat kunnen doen,” zei ik voorzichtig.
Ronardo keek ons één voor één aan en zei: “Ik heb een zus die niet weet wie haar vader is. Maar aan de beschrijving te horen lijkt deze nogal veel op Mandor, vast zijn broer ofzo.”
Hee, dat was interessant. Ronardo die een zus bleek te hebben, Fiona een dochter. En blijkbaar moest de vader gezocht worden in de familie Sawall? Hoe compleet was die beschrijving eigenlijk?
“Dus je moeder is met de broer van Mandor gegaan?” vroeg Julia. Ronardo knikte. Ik begon me af te vragen hoeveel van deze informatie nu juist was en hoeveel Ronardo inmiddels zelf bedacht had.
“Dat is niet iets waar je zomaar mee te koop loopt,” zei Julia.
“Mijn moeder wil niet zeggen wie haar vader is,” zei Ronardo verongelijkt.
“Ik vind het interessant, als dit waar is,” bracht ik in het midden. “Weet je of je zus zelf kinderen heeft, of volle broers heeft?”
Ronardo keek me met verbazing aan.
“Hoezo? Is dat dan belangrijk?” vroeg hij. Ik aarzelde. Dit was een gelegenheid om iets te vertellen over mijn zoon die gezien werd als troonopvolger. Maar er waren teveel mensen aanwezig. Ik wist zeker dat mijn geheim veilig zou zijn bij bijvoorbeeld Julia en Ronardo, maar Jurt? Niet voor niets was er ontzettend veel moeite gedaan om een blokkade bij hem te plaatsen. Of William? Ik bekeek mijn strenge neef eens goed. Ik geloofde zonder meer dat hij te vertrouwen zou zijn, maar hij had bijzonder uitgelezen meningen over goed en kwaad, over Amber versus Chaos. Ik was bang dat hij mijn zoon zou afrekenen op zijn afkomst en dat wilde ik niet. Dus ik zweeg over dat stukje.
“Het is de bedoeling dat ik een huwelijk aanga met Mandor Sawall,” legde ik uit. “Hij is de troonopvolger, ook al heeft hij afstand gedaan. Dat betekent dat, in geval we kinderen krijgen, deze in de lijn komen voor troonopvolging. Voor zover nu bekend is, is Mandor de enige zoon van Gramble Sawall, zelfs het enige kind. Mocht het echter zo zijn dat Mandors broer in leven zijnde nakomelingen heeft, komen die in principe vóór onze kinderen, mits deze nazaten erkend zijn. Nu weet ik dat opvolging binnen de Sawall familie via de mannelijke lijn gaat, dus waarschijnlijk valt je zus – mits ze inderdaad een ‘dochter van’ is – daarbuiten.”
Ik zag dat Jurt een beetje bedrukt keek, ik begreep alleen niet helemaal waarom. Iets wat ik gezegd had, leek hem dwars te zitten.
“Is je zus erkend?” vroeg Julia.
“Ik geloof het niet,” zei Ronardo. Jurt schraapte zijn keel.
“Merlijn is de oudste,” zei hij. “Die komt het eerst in aanmerking. En dan Despil.”
Ik probeerde niet te meewarig te kijken. Maar ik wist nu dat deze twee niet echt in de plannen van Gramble voorkwamen.
“Mandor is het meest serieus,” voegde hij er zacht aan toe. “Maar die wil niet.”
“En jij dan?” vroeg William.
Jurt schrok even.
“Oh nee, ik kom niet in aanmerking,” zei hij heel beslist.
“Gramble Sawall zelf was in zijn jongere jaren ook erg interessant heb ik horen vertellen,” zei Julia peinzend. “Het kan natuurlijk zijn dat ze een dochter van hem is. Geen wonder dat je moeder dat dan niet wil vertellen.”
Ik dacht na. Het zóu natuurlijk kunnen. Maar toch?
“Is mogelijk,” zei ik, “hoewel Mandor zegt dat al zijn zussen zijn vermoord. Trouwens ook een heleboel neven en nichten. Haar vader zou natuurlijk ook een neef kunnen zijn, maar zo blijven we speculeren. Hoe heet je zus eigenlijk?”
“Sandra,” zei Ronardo. “Rood haar, klein, lijkt vrij veel op Fiona.”
Verder wilde hij niets meer over haar vertellen, niet waar ze zich mee bezig hield of waar ze woonde, hij was weer helemaal dicht geklapt. In plaats daarvan begon hij over de huwelijksplannen.
“Wat vindt je vader daar eigenlijk van?” Dat was iets wat de anderen ook wilden weten.
“Hij steunt me,” zei ik. Ze keken me ongelovig aan.
“Hoe kan hij je daar nu in steunen? Hij is de demonenjager van de Amberfamilie!”
“Toch doet hij dat.”
“Waarom keurt hij dat goed?”
“Omdat ik hem heb gezegd dat ik dat wil. Natuurlijk hebben we daar wat woorden over gehad, maar hij begrijpt waarom ik dat doe.”
“Hij begrijpt dat je een verstandshuwelijk aangaat?” vroeg Julia met onbegrip.
“Soms moet je wel,” zei Ronardo. “Als je kind iemand kiest van de andere partij, dan heb je dat maar te pikken. Zelfs Julian.”
Hij heeft iets tegen mijn vader. Echt!
“Een zoon of dochter van mij zou nooit met een Chaosiet gaan,” zei William beslist. “Dat gaat niet, dat gebeurt niet. Maar ik begrijp je wel, Morwenna.”
“Je begrijpt me? Hoezo?”
“Ik heb het eerder aan je gemerkt, jij bent gefascineerd door evil.” Ik slikte even. Dat was nogal een waarneming, waar had hij die op gebaseerd?
“Ja, je bent gefascineerd daardoor en doordat je je nu met zo’n evil demoon gaat verbinden, zul je het evil van nabij mee kunnen maken en leren kennen. Vanuit de kennis kun je het Kwade gaan bestrijden. Ik moet zeggen dat ik het bijzonder opofferingsgezind van je vind, dat je een huwelijk met iemand die door en door evil is, aangaat voor Amber.”
Zo, daar kon ik het mee doen. Wat moest ik daar nu op zeggen! Intussen vond ik al dat gepraat over Mandor en ons huwelijk helemaal niet prettig, ik kon me niet herinneren hem eerder zo verschrikkelijk gemist te hebben.
“En haar vader,” ging William belerend verder tegen de anderen, “is een goed voorbeeld voor ons allemaal. Die weet hoe het eigenlijk hoort. Hij gaat niet tegen het plan in, in plaats daarvan steunt hij het, omdat hij weet dat dit alleen maar ten goede zal komen voor Amber en de Eenhoorn.”
Oh, wat zal deze achterneef geschokt zijn als hij erachter komt dat we al een poosje samenleven en zelfs een kind hebben. En dat dit alles helemaal niets te maken heeft met Amber, Chaos of wat dan ook, maar alles met een egoïstische liefde.
“Ik ga met Jurt,” zei Julia terwijl ze William strak aankeek, “en hij is een Chaosiet.”
Jurt glimlachte en knikte. Ik ging verzitten op mijn stoel, bij dat de aandacht een beetje van mij was afgeleid.
“Ja, ik kan datt goed begrijpen in jouw geval. Dat komt omdat ook jij het Goede voorstaat, men zegt niet voor niets dat je een afgezant bent van de Goden. Ook zie ik dat er voor Jurt nog hoop is, met jouw hulp kan hij op het goede pad komen.”
Aha, voor Jurt was er nog hoop, voor Mandor blijkbaar niet meer. Tja…
Ronardo was al het geklets een beetje moe en vroeg Julia naar een troef van Jasra.
“Wat moet je daarmee?” vroeg ze onwillig.
“Kijken. Is interessant hier.”
“Je krijgt die niet. Ik wil geen slapende honden wakker maken, als je begrijpt wat ik bedoel.”
Dit alles had aanleiding kunnen zijn tot een nieuwe discussie, als Ronardo niet ineens verdwenen was door middel van troef.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om op te staan en wat te wandelen in de omgeving. Buiten het zicht van Julia en Jurt, pakte ik mijn troevendeck en legde de kaart van Mandor bovenop. Gelukkig zag ik niet waar hij mee bezig was, hij was goed afgeschermd. Ik raakte de troef met mijn wijsvinger aan, volgde even de lijnen van zijn mond. Ik miste hem en had alleen maar een troef waar ik af en toe eens naar kon kijken. Ik miste Owen en van hem had ik helemaal niets bij me. Ik zuchtte even diep, vermande mezelf en zocht in mijn deck de troef van mijn vader op. De afgelopen tijd had ik heel veel contact met hem gehad, realiseerde ik me. Waren we dan eindelijk in staat om een goede band op te bouwen? Was dat wat we gewonnen hadden dankzij Dark End?
Ik zag dat mijn vader met een ernstige trek op zijn gezicht door Arden reed en voelde dat hij het druk had. Desondanks zocht ik contact. Hij stopte Morgenstern en zijn gezicht verhelderde ogenblikkelijk.
“Sorry dat ik niet eerder troefde,” zei ik, aan het tijdsverloop in de keep denkend, “maar de rechtszaak is ten einde. Ik ben nu een onderhandeling in de keep aan het afwachten.” Ik vertelde hoe het was afgelopen en waarom ik nu in de keep was. Hij knikte.
“Fijn om van jou de details te horen. Dat het goed was gegaan wist ik al. Daarstraks heb ik dat neefje van je gesproken… nou ja, moeten helpen.” Zijn gezicht stond geërgerd.
“Waarom dat?” vroeg ik.
Hij haalde zijn schouders op en zuchtte.
“Hij had een kruidendokter nodig voor zijn zieke vrouw. Dacht blijkbaar dat hij de treehugger van de familie erbij moest halen, de druïde.”
“Leuk dat hij aan je denkt. Druïde dus. Ik kan me je helemaal voorstellen in het midden van Stonehenge met een snoeimes,” grijnsde ik. Hij verstrakte en keek me onderzoekend aan.
“Dat was een grapje,” stelde ik hem gerust.
“Dat hoop ik dan maar.” Hij glimlachte weer. “Hoe dan ook, ik heb het druk genoeg en geen behoefte aan dat gezeur erbij. Ik heb dus extra stug gedaan, hopelijk valt hij de volgende keer iemand anders lastig. Alsof dat niet genoeg was, vond hij het ook nog nodig om me door te halen terwijl je moeder naast hem bleek te staan.”
Oei, dat was bijzonder ongelukkig geweest van Rhexenor. Dacht deze neef ooit na voordat hij iets deed?
“Dat spijt me,” zei ik.
“Het is niet jouw schuld. Maar zo plaatste hij ons allebei in een wat ongemakkelijke positie en hij had het niet eens in de gaten. Maar goed, nu jij. Heb je in de Hoven alles kunnen doen wat je van plan was?”
“Ja, ik denk het wel. Interessante gesprekken gehad… ik wil graag iets met je bespreken, maar niet over de troef. Als het je nu uitkomt tenminste, je zei net dat je het druk had…”
“Voor jou heb ik altijd tijd,” zei hij rustig. “Maar jij bent nu toch met iets bezig?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Ze kunnen wel even zonder me. Wat ik je wil vertellen is belangrijk voor me.”
“Goed,” zei hij, “ik haal je door.” Hij stapte van zijn paard af en stak een hand uit. Ik greep deze en stond in Arden. Mijn vader pakte ook mijn andere hand en bekeek me van top tot teen.
“Je ziet er goed uit, veel beter dan de vorige keren,” zei hij verheugd en trok me even tegen zich aan ter begroeting.
“Jij ziet eruit alsof je aan het werk bent,” zei ik. Julian was gekleed in zijn witte harnas, zwaard aan zijn zijde. Ik liep even naar Morgenstern, klopte deze tegen de flanken en keerde me weer naar mijn vader.
“Hoe is het met jou? Alles goed?”
Hij knikte langzaam en lachte breed, op een manier alsof hij meer wist dan ik. De vorige keer dat hij me troefde, had hij ook zo gedaan, wat was er aan de hand?
We stonden aan de voet van een heuvel, waarop een ruïne was te zien, een toren temidden van een ring van stenen. Fascinerend, maar daarvoor was ik niet hier.
Julian had inmiddels een fles wijn en een paar kroezen uit een zadeltas gehaald en nodigde me om naast hem te komen zitten op een omgevallen boomstam. Ik dronk een paar slokken van de frisse, licht zoete rode wijn.
“Het bleek dat ik geïnfecteerd was door een magische parasiet, vermoedelijk overgehouden van Dark End. Deze hield het herstel van het bloedverlies tegen.”
Hij vroeg me om er alles over te vertellen en dat deed ik, ook dat de parasiet inmiddels weg was gehaald. Toen keek hij me scherp aan.
“Je bent niet alleen bloed kwijt geraakt aan dat altaar, hè?”
Ik draaide er niet omheen. Hij is mijn vader en hij had recht om te weten wat er aan de hand was.
“Dat was Eric,” zei ik. “Je weet dat zijn geest is meegegaan om ons naar Dark End te leiden. Ik heb je ook verteld dat we daar allemaal een soort van onmogelijke vraag moesten stellen om weg te komen. Eric heeft gevraagd hoe hij weer levend kon worden…” meer kon ik niet vertellen, het was of mijn tong aan mijn gehemelte was gekleefd. Julian nam me vorsend op.
“Hmm, Eric dus…”
Ik zag dat hij zijn troevendek pakte en de kaart van Caine ertussenuit haalde. Hij concentreerde zich een poosje, ik zag een wat boze frons tussen zijn wenkbrauwen komen en toen keek hij ineens tevreden. Hij stak de kaart tussen de andere en stak het deck weer weg. Hij stond op en liep wat heen en weer.
“Eric leeft dus. Ik had het kunnen weten. Caine ontkende het trouwens. Hij ontkende het zo stellig dat ik wist dat hij loog. Ik denk dat hij achter dat hele plan zit om Eric weer terug te krijgen. Kun je me meer vertellen?”
De blokkade leek weg te zijn. Ik kon vertellen dat Eric ons bloed tijdelijk nodig had gehad, tot dat van zijn eigen kind beschikbaar was. Bij ieder woord dat ik zei, leek Julian bozer te worden.
“Ik denk niet dat Eric veel keus had,” probeerde ik hem te verdedigen.
“Vast niet, maar hij tapt er wel mijn dochter voor leeg,” zei hij nijdig. “En vindt het dan niet nodig om te controleren of alles wel goed is gegaan, terwijl het meer dan duidelijk is dat het helemaal niet goed is gegaan. Hij heeft je laten gaan terwijl je allesbehalve gezond was, je had wel dood kunnen zijn! En ook Caine stel ik hiervoor verantwoordelijk, die twee zijn nog niet klaar met mij. Wat denken ze wel!” raasde hij door.
Ik glimlachte flauwtjes, ik had mijn vader maar zelden zo boos gezien.
“En dan mag ik Caine waarschijnlijk nog dankbaar zijn dat hij niet op het idee kwam om de geest van Oberon mee te sturen! Nou ja, eigenlijk denk ik dat hiermee een ander raadsel is opgelost.”
“En dat is?”
Hij kwam weer naast me zitten en schonk nog eens wijn in.
“Je weet de plaats waar dat beeld staat? Om de doorgang naar die wereld van de Dwalers te bewaken? Daar staat sinds kort een tweede beeld. Bleys en Ronardo zijn naar die wereld gegaan om te controleren of techniek daar zou werken. Dat was inderdaad het geval, want er stond een soort van doomsday machine.”
Hij keek opzij naar mij. “Jij bent daar toch ook geweest, met Jurt? Toen stond dat er toch niet?”
“Nee,” zei ik verbaasd, “er was helemaal niets.”
“De machine stond op scherp, ze hoefden deze alleen maar aan te zetten om die wereld te kunnen vernietigen. Bleys en ik maakten ons grote zorgen, we waren bang dat Oberon verantwoordelijk was voor het beeld en de machine, al is het inderdaad iets meer Erics stijl. Maar aangezien we niet beter wisten dan dat hij dood was…”
“Dus je bedoelt dat ik me niet meer druk hoef te maken om die wereld? Dat is prettig om te horen, kan ik dat van mijn lijstje schrappen.”
“Ik denk dat je inderdaad genoeg andere zaken aan je hoofd hebt. Waarom ga je niet je eigen dingen doen, in plaats van je bezig te houden met dat gedoe in de keep? Dat houdt alleen maar op.”
“Er is iets bijgekomen,” zei ik, “en daarover wilde ik eigenlijk met je praten.”
Hij keek me onderzoekend aan, maar zei verder niets.
“Ik heb een gesprek met Gramble Sawall gehad,” zei ik. “Hij had daar zelf om gevraagd. Tijdens dat gesprek zijn er wat interessante zaken naar boven gekomen, bij deze wil ik je daar iets van vertellen.”
“De vader van Mandor? Die seniele oude man?”
Ik had hem eerder gezegd dat Gramble volgens Mandor niet seniel en oud was. Ik kleedde toch mijn antwoord voorzichtig in, voor hem moest daar genoeg uit op te maken zijn.
“Laat ik zeggen dat hij een heldere dag had,” zei ik terwijl ik hem strak aankeek.
“Hmm,” zei hij peinzend.
“Hij heeft mijn familiebanden uitgezocht, die via mijn moeders lijn dan.”
“Waar was dat voor nodig? Waar bemoeit hij zich eigenlijk mee!” zei mijn vader ontstemd.
“Ik ga trouwen met zijn zoon, die eigenlijk de troonopvolger is. Hij wilde weten wat voor vlees hij in de kuip heeft, uit wat voor nest zijn aanstaande schoondochter komt.” Nu was ik het die opstond en op en neer liep.
“En blijkbaar viel het hem allemaal niet tegen, hij heeft me al geaccepteerd als lid van de familie.”
De verwondering was duidelijk van mijn vaders gezicht te lezen.
“Gramble Sawall is iemand die heel veel weet en uitzoekt. Iemand om rekening mee te houden. Voor wat mijn moeder betreft: je weet dat je een zus hebt gehad die Lorrayne heette?”
Hij keek wat verward, schokschouderde even.
“Ik denk de naam ooit gehoord te hebben. Meer weet ik niet.”
“Caine kwam met die naam. Kwam tussen jou en Flora in. Caine zei dat ze iets had met Oerpatroon en dat haar lot tragisch was.” Ik zweeg even omdat een gedachte zich aan me opdrong. De kleine dame die ik had ontmoet op het Oerpatroon, vlak na de ontmoeting met mijn zoon. Ik had toen aangenomen dat zij de Patroongeest was. Nu dacht ik iets anders. Zou het mogelijk zijn dat zij Lorrayne was? Of een manifestatie van haar?
“Lorrayne had een Gave, heel gevaarlijk in Amber en de Hoven. Uniek ook. Het kunnen manipuleren van gebeurtenissen in die zin dat bijvoorbeeld oorzaak en gevolg omgedraaid worden.”
“Dat is niet zo uniek,” zei Julian. “Oberon had dat ook.”
“Weet ik. Maar als ik het goed begrijp niet zo dominant als Lorrayne dat had. Ze was dus interessant genoeg voor Oberon om experimenten mee te doen. Bij één van die experimenten, waar ze niet vrijwillig aan meewerkte, is ze omgekomen.”
“Er zijn meer Amberieten die achteraf niet zo dood zijn,” zei Julian.
“Klopt,” zei ik met een zucht. “Er is nog veel dat ik moet uitzoeken. Maar mijn moeder, Aildith, is een kleindochter of achterkleindochter van Lorrayne. Het is niet bekend wat er is gebeurd met het kind van Lorrayne. Van mijn moeder weet ik alleen dat ze zowat de enige is die over is uit haar familie, maar die verhalen zijn erg vaag.”
Mijn vader was ook opgestaan en kwam voor me staan. Hij greep me vast bij de schouders en keek me diep in de ogen.
“Morwenna! Ik hoop dat het goed tot je doordringt dat dit hele belangrijke en vertrouwelijke informatie is. Heel erg gevaarlijk voor alle betrokkenen!”
“Dat weet ik. Denk niet dat ik het aan iedereen ga vertellen. Maar ik dacht dat je het wilde weten.”
“Natuurlijk wil ik dat. Ik denk dat het ook heel belangrijk is dat we dit met je moeder bespreken. Vroeg of laat komen hier problemen van.” Hij liet me weer los. “Allemensen, dit is heftig,” verzuchtte hij en verzonk in gedachten. Intussen bekeek ik de ruïne nog eens goed. De toren leek van een soort metaal te zijn. Verder straalde er niets af, geen macht ofzo.
“Het verklaart heel veel voor me,” zei mijn vader toen. “Over de tijd waarin ik je moeder ontmoette. Hoeveel informatie heb ik je daarover gegeven?”
“Weinig,” zei ik. “Je wilde met je broers praten, maar die waren er niet meer. En je vond haar aantrekkelijk. Ook haar verhalen rondom die tijd zijn erg vaag.”
“Ik kan er niet meer van maken. Alleen dat… ik kan het me ook niet meer zo goed herinneren. Het is net of ik haar eerder heb ontmoet dan dat ik op weg ging naar mijn broers.”
“Ik weet niet wat er gebeurd is, het klinkt of er met iedereen op de één of andere manier is gemanipuleerd. Met jou, met mijn moeder en ook met je broers,” zei ik verbitterd. “Het klopt gewoon niet. Mijn hele bestaan klopt niet.”
De zucht die hij slaakte leek van heel diep te komen en hij keek me vorsend aan.
“Ik vraag me af waarom jouw moeder en ik gekoppeld moesten worden. Wiens plan dat eigenlijk is.”
“Ik heb een vermoeden wie dat is geweest, maar als er op zo’n manier wordt geklooid, is dat zelfs maar zeer de vraag. En waarom? Geen idee, behalve dat die kruising mogelijk een interessante nakomeling zou opleveren. Of dat er een soort van broedproject in de planning stond voor die nazaat weer. Misschien alles in de hoop dat er een kind gecreëerd zou worden met die gave.”
“Kan. Heb jij wel eens het gevoel gehad dat je gemakkelijk op plaatsen komt die anders moeilijk te bereiken zijn?”
“Niet echt,” zei ik. Maar intussen bekroop me vaag het gevoel dat dit wel eens gebeurd was. Misschien niet altijd even gemakkelijk, maar ik was meerdere malen ergens geweest waar niet iedereen kwam. Alleen had ik altijd gedacht dat dit samen hing met Patroon of andere toevalligheden.
“Hoe bedoel je dat precies?”
Hij aarzelde heel lang voordat hij het uit begon te leggen.
“Ik heb me wel eens afgevraagd of het aan mij ligt of aan Arden. Toch is het heel typisch als je kunt bepalen waar je moet zijn, op welk tijdstip en dat je ook die volgorde kunt bepalen.”
Ik kreeg het er koud van. Zijn samengaan met mijn moeder was absoluut zeker geen toeval geweest, iemand had geprobeerd om bepaalde genen bij elkaar te brengen. Wat zou dit voor gevolgen kunnen hebben voor mij en voor mijn kinderen? Welke gevolgen had dit al gehad?
“Ik weet niet of ik dat zo kan,” zei ik. “Maar misschien is het een kwestie van ervaring opdoen. Toch heb ik iets dergelijks wel meegemaakt, al dacht ik dat het door gebruik van Patroon kwam. Als je dat kunt, is het dan mogelijk om tot de oorsprong van dingen terug te kunnen gaan?”
“Dat ook,” zei hij rustig.
“Dan denk ik dat ik daar misschien iets van heb. Maar ik ga weer terug, ik vind het heel prettig dat ik dit alles met je kon bespreken. Verder zal ik binnenkort aan mijn moeder vragen of ze met ons wil praten.”
“Dat zal mogelijk ook wat onduidelijkheden voor haar oplossen.”

We namen afscheid en ik ging weer naar de keep, waar mijn afwezigheid niet was opgevallen. Net toen ik terugkwam werd ik getroefd door Ronardo, die Dalt en Rinaldo met zich meebracht.
Jurt was enthousiast en zorgde voor meer wijn en brood. We gingen met zijn allen rondom een tafel zitten in één van de zalen.
“Vertel me waarom jouw legers hier zijn,” zei ik tegen Dalt.
“Ho eens even, het zijn de mijne,” interrumpeerde Rinaldo.
“Eigenlijk zijn het de mijne,” zei Dalt tegen hem. “Jij hebt ze alleen maar gehuurd.”
“Ik heb er anders goed voor betaald,” zei Rinaldo. “Ze hadden toch niets te doen nu dat gedoe met Eregnor is opgelost.”
“Het blijven mijn legers. Je hebt ze gehuurd, niet gekocht. Ik zorg voor hun training…” ze argumenteerden net zolang door, tot Ronardo ingreep met de opmerking dat ze nu maar tot de kern van de zaak moesten komen.
“Ik heb er anders wel veel moeite ingestopt,” zei Rinaldo nog. Daarna keek hij ons aan.
“Heel eenvoudig, ik heb deze keep nodig vanwege de macht. Ik vraag me af wat jullie hier doen, tenslotte behoort dit alles mij toe. Ik heb de keep ontdekt, mijn moeder had me gevraagd uit te zoeken waar die ouwe tovenaar zijn macht vandaan haalde. Dus ben ik lekker bezig met datgene terug te veroveren dat eigenlijk al van mij is, komt Ronardo hier me de stuipen op het lijf jagen door te zeggen dat mijn moeder weer terug is en dat jij erachter zit!” Hij keek me giftig aan.
“Klopt,” zei ik. “Je vader vroeg me om hem te helpen met zoeken.”
Zijn blik veranderde op slag in één van begrip.
“Ik snap het. Mijn vader heeft je op zijn manier gedwongen om haar te bevrijden. Niets wat je daaraan kunt doen, typisch mijn vader. Altijd bezig met een plan in een plan in een plan. Alles gratis, het levert nooit iets op. Als hij nu nog een beetje idealen had…”
“Wat ik niet snap,” zei ik, terugkerend naar het eigenlijke probleem, “dat je vindt dat je recht hebt op de keep en meteen tot de aanval overgaat. Waarom kom je niet gewoon praten, dat is toch meer jouw stijl?”
Hij keek wat beteuterd.
“En dan te bedenken wat wij er allemaal al aan moeite en tijd in hebben gestopt,” zei Julia boos. “Al die tijd heb je ons het vuile werk laten doen en nu ineens wil je jouw part hebben.”
“Julia en Jurt hebben het meest gedaan aan de opbouw,” zei ik tegen Rinaldo. “En dan nog iets: we willen uiteraard niet dat Jasra hier ooit komt.”
“Nee, natuurlijk niet, dat wil ik ook niet,” zei hij verschrikt. “Maar als jullie me nu vertellen wat jullie onkosten zijn geweest… daar is natuurlijk over te praten. En jullie zouden het kunnen leasen tegen betaling.”
Ik was met stomheid geslagen. Ik had over Rinaldo wel eens gehoord dat hij in staat was om knollen voor citroenen te verkopen, een bijzonder geslepen iemand.
“Jullie zorgen gewoon dat de boel hier netjes blijft, ik laat het een beetje bewaken door een afdeling van mijn leger permanent hier te stationeren.”
“Hoe zit het met dat leger van zombies?” wilde Julia weten.
“Daar weet ik niets van, die zijn niet van mij.”
“Ook niet van mij,” zei Dalt.
“Kan het zijn dat je een vijand hebt die weet dat je hier bezig bent?” vroeg ik.
“Er was laatst ene Kalkin, een man met een paarse mantel en paarse ogen. Een tovenaar die heel moeilijk deed, wilde familiegeheimen kopen. Ik heb hem afgepoeierd.”
“Toevallig, ik ben ook zo’n figuur tegen gekomen, Xander,” zei Dalt.
“Doet me denken aan Radius van de jongerenclub,” zei Jurt.
“Ik geloof dat veel familieleden dat figuur al eens tegengekomen zijn,” zei ik. “Maar deze legers komen waarschijnlijk niet bij hem vandaan. Hij is degene die die paarse beelden heeft geregeld op die bruiloft.”
“Ik denk dat ik weet wie erachter zit,” zei Ronardo. “Dit is een plaats met Macht, iemand anders heeft de kastanjes al uit het vuur gehaald, legers van ondoden, gates… dat leidt erg naar Merlijn.”
“Zou kunnen,” zei ik. “Ik troef hem wel.”
Merlijn is iemand die ik eigenlijk nooit troef, zijn kaart was dan ook bijna onderaan. Hij zat ogenschijnlijk rustig een boek te lezen. Ik concentreerde me en hij nam het contact aan. Als hij verrast was om me te zien, liet hij daar niets van merken.
“Merlijn, we hebben een situatie hier in de keep en nu hoop ik dat jij daar je licht op kunt laten schijnen,” viel ik met de deur in huis.
“Moet dat nu, ik heb het druk,” zei hij.
“Iedereen heeft het druk en nu zijn we er mee bezig.”
Hij zuchtte, legde het boek weg en stak een hand uit. Ik greep deze en even later stond hij tegenover me.
“Toch leuk je weer eens te zien,” zei hij tegen mij. Toen keerde hij zich naar de anderen en begroette ze één voor één. Jurt haastte zich om hem ook wat te drinken te brengen. Deze keer ging het mis en de wijn kwam grotendeels over Merlijn heen. Met een ietwat superieur lachje toverde Merlijn zijn kleding schoon, liet zich in een stoel zakken en pakte voorzichtig het nieuwe glas aan. Hij keek ontspannen om zich heen.
“Aardig optrekje hier.”
“Genoeg over ditjes en datjes,” zei Rinaldo. “Ik wil weten wat jou zombielegers hier doen.”
Ik keek hem geërgerd aan. Wat een ontzettend ontactisch begin! Was hij nu handelaar?
“Merlijn, we hebben hier te maken met een tweetal legers die de keep belegeren. Het ene komt van Rinaldo vandaan, het andere is een leger van ondoden die hier gekomen zijn door een tweetal magische gates. Misschien dat jij enig idee hebt waar we mee te maken hebben,” zei ik.
“En weet je wel wat dat allemaal kost!” riep Rinaldo.
“Oh ja, nu heb ik het zeker gedaan,” zei Merlijn verontwaardigd. “En als het al zo is, zou ik alle recht hebben. Tenslotte hebben Mandor, Martin en ik hier de plaats ontruimd. Waarom vragen jullie het hun niet?”
“We vragen het jou,” zei ik. “We kunnen er moeilijk iedereen bij halen om te vragen wat hij weet. Verder zijn er nogal wat onduidelijkheden wat de rechten op deze plaats betreft.”
“We hebben hier alles opgeknapt,” zei Julia. “Er was toen niemand, het was één grote puinhoop en het heeft moeite en tijd gekost om alles op te bouwen. En nu is alles netjes en ineens begin jij over rechten?”
“Hoho, niet zo voortvarend,” zei Merlijn. “Ten eerste is er niemand die mij vertelt dat deze plaats in opbouw is, dus hoe kán ik daar dan rekening mee houden? Ten tweede heb ik niets met die zombielegers te maken.”
“Ik weet het zeker,” zei Ronardo. “Je houdt van macht, interessante plaatsen, andermans zaken bemoeien, gates, toveren en undead. Tadaa… de keep!”
“Ik snap niet dat jij je hiermee inlaat,” zei Merlijn tegen Ronardo. “Ik vraag me af of jullie ook maar enig benul hebben van de macht die hier aanwezig is. Ik wel, maar had geen behoefte aan deze plaats. Maar als jullie zo aandringen, kan ik Despil erbij halen, ik garandeer jullie dat hij meer weet.”
Ik zuchtte, inmiddels was ik dit gebakkelei meer dan zat. Het feit dat Despil even later inderdaad ook aan de vergadertafel zat, met zijn eeuwige grijns op zijn gezicht, maakte het er niet veel beter op. Teveel mensen, teveel meningen, teveel belangen, teveel onzinnig geklets. Ik begon mezelf geestelijk terug te trekken van dit gedoe en voelde me voornamelijk toeschouwer.
“Despil,” zei Merlijn autoritair, “Wat kun jij deze mensen vertellen over de zombies die je hierheen hebt gestuurd door die gates die ik je heb helpen bouwen?”
“Oh dat. Ik wist niet dat dit al bezet was, jij had me zelf gezegd dat deze plaats verlaten was.”
“Zie je wel! Jij zat erachter,” zei Ronardo triomfantelijk tegen Merlijn.
“Ik heb het hem verteld, maar had niet verwacht dat het al ingepikt zou zijn. Weten jullie wel dat het hier heel gevaarlijk is? Kijk naar Jurt, hij is in de fontein gevallen. De machten hier zijn erg gevaarlijk, jullie spelen met vuur. Julia, hoe ver ben je met het afstemmen op deze plaats? Dit soort macht is niet om mee te spotten. En het enige dat Despil wilde, was het onderzoeken.”
“Eh… ja,” zei Despil. “Het is een interessante plaats. Wie zijn er hier nog meer, ik weet zeker dat ik Rhexenor eerder zag. Wat deed hij in mijn keep?”
“Jouw keep?” zei Merlijn streng. “Ik heb je er anders naartoe gestuurd.”
“Ik snap er niets van,” zei Despil. “Eerst klets je me de oren van mijn hoofd over een plaats met onnoemelijk veel macht die je niet hoeft te hebben, nu mag ik het niet eens ‘mijn keep’ noemen.”
“Brand heeft hier mogelijk ook belang in,” zei Ronardo. Maar Merlijn was nog niet klaar met Despil.
“Je had toch zelf even kunnen kijken of het bezet was? Waarom stuur je dan die zombies?”
“Waarom moesten we anders twee gates bouwen?”
“Daar gaat het niet om! Ik begrijp trouwens dat je je eigen tovenaars om zeep hebt geholpen?”
“Nou ja, ik schrok van de aanwezigheid van Rhexenor, je had over hem niets gezegd.”
“En je hebt ook nog mijn gates afgebroken?”
Despil keek aardig schuldbewust.
“En dat terwijl ik je zo heb gezegd dat het hier gevaarlijk is,” draafde Merlijn door. “Jurts huid voelt anders aan sinds hij hier geweest is.”
“Eh… heeft dat hiermee te maken?” verwonderde Jurt zich.
“Zeker weten. Wat kwam je hier eigenlijk doen?!”
“Ik was op zoek naar Julia.”
Ronardo bemoeide zich ook met het gesprek, hij zei tegen Merlijn: “Je weet dat je hier ook dingen kan met troef?”
Heel even zag ik een trek van verrassing over Merlijns gezicht glijden, voor hij het weer in de plooi trok.
“Dan lijkt deze plaats me nauwelijks interessant voor Jurt,” zei hij.
Deze protesteerde heftig.
“Ik heb het anders helpen opbouwen! Samen met Julia en Morwenna.”
“Vooral jullie twee,” zei ik.
“Hee, vergeet mij niet,” zei William.
“Ja, William heeft hier ook veel gedaan,” zei Julia.
“Hoe dan ook,” zei Merlijn hooghartig, “moeten we hierover gaan stemmen. Het is dus duidelijk dat meerdere mensen een belang hebben bij deze plaats.”
“Het is mijn keep, zei Rinaldo, “maar ik ben zonder meer bereid om ook anderen hun aandeel te gunnen.”
“Ik denk dat ik zonder meer een belangrijke bijdrage heb geleverd door deze plaats te ontruimen, dus een deel komt ook vanzelfsprekend aan mij toe,” zei Merlijn.
“Oh ja? Zou je dan niet bij Mandor en Martin moeten informeren of zij ook rechten denken te hebben?” vroeg ik sarcastisch.
“Ik wil Martin hier niet bij gaan halen,” zei Merlijn. “Dan wordt het veel te druk. En Mandor toont er ook geen verdere interesse in.”
Ik liet het steeds verder van me afglijden. Het was me inmiddels een rotzorg geworden wat er met die keep zou gebeuren, ze zochten het maar fijn uit. Intussen ging Merlijn verder met zijn vergadering.
“We moeten gaan verifiëren wie van ons, hier aanwezig, een belang willen hebben in deze plaats. Jij Morwenna?”
“Ik zal erover denken,” zei ik.
Hij keek me fronsend aan.
“Dat is niet duidelijk genoeg, ik kom zo bij je terug. Iemand van de anderen?”
“Ik heb al een belang,” zei Julia boos. “Je gedraagt je weer belachelijk Merlijn!”
“Ik heb ook al een belang,” zei Jurt.
“Ik ook,” zei William, “en dat wil ik ook houden.”
“Ik hoef geen belang,” zei Dalt. “Ik ben hier alleen vanwege de vragen rondom mijn legers.”
“Mijn legers,” zei Rinaldo. “En aangezien deze plaats al van mij is, heb ik natuurlijk een belang.”
“Dit is een zeer aanlokkelijke plaats voor troefspecialisten,” zei Ronardo, “dus ik wil hier zeker investeren.”
“Ik neem ook uiteraard ook een belang,” zei Merlijn plechtig. “Dat is zelfs veel beter, want wie anders dan ik kan de boel hier coördineren. Jullie weten toch niet waar je mee bezig bent.”
“Uiteraard wil ik ook een aandeel,” zei Despil, naar Merlijn kijkend.”
“Het is belachelijk!” riep Rinaldo. “Al die belangen… het lijkt wel een Dara- bijeenkomst hier! Al haar zonen vertegenwoordigd! Vlak mijn vader trouwens niet uit, geloof maar dat hij hierachter komt. Sterker nog, hij kent deze plaats heel goed!”
“Dan moeten we nu allemaal afspreken dat we het bestaan van deze plaats onder ons houden,” nam Merlijn de leiding weer over. “En allemaal wat investeren.”
“Er moet minstens een koelkast komen,” zei Despil.
“Ik denk ook aan een mech-army,” zei Merlijn. “Ik zal een lijst maken met zaken die nodig zijn….”
“Wacht even,” viel ik hem in de rede. “Je hebt mijn antwoord niet gehad. Bij deze: jullie mogen het hebben, ik zie in dat ik hier niet verder nodig ben en trek me terug.”
“Dan wil ik dat je deze vergadering nu verlaat,” zei Merlijn.
“Graag,” zei ik, schoof mijn stoel naar achteren, knikte ten afscheid naar de anderen en liep de kamer uit.
“Wacht even,” riep Merlijn me na. Ik liep weer terug en keek hem aan.
“Als jij je terugtrekt uit ons project, eis ik dat jij je macht uit deze plaats haalt. Dit om onduidelijkheden te voorkomen.”
Ik keek hem, naar ik hoopte, met een ijzige blik aan.
“Dat is precies wat ik nu niet ga doen. Misschien later.” Toen liep ik weg en verliet het gebouw. Buiten het zicht van alles en iedereen zocht ik de troef van de waterput en draaide deze om. Ik ging naar huis.

De Uitspraak

Despil bracht me zwijgend naar een koffiekamer, alwaar meerdere mensen verzameld waren. Hij gedroeg zich zoveel anders dan de dag ervoor, dat ik me afvroeg of hem meer dwarszat dan de mislukte toenaderingspoging tot Ultima. Ergens had ik het gevoel dat hij mij de schuld gaf van het hele gebeuren. Bij de deur zei hij kort gedag en liep weg.
Ik keek even om me heen, de meeste mensen kende ik niet echt. Een aantal negeerde mijn aanwezigheid, een enkeling keek broedend mijn kant uit. Gelukkig waren er ook een paar bekenden, ik zag Corwin en Sean die druk met elkaar in overleg waren, en Rhexenor die wat eenzaam aan een tafel zat. Ik ging naast hem zitten.
“Vind je het spannend?” vroeg ik. Stomme vraag natuurlijk in zo’n situatie, maar ik wist gewoon even niets anders te zeggen.
Hij keek ongewoon ernstig en leek wat bezorgd.
“Als het nu helemaal fout mocht lopen, zorg dan goed voor Dyenne en mijn moeder.”
Ik slikte even. Niet alleen omdat ik er zelf niet van uitging dat hij de doodstraf zou krijgen, maar ook vanwege het feit dat hij me hiermee even een enorme verantwoordelijkheid op de schouders legde.
“Je moeder?” vroeg ik, intussen zinnend op een passend antwoord op zijn vraag. “Dat lijkt me iemand die heel goed voor zichzelf kan zorgen.”
“Ze heeft hulp nodig, er is iets met haar,” zei hij beslist. Natuurlijk, onbepaalde tijd doorbrengen in de Abyss kon voor niemand goed zijn. Maar verder leek ze me niet gekker dan iedere andere Amberiet. Ik zuchtte, waarom vroeg hij het nu juist aan mij? Vast omdat ik toevallig naast hem zat.
“Ik denk dat de veroordeling mee zal vallen,” zei ik toen. “En dat is maar goed ook, dan kun je gewoon zelf voor ze zorgen.” Zo te zien leek dit antwoord hem alleen maar dieper de put in te helpen, hij keek me bijna wanhopig aan. Was dit nu de stoere Griekse held?
“In geval dat het toch allemaal mis mocht lopen, zal ik er voor ze zijn,” beloofde ik hem toch maar. Op slag was zijn humeur een stuk verbeterd en begon hij te eten van de enorme stapel kipkluifjes die tot dan toe onaangeroerd voor zijn neus had gestaan. Ik vroeg en kreeg een goede kop koffie ingeschonken, het aanbod om iets te eten sloeg ik af, ik had nog geen trek.
Even later viel iedereen stil toen er een knappe dame met lang zwart haar haar opwachting maakte. Ze droeg een zwart leren pak met hier en daar gouden versierinkjes. Ik had haar eerder ontmoet op de bruiloft van Rhexenor en Dyenne. Ze kwam tegenover mij aan tafel zitten en het geroezemoes begon weer.
“Goedemiddag, ik ben Iolanthe Hendrake,” zei ze tegen mij. “We hebben elkaar eerder even ontmoet, maar niet nader kennis gemaakt.”
“Morwenna van Amber,” zei ik beleefd, “aangenaam U weer te ontmoeten.”
“Van wie?” vroeg ze.
“Ik ben een dochter van Julian van Amber.”
“En toch hier. Ben je niet bang, alleen hier in de Hoven als zijnde een dochter van Julian?”
“Niet echt,” zei ik naar waarheid. Op een enkele onvriendelijke blik na, had ik niets gemerkt van enige vorm van vijandelijkheid naar mij toe.
“Waarom niet? Hij kan je hier niet beschermen.”
“Ik heb niet het gevoel dat ik iets te vrezen heb,” zei ik en wist dat het verschrikkelijk naïef over zou komen. Maar als dat zo was, liet ze dat niet merken.
“Dat weet ik niet. Ik weet wel dat je nogal ambitieus bent, veel meer dan je neef Rhexenor.”
Ik vond dit een vreemde conclusie. Ambitieus? Ik? Zou ze wel de goede Amberiet voor zich hebben? Maar toen ze verder ging, begreep ik dat ze het inderdaad over mij had.
“Je gaat immers een verbintenis aan met de kroonprins van Chaos?”
Het blijft raar als mensen het over Mandor hebben als kroonprins. Al eerder heb ik beseft dat men zou kunnen denken dat het me te doen is om zijn positie en in dat geval is de link met ambitie natuurlijk snel gelegd. Niet echt de bedoeling, maar beter dat dan dat voorlopig de ware reden bekend wordt.
“Het is me niet echt om die positie te doen,” probeerde ik een soort van uitleg. “Eigenlijk is het uitgangspunt dat een dergelijk politiek huwelijk de banden tussen Amber en de Hoven zal verbeteren.”
Ze antwoordde niet meteen, in plaats daarvan keek ze me doordringend aan met haar angstaanjagende gele kattenogen. Het viel me op dat zelfs de pupillen waren als die van een kat. Er leek als het ware in die pupillen iets te branden. Ik had eerder iets van de Feniks gezien, bij deze dame was de Macht echter veel duidelijker aanwezig. Ik voelde me er allerminst prettig bij en was blij toen ze haar aandacht verlegde naar het glas wijn dat haar gebracht werd. Daarna keek ze me weer aan.
“Ik hoop niet,” zei ze langzaam en nadrukkelijk, “dat hier in de Hoven iedereen te weten komt wat ik in één blik nu weet van jou. Zodra er ook maar iets van bekend wordt, ben je hier helemaal niet veilig meer.”
Ik trachtte mijn schrik zo goed mogelijk te verbergen. Als zij zo gemakkelijk mijn geheim kon zien, moest het voor anderen ook te raden zijn. Het ging niet in de eerste plaats om mijn eigen veiligheid, maar om die van een weerloos kind. Wat had ik gedacht toen ik besloot om hem te krijgen?! Zou het voor mij dan ook beter zijn om onder te duiken? Of was het mogelijk om te leren om mijn gedachten beter af te schermen?
“Ik hoop dat het meevalt,” zei ik zo rustig mogelijk.
Ze keek ernstig en schudde haar hoofd, ze zei echter niets.
“Waarom hebben jullie het over iets dat ik blijkbaar niet mag weten?” zei Rhexenor ietwat verongelijkt.
“Vraag haar er een keer naar als je niet in een kamer met allemaal andere mensen zit,” raadde Iolanthe hem met een lachje aan. Mijn neef keek wat verward en veranderde toen het onderwerp door over de straf te beginnen. De doomwhip bleek een zweep te zijn met een heleboel uiteinden waar weerhaakjes aanzitten. Bij ieder klap die het slachtoffer krijgt, wordt er een reep vlees uit zijn lichaam getrokken. Ook zit er een speciaal middel op, waardoor de wonden niet goed meer genezen. Het aantal slagen, 37, was net wel of net niet te overleven. Daarna vertelde ze op Rhex’ vraag ook nog hoe het vierendelen en onthoofden in zijn werk ging, het klonk niet veel anders dan de straffen die vroeger wel werden gegeven in mijn Schaduw.
“Maar ik weet dat je het gaat overleven,” beurde ze Rhexenor op, “anders gaan er nog veel meer doden vallen hier. Als jij veroordeeld wordt, komt er hier een moeilijke oorlog met meerdere partijen die om hetzelfde strijden, maar niet samenwerken. Maar mocht je toch ter dood worden veroordeeld, neem dan nog even afscheid van je vrouw.”
Mijn arme neef wist niet meer of hij nu blij moest zijn of bang, hij aarzelde of hij het beste meteen naar Dyenne kon gaan, wat hem werd afgeraden door Iolanthe.
“Als de straf wordt gegeven, duurt het een dag voor ze deze gaan uitvoeren. Dan kun je altijd nog afscheid nemen. En ik zei al dat je zult overleven. Misschien drie slagen met de doomwhip, maar niet erger.”
Ze keek weer naar mij.
“In geval er een vorm van een terechtstelling komt, ga je dan kijken?”
“Niet graag, maar ik zal het wel doen.” Het idee van een executie bijwonen lokte me allerminst, maar Rhex is gewoon één van mijn beste neven en ik zou erbij zijn uit respect.
“Misschien niet zo verstandig,” ze keek me onderzoekend aan. “Soms vallen ze flauw, omdat ze geen bloed, spieren of botten kunnen zien.”
“Ik heb wel erger gezien, ik kan ertegen,” zei ik rustiger dan ik me voelde. Waarom zou ik flauwvallen bij een terechtstelling?
“Je ziet erg witjes,” zei ze toen. Oh, daarom was ze bang voor flauwtes. “Je bent niet erg gezond.” Ze keek ook naar Rhex.
“Jullie allebei niet, al ziet Rhex er beter uit. Jullie hebben beiden iets opgelopen.”
“Dat zal op Dark End zijn gebeurd,” zei Rhex en vertelde iets over het gebeuren daar. Ik zweeg, ik had alles een paar keer verteld aan Mandor eerder en wat mij betreft was er nu voldoende over gesproken. De dromen die me met grote regelmaat kwelden waren al erg genoeg.
“Ik denk dat jullie geïnfecteerd zijn door een magische parasiet. Daardoor wordt dat bloedverlies ook niet echt opgelost, deze houdt het herstel tegen.”
Hiermee kreeg ik een antwoord op iets dat ik me in stilte al meerdere malen had afgevraagd, namelijk hoe het toch mogelijk was dat ik me nog steeds, inmiddels maanden na het bloedverlies, zo vreselijk slap voelde.
“Is er iets aan te doen?” vroeg ik gretig. Het moest geweldig zijn om me weer normaal te voelen en niet zo oververmoeid, bij het minste geringste duizelig en slap.
“Een magiër moet dat kunnen,” zei ze. “En hier zitten we in een Huis vol magiërs.”
Ze wende zich naar de deur, naar Despil die net binnenkwam en vroeg hem naast haar te komen zitten. Hij grijnsde weer breed, zo te zien was zijn humeur een stuk beter dan die ochtend.
“Ken je Morwenna en Rhexenor?” vroeg ze hem.
Zijn grijns verdiepte zich.
“Natuurlijk.”
“Heb je iets aan ze gezien?” vroeg ze streng.
Zijn lach werd wat minder breed en hij keek haar verbaasd aan.
“U bedoelt dat de ene een jongen is en de ander een meisje? Ja, dat is me wel…”
Ze onderbrak hem.
“Kijk eens goed naar Morwenna en vertel wat je ziet.”
Hij keek me onderzoekend aan, ik had het gevoel dat hij me uitkleedde met zijn ogen en voelde me hoogst opgelaten.
“Oh ja, ik zie een heleboel. Wat wil je precies dat ik beschrijf?”
ik schaamde me verschrikkelijk, waarom misdroeg Despil zich zo? Iolanthe keek hem heel scherp aan en ik zag dat Despil een beetje inbond.
“Ik wil dat je nu voor even serieus doet.”
“Goed dan,” zei hij met een zucht. “Ze ziet wat bleek.”
“Heel bleek. Rhexenor ziet ‘wat’ bleek. Ze zijn geïnfecteerd door een magische parasiet en ik denk ook dat we hier te maken hebben met een vervloeking.”
Welja, het kon niet op. Wat zou het volgende probleem zijn?
“Aan een vervloeking kan ik niets doen,” zei Despil.
“Hoezo vervloeking?” vroeg ik. “Ik slaap alleen maar slecht.”
“Ik weet het niet precies,” zei Iolanthe. “Het kan te maken met pech hebben, dat dingen niet altijd lekker gaan.”
“Daar heb ik inderdaad last van!” riep mijn neef. “Heel vervelend.”
“Dat heb ik wel vaker gehad, van die periodes” zei ik. “Al vanaf ruim voor Dark End. Ook tijdens mijn jeugd.”
“Het kan nu wat erger zijn,” zei Iolanthe.
“Van vervloekingen heb ik geen verstand,” zei Despil. “Maar Dara wel.” Ineens keek hij heel benauwd, alsof hij iets gezegd had dat niet algemeen bekend was.
“Ik vraag je niet om hun vervloeking op te heffen, maar je kunt uitvinden wat voor parasiet ze bij zich hebben.”
“Tja,” Despil keek heel berekenend. “dan zal ik ze moeten onderzoeken. Zo’n parasiet dispellen gaat tijd kosten, eerst onderzoeken in een laboratorium zal uiteindelijk tijdsbesparend werken. Het onderzoek zal dan heel grondig zijn. Omdat Morwenna er het ergst aan toe is, zal ik haar eerst moeten onderzoeken. Waarschijnlijk zullen de resultaten duidelijk genoeg zijn om de parasiet weg te kunnen halen en zo bespaar ik Rhexenor een onderzoek.”
Ik had geen zin om me te verdiepen in de vraag of hij nu serieus bezig was of aan het proberen om me op te jutten. Waarschijnlijk het laatste, maar ik had geen idee hoe ik daarmee om moest gaan.
“Ik zou het op prijs stellen als je die parasiet zou dispellen,” zei ik. Ik wist dat ik hem daarmee iets schuldig zou zijn. Hij keek me schattend aan en haalde toen zijn schouders op.
“Dan geen onderzoek,” zei hij berustend. “Toch moet ik er eerst achterkomen om wat voor parasiet het gaat.”
Hij stond op en liep de kamer uit, na een kwartiertje keerde hij terug met een boek onder zijn arm. Hij ging weer bij ons aan tafel zitten, legde het boek op tafel en begon het door te bladeren.
“Waar heb je dat boek vandaan?” vroeg Iolanthe.
“Gewoon uit de bibliotheek,” zei Despil. “Het stond ergens achteraan,” voegde hij er haastig aan toe toen hij haar verbaasde blik zag. Ik vroeg me af of dit wellicht het soort boek was dat in de Amber bibliotheek ook niet te vinden zou zijn.
Hij concentreerde zich even en toen stond er een kom op tafel, gevuld met water en waterplantjes. Er zwommen een paar goudvissen in rond.
“Hmm, ik zocht eigenlijk alleen naar een kom met water,” zei Despil. “Die vissen zijn gewoon extra.”
Hij had uiteindelijk het hoofdstuk in het boek gevonden waar hij naar op zoek was, bekeek het even en begon toen in het Latijn te brabbelen. Het was niet moeilijk te volgen, hij wilde weten wat de verwekker was van de ziekte die Rhexenor en ik bij ons droegen.
In het water van de kom verscheen een larve met tentakeltjes aan zijn bek, het zag er erg vies uit en de rillingen liepen me over de rug.
“Kan het besmettelijk zijn?” vroeg ik en probeerde de gedachte aan een doodziek kind zoveel mogelijk weg te duwen.
“Dat denk ik niet, maar ik zal even zoeken.”
Hij zocht verder in het boek tot hij een plaatje vond van die larve en las de tekst die erbij stond.
“Nee, niet besmettelijk,” zei hij tot mijn grote opluchting. De meeste volwassenen met wie ik sinds Dark End in aanraking was geweest, konden wel wat hebben, maar mijn zoon was nog zo klein!
“Niet besmettelijk, maar je houdt het bij je. Zo te zien kun je het zelfs alleen oplopen in bepaalde extreme situaties en het leeft van je ‘speciaal zijn’. Op den duur komt het uit je en gaat het dood, maar dat kan heel erg lang duren. Hebben jullie iets aparts gegeten?”
“Het enige dat we op Dark End allemaal hebben gegeten, zijn die vruchten,” zei ik.
“En ik ook nog wormen, kevers en bladeren,” meende Rhex te moeten toevoegen, “maar die waren niet te vreten.
“Jeukt het?” vroeg Despil vervolgens.
Natuurlijk deed het dat, zeker omdat hij ernaar had gevraagd,
“Dat hoort niet,” zei hij met een lach. Op dat moment kwam Jurt de kamer binnen en verdween de lach van Despils gezicht.
“Jurt, je moet nu even weg,” zei hij streng.
“Oh, ga je magie doen dan?”
“Ja.”
Jurt keerde zich om en liep de kamer uit, met verbazing nagestaard door zijn broer. Toen keerde hij zich weer naar Rhexenor en mij.
“Zeker weten dat je geen nader onderzoek wilt?” vroeg Despil aan mij met pretlichtjes in zijn ogen, “stel je voor dat ik het bij het verkeerde eind heb!”
“Schiet nu maar op,” drong ik aan.
Inmiddels leek het een hele voorstelling te gaan worden, zowat alle aanwezigen in de kamer hadden zich verzameld rond onze tafel en volgden dit alles met grote belangstelling. Despil keek de kring van mensen rond.
“Rot op, of ik doe een vuurbal!” dreigde hij. Slechts de helft van de mensen trok zich dit aan en liep weg. En net toen Despil de spreuk wilde gaan doen, kwam Dara binnen.
“Wat ga je doen Despil?” vroeg ze met een dreigende blik. Hij zuchtte eens diep en legde haar kort de situatie uit. Hij kreeg haar toestemming verder te gaan, maar ze bleef erbij staan.
Uiteindelijk voelde ik aan een getintel in mijn botten dat er iets was gebeurd. Al mijn botten tintelden om precies te zijn, wat mij de indruk gaf dat ik helemaal vol had gezeten met die larven en weer kreeg ik de rillingen. Hoe lang zou ik het hebben volgehouden met die parasiet?
“Heel erg bedankt,” zei ik tegen Despil. Deze sloeg het boek dicht en zei: “Er moet nog wel getest worden natuurlijk. Het beste op jou, Rhexenor heeft het immers druk met de rechtszaak.”
Weer zat ik met mijn mond vol tanden, hoe losten andere vrouwen dat op? Of zouden die erop ingaan?
“Dat lijkt me overbodig, Despil,” zei Dara kort. En tegen de overgebleven toeschouwers: “De voorstelling is ten einde.”
Men ging weer terug naar de zaken waar ze mee bezig waren, Dara kwam bij ons aan tafel zitten.
“Ik kwam even zeggen dat de uitspraak nog even kan duren,” zei ze tegen ons. “Er is een discussie ontstaan nu de stemmen een beetje zijn gestaakt.”
“Weet je iets van vervloekingen?” vroeg Rhexenor aan haar. Ze wierp een boze blik naar Despil, die onschuldig terug keek. Daarna keek ze vriendelijk naar Rhexenor.
“Ik weet er niet zoveel vanaf. Vroeger was dat in jouw familie Eric. En Oberon natuurlijk. Ook zou je het Benedict kunnen vragen.”
Iolanthe keek haar met toegeknepen ogen aan.
“Ze hebben ook nog een vervloeking op zich, waardoor ze pech hebben.”
Ik zou zweren dat Dara ineens opgelucht keek.
“Oh, zo’n vervloeking. Die kun je oplopen als je in de Abyss dondert. Dat is wat Jurt ook heeft en die krijg je niet weg. Als moeder heb ik daar natuurlijk wel veel over uitgezocht en zodoende weet ik er iets vanaf.”
“Dus dat is wat Jurt heeft? Een vervloeking?” vroeg Despil terwijl hij verder zocht in het boek.
“Dat staat niet in dát boek, Despil. Hoe kom je er eigenlijk aan?”
“Uit de bibliotheek, zegt hij,” zei Iolanthe.
“Uit de koninklijke bibliotheek,” zei Despil die geërgerd naar Iolanthe keek.
“Je bedoelt de Amblerash bibliotheek in het paleis?”
“Ik vond het ergens achteraan…”
“Jaja,” zei Dara met ongeloof in haar stem. “Hoe dan ook, ik moet weer terug voordat ze elkaar de hersens inslaan.”
Ze stond op en verliet de kamer, niet veel later gevolgd door Despil die naar eten op zoek ging.
“Heb jij nog iets te vragen aan me?” vroeg Iolanthe aan Rhexenor. “Tenslotte ben ik nu in de buurt en heb ik even tijd.”
“Geen vragen,” zei Rhexenor.
Iolanthe knikte.
“Dacht ik al,” zei ze. Toen richtten haar kattenogen zich op mij.
“Jij zeker wel?”
Ik aarzelde wat. Vragen had ik genoeg, maar was er voor mezelf nog lang niet uit welke ik wel zou stellen en welke niet en aan welke personen. Bovendien was het druk in deze kamer.
“Niet direct,” zei ik langzaam en keek naar de andere aanwezigen. Ze begreep me meteen.
“Het kan ook een keer apart en niet in een zaal vol anderen,” zei ze glimlachend. Ik twijfelde nog steeds, sommige vragen kon ik hier misschien wel stellen
“Ik weet veel dingen van vroeger…” legde ze uit. Ze haalde uit één van haar zakken een troef van zichzelf die ze aan me gaf.
“Dank je,” zei ik verrast.
“Ik heb er een paar laten maken,” zei ze. Dat was handig, moest ik toch ook eens laten doen, al zou ik zo niet weten aan wie ik een troef kon uitdelen. In dit geval was het handig geweest als ik er haar één terug had kunnen geven.
Ze gaf er ook één aan Rhex, die zich verontschuldigde voor het feit dat hij er geen terug kon geven.
“Je hebt toch een oom of tante die dat kan. En anders je moeder,” zei ze.
“Mijn moeder?” vroeg Rhexenor verbaasd. Ik zei niets over de troef van het landhuis die ik van Deirdre had gekregen. Eén oom of tante? Ik had het idee dat ze allemaal iets met troef konden.
“Morgenmiddag komt er pas een uitspraak,” zei Iolanthe. “Daar heb ik zo’n gevoel van, dat zijn dingen die je weet als je zo lang meegaat als ik. Al ben ik een poos uit de running geweest.”
Rhexenor schoof zijn stoel naar achteren.
“Ik ga eens kijken waar Despil eten denkt te vinden,” zei hij en liep de zaal uit. Ik vroeg Iolanthe of ze koffie wilde, wat ze afsloeg en liep naar de koffietafel om mezelf nog eens in te schenken.
Daarna ging ik weer tegenover haar zitten en dronk voorzichtig van de hete, sterke koffie.
“Koffiedrinker?” zei Iolanthe. Het leek haar te verrassen.
“Ook,” zei ik. “En thee natuurlijk, van huis uit meegekregen.”
De koffie had ik later pas leren drinken. Eerst tijdens mijn reizen en in Amber, maar pas tijdens mijn samenleven met Mandor had ik het echt leren waarderen. Hij is een koffiedrinker, mogelijk ook een eigenschap die hij met zijn vader gemeen heeft.
“Als je zo oud bent, heb je Oberon dan nog gekend? In zijn jonge jaren bedoel ik?”
Ze gaf me niet meteen antwoord, maar stelde me een tegenvraag.
“Ik begrijp dat je iets hebt met archeologie. Is het hobby of echt serieus?”
“Beiden,” zei ik. “Het is meer dan een hobby, ik ben er serieus in, maar niet verschrikkelijk fanatiek.”
Ze knikte.
“Ik kende er vier, eigenlijk vijf,” zei ze toen. “Oberon, Finndo, Osric en Benedict. En Alexander.”
Weer een nieuwe naam!
“Die ken ik niet, ook nooit iets over gelezen of gehoord,” zei ik.
“Het jongste broertje van dat gezin. Een vechter, net als zijn broers.”
“Wat is er met hem gebeurd? Hij lijkt ook al verdwenen te zijn uit de familiegeschiedenis.”
“Ben je bezig met een familiereconstructie?”
“Ja, ik geloof het wel.”
“Saai!” Ze lachte even. “Maar ieder haar hobby. Ze hadden alle vier de schurft aan ons. Van Alexander weet ik het niet, hij was toen nog erg jong, was eigenlijk de baby van dat gezin. Ik was uit de running voordat Alexander verdween, dus ik kan daar geen zinnig woord over zeggen.”
Geweldig. Nu zou ik alweer met Benedict moeten praten over een verdwenen broer.
“Waar kwam die haat tegen jullie vandaan?”
“Ze hadden een meningsverschil, zoals vaker in dergelijke situaties het geval is.”
Ik vroeg me af of ze niet precies wist wat er speelde of me dit liever niet vertelde. Misschien was er ook helemaal geen duidelijkheid over het ontstaan van het meningsverschil, was het een kwestie geweest van zich opeenstapelende gebeurtenissen en verschillende zienswijzen. En verder… het was zo lang geleden, er waren inmiddels al zoveel dingen veranderd, zowel binnen de Hoven als binnen Amber.
“Weet U iets van wezens die realiteiten overleven?” vroeg ik en vertelde haar iets over de Old Ones en de Deep Ones.
“Dat is echt oud,” glimlachte ze. “Ik weet er iets van, ze zijn verbannen, maar er is een enorm gehakketak over geweest. Je kent dat wel, onenigheid over de beste manier van verbannen nadat ze de wereld hadden verziekt. Ze waren bijna te laat door dit soort gekissebis met de verbanning.”
Hm, dat was interessant. Was dat misschien een reden dat ze nog steeds een bepaalde invloed konden hebben op onze realiteit? Omdat de uiteindelijke verbanning mogelijk niet helemaal afdoende was geweest of wat aan de late kant?
Ik dronk mijn koffiekop leeg voordat ik de volgende vraag stelde.
“Heeft U ooit gehoord van een magische soort demoon, ik denk tenminste dat het dat is, dat de Morlog wordt genoemd?” Op haar vraag legde ik uit hoe en waar ik ermee te maken had gehad. Na mijn uitleg keek ze nadenkend.
“Iemand vertelde mij een ander soort verhaal. Misschien is het toch beter als ik daar eerst nog eens wat meer over uitzoek. Het is niet hetzelfde iets als dat jij vertelt, toch heb ik het idee dat het samenhangt.” Ze weifelde even, keek me peinzend aan en vervolgde toen haar relaas.
“Ik kwam een keer, in mijn ‘jonge jaren’, een familielid van jullie tegen, die toen nog geboren moest worden.”
Ik trok mijn wenkbrauwen op. Dit klonk heel bizar.
“Ik kwam Brand tegen op een Schaduw, waar hij iets aan het zoeken was. Hij deed nogal vaag, maar ik denk dat hij daar op zoek was naar iets dat eruit ziet als een soort kristal, een bepaald soort sleutel waarmee je Schaduwen kun vernietigen.”
“Heel vreemd,” zei ik. “Tijdreizen zou niet mogelijk moeten zijn.”
“Dat is wat ik ook weet. Toch is het zo. De eerste personen die ik ontmoette nadat ik weer wakker was uit mijn eeuwenlange ‘slaap’, vroegen me welke Amberieten ik kende en vonden het raar dat ik Brand had ontmoet. Dus nu noem ik die naam niet meer zo.”
“Op een bepaalde manier verwondert het me niet echt,” zei ik, “zeker niet in geval van Brand. Wilde hij Schaduwen gaan vernietigen dan?”
“Hij was toen een machtig iemand en wilde me alles uitleggen. Maar tijdens zijn uitleg merkte ik dat ik het er niet mee eens kon zijn. Ik was daar ook op zoek naar iets, maar in plaats van dat we ieder onze eigen weg gingen, heeft hij me uit die Schaduw geveegd.”
“Heftig! Klinkt wel als mijn oom.”
“Jouw verhaal over het vernietigen van die werelden doet me er aan denken. In die tijd bestond trouwens het Patroon nog niet, net zo min als de Logrus.”
Ai, dan had Brand van een andere Macht gebruik gemaakt. Dit was heel eng!
“Wat mij aan het denken zet,” zei ik, “is het feit dat hij aan het zoeken is gegaan naar iets van vóór de tijd van Logrus en Patroon. Ook vraag ik me af hoe ze zijn ontstaan.”
“Tja. Over de betreffende Schaduw kan ik je vertellen dat het er één was van een aantal van dergelijke werelden, een cluster. De wezens daar deden heel veel met technologie met licht, het waren een soort elfachtige wezens.”
Ze viel stil en keek langs me heen. Ik kreeg de indruk dat ze even heel ver weg was. Toen keek ze weer naar mij.
“Ik hoor net dat al die Schaduwen nu niet meer bestaan, degene wie ik dat heb gevraagd zegt dat ze ineens zijn opgehouden met te bestaan. Dat was de Feniks. Dit alles was al lang geleden, heel lang geleden.”
Ze stond op en knikte naar me.
“Ik moet nu gaan, maar ben dus tot morgenmiddag zeker in de buurt.”
Ik keek haar na toen ze de kamer uitliep. Een aparte vrouw met een heleboel unieke kennis.

Die avond ging ik vroeg naar mijn kamer. Voordat ik ging slapen, troefde ik mijn vader even om hem te vertellen dat één en ander vertraging had opgelopen. Ik zag dat hij zich ongerust maakte.
“Pas goed op jezelf,” zei hij nog eens dringend, “en troef me onmiddellijk als het misloopt.”
“Dat zal ik zeker doen,” beloofde ik hem.

De dromen waren er nog steeds. Desondanks voelde ik me, toen ik opstond, gewoon fit, een gevoel dat ik in geen maanden meer had gehad. Ik durfde aan te nemen dat de dispell had gewerkt. Alweer iets om dankbaar voor te wezen.

De ochtend bracht ik door met het lezen van de 'Da Vinci Code'. Alweer zo’n boek dat een hoop potentieel had, maar er werd slordig omgesprongen met bepaalde details.
Na de lunch werd ik door Despil opgehaald om opnieuw naar de rechtszaal begeleid te worden. Hij begon weer met zijn geflirt, toen Iolanthe aan kwam hollen.
“Wacht op mij! Ik ga me jullie mee!”
Despil keek geïrriteerd, ik voelde me opgelucht. In de loge poseerde Iolanthe zich tussen hem en mij in, tot grote ergernis van Despil. Ik merkte dat hij zich helemaal niet op zijn gemak voelde in haar aanwezigheid en dat zij dit heel goed wist. En ze bespaarde mij zijn opdringerige gedrag, al wist ik niet of ze dat met opzet deed. Misschien een beetje.
Om mee heen was de spanning bij iedereen voelbaar toen Dara opstond en de uitspraak voorlas:
“De jury heeft besloten tot de volgende uitspraak. Op het gehele punt van een overval met voorbedachte rade en oneervolle diefstal, wordt de beklaagde niet schuldig geacht.”
Een heleboel mensen juichten. Ik had het gevoel dat dit niet de complete uitspraak was, ze zouden Rhex toch nooit laten zonder enige vorm van boetedoening? Dus ik juichte niet mee, maar wachtte de rest af. Mijn voorgevoel bedroog me deze keer niet, Dara maande iedereen tot stilte.
“Desondanks vindt de jury dat de kous hiermee niet af is. Om tegemoet te komen aan de aanklagers is er wel een veroordeling: namelijk op het punt van het niet op de hoogte zijn van Protocollen in Chaos.”
Ik zag hoe Corwin zijn handen voor zijn ogen sloeg en dat Rhexenor een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht had.
“De verdachte gaat opgeleid worden door de familie Amblerash voor een periode van drie maanden. Daarna komt er een opleiding van een maand bij Huis Jesby. Als dat is afgerond, komt er natuurlijk een kennismakingsronde langs alle belangrijke Huizen van Chaos.”
Het was even stil. Ik vond het een heel interessante straf, maar het was de vraag of Rhexenor dat ook zo zou ervaren.
“Dat gaat hem zeker vier en een halve maand kosten,” hoorde ik Despil zachtjes zeggen. Iolanthe keek nadenkend en mompelde iets onverstaanbaars.
“Ik vind het redelijk klinken,” zei ik toen. Inmiddels was het geroezemoes om ons heen begonnen en een jongeman die ik nog niet eerder had gezien stond op en vroeg de aandacht.
“Is ook het gebruik van de doomwhip helemaal uit de strafeis geschrapt?”
“Ja, zei Dara streng, “er komt geen demonstratie van de doomwhip.”
De jongeman keek teleurgesteld, evenals een heleboel andere aanwezigen. Dara deelde mee dat iedereen nu de zaal moest verlaten. Despil bood me een arm, Iolanthe nam ongevraagd zijn andere en Despil keek verstoord.
“Waar kan ik je heen begeleiden?” vroeg hij nors.
“Naar de zitkamer of eetkamer, net wat de bedoeling is,” zei ze. “Waar iedereen heen gaat dus.”
We waren nog maar net buiten de rechtszaal toen Dara aan kwam lopen.
“Kom,” zei ze, “tijd voor een uitgebreid diner.”
Ze bracht ons naar een wat officiëlere eetzaal dan die van de vorige dag. De lange tafels waren reeds gedekt. Alles was tot in de puntjes verzorgd, zelfs mijn moeder zou hier geen kwaad woord over durven zeggen. Wij werden geacht om aan de tafel in het midden te gaan zitten met Dara. Kort daarna kwam mijn beteuterd kijkende neef binnen met aan weerszijden Corwin en Sean. Ook zij werden geacht bij ons aan tafel plaats te nemen. Ook de andere tafels stroomden vol, er werd wijn en bier geschonken en was meer dan genoeg te eten.
Tijdens de maaltijd werd er wat nagepraat over de rechtszaak. Ik zag dat Dara met een frons naar me keek, of liever gezegd naar mijn kleding. Het was al de derde dag dat ik in dezelfde reiskleding liep en ik wist maar al te goed dat dit niet bepaald netjes was. Maar ik had geen zin gehad om bijvoorbeeld Flora te troeven om kleding voor me te regelen. En aangezien ik geen Logrusgebruikster ben, kon ik ook niet echt op een andere manier aan kleding komen. Natuurlijk had ik kunnen proberen iets te conjuren. Maar aangezien ik daar nog vreselijk onhandig mee ben, zou dat niet bepaald een stabiele oplossing zijn geweest.
“Heeft de vogel geen honger?” vroeg Dara die naar Fillipien keek. De valk zat op mijn schouder. Ze tilde een vleugel op en begon zich daar wat schoon te pikken.
“Nee, niet meer,” zei ik. “Ze heeft een gedeelte van de muizenplaag alhier opgelost.” Fillipien was het zat om zo lang binnen te zijn, maar ze had het niet veilig geacht om me te lang alleen te laten en was daarom niet naar buiten gegaan.
Iolanthe lachte zachtjes en ook Dara kon een grijns niet onderdrukken. De heren echter zaten er allemaal even sip bij.
“Eet de koning weer alleen?” vroeg ik.
“Ja, hij was moe van de vergadering en hij wordt altijd een beetje zenuwachtig van grote gezelschappen. De vergadering was nogal zwaar inderdaad, het was bijna oorlog. De stemmen staakten toen het 50/50 was en er werd gedreigd dat er allerlei zaken opengegooid zouden worden, de Helgrams, Hendrakes en zelfs Clouddancer dreigden met legers. Het was echt een enorme puinhoop, iedereen schreeuwde door elkaar en er werden krachtige uitspraken gedaan. Eigenlijk ging het allang niet meer om die verdwenen Spikard. Uiteindelijk heeft mijn echtgenoot ingegrepen,” zei ze met een lichtelijk verbaasde uitdrukking op haar gezicht.
“Je bedoelt die ouwe vent?” vroeg Corwin.
“Hij heeft ingegrepen met de vraag wat ze dan een rechtvaardige oplossing zouden vinden in deze zaak. Die ouwe was een beetje wakker, ik denk dat hij een pilletje had genomen. In ieder geval suste dat de boel een beetje en bleek het er vooral om ging dat Rhexenor geen manieren kón hebben omdat hij door Amberieten is opgevoed. Dus toen kwamen ze met deze straf, dan moest hij maar wat opgevoed worden binnen de Hoven.”
“Ik vind het een heel redelijke oplossing,” zei ik tegen Rhex. “Zo leer je inderdaad de Hoven wat beter kennen.”
Hij zei niets terug,maar zat met een gemelijke uitdrukking op zijn gezicht zichzelf helemaal vol te laden.
“De Jesby’s hebben de Spikard weer terug,” zei Iolanthe. “Dus vandaar dat dat geen punt meer was. Ze willen niet vertellen dat ze die weer terug hebben natuurlijk, want dan weet iedereen het meteen. Ik heb een deal gemaakt met het Masker, deze wist waar de ring was en het kon geruild worden tegen een ander voorwerp.”
Hm, dat had ze dan helemaal nog niet zo slecht geregeld.
“Dat is meer dan vier maanden Hoven,” zei Rhex ineens boos. “Vier maanden! Dat betekent dat ik heel veel van het eerste jaar van mijn kind ga missen.”
Tja, wat kon ik zeggen. Dat het erger kon zijn? Dat je kind echt onbereikbaar ver weg kon zijn? Hij zou zo nu en dan toch wel naar huis kunnen? En daarbij kwam dat hij sowieso maar weinig thuis was, straf of niet. Dara sprak hem moed in.
“Natuurlijk kun je af en toe naar huis,” zei ze. “Je zit er niet gevangen! Hier in het paleis gaat de tijd ongeveer als in Amber, maar bij de Amblerashes gaat het wat sneller.”
“Ze mogen me niet en dan gaan ze er vast voor zorgen dat de tijd juist langzamer gaat,” gromde mijn neef. Vrijwel iedereen keek hem verwonderd aan.
“Dat kunnen ze niet,” zei ik tegen hem.
“Wat weet jij daar nu van!” snauwde hij.
“Echt Rhexenor, ze kunnen niet met de tijd klooien. Daarvoor moeten ze Patroon gebruiken, daar zelfs goed in zijn. Kortom, dat kunnen ze echt niet.”
“Bedoel je dat jij dat wel kan?”
“Ik kan dat.”
Behalve Rhexenor keken ook de anderen me met enig ontzag aan en voelde ik me wat ongemakkelijk.
“Denk je dat je dat kunt, of doe je dat ook wel eens?” vroeg Rhex.
“Ik heb dat al een aantal keer gedaan zelfs,” zei ik. Het was even stil.
“Ik heb iets gegeven aan dat Masker,” zei Iolanthe toen. “Dus nadat hij klaar is bij Jesby, wil ik hem.”
De ontzetting was van Rhex’ gezicht af te scheppen, misschien was het daarom dat Dara wat scherp reageerde.
“Dat kan niet. Dan gaat hij fijn naar huis.”
Iolanthe boog zich wat naar Dara toe en keek haar met toegeknepen ogen aan.
“Hij moet Feniks leren, dát is belangrijker.”
Dara knikte, Rhexenor zat wat te simmen. Iets wat ik niet helemaal begreep, normaal liep hij altijd heel snel met de ziel onder zijn arm als hij ook maar even niets te doen had en viel andere mensen lastig met de vraag of zij iets te doen voor hem hadden. Nu was hij de komende maanden aardig onder de pannen, hij zou interessante dingen leren en kennis gaan maken met de Hoven op een andere manier dan alleen maar een Huis binnen te dringen en hij kon ook nog af en toe naar huis. In zijn thuissituatie zou er eigenlijk helemaal niets veranderen.
“Wel interessant, zo’n eerste rechtszaak,” zei Despil met zijn mond vol.
“Dat doen we vaker zo Despil en dat weet je best,” zei Dara streng tegen hem. Ik had moeite om niet te gaan lachten.
“Al was dit de eerste sinds de oorlog.”
“Heb je nog problemen gehad met aanslagen?” vroeg Iolanthe aan Rhexenor. Deze schokschouderde wat.
“Ik ben misschien alleen in gevaar geweest bij mijn vader thuis, met al die beestjes in het beddengoed,” zei hij.
Dara schudde haar hoofd.
“Het is ook niets gedaan, zo’n man alleen.”
Ik staarde haar verbaasd aan, dat kon een uitspraak van mijn moeder zijn!
“Hij moet zorgen een goede vrouw te krijgen. In plaats daarvan blijft hij maar achter je moeder aanlopen,” vervolgde Dara.
“Ze kan goed vechten,” zei Rhexenor trots. “Dus daarom.”
“Ja, daarmee is ze inderdaad een uitzondering in de Amber familie,” meende Dara.
“Morwenna hier kan ook wel wat vechten,” merkte Iolanthe op. “Ze kan echt omgaan met dat zwaard wat ze bij zich heeft.”
Ik voelde dat ik kleurde, waarom zei ze dat nu weer!
“Een beetje,” zei k zacht. “Ik moet nog veel leren.”
“Dat is toch geen zwaard,” vond Corwin. “Als het aan mij had gelegen, had je een fatsoenlijk zwaard gehad.”
Ik haalde mijn schouders op, dat was weer zo’n sneer naar mijn vader. Julian had er heel veel tijd en moeite in gestopt om me te leren omgaan met een wapen. Ten tijde van die trainingsperiode kwam hij met dit zwaard aanzetten, het enige soort waarmee ik om kon gaan zonder mezelf mijn voeten af te hakken. Zelfs daarna waren er nog heel veel lessen nodig geweest om het zwaard een beetje leren te beheersen en mijn vader had deze met het grootste geduld gegeven. Hij was een veel geduldiger leermeester gebleken dan Benedict later, die er na vier weken genoeg van had om, volgens zijn eigen woorden, de eigenwijze dochter van een al even eigenzinnige broer te onderrichten. Toch had ik ook iets aan zijn gevechtstraining gehad.
Tegen het einde van de maaltijd kwam Jurt binnen, hij zag eruit alsof hij gevochten had en keek met een boze blik mijn richting uit. Ik herinnerde het me weer met een schok, de keep!
Hij schoof bij ons aan tafel en graaide de schalen leeg.
“We blijven ze maar van ons afhouden en we hebben nog steeds geen hulp!” zei hij kwaad tegen mij. “Jij hebt geen tijd, Mandor is niet te bereiken en Merlijn wil niet! Wat moeten we nu doen? Ons overgeven?”
“Wel, ik heb nu tijd,” zei ik, “dus ik ga met je mee.”
“Wat is er aan de hand?” vroeg Rhexenor gretig.
“Julia en Jurt zijn bezig aanvallen van legers af te slaan,” legde ik uit.
“Kan ik helpen?” Rhex’ ogen schitterden.
“Ik troef je als je nodig bent,” zei Dara tegen hem.
“Ik ga ook mee,” zei Iolanthe beslist.
Ik schoof mijn stoel naar achteren en bedankte Dara voor de gastvrije ontvangst en de goede zorgen. Tevens excuseerde ik me voor mijn overhaaste vertrek.
“Is al goed, als je die vogel maar meeneemt,” grijnsde ze.

Het was donker in de omgeving van de keep. In de verte waren tentenkampen en vuurtjes te zien, zodra we arriveerden kwam Julia aanlopen. Ze keek naar Jurt die net zijn laatste broodje in zijn mond propte.
“Heb je, behalve die mensen, ook nog te eten meegebracht zoals je had beloofd? Ik heb trek.”
Jurt keek schuldbewust.
“Sorry,” zei hij met volle mond, “maar ze stonden erop om meteen hierheen te gaan.”
“Ik help wel,” riep Rhexenor enthousiast en schudde de Hoorn des Overvloed leeg. Wat eruit kwam was rot voedsel. We keken er met walging naar.
“Dat hoef ik niet,” zei Julia beslist.
“Sorry, sinds Dark End doet hij het niet meer goed,” zei Rhexenor. Hij keek naar mij. “Maar misschien dat je valk….”
Fillipien vroeg me toestemming om mijn neef flink aan zijn oor te mogen trekken, ik zei haar dat we hierboven stonden en reageerde niet op Rhex’ opmerking. In plaats daarvan vroeg ik aan Jurt en Julia hoe de legers hier kwamen. Ze reageerden beiden wat kortaf door te zeggen dat ze het niet wisten. Dat ze alleen maar bezig waren geweest die aanvallen af te slaan, terwijl ik op mijn luie kont zat. Ik voelde me inderdaad wat schuldig, tijdens dat oponthoud voor de uitspraak had ik best even een kijkje kunnen komen nemen. Aan de andere kant had ik er niet meer aan gedacht, ik had al zoveel andere dingen aan mijn hoofd.
“Je zou Patroon kunnen lopen met die Hoorn,” zei ik toch maar tegen Rhex. “Dat kan helpen.” Ik dacht erbij dat ik zelf ook eens Patroon zou moeten lopen, misschien zou dat goed zijn voor mijn herstel. Waar was ik nu helemaal bang voor, dat Patroon in Amber was toch tamelijk onschuldig…
“Dacht je dat ik dat niet allang wist!” snauwde hij alweer. Lieve hemel, hij moest echt verschrikkelijk balen van die uitspraak! Of zou er meer aan de hand zijn?
Jurt waarschuwde voor een aanval van de zombies, met hun vieren trokken ze ten strijde. Intussen vroeg ik me af, terwijl ik naar de fontein liep, waar die legers vandaan waren gekomen en via wie ze gekomen waren.