Een dagje thuis geweest. Wel lekker, even alles gewoon. Fijn met mijn moeder kunnen praten. Ze wil dat ik Julian de groeten doe, ze lijkt het idee dat hij mijn vader is prettig te vinden. Wat mij enorm verbaasd is dat ze geen van de drie mannen ooit meer heeft gezien na die korte tijd dat ze een relatie met hen had. Waarom me dat verwondert? Corwin en Julian wisten beiden van mijn bestaan. Corwin leek al snel na mijn geboorte op de hoogte te zijn (zo heeft hij het me laten voorkomen althans), Julian pas veel later. Goed, dat hij nooit contact heeft gezocht met mijn moeder is misschien niet zo vreemd, dat ligt niet in zijn aard. Hij heeft haar verlaten omdat hij niet in de weg van Corwin wilde staan - die naderhand dus ook niet meer terug kwam. Ook van Bleys heb ik begrepen dat hij eerder wist dat ik er was. Maar dat blijft inderdaad tamelijk vaag allemaal. Net als dat mijn moeder me alweer verzekerde dat er volgens Bleys niets is gebeurd tussen haar en hem. Wat moet dat een ontzettend moeilijke periode zijn geweest voor haar. Zwanger zijn van iemand; je weet niet wie. Een kind krijgen dat toch niet helemaal is zoals andere kinderen. En geen support van één van de mogelijke vaders. Oh, er is wel gezorgd voor mij, maar dat weet zij niet. Ze hebben haar eigenlijk aan haar lot over gelaten, al denk ik niet dat één van hen dat bewust heeft gedaan.
Ik heb Ronardo en Rhexenor ook laten komen, om ze te laten zien waar ik vandaan kom. Tja, even niet bij stil gestaan dat beiden natuurlijk ook een beetje vreemd zijn in de ogen van mijn ouders en niet erg van deze wereld lijken te komen. Oleg was aardig in zijn sas met mijn neven trouwens, ze hebben zo’n beetje dezelfde interesses en hebben hem aardig geholpen met zijn nieuwste project.
Ik heb geprobeerd om mijn ouders iets uit te leggen over Amber, maar dat was moeilijk. De vergelijking met Avalon, het land voorbij de Mist, van mijn Aarde vader was waarschijnlijk de beste uitleg mogelijk.
Ik heb trouwens naar gedroomd. Ik ben bang dat dit de eerste is van vele dromen. Een manier van Oberon om me te dwingen? Ik droomde dat iemand naar me op zoek was en me bijna had gevonden. Toen werd ik wakker. Deze droom was niet echt naar. Een andere echter was onheilspellend, een kaal landschap met stukken steen van oude gebouwen. In de verte een grote bloedrode maan aan de hemel met daartegen het silhouet van een altaar.
En nu zijn we dan in Rebma. Heel vreemd om hier te zijn, om de vissen in mijn kamer te zien zwemmen. En alles is hier zo doodgewoon, er gebeurt echt helemaal niets! Ik bedoel maar, als één van mijn tafelgenoten alle namen gaat opnoemen van de vissen die er in zijn schoonmaakploeg zitten… Grrr!
We hebben Moyra weer ontmoet die niet kan wachten op nieuwe avonturen met Ronardo. Dat schijnt haar nieuwste vlam te zijn. En haar broer Gwyndrod, die ze meteen aan mij probeerde te koppelen. Wat is dat nu met sommige vrouwen dat ze alleen maar aan koppelen kunnen denken? Mijn moeder heeft een aantal van die vriendinnen voor wie dat een dagtaak is. Ergerlijk gewoon! Ik wil niet trouwen met een groenharige man die onder water leeft. Dank je wel. Dat koppelen is dus erg vervelend, want Gwyndrod is best een aardige jongen. Nu heeft dat een soort nare bijsmaak gekregen.
Moyra is trouwens best erg verwend. Hebben we daar al wat van gezien in Amber, hier is het nog een graad erger. Ze loopt het personeel te koeioneren en denkt echt dat ze alles kan.
Haar moeder, Moire, is de koningin. Een statige dame die ons uit plichtsgevoel heeft uitgenodigd. Llewella is haar halfzuster. Ik vraag me af wat iemand als Llewella hier nu bezig houdt, maar misschien is er meer in Rebma dan ik denk.
Het verbaasde me te zien dat de vader van Moyra en Gwyndrod al zo oud is. Echt oud, dat had ik helemaal niet verwacht. Erg beleefd en formeel, niet echt een sprankelend iemand.
En hier hebben ze ook een Merlijn. Een oude Alchemist, groene baard. In zijn laboratorium had hij zowaar een steen met een zwaard staan! De nakomeling van de ene Koning zou hem kunnen trekken, nu weten we zeker dat Rhexenor, Ronardo, Gwyndrod en Sean dat niet zijn.
We zijn in Rebma gekomen via de trap aan de kust. Was een zeer benauwende ervaring kan ik zeggen. In de toekomst zal dat gelukkig niet meer nodig zijn, nu zijn we aangepast en kunnen we gewoon via troef in Rebma komen.
Rebma dus. Hmm, wat kan ik daar nog voor boeiends over opschrijven. Het is oud, heel erg oud. Het lijkt ouder dan Amber, maar het water slijt natuurlijk een hoop geschiedenis weg. De tekens die ik regelmatig terug zag komen leken nog het meest op een dialect van Sanskriet, het moet mogelijk zijn daar ooit een stukje van te decoderen en te vertalen. Eigenlijk had ik verwacht dat er al onderzoek was gedaan naar dat schrift, maar niets is minder waar. Llewella schijnt er mee bezig te zijn geweest, maar ik kreeg de indruk dat het weinig resultaat heeft gebracht.
Verder is Rebma eigenlijk heel erg saai. Natuurlijk kan ik het waarderen dat ik daar te gast mocht zijn, eens moet iemand dat hebben mee gemaakt. En ze waren vriendelijk, zelfs de koningin. Maar er gebeurt helemaal niets, het leven kabbelt daar verder, zowel letterlijk als figuurlijk.
Ik geloof niet dat Moyra me nu nog mag. Inderdaad ben ik het geweest die tegen de jongens zei dat ze het eerst maar met Moire moesten opnemen, aangaande het al dan niet mee gaan van Moyra ‘op avontuur’. Ze vindt me een spelbreekster. Zei dat ze dacht dat we ‘vriendinnen’ waren. Als een soort troost zei ik dat ik eigenlijk geen vriendinnen had, dus dat het niets persoonlijks was. Met die opmerking heb ik het helemaal verknald. Ach, er erg mee zitten kan ik niet. Moyra is best aardig, maar oh zo kinderlijk.
Haar moeder vond trouwens dat ze er niet aan toe was om mee te gaan. Ze had daarvoor dezelfde argumenten die ik ook heb. En aangezien ons bezoek aan Rebma zonder incidenten is verlopen, leek het me erg onverstandig om alles te verprutsen door Moyra te ontvoeren. Wat inderdaad haar bedoeling was. Haar te ontvoeren, bedoel ik.
Och, er moet nog een verslag gemaakt worden voor koning Random. Ik geloof dat we hem behoorlijk buiten alles laten. Ik heb trouwens die opmerking van hem wel gehoord.
“Niet verwacht dat een dochter van Julian een verovering zou maken. Ja, als koning weet je dat.” Dat sloeg zeker niet op die verovering…
Oh ja, de verovering dus. Waar het helemaal om ging: ter afscheid had Gwyndrodh me een kus op de wang gegeven. Blijkbaar een enorme overwinning voor hem en ik vraag me af waar ik dat nu aan verdiend heb.
En ik heb mijn derde Patroon gelopen. Helemaal onverwacht, wat mij betreft. Ik was er niet naar op zoek, zoals Ronardo, maar liep er min of meer uit verveling in. Tja, en dan kun je niet meer terug. Wat was dat zwaar zeg! Anders weer dan de vorige twee. En tamelijk erotisch, ik weet zeker dat de Rebmanen dit in hun blootje lopen.
Het is goed om een derde patroon te hebben gelopen. Ik weet nu ook zeker dat ik nog een stukje mis, ik zal dat Oerpatroon toch eens moeten lopen. Ook denk ik dat het reizen door Schaduwen wat gemakkelijker zal gaan.
In Amber hebben Ronardo en ik Bleys nog gesproken. Hij blijft enthousiast doen tegen mij. Hij heeft heel veel uitgezocht over dat bloed. Het komt er op neer dat door omgang met een Amberiet, iets in het bloed wordt veranderd. De ideeën die Bleys heeft over de gevolgen zijn erg grimmig, maar ik denk helaas dat hij gelijk heeft. En ik begin meer en meer het idee te krijgen dat ik inderdaad naar die ene wereld moet reizen om contact te leggen met die Ctulhu. Ik heb er geen zin in, mystieke zaken zijn interessant, maar dit heeft meer met het occulte te maken. Ik ben bang dat dat niet helemaal mijn ding is.
Wat nu te doen? Eerst maar eens bijpraten met Julia. En er vooral aan denken haar niet te vragen contact te leggen met wie dan ook. Mandor wil ik ook te spreken krijgen, dat wil ik via Martin gaan regelen. Ach, zoveel dingen te doen…
Zal ik mijn vader weer eens troeven? Of zou hij me dan een lastig kind vinden? Hoe moet ik hem eigenlijk noemen?
Showing posts with label Moyra. Show all posts
Showing posts with label Moyra. Show all posts
Deel 6: Onderhandelingen.
Natuurlijk verknoeide ik die onderhandelingen. Nou, niet helemaal en er is in feite nog niets verloren. Maar ik kreeg het gevoel steeds meer en meer de speelbal te worden tussen diverse Amberieten. Ach, hoe leg ik dat nu uit. Het komt er op neer dat ik best wil praten in de hoop om wat meningsverschillen ofwel bespreekbaar te maken, ofwel op te lossen. Maar Dalt is niet bepaald een figuur dat met zich laat praten, hij heeft zijn mening klaar en er valt niet aan te tornen. Verder waren zijn eisen natuurlijk te belachelijk om over te praten, toch heb ik mijn best gedaan hem serieus te nemen. Iets dat niet op prijs werd gesteld overigens. Nee, ik word nu gezien als degene die er tussenuit snaait als het haar niet bevalt en haar ‘teamleden’ in de steek laat. Waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook. Maar waar liggen de belangen van de oudere Amberieten nu precies? Zouden ze blij zijn met de nieuwe familieleden zodat die weer in te zetten zijn voor hun eigen belangen? Hen te vormen naar hun eigen model? Er zijn er nogal wat gesneuveld in de afgelopen tijd, blijkbaar hebben ze nieuw bloed nodig? Begrijp me goed, met Amberieten bedoel ik niet alleen die in Amber wonen, maar eerder alle afstammelingen van Oberon. Deze familie is knettergek. Oh, allemaal heel aardig hoor, maar ondertussen… Het is me geheel niet duidelijk waar mijn loyaliteit wordt verwacht. Hmm, nu ik dit zo terug lees, besef ik dat dit niet erg duidelijk is. Ik zal proberen duidelijker te omschrijven wat er gebeurd is.
Aangezien Random vond dat we haast moesten maken met die onderhandelingen, werden we meegestuurd met huismeester Michael. Deze gaf ons een dodelijk saaie rondleiding door de wapenkamers en drong me een soort gewatteerde onderjurk op . Verder kreeg ik nog een lantaarn, olie en verbandspullen. Dat laatste zou vast nuttig zijn. Daarna ben ik nog even met koningin Vialle gaan praten. Een vriendelijke dame die er ook niets aan kan doen nu aan Random vast te zitten. Natuurlijk probeerde ik een positief geluid te laten horen, ik had vaak genoeg gelezen in boeken dat geregelde huwelijken heel goed uitpakten. Maar toen ze me vroeg of ik dit dan wilde, stond ik met mijn mond vol tanden. Nee, natuurlijk niet. Ze glimlachte en zei me dat als ik daar ooit problemen mee kreeg - een paar tantes zijn inmiddels druk doende om mijn huwelijk te arrangeren - om met haar te komen praten. Zij zou me helpen. Door dat gesprek kreeg ik de eerste hint dat ze van me af wilden.
Verder vertelde wat ze wist van Dalt: zijn moeder, Deela, was een streng religieuze vrouw die met haar plunderende leger aan de rand van de Gouden Cirkel rond trok. Het schijnt dat ze door Oberon is verslagen, deze haar gedwongen heeft en dat het resultaat daarvan Dalt was. Later begon ze weer met plunderen en toen heeft Oberon Bleys met een nog groter leger erop afgestuurd. In die slag is ze gesneuveld.
We werden doorgehaald door alweer een andere oom, degene die kamp had opgeslagen in de buurt van Dalts troepen.
Benedict is een lange, magere man met sluik bruin haar en lichtbruine ogen. Gekleed in oranje tot geelbruine kleding. Hij deed streng tegen mijn neven en was uiterst vriendelijk tegen mij. Heel even vroeg ik me af of hij zichzelf ook zag als vader? Maar nee, ik denk dat dit misschien een eigenschap is die Grootvader Oberon aan veel van zijn zonen heeft meegegeven: ze weten hoe ze met vrouwen moeten omgaan. Benedict begroette zelfs Fillipien die naar hem hapte. Zoals het hoort en zoals Benedict ook verwachtte.
Tussen al het gepraat over wapens door, kwamen er ook meer interessante onderwerpen aan de orde. Zo wist Benedict niet dat Deirdre weer terug was. Nu wel. En werd ene Llewella genoemd, een halfzus uit Rebma die heel aardig is en zich niet met de familieperikelen bemoeit. Benedict is trouwens de oudste zoon, zeker een paar 1000 jaar oud. Logischerwijs had hij koning moeten zijn en niet Random, die de jongste is. Officieel dan.
Verder was hij blij dat wij gingen onderhandelen, Dalt ziet iedereen van Amber als de vijand. Vier weken geleden heeft Benedict hem overhoop gestoken, dood naar hij dacht, maar Dalt kwam weer terug.
Hij regelde paarden, ik kreeg een riem voor die dolk die ik mee genomen had in mijn koffer (daar was Benedict niet erg over te spreken, blijkbaar had hij verwacht dat ik het in mijn handen mee zou nemen) en we gingen op weg.
Na een paar uur rijden werden we beschoten door mannen in zwarte pakken met een cape die door Ronardo ‘Storm Troopers’ werden genoemd. Blijkbaar kende hij dat soort wachters. Natuurlijk gaven we ons over.
Nou en dan Dalt. En de onderhandelingen. Te belachelijk om over te praten. Dalt is best een knappe vent met donkerblond haar en blauwe ogen en komt zelfs sympathiek over, maar hij heeft een behoorlijk bord voor zijn kop. Ach, voor de grap schrijf ik zijn eisen nog maar een keer op (wat ik daar ook had gedaan trouwens en waarvan Benedict en Random later vol ongeloof zeiden: heb je dat nog opgeschreven ook?).
- hoofd van Bleys
- geen koning meer in Amber
- kasteel af laten branden
- Amber geeft zich over
- Namens Oberon erkent de familie diens misdaden jegens Dalts moeder
- Religie rond Amber wordt afgeschaft.
Dat laatste vond ik een beetje vreemd, totdat Dalt uitlegde dat men Amberieten zag als goden. Oh. Tja, daar wist ik niets van. Toch eens vragen in de familie. Oh ja, alle mogelijke onderhandelingen werkten totaal niet, hij ziet Amberieten als de vijand, verdorven, verkeerd, van de duivel en meer van dat soort fraais. Zijn ideaal is om deze wereld te bevrijden van Amber en te bekeren. Klonk allemaal zeer hoogdravend en zeer idealistisch. Oh, we kregen meer uitleg hoor, zijn moeder was een priesteres van de Eénhoorn (ik wist niet eens dat dat echt een godsdienst was) totdat ze inzag dat Amberieten geen goden waren en ten strijde ging trekken tegen hen. Ze is gedood door Bleys toen Dalt 8 jaar was, hij is ontsnapt met een bediende.
En toen kwam hij met het idee dat we hem maar eens beter moesten leren kennen. Dus in dat geval kon hij ons niet laten gaan. Hoe lang dat zou duren? Och, een paar weken, een paar jaar? Terwijl Rhexenor en Ronardo dit een redelijke eis leken te vinden, voelde ik hier totaal niets voor. Waarom zou ik Dalt beter leren kennen? Ik kende die lui van Amber al amper. Misschien zou ik een betere onderhandelaar zijn als ik zijn kant wist, maar dan moest ik ook de andere kant weten. En ik voelde eigenlijk helemaal niet voor dit soort politieke spelletjes, ik had steeds meer het gevoel een marionet te zijn.
Oh ja, en toen kwam Moyra ineens aanzetten. Was ook gevangen genomen, van mening dat ze met ons mee moest (waarom eigenlijk) omdat ze bij ons hoorde (oh ja?). Vond zichzelf zeer waardevol als dochter van de koningin van Rebma. Dalt vond die lui wel aardig, maar blijkbaar niet waardevol, al was hij te beleefd om dat zo te zeggen.
Ik kreeg Moyra niet omgepraat om met me mee terug te gaan, ze vroeg zich af waar ik me mee bemoeide… ja, waarmee eigenlijk? Waar maakte ik me nog druk om? Ik besloot om hier helemaal mee te stoppen. Ik zou nog verslag gaan uitbrengen van deze onderhandelingen en dan naar huis gaan. Eerst maar eens uitzoeken wie ik zelf was, waarom en door wie ik min of meer in Amber terecht was gekomen en dan kwam dat geruzie en gekonkel binnen de familie vanzelf weer. Nu was het even ‘not my cup of tea’.
Tegen Benedict zei ik dat de onderhandelingen nog niet voorbij waren. Hij vond het bezwaarlijk dat ik niet bij mijn neven was gebleven, want Random zou dat wel gewild hebben. Ach, aan mij de eer om dat uit te gaan leggen aan mijn oom. Ik zei Benedict nog dat de eis me betrekking tot Oberon redelijk was in mijn ogen, maar daar was hij het niet mee eens. Oh ja, net als alle andere kinderen zag hij Oberon als een smeerlap, maar als hij terug kwam, hadden ze een dik probleem als ze dit soort verklaringen hadden gedaan. Als nieuwkomer had ik daar hele andere ideeën over, waar hij niet naar vroeg en die ik dus ook niet uitte. Benedict ging nog even door, misschien was dit alles wel het grote Plan van Oberon. Onze komst hierheen, dat gedoe met Dalt, enzovoort. Het zou hem niet verwonderen, eerder had hij al Corwin en Eric tegen elkaar opgezet en de kinderen waren dusdanig opgevoed dat geen van hen een ander vertrouwde. Goh, was het echt??
Het gesprek met Random verliep bijna net zo, met uitzondering de uitlatingen over Oberon. En hij vond het idee van het hoofd van Bleys niet eens zo gek, dat was misschien gemakkelijker dan de excuses van Bleys. Moyra vond hij een vervelende complicatie. Ik vroeg me af hoe ze daar gekomen was, maar goed.
Ik bracht de nacht nog door in het kasteel. De volgende dag knapte ik mezelf op en pakte mijn spullen bij elkaar. Nee, ik ging niet naar het gezamenlijk ontbijt, ik had er geen zin in. Bij de stallen vroeg ik om en kreeg ik een paard. De stalknecht raadde me aan om proviand mee te nemen, wat ik ook al niet deed. Geen zin in nog meer goede gaven van het kasteel, echt even niet.
Ik ging proberen om thuis te komen. Dat ging het beste via het woud van Arden, wist ik nog, dus daarheen. Onderweg probeerde ik kleine dingen te veranderen. Maar misschien waren hele boomstammen te groot. Kleiner nog. Een bosviooltje. Na een uur zag ik er inderdaad één langs het pad, dat kon er net zo goed toch al staan. Met de vliegezwammen werd het niet veel beter, bovendien waren die oranje paddestoelen die ik na een half uurtje zag, geen vliegezwammen.
En er was iets groots in het bos, waarvan ik weg probeerde te rijden. Zonder resultaat, want ineens dook het voor me op, een aap met leeuwenmanen en slagtanden.
Ik riep ‘STOP!’ wat het beest even stopte. In die tijd probeerde ik mijn dolk te trekken, wat niet echt lukte. Beter kon ik weg wezen, zo snel mogelijk! Het beest denderde achter me aan, Fillipien probeerde het af te leiden.
Gelukkig werd ik gered. Er zoefden pijlen langs me heen, in het beest. Ik zag een aantal mannen in rusting met bogen en Julian te paard, die verbaasd was me te zien. Maar eerst bemoeide hij zich met het gevecht tegen de aapleeuw, die blijkbaar erg sterk was.
Daarna kwam hij naar me toe.
“Zo, dus jij hebt de Aapdemon gevonden,” zei hij met iets van humor. Het scheen een Chaosbeest te zijn. Dat soort kwam wel vaker naar Arden toe, blijkbaar was het woud erg aantrekkelijk voor dit soort monsters.
Hij wilde weten wat ik aan het doen was in het woud, helemaal in mijn eentje. Ik vertelde hem dat ik terug ging naar huis in de hoop wat meer over mezelf uit te vinden. Dat begreep hij, maar ik was toch bezig met een opdracht voor Random? Ik vertelde hem wat er gebeurd was.
“Hmm, dan heb je je teamleden dus in de steek gelaten, tenminste, zo zal Random het wel zien," zei hij. Ja, dat had ik en nu wist ik het wel hoor. Ik vertelde wat ik had gedaan aan veranderen en dat het niet lukte. Zou hij me willen helpen?
En dat deed hij. Door Schaduwen reizen gaat eigenlijk pas goed als je een flinke afstand van Amber hebt, ongeveer een dagreis. En dan stukje bij beetjes. Stel je voor dat je na de volgende bocht een bospad vind. En zo verander je steeds meer, totdat je in je eigen Schaduw bent. Niet teveel ineens willen, je reist via andere Schaduwen. Je overnacht gewoon in herbergen die je al kent. De reis duurde ongeveer twee weken en dat viel mee. Julian is een eind met me mee gereisd tot ongeveer halverwege.
Aangezien Random vond dat we haast moesten maken met die onderhandelingen, werden we meegestuurd met huismeester Michael. Deze gaf ons een dodelijk saaie rondleiding door de wapenkamers en drong me een soort gewatteerde onderjurk op . Verder kreeg ik nog een lantaarn, olie en verbandspullen. Dat laatste zou vast nuttig zijn. Daarna ben ik nog even met koningin Vialle gaan praten. Een vriendelijke dame die er ook niets aan kan doen nu aan Random vast te zitten. Natuurlijk probeerde ik een positief geluid te laten horen, ik had vaak genoeg gelezen in boeken dat geregelde huwelijken heel goed uitpakten. Maar toen ze me vroeg of ik dit dan wilde, stond ik met mijn mond vol tanden. Nee, natuurlijk niet. Ze glimlachte en zei me dat als ik daar ooit problemen mee kreeg - een paar tantes zijn inmiddels druk doende om mijn huwelijk te arrangeren - om met haar te komen praten. Zij zou me helpen. Door dat gesprek kreeg ik de eerste hint dat ze van me af wilden.
Verder vertelde wat ze wist van Dalt: zijn moeder, Deela, was een streng religieuze vrouw die met haar plunderende leger aan de rand van de Gouden Cirkel rond trok. Het schijnt dat ze door Oberon is verslagen, deze haar gedwongen heeft en dat het resultaat daarvan Dalt was. Later begon ze weer met plunderen en toen heeft Oberon Bleys met een nog groter leger erop afgestuurd. In die slag is ze gesneuveld.
We werden doorgehaald door alweer een andere oom, degene die kamp had opgeslagen in de buurt van Dalts troepen.
Benedict is een lange, magere man met sluik bruin haar en lichtbruine ogen. Gekleed in oranje tot geelbruine kleding. Hij deed streng tegen mijn neven en was uiterst vriendelijk tegen mij. Heel even vroeg ik me af of hij zichzelf ook zag als vader? Maar nee, ik denk dat dit misschien een eigenschap is die Grootvader Oberon aan veel van zijn zonen heeft meegegeven: ze weten hoe ze met vrouwen moeten omgaan. Benedict begroette zelfs Fillipien die naar hem hapte. Zoals het hoort en zoals Benedict ook verwachtte.
Tussen al het gepraat over wapens door, kwamen er ook meer interessante onderwerpen aan de orde. Zo wist Benedict niet dat Deirdre weer terug was. Nu wel. En werd ene Llewella genoemd, een halfzus uit Rebma die heel aardig is en zich niet met de familieperikelen bemoeit. Benedict is trouwens de oudste zoon, zeker een paar 1000 jaar oud. Logischerwijs had hij koning moeten zijn en niet Random, die de jongste is. Officieel dan.
Verder was hij blij dat wij gingen onderhandelen, Dalt ziet iedereen van Amber als de vijand. Vier weken geleden heeft Benedict hem overhoop gestoken, dood naar hij dacht, maar Dalt kwam weer terug.
Hij regelde paarden, ik kreeg een riem voor die dolk die ik mee genomen had in mijn koffer (daar was Benedict niet erg over te spreken, blijkbaar had hij verwacht dat ik het in mijn handen mee zou nemen) en we gingen op weg.
Na een paar uur rijden werden we beschoten door mannen in zwarte pakken met een cape die door Ronardo ‘Storm Troopers’ werden genoemd. Blijkbaar kende hij dat soort wachters. Natuurlijk gaven we ons over.
Nou en dan Dalt. En de onderhandelingen. Te belachelijk om over te praten. Dalt is best een knappe vent met donkerblond haar en blauwe ogen en komt zelfs sympathiek over, maar hij heeft een behoorlijk bord voor zijn kop. Ach, voor de grap schrijf ik zijn eisen nog maar een keer op (wat ik daar ook had gedaan trouwens en waarvan Benedict en Random later vol ongeloof zeiden: heb je dat nog opgeschreven ook?).
- hoofd van Bleys
- geen koning meer in Amber
- kasteel af laten branden
- Amber geeft zich over
- Namens Oberon erkent de familie diens misdaden jegens Dalts moeder
- Religie rond Amber wordt afgeschaft.
Dat laatste vond ik een beetje vreemd, totdat Dalt uitlegde dat men Amberieten zag als goden. Oh. Tja, daar wist ik niets van. Toch eens vragen in de familie. Oh ja, alle mogelijke onderhandelingen werkten totaal niet, hij ziet Amberieten als de vijand, verdorven, verkeerd, van de duivel en meer van dat soort fraais. Zijn ideaal is om deze wereld te bevrijden van Amber en te bekeren. Klonk allemaal zeer hoogdravend en zeer idealistisch. Oh, we kregen meer uitleg hoor, zijn moeder was een priesteres van de Eénhoorn (ik wist niet eens dat dat echt een godsdienst was) totdat ze inzag dat Amberieten geen goden waren en ten strijde ging trekken tegen hen. Ze is gedood door Bleys toen Dalt 8 jaar was, hij is ontsnapt met een bediende.
En toen kwam hij met het idee dat we hem maar eens beter moesten leren kennen. Dus in dat geval kon hij ons niet laten gaan. Hoe lang dat zou duren? Och, een paar weken, een paar jaar? Terwijl Rhexenor en Ronardo dit een redelijke eis leken te vinden, voelde ik hier totaal niets voor. Waarom zou ik Dalt beter leren kennen? Ik kende die lui van Amber al amper. Misschien zou ik een betere onderhandelaar zijn als ik zijn kant wist, maar dan moest ik ook de andere kant weten. En ik voelde eigenlijk helemaal niet voor dit soort politieke spelletjes, ik had steeds meer het gevoel een marionet te zijn.
Oh ja, en toen kwam Moyra ineens aanzetten. Was ook gevangen genomen, van mening dat ze met ons mee moest (waarom eigenlijk) omdat ze bij ons hoorde (oh ja?). Vond zichzelf zeer waardevol als dochter van de koningin van Rebma. Dalt vond die lui wel aardig, maar blijkbaar niet waardevol, al was hij te beleefd om dat zo te zeggen.
Ik kreeg Moyra niet omgepraat om met me mee terug te gaan, ze vroeg zich af waar ik me mee bemoeide… ja, waarmee eigenlijk? Waar maakte ik me nog druk om? Ik besloot om hier helemaal mee te stoppen. Ik zou nog verslag gaan uitbrengen van deze onderhandelingen en dan naar huis gaan. Eerst maar eens uitzoeken wie ik zelf was, waarom en door wie ik min of meer in Amber terecht was gekomen en dan kwam dat geruzie en gekonkel binnen de familie vanzelf weer. Nu was het even ‘not my cup of tea’.
Tegen Benedict zei ik dat de onderhandelingen nog niet voorbij waren. Hij vond het bezwaarlijk dat ik niet bij mijn neven was gebleven, want Random zou dat wel gewild hebben. Ach, aan mij de eer om dat uit te gaan leggen aan mijn oom. Ik zei Benedict nog dat de eis me betrekking tot Oberon redelijk was in mijn ogen, maar daar was hij het niet mee eens. Oh ja, net als alle andere kinderen zag hij Oberon als een smeerlap, maar als hij terug kwam, hadden ze een dik probleem als ze dit soort verklaringen hadden gedaan. Als nieuwkomer had ik daar hele andere ideeën over, waar hij niet naar vroeg en die ik dus ook niet uitte. Benedict ging nog even door, misschien was dit alles wel het grote Plan van Oberon. Onze komst hierheen, dat gedoe met Dalt, enzovoort. Het zou hem niet verwonderen, eerder had hij al Corwin en Eric tegen elkaar opgezet en de kinderen waren dusdanig opgevoed dat geen van hen een ander vertrouwde. Goh, was het echt??
Het gesprek met Random verliep bijna net zo, met uitzondering de uitlatingen over Oberon. En hij vond het idee van het hoofd van Bleys niet eens zo gek, dat was misschien gemakkelijker dan de excuses van Bleys. Moyra vond hij een vervelende complicatie. Ik vroeg me af hoe ze daar gekomen was, maar goed.
Ik bracht de nacht nog door in het kasteel. De volgende dag knapte ik mezelf op en pakte mijn spullen bij elkaar. Nee, ik ging niet naar het gezamenlijk ontbijt, ik had er geen zin in. Bij de stallen vroeg ik om en kreeg ik een paard. De stalknecht raadde me aan om proviand mee te nemen, wat ik ook al niet deed. Geen zin in nog meer goede gaven van het kasteel, echt even niet.
Ik ging proberen om thuis te komen. Dat ging het beste via het woud van Arden, wist ik nog, dus daarheen. Onderweg probeerde ik kleine dingen te veranderen. Maar misschien waren hele boomstammen te groot. Kleiner nog. Een bosviooltje. Na een uur zag ik er inderdaad één langs het pad, dat kon er net zo goed toch al staan. Met de vliegezwammen werd het niet veel beter, bovendien waren die oranje paddestoelen die ik na een half uurtje zag, geen vliegezwammen.
En er was iets groots in het bos, waarvan ik weg probeerde te rijden. Zonder resultaat, want ineens dook het voor me op, een aap met leeuwenmanen en slagtanden.
Ik riep ‘STOP!’ wat het beest even stopte. In die tijd probeerde ik mijn dolk te trekken, wat niet echt lukte. Beter kon ik weg wezen, zo snel mogelijk! Het beest denderde achter me aan, Fillipien probeerde het af te leiden.
Gelukkig werd ik gered. Er zoefden pijlen langs me heen, in het beest. Ik zag een aantal mannen in rusting met bogen en Julian te paard, die verbaasd was me te zien. Maar eerst bemoeide hij zich met het gevecht tegen de aapleeuw, die blijkbaar erg sterk was.
Daarna kwam hij naar me toe.
“Zo, dus jij hebt de Aapdemon gevonden,” zei hij met iets van humor. Het scheen een Chaosbeest te zijn. Dat soort kwam wel vaker naar Arden toe, blijkbaar was het woud erg aantrekkelijk voor dit soort monsters.
Hij wilde weten wat ik aan het doen was in het woud, helemaal in mijn eentje. Ik vertelde hem dat ik terug ging naar huis in de hoop wat meer over mezelf uit te vinden. Dat begreep hij, maar ik was toch bezig met een opdracht voor Random? Ik vertelde hem wat er gebeurd was.
“Hmm, dan heb je je teamleden dus in de steek gelaten, tenminste, zo zal Random het wel zien," zei hij. Ja, dat had ik en nu wist ik het wel hoor. Ik vertelde wat ik had gedaan aan veranderen en dat het niet lukte. Zou hij me willen helpen?
En dat deed hij. Door Schaduwen reizen gaat eigenlijk pas goed als je een flinke afstand van Amber hebt, ongeveer een dagreis. En dan stukje bij beetjes. Stel je voor dat je na de volgende bocht een bospad vind. En zo verander je steeds meer, totdat je in je eigen Schaduw bent. Niet teveel ineens willen, je reist via andere Schaduwen. Je overnacht gewoon in herbergen die je al kent. De reis duurde ongeveer twee weken en dat viel mee. Julian is een eind met me mee gereisd tot ongeveer halverwege.
Deel 4: De Abyss
Wat zal ik zeggen van het diner? Het schijnt dat de kok een Frans kookboek heeft. Hadden ze dat niet kunnen verdonkermanen? Dan was me die stierenklotensoep bespaard gebleven! Ik weet dat de Engelse keuken als slecht bekend staat, wat niet geheel onterecht is trouwens, maar er zijn gerechten in de Franse keuken… bah, bah, bah!! De Indische gerechtjes waren daarentegen redelijk en op de hoofdmaaltijd, wildgebraad, was niets aan te merken. Ik was geplaatst tussen mijn nieuwe vaders en we hebben een goed gesprek gehad over het weer.
Veel opmerkelijks gebeurde er niet, of het moet zijn dat de koning halverwege de maaltijd de stijve achtergrondmuziek zat was en een poos heeft zitten trommelen.
Na de maaltijd was er een soort van feest, vol met allemaal mensen die ik niet kende (wat ook niet vreemd was, gezien de korte tijd die ik nu in Amber was). Ik werd benaderd door een statige jongeman met plakharen die sprak alsof zijn tong vastgevroren was. Gets! Herrrrmannnnhh was zijn naam. Zoon van de ambassadeur van Zuidland. Ik trachtte een beleefd gesprek met de man te voeren en zo kort te houden als de etiquette toestond. Liefst wat korter nog. Wat een engerd. Hij beëindigde het gesprek met de opmerking dat hij ‘zzijnn oudursss sssssou fffraagggen het huuwwwwelijk tttte rrrreeegggelen.” Pff, wie mijn ouders dan ook mochten zijn, dat zouden ze nooit toestaan gelukkig!
Flora kwam enthousiast op me af, begon een heel gesprek over ‘die aardige Herman, goed huwelijk’ enzo. Even twijfelde ik, waar was ik nu weer in verzeild geraakt… totdat ik iets van pretlichtjes in Flora’s ogen meende te zien.
Julian, even later, was er veel duidelijker in: Herman was ver beneden mijn stand, als ik er al over dacht. Verder vond hij het feest saai (tsjonge, ik was al aan het bekijken wanneer ik met goed fatsoen weg kon wezen hier), zoiets zou meer zijn voor Bleys.
Daarna een gesprek met Corwin: hij vond dit alles meer op een jacht lijken. Ik verborg een gaap. Corwin ging verder, dit alles draaide om politiek. Daar kon ik een groepje tegenstanders van Amber zien, “niet slim van ze om zo duidelijk bij elkaar op een kluitje te gaan staan.” Dat waren vertegenwoordigers van Zuidland, Rebma en Kashua (het centrum van de weerstand). De gebieden in de gouden cirkel zijn rijk en worden beheerd door machtige mensen, zoals Rinaldo en Coral wier oog is vervangen dooreen juweel. Caine is vermoord door de hand van Rinaldo en de familie heeft besloten om het zo maar te laten. Rinaldo is een zoon van Brand.
Deze keer kon ik de gaap minder goed verbergen en Corwin ergerde zich. “Hoe denk je dat je familie aan dat landgoed is gekomen?” Eigenlijk had ik geen flauw idee. Geërfd, dacht ik, maar hij geloofde dat niet.
Maar de volgende dag zou er een conferentie over handel. Klonk boeiend. Hij wees me op het personeel dat blijkbaar ook met andere zaakjes bezig was. Zo zag ik dat een dienstertje iets in het glas gooide van één van de tegenstanders die slaperig werd. Intussen had ze iemand anders een briefje in de hand gepropt. Corwin vond het duidelijk erg interessant allemaal, hij zag ieder feest als een jungle ‘En daarin ben ik anders dan Julian die zich pas druk begint te maken als zijn geliefde Arden bedreigd wordt.’
Ik vroeg hem of het nu zo leek, of dat er werkelijk zoveel mannelijke familieleden waren in verhouding tot vrouwen. Blijkbaar had hij zich daar nooit zo druk over gemaakt, hij moest echt er echt over nadenken. En dan die antwoorden… wat had ik nu aan de verdwenen vrouwen van Oberon bijvoorbeeld. Of de opmerking dat Coral familie was, maar hij wist niet precies hoe. En dat er ene Sand was die zich nooit liet zien.
Ik was blij dat ik eindelijk kans zag om weg te glippen.
De volgende dag vertelde Rhexenor aan het ontbijt dat hij gewond was bij een wolvenaanval. Oh ja, hij zou uitgaan met dat dienstertje herinnerde ik me. Waren ze dan naar een dierentuin ofzo geweest? Dat bleek niet zo te zijn, hij had zijn vriendin allang naar huis gebracht, toen hij op weg naar het kasteel werd aangevallen. Oh. Hij zag er niet erg gewond meer uit. Of hij overdreef schromelijk (maar aangezien hij dusdanig gewond was dat hij afgelopen nacht in de ziekenboeg had doorgebracht dus dat zou wel meevallen) of hij was inderdaad een Amberiet.
Corwin bevestigde dit idee van mij door ineens te vertellen dat zijn ogen eens waren uitgestoken door Eric en dat deze weer terug waren gegroeid. Niet zo heel snel hoor, dat kostte een paar jaar. Oh ja, Corwin vond ook nog dat dit een terechte actie was van Eric. Wat een familie!!
Met een gevulde picknickmand gingen we op weg. Ieder voorzien van een paard uit de stallen. Moira was mee, ook al had Flora haar best gedaan om haar van dit idee af te praten.
Het reizen door Schaduwen is een zeer bijzondere ervaring die zich niet gemakkelijk laat omschrijven. We begonnen in Arden en uiteindelijk begonnen er dingen te veranderen, die zich het beste laten omschrijven als kleine rukjes. Had ik gedacht dat we in een dagje bij die Abyss zouden zijn, niets was minder waar. We zijn een aantal weken onderweg geweest. Fillippien vond het allemaal geweldig. Overnachten deden we in herbergen. Deze tijd heb ik tevens benut om het Thari volledig te leren spreken en schrijven.
Hoe omschrijf ik de Abyss het beste? Een oranjig gele hemel, het was er doodstil, er was een rotspartij van zo’n 600 yard waar je op kon zitten en dan hield het plotseling op. Ik ging bij Flora en de picknickmand zitten en liet de anderen hengelen. Corwin was erg onrustig.
En ….nog wat gevangen? Ja hoor.. Rexenor haalde bijvoorbeeld een gouden helm naar boven. Die stonk op afstand, duidelijk Chaos. Hij leek het echter niet in de gaten te hebben en was er maar wat trots op. Of wat te denken van Ronardo die ineens een grijze handschoen naar boven haalde. Hij deed hem aan en het ding vergroeide als het ware met zijn hand. Hij vond het geweldig. En dan was er Moyra die maar stond te klungelen met haar hengel. En natuurlijk, toen ik besloot haar even te helpen, ving ik wat. Een grote rode vogel had ik aan de haak. Ik legde hem op de rotsen, bedacht dat ik zo’n dood beest maar beter terug kon gooien. Maar toen ik er naar toe liep, bleek het beest heet aan te voelen! Niet veel later verschroeide het in vlammen en uit de as rees een rood oranje Phoenix op!
“Vrij, eindelijk vrij!” zei een vogelstem in mijn hoofd. “Eénhoorn en Slang, jullie zullen het krijgen!”
Oeps! Wat had ik nu weer opgevist? Corwin en Flora leken zich er niet heel erg druk om te maken, Corwin zei dat hij eens van Dworkin had gehoord dat Amber en Chaos vroeger hadden samengewerkt om dit soort concurrenten er uit te werken.
Na die opmerking had ik geen zin meer om verder te hengelen. Stel je voor dat ik nog wat van die concurrenten opviste. De anderen gingen echter stug door, Corwin volgens mij om Deirdre eruit te vissen, Ronardo hoopte op de tweede handschoen en Rhexenor op ik weet niet wat.
Ik vroeg me af of het mogelijk was om die Deirdre op te vissen. Tenslotte was die hele expeditie hierheen daarop gebaseerd. Natuurlijk zou het interessant zijn om spullen van vroeger op te vissen, maar eigenlijk ging het allemaal om Deirdre.
Ik bedacht dat de troeven op de één of andere manier konden helpen. Misschien als iedereen zich op Deirdre zou concentreren? Ik ging bij het picknickleed zitten en haalde het pak kaarten te voorschijn. Deirdre was degene met zwart haar in een harnas. Rhexenor die nieuwsgierig aan het meekijken was, slaakte een uitroep: “Dat is mijn moeder!”
Ik voelde dat deze kaart meer als ‘gewoon’ aanvoelde. Een dode kaart, zeg maar. Zo waren er meer, zoals de blonde tweeling Sand en Delwin, ene Osrict en een Finndo. En zoals de kaarten van Eric, Oberon, Brand en Caine. Met de andere kaarten in het pak was er echt iets. Ook hierbij zat een kaart van Julian, maar er was verschil te voelen met de kaart die hij me eerder had gegeven.
Nu ik dit schrijf, besef ik dat ik die kaart van Julian heel snel van hem heb gekregen. En van Corwin nog steeds niet. Wat heeft dat te betekenen? Zou dat het verantwoordelijkheidsgevoel van Julian zijn? Of, om met Corwin mee te denken, een manier om zijn vaderschap te claimen? Of vind Corwin het allemaal minder belangrijk? Of is Corwin gewoon wat vergeetachtiger? En maakt het me iets uit? Antwoord op dat laatste: ja en nee. Ik vind het een prettig idee dat Julian zijn vaderschap blijkbaar serieus neemt. Zo voel ik me welkom in een vreemde wereld in een nog vreemdere familie. Maar wat als Corwin mijn vader is? Argh, problemen, problemen!
Intussen werd er zeer driftig gehengeld. Mijn idee met concentreren enzo werkte niet. Flora merkte op dat Fiona misschien wist wat te doen. Net toen ik contact wilde op gaan nemen met haar, kwam de stem terug in ons hoofd.
“Ik zoek een vrijwilliger!”
Nadat iedereen “nee” zei en Moira niet wist wat er aan de hand was, werd zij dus de vrijwilliger: overgenomen door de Phoenix.
“Jullie krijgen één wens,” zei de stem. Ik vond dat dat de wens van Rexenor mocht zijn (en daardoor ook die van Corwin).
We moesten ons concentreren op de troef van Deirdre. De kaart werd heel warm en Moira begon iets naar boven te halen. “Oh, die niet,” hoorden we haar mompelen en er viel iets terug. Even later had ze een vrouw eruit gehaald en die werd op de rotsgrond gelegd. Men haastte zich naar haar toe. De Phoenix verliet het lichaam van Moira.
De vrouw zag bleek, maar leefde nog. Langzaam kwam ze bij, herkende Rhexenor meteen en was duidelijk heel blij hem te zien. En in plaats van dat hij haar nu rustig bij liet komen… nee, die helm werd meteen onder haar neus geduwd.
“Dat zal je vader leuk vinden,” zei ze.
We gingen weer terug naar Amber.
Terugkijkend op deze dag: vreemd, heel vreemd. Weer een familielid erbij die min of meer dood was verklaard. Een Phoenix losgelaten die niet voor niets in de Abyss was ‘gevallen’. En over mezelf was ik niets meer te weten gekomen. Ik had nu een paar weken in het gezelschap van één van mijn vaders doorgebracht, maar hij was duidelijk vooral bezig geweest met Deirdre. Deze familie leek heel veel aan elkaar te hangen op de één of andere manier. Alle nazaten werden bij wijze van spreke met muziek binnen gehaald, terwijl ze zoveel problemen hadden met een aantal van die nazaten.
Nog een hoop dingen om achter te komen in ieder geval.
Veel opmerkelijks gebeurde er niet, of het moet zijn dat de koning halverwege de maaltijd de stijve achtergrondmuziek zat was en een poos heeft zitten trommelen.
Na de maaltijd was er een soort van feest, vol met allemaal mensen die ik niet kende (wat ook niet vreemd was, gezien de korte tijd die ik nu in Amber was). Ik werd benaderd door een statige jongeman met plakharen die sprak alsof zijn tong vastgevroren was. Gets! Herrrrmannnnhh was zijn naam. Zoon van de ambassadeur van Zuidland. Ik trachtte een beleefd gesprek met de man te voeren en zo kort te houden als de etiquette toestond. Liefst wat korter nog. Wat een engerd. Hij beëindigde het gesprek met de opmerking dat hij ‘zzijnn oudursss sssssou fffraagggen het huuwwwwelijk tttte rrrreeegggelen.” Pff, wie mijn ouders dan ook mochten zijn, dat zouden ze nooit toestaan gelukkig!
Flora kwam enthousiast op me af, begon een heel gesprek over ‘die aardige Herman, goed huwelijk’ enzo. Even twijfelde ik, waar was ik nu weer in verzeild geraakt… totdat ik iets van pretlichtjes in Flora’s ogen meende te zien.
Julian, even later, was er veel duidelijker in: Herman was ver beneden mijn stand, als ik er al over dacht. Verder vond hij het feest saai (tsjonge, ik was al aan het bekijken wanneer ik met goed fatsoen weg kon wezen hier), zoiets zou meer zijn voor Bleys.
Daarna een gesprek met Corwin: hij vond dit alles meer op een jacht lijken. Ik verborg een gaap. Corwin ging verder, dit alles draaide om politiek. Daar kon ik een groepje tegenstanders van Amber zien, “niet slim van ze om zo duidelijk bij elkaar op een kluitje te gaan staan.” Dat waren vertegenwoordigers van Zuidland, Rebma en Kashua (het centrum van de weerstand). De gebieden in de gouden cirkel zijn rijk en worden beheerd door machtige mensen, zoals Rinaldo en Coral wier oog is vervangen dooreen juweel. Caine is vermoord door de hand van Rinaldo en de familie heeft besloten om het zo maar te laten. Rinaldo is een zoon van Brand.
Deze keer kon ik de gaap minder goed verbergen en Corwin ergerde zich. “Hoe denk je dat je familie aan dat landgoed is gekomen?” Eigenlijk had ik geen flauw idee. Geërfd, dacht ik, maar hij geloofde dat niet.
Maar de volgende dag zou er een conferentie over handel. Klonk boeiend. Hij wees me op het personeel dat blijkbaar ook met andere zaakjes bezig was. Zo zag ik dat een dienstertje iets in het glas gooide van één van de tegenstanders die slaperig werd. Intussen had ze iemand anders een briefje in de hand gepropt. Corwin vond het duidelijk erg interessant allemaal, hij zag ieder feest als een jungle ‘En daarin ben ik anders dan Julian die zich pas druk begint te maken als zijn geliefde Arden bedreigd wordt.’
Ik vroeg hem of het nu zo leek, of dat er werkelijk zoveel mannelijke familieleden waren in verhouding tot vrouwen. Blijkbaar had hij zich daar nooit zo druk over gemaakt, hij moest echt er echt over nadenken. En dan die antwoorden… wat had ik nu aan de verdwenen vrouwen van Oberon bijvoorbeeld. Of de opmerking dat Coral familie was, maar hij wist niet precies hoe. En dat er ene Sand was die zich nooit liet zien.
Ik was blij dat ik eindelijk kans zag om weg te glippen.
De volgende dag vertelde Rhexenor aan het ontbijt dat hij gewond was bij een wolvenaanval. Oh ja, hij zou uitgaan met dat dienstertje herinnerde ik me. Waren ze dan naar een dierentuin ofzo geweest? Dat bleek niet zo te zijn, hij had zijn vriendin allang naar huis gebracht, toen hij op weg naar het kasteel werd aangevallen. Oh. Hij zag er niet erg gewond meer uit. Of hij overdreef schromelijk (maar aangezien hij dusdanig gewond was dat hij afgelopen nacht in de ziekenboeg had doorgebracht dus dat zou wel meevallen) of hij was inderdaad een Amberiet.
Corwin bevestigde dit idee van mij door ineens te vertellen dat zijn ogen eens waren uitgestoken door Eric en dat deze weer terug waren gegroeid. Niet zo heel snel hoor, dat kostte een paar jaar. Oh ja, Corwin vond ook nog dat dit een terechte actie was van Eric. Wat een familie!!
Met een gevulde picknickmand gingen we op weg. Ieder voorzien van een paard uit de stallen. Moira was mee, ook al had Flora haar best gedaan om haar van dit idee af te praten.
Het reizen door Schaduwen is een zeer bijzondere ervaring die zich niet gemakkelijk laat omschrijven. We begonnen in Arden en uiteindelijk begonnen er dingen te veranderen, die zich het beste laten omschrijven als kleine rukjes. Had ik gedacht dat we in een dagje bij die Abyss zouden zijn, niets was minder waar. We zijn een aantal weken onderweg geweest. Fillippien vond het allemaal geweldig. Overnachten deden we in herbergen. Deze tijd heb ik tevens benut om het Thari volledig te leren spreken en schrijven.
Hoe omschrijf ik de Abyss het beste? Een oranjig gele hemel, het was er doodstil, er was een rotspartij van zo’n 600 yard waar je op kon zitten en dan hield het plotseling op. Ik ging bij Flora en de picknickmand zitten en liet de anderen hengelen. Corwin was erg onrustig.
En ….nog wat gevangen? Ja hoor.. Rexenor haalde bijvoorbeeld een gouden helm naar boven. Die stonk op afstand, duidelijk Chaos. Hij leek het echter niet in de gaten te hebben en was er maar wat trots op. Of wat te denken van Ronardo die ineens een grijze handschoen naar boven haalde. Hij deed hem aan en het ding vergroeide als het ware met zijn hand. Hij vond het geweldig. En dan was er Moyra die maar stond te klungelen met haar hengel. En natuurlijk, toen ik besloot haar even te helpen, ving ik wat. Een grote rode vogel had ik aan de haak. Ik legde hem op de rotsen, bedacht dat ik zo’n dood beest maar beter terug kon gooien. Maar toen ik er naar toe liep, bleek het beest heet aan te voelen! Niet veel later verschroeide het in vlammen en uit de as rees een rood oranje Phoenix op!
“Vrij, eindelijk vrij!” zei een vogelstem in mijn hoofd. “Eénhoorn en Slang, jullie zullen het krijgen!”
Oeps! Wat had ik nu weer opgevist? Corwin en Flora leken zich er niet heel erg druk om te maken, Corwin zei dat hij eens van Dworkin had gehoord dat Amber en Chaos vroeger hadden samengewerkt om dit soort concurrenten er uit te werken.
Na die opmerking had ik geen zin meer om verder te hengelen. Stel je voor dat ik nog wat van die concurrenten opviste. De anderen gingen echter stug door, Corwin volgens mij om Deirdre eruit te vissen, Ronardo hoopte op de tweede handschoen en Rhexenor op ik weet niet wat.
Ik vroeg me af of het mogelijk was om die Deirdre op te vissen. Tenslotte was die hele expeditie hierheen daarop gebaseerd. Natuurlijk zou het interessant zijn om spullen van vroeger op te vissen, maar eigenlijk ging het allemaal om Deirdre.
Ik bedacht dat de troeven op de één of andere manier konden helpen. Misschien als iedereen zich op Deirdre zou concentreren? Ik ging bij het picknickleed zitten en haalde het pak kaarten te voorschijn. Deirdre was degene met zwart haar in een harnas. Rhexenor die nieuwsgierig aan het meekijken was, slaakte een uitroep: “Dat is mijn moeder!”
Ik voelde dat deze kaart meer als ‘gewoon’ aanvoelde. Een dode kaart, zeg maar. Zo waren er meer, zoals de blonde tweeling Sand en Delwin, ene Osrict en een Finndo. En zoals de kaarten van Eric, Oberon, Brand en Caine. Met de andere kaarten in het pak was er echt iets. Ook hierbij zat een kaart van Julian, maar er was verschil te voelen met de kaart die hij me eerder had gegeven.
Nu ik dit schrijf, besef ik dat ik die kaart van Julian heel snel van hem heb gekregen. En van Corwin nog steeds niet. Wat heeft dat te betekenen? Zou dat het verantwoordelijkheidsgevoel van Julian zijn? Of, om met Corwin mee te denken, een manier om zijn vaderschap te claimen? Of vind Corwin het allemaal minder belangrijk? Of is Corwin gewoon wat vergeetachtiger? En maakt het me iets uit? Antwoord op dat laatste: ja en nee. Ik vind het een prettig idee dat Julian zijn vaderschap blijkbaar serieus neemt. Zo voel ik me welkom in een vreemde wereld in een nog vreemdere familie. Maar wat als Corwin mijn vader is? Argh, problemen, problemen!
Intussen werd er zeer driftig gehengeld. Mijn idee met concentreren enzo werkte niet. Flora merkte op dat Fiona misschien wist wat te doen. Net toen ik contact wilde op gaan nemen met haar, kwam de stem terug in ons hoofd.
“Ik zoek een vrijwilliger!”
Nadat iedereen “nee” zei en Moira niet wist wat er aan de hand was, werd zij dus de vrijwilliger: overgenomen door de Phoenix.
“Jullie krijgen één wens,” zei de stem. Ik vond dat dat de wens van Rexenor mocht zijn (en daardoor ook die van Corwin).
We moesten ons concentreren op de troef van Deirdre. De kaart werd heel warm en Moira begon iets naar boven te halen. “Oh, die niet,” hoorden we haar mompelen en er viel iets terug. Even later had ze een vrouw eruit gehaald en die werd op de rotsgrond gelegd. Men haastte zich naar haar toe. De Phoenix verliet het lichaam van Moira.
De vrouw zag bleek, maar leefde nog. Langzaam kwam ze bij, herkende Rhexenor meteen en was duidelijk heel blij hem te zien. En in plaats van dat hij haar nu rustig bij liet komen… nee, die helm werd meteen onder haar neus geduwd.
“Dat zal je vader leuk vinden,” zei ze.
We gingen weer terug naar Amber.
Terugkijkend op deze dag: vreemd, heel vreemd. Weer een familielid erbij die min of meer dood was verklaard. Een Phoenix losgelaten die niet voor niets in de Abyss was ‘gevallen’. En over mezelf was ik niets meer te weten gekomen. Ik had nu een paar weken in het gezelschap van één van mijn vaders doorgebracht, maar hij was duidelijk vooral bezig geweest met Deirdre. Deze familie leek heel veel aan elkaar te hangen op de één of andere manier. Alle nazaten werden bij wijze van spreke met muziek binnen gehaald, terwijl ze zoveel problemen hadden met een aantal van die nazaten.
Nog een hoop dingen om achter te komen in ieder geval.
Deel 2: Kasteel Amber
Dit werd een vreemde dag. Ik heb een aantal familieleden ontmoet, van wie ik voor deze dag het bestaan niet eens wist. Mijn vader… de man die ik zo noem, is dat zeker niet. Mijn moeder zal mijn moeder zijn en het is een raar idee dat ze dus een koekoeksjong het nest in heeft gesmokkeld en dat altijd verborgen heeft gehouden. Ik vraag me af of mijn vader weet dat hij dat niet is, ik ben er zeker van dat mijn broer niet weet dat ik maar half zijn zuster ben.
Mijn biologische vader ken ik nu ook. Dat zeg ik verkeerd. Ik heb hem ontmoet, met hem gesproken, hij heeft niet direct toegegeven dat hij mijn vader is, maar daar bestaan geen twijfels over. Bij niemand. Ik zal proberen te omschrijven wat er nog meer gebeurde die dag.
We liepen door een tunnel. Het mannetje was continu aan het mompelen. Op een gegeven moment hoorde ik hem iets zeggen over ‘troeven’ en voelde ik hoe de kaart uit mijn hand gegrist werd. Vervolgens werden we geduwd, zei het mannetje ‘dag!’ en buitelden we over elkaar heen op een tapijt in een grote hal.
Ik ging rechtop zitten en zag een sjiek geklede man met een dekschaal in zijn handen. Hij keek alsof het heel normaal was dat er plotseling een aantal vreemden in de hal lagen. Blijkbaar was dat ook zo, want hij zei in een vreemde taal, die ik toch wel begreep: “Hmm, gasten. Ik zal U aankondigen.” Hij liep weg door één van de deuren. Intussen bekeek ik de hal waar we waren aangekomen wat beter. Het tapijt was oranje met de afbeelding van een witte eenhoorn. Aan de wanden hingen portretten van allemaal deftige mensen.
Een jochie kwam naar ons toe en zei ons hem te volgen. We werden naar een zitkamer geleid waar we koffie kregen met een likeurbonbon. Hier hingen nog meer portretten. De jongen antwoordde op een vraag dat we in het paleis van de Koning van Amber waren op de berg Colvir. De koning was nog niet zo lang koning. King Random. Ronardo verwonderde zich erg over de naam, blijkbaar had het iets te maken met chaos. De jongen zei dat niemand van Chaos hield en dat de oorlog net voorbij was. Chaos had te maken met monsters.
Een jongedame met donker groenig haar, daar doorheen gouden draden geweven, lichtbruine ogen en een bleke huid kwam binnen. Ze stelde zich voor als Moyra. Ze zei dat we deel konden nemen aan de maaltijd en ging ons voor naar de eetkamer, waar een grote eettafel stond die gedekt was voor acht personen.
Met magie werd geregeld dat we de taal hier volledig zouden kunnen verstaan en ook spreken tijdens de maaltijd. Ze spraken Thari, legde ze uit. Ik vond het wat bekends hebben en kon het ook zondr magie redelijk volgen. Het leek op een mengeling van Gealic en Engels, maar zowel Ronardo als Rhexenor hadden er moeite mee.
Wij moesten aan de lange zijdes van de tafel zitten volgens een echte tafelschikking. Aan één kant Ronardo en ik met Moyra tussen ons in. Rhexenor zat tegenover Moyra.
We zaten nog maar net toen er een man binnenkwam. Deze was gekleed in kleding die ik wel normaal vond, het soort wat veel gedragen wordt waar ik vandaan kom. Donker haar, blauwe ogen, strakke blik. Laarzen met sporen en een zwaard aan de zij. Kalm ging hij tegenover mij zitten en zei geen woord. Hij rook naar hond en paard, geen onprettige lucht.
Vervolgens werd er een blinde dame binnen geleid. Een hele mooie dame, ook al groenig haar. Ze werd voorgesteld als Koningin Vialle.
De kleine, vrolijke, blonde man met de aardige lach was de nieuwe koning. Hij en Vialle gingen ieder aan een hoofd van de tafel zitten.
Tijdens het opdienen van het eerste hoofdgerecht, ging de deur nog een keer open en Fiona maakte haar entree. Zeer opvallend en aanwezig, vuurrood haar, groene ogen, sproeten. Het meest opvallend vond ik de handschoenen die ze ook tijdens de maaltijd aan hield.
Ze noemde de man tegenover mij Julian, die stijfjes terug knikte. Al die tijd had hij tegen niemand een woord gezegd, zelfs geen begroeting kon eraf.
Intussen was het me opgevallen dat bijna al deze mensen hier aan tafel, met uitzondering van Vialle en Moyra, iets bekends hadden. Zoals die lijken in de toren eerder.
De maaltijd was van uitstekende kwaliteit, helaas hadden we te maken met de nieuwerwetse French Cuisine. Dat betekende dus een eindeloze rij aan eenhapsgerechten. Gelukkig had Rhexenor al eerder laten merken dat hij flinke trek had en had Moyra opdracht gegeven om een dozijn kippen te bereiden. Zo was de hoofdmaaltijd tenminste nog vullend.
Wat er besproken werd tijdens de maaltijd? Van alles en nog wat. De kabouter die ons hier heen bracht, noemden ze Opa Dworkin. En het was geen toeval dat we een kaart van hem vonden. Die kaarten noemden ze Trumps (Troeven). In feite zijn dat magische deuren. Iedereen in de familie heeft zo’n dek en iedereen staat daar op.
Deze wereld en het kasteel zijn Amber. Onlangs is Random door de eenhoorn aangewezen als Koning. Hij is de opvolger van Oberon, dat is de vader van Julian, Random en Fiona (ze hebben niet dezelfde moeders). En het zou goed kunnen dat we familie zijn, dat zouden ze gaan testen. Hoe? Door het patroon van Amber te overleven. Het was vooral Fiona die stond op deze testen, eigenlijk was ze het grootste deel van de tijd aan het woord.
Julian richtte plotseling het woord tot mij. Hij knikte naar Fillipien.
“Mooie valk.”
"Ze is heel bijzonder. Ik heb haar een jaar of 12 geleden gevonden, ze was gewond. Ik heb haar Fillipien genoemd."
Hij trok een wenkbrauw op en strekte zijn arm uit. Fillipien vloog naar hem toe en ging rustig op zijn arm zitten. Ze kende hem en vertrouwde hem.
“Gewond?” vroeg hij aan de valk. Ik realiseerde me dat dat inderdaad vreemd was. Ik bedoel, ze was wel eens gewond, maar nooit voor lang. Ze genas heel snel en zou me eigenlijk niet nodig gehad hebben om te verplegen.
“Schaduwwolf zeker,” zei Julian. Fillipien vloog terug naar mijn schouder.
Het viel me op dat Random probeerde om het gesprek vooral gezellig te houden, Julian niet meer zei dan hoognodig, Vialle verlegen en vriendelijk was en dat ze allemaal Moira niet mee vonden tellen. Julian en Fiona mochten elkaar niet, zoveel was ook duidelijk. Wat een familie! Er speelde nogal veel.
Vialle was van het paleis van Rebma, dat onder water was. Het probleem met ademhalen was geregeld, glimlachte ze op mijn vraag. En Moyra was familie van haar. Verder had Random een zoon Martin, geen zoon van haar. En de verschillende werelden noemden ze Schaduwen.
Er waren nog veel meer familieleden. Allemaal zonen en dochters van Oberon. Ene Bleys, goed in wapens, werd genoemd; Corwin had iets met beesten en Gerard met monsters. Martin ging om met de verkeerde personen en dankzij hem hadden ze bijna de oorlog verloren.
Dworkin had met behulp van een instrument (uit de oogkas van het serpent uit de hoven van Chaos) een patroon gecreëerd op de Basiswerelden. Het patroon van Amber was het dichtst bij het oorspronkelijke. Bepaalde krachten werken niet goed in Amber, de regels zijn hier strakker. Verder weg is het gemakkelijker om dingen te veranderen en heel ver weg is er Chaos. Chaos is het best uit te leggen als zichzelf steeds veranderende situaties van oerkrachten en wezens die van vorm kunnen veranderen.
In de kelder is het Patroon, het Doolhof van Macht. Af en toe verschijnt er een patroon in het paleis Tir Nan Ocht. Ergens zou er nog een Vuurpatroon moeten zijn.
De meeste familieleden hebben dat in de kelder gelopen. Bloed van een Amberiet op het patroon veroorzaakt een beschadiging in de wereld zoals Martins bloed op het patroon dat heeft veroorzaakt. Daar schijnt Brand voor verantwoordelijk te zijn, die inmiddels is uitgeschakeld.
Het symbool van hier is de Eenhoorn, dat van Chaos is het Serpent. Ook in Chaos is zoiets als een patroon, dat de Logrus genoemd wordt.
Vialle verzocht ons met zachte stem haar nog eens op te zoeken.
Het tafelen is klaar. Random verzoekt ons om op audiëntie te komen straks, zegt dat Julian en ik een afspraak hebben over valken en Ronardo en Fiona over bijzondere voorwerpen waar ze heel veel van weet.
Dat is me de familie wel. En wat ik begreep, nog maar een klein gedeelte er van. Ze gooien met termen waar ik niets van weet, reizen tussen verschillende werelden terwijl ik tot vandaag dacht dat dat niet mogelijk was en hebben allemaal hun eigen agenda. Van deze mensen sprak Julian me eigenlijk het meest aan, iemand die duidelijk niet hield van allerlei plichtplegingen. Fiona is een sterke persoonlijkheid, het grootste deel van het tafelgesprek was door haar gevoerd en ik denk dat ze een bron is van veel antwoorden maar van nog meer vragen. Dan heb je Moyra en Vialle, erg lief en vriendelijk. En de koning…. Random is een geschikte vent, maar ik vind hem erg druk en hij heeft het constant over details waar ik geen verstand van heb (ik bedoel maar: wat zijn fries and burgers bij the Mac? Eén of andere Schotse clan?). En waarom heeft hij een vrouw zoals Vialle?
Aan Rhexenor (die trouwens goed over eten kon praten met Random) en Ronardo werd een gastenkamer gewezen. Ik bleef achter met Julian, die er op stond om meteen een gesprek met me te hebben. Blijkbaar hield hij niet van uitstel. Maar hij vond het heel moeilijk om het gesprek te starten, hij ijsbeerde wat heen en weer. Tenslotte zei ik hem in het Engels dat Fillipien blijkbaar zijn valk was.
“Niet meer. Ze is jouw valk,” antwoordde hij accentloos in dezelfde taal. “Kun je paardrijden?”
Hij ging me voor naar de stallen, waar een enorm paard stond. Een prachtig beest. Een stuk of 12 wolfsachtige honden, van de afmeting kalf, begroetten hem enthousiast. Daarna werd ik door de beesten nieuwsgierig besnuffeld. Blijkbaar had ik een bekende lucht, want ze waren tevreden.
“Hellehonden,” legde Julian uit.
Inmiddels verwonderde ik me nergens meer over. Ik merkte dat ik heel veel over me heen liet komen nu. Was het gisteren dat ik nog gewoon thuis was? In minder dan een dag tijd was ik overmeesterd, in een kooi opgesloten, bevrijd, had ik twee lijken moeten begraven, had ik nieuwe vrienden leren kennen die waarschijnlijk tot ‘de familie’ behoorden, was ik van mijn geboortewereld naar een tussenwereld gereisd en vandaar naar mijn ‘familiewereld’. En mijn echte vader ontmoet. Want tijdens de maaltijd had ik vaag mijn vermoedens, door de begroeting van die honden wist ik het eigenlijk zeker. Verder leek Julian me niet iemand die zomaar aangewaaide familieleden mee uit rijden nam.
Intussen was het paard gebracht dat ik mocht berijden. Met enig ontzag bekeek ik het. Een prachtig wit beest, maar ook al zo groot. Desondanks ging het erop klimmen en het rijden me goed af en kon ik Julian aardig volgen, het bos in.
Nah ja, bos is absoluut het verkeerde woord. Dit was een WOUD. Met hele grote bomen. En oeroud, voelde ik. Hierbij vergeleken was het bos bij mijn ouderlijk huis niet meer dan een struikgewas. Ik vroeg me af of alles in Amber zo was. Zo groot, zo oer en zo natuurlijk. Op de één of andere manier voelde ik me thuisgekomen, waren veel puzzelstukjes op hun plaats gekomen. Ik was het buitenbeentje van de familie in het Peak District, hier was dat zeker niet het geval. Sterker nog, afgaande op de verhalen die ik tijdens de maaltijd had gehoord, zou ik eerder tot de saaie tak van de familie horen.
Ik probeerde wat te praten met Julian. Dat was nog best lastig, het is een man van weinig woorden en hij moet mijn oeverloze gezwam (tja, ik was toch een beetje zenuwachtig en durfde DE vraag niet te stellen) vast irritant hebben gevonden, al liet hij dat niet merken. Ik weet niet eens meer precies waar ik allemaal over kletste, ik geloof iets over de manier waarop ik hier was gekomen. Ik vroeg hem naar de naam van zijn paard en het woud. Morgenstern en het Woud van Arden. Hij is Wachter van dit Woud. Ik vergat te vragen naar de naam van mijn paard, wat duidelijk aangeeft dat ik niet echt in mijn normale doen was. Ook Julian heeft een valk, met de naam Ajax. Een enorm beest ook weer. Op een gegeven moment leken zijn honden iets op het spoor te zijn en vroeg Julian me of ik met een kruisboog kon omgaan. Eh, nee. Ik had nooit leren omgaan met wapens, mijn vader vond dat niet gepast voor een meisje en eerlijk gezegd heb ik er nooit veel belangstelling voor gehad. Julian fronste zijn wenkbrauwen. Of ik dan wel verstand van jagen had? Ja, dat natuurlijk wel. Nee, ik had geen wapens, zelfs geen mes. Hij duwde me een mes in de hand, om mezelf te verdedigen. Fascinerende optie.
De honden waren in gevecht met een enorme beer. Julian steeg van zijn paard af, liep bedaard met getrokken zwaard naar de beer en in een paar houwen was het beest dood. Nog nooit eerder had ik iemand zo snel een beer zien verslaan, dus ik was behoorlijk onder de indruk.
Een paar van de honden waren gewond, eentje had een gebroken poot. Dit was meer mijn terrein en ik verzorgde hen en zette een poot. Ik had het idee dat deze honden snel zouden herstellen van hun schade. Blijkbaar was dat iets Amberiets, Fillipien was ook nooit lang gewond. En nu ik er over nadacht, ik ook niet. Tot nog toe was ik altijd veel sneller van alles hersteld, ziektes en verwondingen, dan wie dan ook in mijn omgeving. Dat werd toegeschreven aan mijn ‘sterke gestel’, nu begreep ik waar dat vandaan kwam.
Gelukkig putte Julian zich niet uit in bedankjes voor het verzorgen van zijn honden. Dat zou ik ook heel vreemd hebben gevonden van hem, want hij is daar de man niet naar. Hij leek het heel gewoon te vinden dat ik dat deed, maar het had tevens zijn goedkeuring. De honden accepteerden mijn zorg volledig, ze bleven doen alsof ze me kenden.
Uiteindelijk schraapte ik al mijn moed bij elkaar en stelde de vraag waarop ik het antwoord al wist: “Bent U mijn vader?”
“Dat is wel een directe vraag,” was het antwoord. Tja, ik had er natuurlijk ook omheen kunnen blijven draaien, conform de etikette. Maar daar was ik nooit goed in geweest.
“Als ik je vader was, zou ik je een geluksamulet hebben gegeven,” zei hij.
“Zoals dit?” Ik haalde het amulet onder mijn kleding vandaan. Hij knikte.
“Zoiets ja.”
“Mijn vader, Oberon, heeft veel kinderen. Een aantal zijn erkend, daarnaast heeft hij ook nog een aantal bastaardkinderen. De kinderen van Oberon echter zijn niet bepaald gezegend met kinderen. Dus de kinderen die er zijn, groeien ergens in een Schaduwwereld op en hun ouder probeert er voor te zorgen dat hen niets overkomt. Random heeft dan een zoon Martin en die twee kunnen niet met elkaar overweg. Corwin heeft een zoon, Merlin, en ook die twee hebben zo onderling hun problemen.
Stel je voor, een aantal jaren geleden is er iemand die al een poos zijn valk niet heeft gezien. Hij besluit naar de valk op zoek te gaan en komt er achter dat hij een dochter heeft. Dan is het niet meer dan normaal om de valk bij haar te laten zodat hij weet dat zijn dochter iets meer beschermd is. Amberieten zijn zuinig op de kinderen die ze hebben, zoals ik al zei, veel zijn er niet en er zijn altijd machten/personen die er op uit zijn om Amber te dwarsbomen of te vernietigen.
Van mijn broers en zussen zijn er een aantal weg of dood. Daarom zijn nieuwe familieleden ook zo welkom.
Hee, er komt een meisje aan met een valk, laten we Julian uitnodigen voor het eten, moet Random gedacht hebben…
Gerard is een directe broer van mij, hij is de bevelhebber van de Vloot van Amber. Hij is erg sterk, er is niemand sterker dan deze broer. Bleys is één van de drie roodharigen. Dan is er Flora en zij heeft schaduwwolven. Flora zul je vast nog ontmoeten, iedereen of niemand in de familie heeft ruzie met haar. Ze heeft toen Corwin geholpen door hem te verstoppen en kreeg daardoor ruzie met Eric. Eric is dood, als een held gestorven in de oorlog.
Oberon is weg, maar werd door niemand gemogen. De manier waarop hij ons, zijn eigen kinderen opvoedde…. Hij zette ons tegen elkaar op.”
Het duizelde me aardig, al die informatie. Inmiddels was er een bediende komen waarschuwen dat de koning per direct zijn gesprek met mij wilde hebben, dat hij nu in alle staten was… enzovoort. Veel haast had ik echter niet. Julian begeleidde me rustig terug naar het kasteel en zei me dat ik te allen tijde contact met hem kon opnemen. Hij gaf me een kaart, zijn troef. Een nieuwe beveiligde versie. Ik moest vooral goed op mezelf letten, hij wilde me wel helpen met patroon lopen. En ook om te leren omgaan met die dolk. Oh, was dat nu een dolk. Ik bekeek het mes nog eens dat ik had gekregen.
Dat amulet was voor mij persoonlijk, er zat Ambermacht in. Het zou me geluk brengen. Toen nam hij afscheid en reed weg.
Mijn nieuwe vader is iemand om trots op te zijn. Ik zou veel tijd nodig gaan hebben om hem te leren kennen, maar tijd was iets waar ze hier in Amber genoeg van hebben. Ik bedoel maar, Julian ziet er niet echt uit alsof hij oud genoeg was om mijn vader te kunnen zijn, terwijl ik voel dat hij heel erg oud is. Ik vraag me af of ik, als kind van een Amberiet, ook ouder zal worden dan de gemiddelde mens? Ik denk dat het niet in jaren is uit te drukken. Interessant is het allemaal wel.
Oh ja, dat gesprek met Random. Is dat nu een koning? Hij springt van hak op de tak. En waarom was dat gesprek nu ineens zo dringend? Het enige waar hij over sprak was over ‘junkfood’, stelde hij de vraag of Ronardo stiekem van Fiona zou kunnen zijn. En had hij de vriendin van Corwin laatst zien lopen met een arm in het verband. Dat had vast iets te maken met hoe we hier gekomen waren. Oh ja, de vriendin van Corwin was hier niet meer.
Mijn biologische vader ken ik nu ook. Dat zeg ik verkeerd. Ik heb hem ontmoet, met hem gesproken, hij heeft niet direct toegegeven dat hij mijn vader is, maar daar bestaan geen twijfels over. Bij niemand. Ik zal proberen te omschrijven wat er nog meer gebeurde die dag.
We liepen door een tunnel. Het mannetje was continu aan het mompelen. Op een gegeven moment hoorde ik hem iets zeggen over ‘troeven’ en voelde ik hoe de kaart uit mijn hand gegrist werd. Vervolgens werden we geduwd, zei het mannetje ‘dag!’ en buitelden we over elkaar heen op een tapijt in een grote hal.
Ik ging rechtop zitten en zag een sjiek geklede man met een dekschaal in zijn handen. Hij keek alsof het heel normaal was dat er plotseling een aantal vreemden in de hal lagen. Blijkbaar was dat ook zo, want hij zei in een vreemde taal, die ik toch wel begreep: “Hmm, gasten. Ik zal U aankondigen.” Hij liep weg door één van de deuren. Intussen bekeek ik de hal waar we waren aangekomen wat beter. Het tapijt was oranje met de afbeelding van een witte eenhoorn. Aan de wanden hingen portretten van allemaal deftige mensen.
Een jochie kwam naar ons toe en zei ons hem te volgen. We werden naar een zitkamer geleid waar we koffie kregen met een likeurbonbon. Hier hingen nog meer portretten. De jongen antwoordde op een vraag dat we in het paleis van de Koning van Amber waren op de berg Colvir. De koning was nog niet zo lang koning. King Random. Ronardo verwonderde zich erg over de naam, blijkbaar had het iets te maken met chaos. De jongen zei dat niemand van Chaos hield en dat de oorlog net voorbij was. Chaos had te maken met monsters.
Een jongedame met donker groenig haar, daar doorheen gouden draden geweven, lichtbruine ogen en een bleke huid kwam binnen. Ze stelde zich voor als Moyra. Ze zei dat we deel konden nemen aan de maaltijd en ging ons voor naar de eetkamer, waar een grote eettafel stond die gedekt was voor acht personen.
Met magie werd geregeld dat we de taal hier volledig zouden kunnen verstaan en ook spreken tijdens de maaltijd. Ze spraken Thari, legde ze uit. Ik vond het wat bekends hebben en kon het ook zondr magie redelijk volgen. Het leek op een mengeling van Gealic en Engels, maar zowel Ronardo als Rhexenor hadden er moeite mee.
Wij moesten aan de lange zijdes van de tafel zitten volgens een echte tafelschikking. Aan één kant Ronardo en ik met Moyra tussen ons in. Rhexenor zat tegenover Moyra.
We zaten nog maar net toen er een man binnenkwam. Deze was gekleed in kleding die ik wel normaal vond, het soort wat veel gedragen wordt waar ik vandaan kom. Donker haar, blauwe ogen, strakke blik. Laarzen met sporen en een zwaard aan de zij. Kalm ging hij tegenover mij zitten en zei geen woord. Hij rook naar hond en paard, geen onprettige lucht.
Vervolgens werd er een blinde dame binnen geleid. Een hele mooie dame, ook al groenig haar. Ze werd voorgesteld als Koningin Vialle.
De kleine, vrolijke, blonde man met de aardige lach was de nieuwe koning. Hij en Vialle gingen ieder aan een hoofd van de tafel zitten.
Tijdens het opdienen van het eerste hoofdgerecht, ging de deur nog een keer open en Fiona maakte haar entree. Zeer opvallend en aanwezig, vuurrood haar, groene ogen, sproeten. Het meest opvallend vond ik de handschoenen die ze ook tijdens de maaltijd aan hield.
Ze noemde de man tegenover mij Julian, die stijfjes terug knikte. Al die tijd had hij tegen niemand een woord gezegd, zelfs geen begroeting kon eraf.
Intussen was het me opgevallen dat bijna al deze mensen hier aan tafel, met uitzondering van Vialle en Moyra, iets bekends hadden. Zoals die lijken in de toren eerder.
De maaltijd was van uitstekende kwaliteit, helaas hadden we te maken met de nieuwerwetse French Cuisine. Dat betekende dus een eindeloze rij aan eenhapsgerechten. Gelukkig had Rhexenor al eerder laten merken dat hij flinke trek had en had Moyra opdracht gegeven om een dozijn kippen te bereiden. Zo was de hoofdmaaltijd tenminste nog vullend.
Wat er besproken werd tijdens de maaltijd? Van alles en nog wat. De kabouter die ons hier heen bracht, noemden ze Opa Dworkin. En het was geen toeval dat we een kaart van hem vonden. Die kaarten noemden ze Trumps (Troeven). In feite zijn dat magische deuren. Iedereen in de familie heeft zo’n dek en iedereen staat daar op.
Deze wereld en het kasteel zijn Amber. Onlangs is Random door de eenhoorn aangewezen als Koning. Hij is de opvolger van Oberon, dat is de vader van Julian, Random en Fiona (ze hebben niet dezelfde moeders). En het zou goed kunnen dat we familie zijn, dat zouden ze gaan testen. Hoe? Door het patroon van Amber te overleven. Het was vooral Fiona die stond op deze testen, eigenlijk was ze het grootste deel van de tijd aan het woord.
Julian richtte plotseling het woord tot mij. Hij knikte naar Fillipien.
“Mooie valk.”
"Ze is heel bijzonder. Ik heb haar een jaar of 12 geleden gevonden, ze was gewond. Ik heb haar Fillipien genoemd."
Hij trok een wenkbrauw op en strekte zijn arm uit. Fillipien vloog naar hem toe en ging rustig op zijn arm zitten. Ze kende hem en vertrouwde hem.
“Gewond?” vroeg hij aan de valk. Ik realiseerde me dat dat inderdaad vreemd was. Ik bedoel, ze was wel eens gewond, maar nooit voor lang. Ze genas heel snel en zou me eigenlijk niet nodig gehad hebben om te verplegen.
“Schaduwwolf zeker,” zei Julian. Fillipien vloog terug naar mijn schouder.
Het viel me op dat Random probeerde om het gesprek vooral gezellig te houden, Julian niet meer zei dan hoognodig, Vialle verlegen en vriendelijk was en dat ze allemaal Moira niet mee vonden tellen. Julian en Fiona mochten elkaar niet, zoveel was ook duidelijk. Wat een familie! Er speelde nogal veel.
Vialle was van het paleis van Rebma, dat onder water was. Het probleem met ademhalen was geregeld, glimlachte ze op mijn vraag. En Moyra was familie van haar. Verder had Random een zoon Martin, geen zoon van haar. En de verschillende werelden noemden ze Schaduwen.
Er waren nog veel meer familieleden. Allemaal zonen en dochters van Oberon. Ene Bleys, goed in wapens, werd genoemd; Corwin had iets met beesten en Gerard met monsters. Martin ging om met de verkeerde personen en dankzij hem hadden ze bijna de oorlog verloren.
Dworkin had met behulp van een instrument (uit de oogkas van het serpent uit de hoven van Chaos) een patroon gecreëerd op de Basiswerelden. Het patroon van Amber was het dichtst bij het oorspronkelijke. Bepaalde krachten werken niet goed in Amber, de regels zijn hier strakker. Verder weg is het gemakkelijker om dingen te veranderen en heel ver weg is er Chaos. Chaos is het best uit te leggen als zichzelf steeds veranderende situaties van oerkrachten en wezens die van vorm kunnen veranderen.
In de kelder is het Patroon, het Doolhof van Macht. Af en toe verschijnt er een patroon in het paleis Tir Nan Ocht. Ergens zou er nog een Vuurpatroon moeten zijn.
De meeste familieleden hebben dat in de kelder gelopen. Bloed van een Amberiet op het patroon veroorzaakt een beschadiging in de wereld zoals Martins bloed op het patroon dat heeft veroorzaakt. Daar schijnt Brand voor verantwoordelijk te zijn, die inmiddels is uitgeschakeld.
Het symbool van hier is de Eenhoorn, dat van Chaos is het Serpent. Ook in Chaos is zoiets als een patroon, dat de Logrus genoemd wordt.
Vialle verzocht ons met zachte stem haar nog eens op te zoeken.
Het tafelen is klaar. Random verzoekt ons om op audiëntie te komen straks, zegt dat Julian en ik een afspraak hebben over valken en Ronardo en Fiona over bijzondere voorwerpen waar ze heel veel van weet.
Dat is me de familie wel. En wat ik begreep, nog maar een klein gedeelte er van. Ze gooien met termen waar ik niets van weet, reizen tussen verschillende werelden terwijl ik tot vandaag dacht dat dat niet mogelijk was en hebben allemaal hun eigen agenda. Van deze mensen sprak Julian me eigenlijk het meest aan, iemand die duidelijk niet hield van allerlei plichtplegingen. Fiona is een sterke persoonlijkheid, het grootste deel van het tafelgesprek was door haar gevoerd en ik denk dat ze een bron is van veel antwoorden maar van nog meer vragen. Dan heb je Moyra en Vialle, erg lief en vriendelijk. En de koning…. Random is een geschikte vent, maar ik vind hem erg druk en hij heeft het constant over details waar ik geen verstand van heb (ik bedoel maar: wat zijn fries and burgers bij the Mac? Eén of andere Schotse clan?). En waarom heeft hij een vrouw zoals Vialle?
Aan Rhexenor (die trouwens goed over eten kon praten met Random) en Ronardo werd een gastenkamer gewezen. Ik bleef achter met Julian, die er op stond om meteen een gesprek met me te hebben. Blijkbaar hield hij niet van uitstel. Maar hij vond het heel moeilijk om het gesprek te starten, hij ijsbeerde wat heen en weer. Tenslotte zei ik hem in het Engels dat Fillipien blijkbaar zijn valk was.
“Niet meer. Ze is jouw valk,” antwoordde hij accentloos in dezelfde taal. “Kun je paardrijden?”
Hij ging me voor naar de stallen, waar een enorm paard stond. Een prachtig beest. Een stuk of 12 wolfsachtige honden, van de afmeting kalf, begroetten hem enthousiast. Daarna werd ik door de beesten nieuwsgierig besnuffeld. Blijkbaar had ik een bekende lucht, want ze waren tevreden.
“Hellehonden,” legde Julian uit.
Inmiddels verwonderde ik me nergens meer over. Ik merkte dat ik heel veel over me heen liet komen nu. Was het gisteren dat ik nog gewoon thuis was? In minder dan een dag tijd was ik overmeesterd, in een kooi opgesloten, bevrijd, had ik twee lijken moeten begraven, had ik nieuwe vrienden leren kennen die waarschijnlijk tot ‘de familie’ behoorden, was ik van mijn geboortewereld naar een tussenwereld gereisd en vandaar naar mijn ‘familiewereld’. En mijn echte vader ontmoet. Want tijdens de maaltijd had ik vaag mijn vermoedens, door de begroeting van die honden wist ik het eigenlijk zeker. Verder leek Julian me niet iemand die zomaar aangewaaide familieleden mee uit rijden nam.
Intussen was het paard gebracht dat ik mocht berijden. Met enig ontzag bekeek ik het. Een prachtig wit beest, maar ook al zo groot. Desondanks ging het erop klimmen en het rijden me goed af en kon ik Julian aardig volgen, het bos in.
Nah ja, bos is absoluut het verkeerde woord. Dit was een WOUD. Met hele grote bomen. En oeroud, voelde ik. Hierbij vergeleken was het bos bij mijn ouderlijk huis niet meer dan een struikgewas. Ik vroeg me af of alles in Amber zo was. Zo groot, zo oer en zo natuurlijk. Op de één of andere manier voelde ik me thuisgekomen, waren veel puzzelstukjes op hun plaats gekomen. Ik was het buitenbeentje van de familie in het Peak District, hier was dat zeker niet het geval. Sterker nog, afgaande op de verhalen die ik tijdens de maaltijd had gehoord, zou ik eerder tot de saaie tak van de familie horen.
Ik probeerde wat te praten met Julian. Dat was nog best lastig, het is een man van weinig woorden en hij moet mijn oeverloze gezwam (tja, ik was toch een beetje zenuwachtig en durfde DE vraag niet te stellen) vast irritant hebben gevonden, al liet hij dat niet merken. Ik weet niet eens meer precies waar ik allemaal over kletste, ik geloof iets over de manier waarop ik hier was gekomen. Ik vroeg hem naar de naam van zijn paard en het woud. Morgenstern en het Woud van Arden. Hij is Wachter van dit Woud. Ik vergat te vragen naar de naam van mijn paard, wat duidelijk aangeeft dat ik niet echt in mijn normale doen was. Ook Julian heeft een valk, met de naam Ajax. Een enorm beest ook weer. Op een gegeven moment leken zijn honden iets op het spoor te zijn en vroeg Julian me of ik met een kruisboog kon omgaan. Eh, nee. Ik had nooit leren omgaan met wapens, mijn vader vond dat niet gepast voor een meisje en eerlijk gezegd heb ik er nooit veel belangstelling voor gehad. Julian fronste zijn wenkbrauwen. Of ik dan wel verstand van jagen had? Ja, dat natuurlijk wel. Nee, ik had geen wapens, zelfs geen mes. Hij duwde me een mes in de hand, om mezelf te verdedigen. Fascinerende optie.
De honden waren in gevecht met een enorme beer. Julian steeg van zijn paard af, liep bedaard met getrokken zwaard naar de beer en in een paar houwen was het beest dood. Nog nooit eerder had ik iemand zo snel een beer zien verslaan, dus ik was behoorlijk onder de indruk.
Een paar van de honden waren gewond, eentje had een gebroken poot. Dit was meer mijn terrein en ik verzorgde hen en zette een poot. Ik had het idee dat deze honden snel zouden herstellen van hun schade. Blijkbaar was dat iets Amberiets, Fillipien was ook nooit lang gewond. En nu ik er over nadacht, ik ook niet. Tot nog toe was ik altijd veel sneller van alles hersteld, ziektes en verwondingen, dan wie dan ook in mijn omgeving. Dat werd toegeschreven aan mijn ‘sterke gestel’, nu begreep ik waar dat vandaan kwam.
Gelukkig putte Julian zich niet uit in bedankjes voor het verzorgen van zijn honden. Dat zou ik ook heel vreemd hebben gevonden van hem, want hij is daar de man niet naar. Hij leek het heel gewoon te vinden dat ik dat deed, maar het had tevens zijn goedkeuring. De honden accepteerden mijn zorg volledig, ze bleven doen alsof ze me kenden.
Uiteindelijk schraapte ik al mijn moed bij elkaar en stelde de vraag waarop ik het antwoord al wist: “Bent U mijn vader?”
“Dat is wel een directe vraag,” was het antwoord. Tja, ik had er natuurlijk ook omheen kunnen blijven draaien, conform de etikette. Maar daar was ik nooit goed in geweest.
“Als ik je vader was, zou ik je een geluksamulet hebben gegeven,” zei hij.
“Zoals dit?” Ik haalde het amulet onder mijn kleding vandaan. Hij knikte.
“Zoiets ja.”
“Mijn vader, Oberon, heeft veel kinderen. Een aantal zijn erkend, daarnaast heeft hij ook nog een aantal bastaardkinderen. De kinderen van Oberon echter zijn niet bepaald gezegend met kinderen. Dus de kinderen die er zijn, groeien ergens in een Schaduwwereld op en hun ouder probeert er voor te zorgen dat hen niets overkomt. Random heeft dan een zoon Martin en die twee kunnen niet met elkaar overweg. Corwin heeft een zoon, Merlin, en ook die twee hebben zo onderling hun problemen.
Stel je voor, een aantal jaren geleden is er iemand die al een poos zijn valk niet heeft gezien. Hij besluit naar de valk op zoek te gaan en komt er achter dat hij een dochter heeft. Dan is het niet meer dan normaal om de valk bij haar te laten zodat hij weet dat zijn dochter iets meer beschermd is. Amberieten zijn zuinig op de kinderen die ze hebben, zoals ik al zei, veel zijn er niet en er zijn altijd machten/personen die er op uit zijn om Amber te dwarsbomen of te vernietigen.
Van mijn broers en zussen zijn er een aantal weg of dood. Daarom zijn nieuwe familieleden ook zo welkom.
Hee, er komt een meisje aan met een valk, laten we Julian uitnodigen voor het eten, moet Random gedacht hebben…
Gerard is een directe broer van mij, hij is de bevelhebber van de Vloot van Amber. Hij is erg sterk, er is niemand sterker dan deze broer. Bleys is één van de drie roodharigen. Dan is er Flora en zij heeft schaduwwolven. Flora zul je vast nog ontmoeten, iedereen of niemand in de familie heeft ruzie met haar. Ze heeft toen Corwin geholpen door hem te verstoppen en kreeg daardoor ruzie met Eric. Eric is dood, als een held gestorven in de oorlog.
Oberon is weg, maar werd door niemand gemogen. De manier waarop hij ons, zijn eigen kinderen opvoedde…. Hij zette ons tegen elkaar op.”
Het duizelde me aardig, al die informatie. Inmiddels was er een bediende komen waarschuwen dat de koning per direct zijn gesprek met mij wilde hebben, dat hij nu in alle staten was… enzovoort. Veel haast had ik echter niet. Julian begeleidde me rustig terug naar het kasteel en zei me dat ik te allen tijde contact met hem kon opnemen. Hij gaf me een kaart, zijn troef. Een nieuwe beveiligde versie. Ik moest vooral goed op mezelf letten, hij wilde me wel helpen met patroon lopen. En ook om te leren omgaan met die dolk. Oh, was dat nu een dolk. Ik bekeek het mes nog eens dat ik had gekregen.
Dat amulet was voor mij persoonlijk, er zat Ambermacht in. Het zou me geluk brengen. Toen nam hij afscheid en reed weg.
Mijn nieuwe vader is iemand om trots op te zijn. Ik zou veel tijd nodig gaan hebben om hem te leren kennen, maar tijd was iets waar ze hier in Amber genoeg van hebben. Ik bedoel maar, Julian ziet er niet echt uit alsof hij oud genoeg was om mijn vader te kunnen zijn, terwijl ik voel dat hij heel erg oud is. Ik vraag me af of ik, als kind van een Amberiet, ook ouder zal worden dan de gemiddelde mens? Ik denk dat het niet in jaren is uit te drukken. Interessant is het allemaal wel.
Oh ja, dat gesprek met Random. Is dat nu een koning? Hij springt van hak op de tak. En waarom was dat gesprek nu ineens zo dringend? Het enige waar hij over sprak was over ‘junkfood’, stelde hij de vraag of Ronardo stiekem van Fiona zou kunnen zijn. En had hij de vriendin van Corwin laatst zien lopen met een arm in het verband. Dat had vast iets te maken met hoe we hier gekomen waren. Oh ja, de vriendin van Corwin was hier niet meer.
Subscribe to:
Posts (Atom)
