103. Scheiding

Hoe heb ik hem dit aan kunnen doen! Op het moment dat ik toestond dat Iestyn onder de hoede van Gramble kwam, wist ik dat dit een foute beslissing was. Alsof ik niet weet dat de verhouding tussen Mandor en Gramble slecht is, alsof ik er niet van doordrongen ben dat er in het verleden teveel dingen zijn gebeurd.

“Je vond het niet nodig dit te overleggen?” Van zijn gezicht was niets af te lezen, hij had zijn gevoelens volledig afgesloten voor mij, alleen aan zijn stem kon ik merken dat hij verstoord was.
“Dan is dat duidelijk,” zei hij zonder echt op een antwoord te wachten. “Ik zou dus gewoon één van onze kinderen met Brand mee kunnen sturen omdat hij dat zo vriendelijk vraagt.”
“Dat is geen vergelijk,” zei ik. “En ik had moeten overleggen met jou.”
Hij keek me een poos met een koele blik aan voordat hij iets terug zei.
“Dat wordt dan een scheiding. Ik kan je niet vertrouwen.”
De woorden kwamen aan als mokerslagen, ik voelde een koude optrekken vanuit mijn tenen en stamelde een soort van excuus. Hij onderbrak me.
“In Chaos worden nooit excuses aangeboden. Ik heb trouwens hier geen tijd voor.”
Voordat ik het goed en wel door had, was hij al weg via Troef. Ik voelde me verschrikkelijk leeg en vooral schuldig. De gedachte dat we uit elkaar zouden gaan, kon ik nauwelijks verdragen, maar hij had reden genoeg om dit door te zetten. Ons huwelijk was mede gebaseerd op wederzijds vertrouwen en ik had dat op een vreselijke wijze beschaamd. Wat had ik gedacht toen ik ‘ja’ zei tegen de plannen van Gramble? Was ik echt van mening dat Mandor in de loop der jaren milder over zijn vader was gaan denken? Dit alles was gewoon stom van me en er was geen enkele manier waarop ik dat terug zou kunnen draaien.

Een leeg, drukkend gevoel. Alleen. Niets lijkt meer zin te hebben, ik zou het liefst op mijn bed gaan liggen met de deur op slot en de dekens over mijn hoofd. Dit is zelfs te erg voor tranen, huilen kan ik niet. Ik zit met een verstikt gevoel in mijn lichaam. Ik zal me hier overheen moeten zetten en ik zie nu maar één manier. Door actief te worden, door dingen te doen en door vooral te proberen om de gedachten aan Mandor op de achtergrond te schuiven. Terwijl ik dit schrijf, weet ik al dat dit niet zal lukken. Maar ik kan het minstens proberen. Ik zal een bad nemen, schone kleren aantrekken en een vrolijk gezicht trekken. Hmm, dat laatste is te opvallend. Goed, gewoon nietszeggend dan, tenslotte ben ik een dochter van mijn vader en één van de dingen die ik van hem geërfd heb, is het vermogen om op anderen over te komen als stug en stoïcijns.

Gelukkig was er genoeg te doen in de toren. Genoeg om niet iedere keer aan Mandor te hoeven denken en de woorden die hij had uitgesproken. Hij had nog nooit eerder zoiets gezegd en het had me enorm gekwetst. Ergens op de achtergrond van mijn gedachten verwachtte ik ieder moment het papierwerk om de scheiding te regelen, maar in dat opzicht gebeurde er niets.
Owen keek me een paar keer onderzoekend aan tijdens de maaltijd die ik had met hem en Bryana in de schoolkantine, maar hij zei niets. Bryana babbelde over van alles en nog wat, al liet ze merken het jammer te vinden dat Merlijn’s lessen waren weg gevallen en ook dat er een paar lessen van Mandor zouden gaan uitvallen. Eigenlijk waren dat de enige twee leraren die genoeg uitdagende stof konden bieden aan onze dochter, de andere vakken waren behoorlijk onder haar niveau. Maar ze zat er niet echt mee, alle extra vakken maakten haar rooster in ieder geval vol. Owen zei dat hij de komende dagen hier nog wat rond zou hangen, hij had wat interessante dingen ontdekt die hij nader wilde bekijken. Ik vroeg niet wat hij dan had ontdekt, mijn hoofd stond er gewoon niet naar.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de Toren dusdanig af te sluiten dat er niet meer steeds mee geklooid zou worden. Behalve mijn Macht, zat er meer in. Van Mandor, een beetje van Julia en dan ook nog behoorlijk veel andere Macht, ik vermoedde van Sand.
Ik ging naar Julia’s kantoor om met haar te overleggen.
“Waar is Mandor eigenlijk? Hij zou hier immers ook een aantal dingen regelen.” was haar eerste opmerking toen ik binnen kwam. “Hij heeft zonder nadere toelichting zijn lessen voor de komende paar weken gecancelled, hij zou mee beslissen over de toekomst van de Toren en…”
“Hij heeft het druk,” viel ik haar in de rede. “Ik stel voor dat jij me gaat helpen met het locken van deze plaats, in mijn eentje krijg ik het niet voor elkaar.”
Gelukkig vroeg ze niet verder, in plaats daarvan trachtte ze me de volgende dagen mee te helpen. Het had weinig nut, Julia is te zwak voor dit soort dingen. Niet dat ik dat tegen haar zei, ik vertelde haar alleen naar waarheid dat ik het gevoel had dat we werden tegengewerkt. Toen begon ze weer over Mandor, aan zijn hulp zou ik meer hebben.

Het ergert me. Iedere keer als ik probeer om alle gedachten aan hem zo diep mogelijk weg te stoppen, is er weer iets dat me juist extra aan hem doet denken. Niet alleen de opmerkingen van Julia, maar ook het feit dat de aanwezigheid van Bryana en Owen me iedere dag aan hem doen herinneren. Ik moet aan mezelf toegeven nog lang niet van hem af te zijn. Zelfs als de scheiding rond is, zal ik het niet kunnen verdragen dat ik verder moet zonder hem. Goeie God, hoe kan ik ooit ongedaan krijgen wat ik heb gedaan? Ik zie zo geen mogelijkheden. Als ik nu Iestyn terug zal halen, zullen hij en Gramble weten dat het vanwege Mandor is. Ik weet dat Mandor dat helemaal niet zal willen en dat ik hem door zo’n actie volkomen te kijk zet. Dat wil ik niet, ik hou van hem. Misschien hou ik niet genoeg van hem, want ik kan hem niet loslaten. Houden van is toch onvoorwaardelijk? Als je echt van iemand houdt, moet je toch juist in staat zijn om de ander het beste te gunnen, zelfs al zou dat inhouden dat je uit elkaar gaat Ik ben hier nog lang niet uit, weet alleen dat ik niet wil scheiden.
Er zijn echter nog steeds geen papieren binnen met een voorstel. Maar dat kan, alles wat Mandor doet gebeurt met grootse precisie. Hij zal tijd nodig hebben om alles goed uit te werken. Moet ik hem nu troeven met de vraag of we nog eens zullen praten? Of is dat ook een teken van zwakte?

Met nog meer verbetenheid wierp ik me op de toekomst van het instituut. Behalve dat ik het anderen onmogelijk wilde maken om te rommelen met deze plaats, wilde ik ook de tijd aanpassen naar het gemiddelde tijdsverloop van de twaalf werelden. Dat was een kwestie van vooral wat dingen uitzoeken en het gemiddelde kwam op ongeveer anderhalf keer zo snel als Amber. Het was tamelijk gemakkelijk om het tijdsverloop van de Toren daarop aan te passen. Ongeveer zo snel als Elysium, iets minder snel dan Gormenghast.
In die dagen gaf ik ook voor het eerst weer eens een gastlezing over uiteenlopende betekenissen van bepaalde symbolen binnen diverse culturen en over de mogelijkheden daarvan. De lezing werd matig bezocht, doch de reacties van alle aanwezigen achteraf waren verrassend positief.
Alle achterliggende administratie werd geregeld, ik haalde her en der boeken vandaan voor de bibliotheek die nog steeds te karig voorzien was naar mijn begrippen en troefde naar Sand. Ze was in een werkkamer in haar kasteel te Corrilane, haalde me door en de begroeting wederzijds was hartelijk. Terwijl ze wat te drinken liet brengen, vroeg ze naar wat algemeenheden. Hoe het met de kinderen ging die ze nog nooit gezien had en of ik nog steeds getrouwd was met dezelfde man.

Ik heb niets laten merken. Natuurlijk Sand, ik ben gelukkig getrouwd. Ons huwelijk staat op de helling, maar er zijn dingen die ik niet met je bespreek, met niemand eigenlijk. Bovendien weet ik niets van jouw privé-leven, je sluit jezelf in dat opzicht helemaal af.

“Ik heb al jaren niets van je gehoord,” zei ze terwijl ze de koffie in zwevende, gebloemde kopjes liet schenken. Er zweefde een dienblad naar me toe, vol met cake en sandwiches. Ik nam er werktuigelijk wat vanaf om de ergste honger te stillen, sinds het vertrek van Mandor had ik nergens meer echt trek in en at ik slechts minimaal.
Ze richtte haar bruine ogen op mijn gezicht en tastte het op die manier een beetje af, maar ik wist dat er niets van af te lezen was toen ik de verwachtte excuses aanbood. Wat ze zei klopte, maar die afspraak was ergens gemaakt vlak voordat mijn hele leven omgegooid werd door de komst van Owen. Ik was het zo’n beetje vergeten, ook had ik wel eens gedacht dat - als het zo belangrijk voor haar was - ze me een keer getroefd zou hebben.
Ik praatte haar een beetje bij over de laatste ontwikkelingen in de familie.
“Nu moet ik zeggen dat ik erg weinig contact heb met de meeste van hen en me niet zo bezig houdt met hun persoonlijke zaken,” voegde ik er eerlijk aan toe. “Als je meer concrete informatie wilt, zou je met Flora moeten praten.”
“Ik ga geen contact leggen met Flora,” zei ze geërgerd. Verder niets. Nog steeds was er een wrok tegen haar broers en zussen, al had ik nooit goed begrepen waar deze vandaan kwam. Uit eerdere gesprekken kon ik alleen maar opmaken dat er problemen waren met Oberon, maar wat was er gebeurd dat ze zich ook van haar zussen en broers gedistantieerd had? Ik had echter geen zin me hier in te verdiepen, vol als ik was van mijn eigen narigheid.
Ik legde haar de problemen bij de Toren uit. Ze knikte en keek nadenkend.
“Ik heb er belang in zitten,” zei ze toen, “en onder andere getracht om het gerommel ermee juist tegen te gaan. Maar het is wel vaker dat je dergelijke tussenwerelden niet alleen kunt hebben, dit soort situaties komen trouwens vooral voor als er iets is opgebouwd. Een aantal van mijn broers en zussen zijn te lui om er zelf moeite voor te doen, maar assimileren gretig als een ander dat heeft gedaan.”
“Is er voor eens en altijd iets aan te doen?” vroeg ik. “Jij hebt er een belang in, dat geldt ook voor Mandor, Julia en mij. Kunnen we ervoor zorgen dat alleen iemand van ons vieren werkelijk iets kan doen met die plaats?”
“Dat is lastig, maar niet onmogelijk,” zei ze. “Ik moet er alleen naar toe om er iets mee te kunnen doen.” Met die woorden liep ze de kamer uit, om even later nog netter gekleed terug te komen, ze zag er uit als een ware koningin.
Ik pakte de Troef die Mandor ooit voor me gemaakt had en zag dat Sand met een lichte frons naar de achterkant keek. Het Serpent, in die tijd was er nog geen sprake van Elysium. Ik concentreerde me op de afbeelding van de aankomsthal, de scherpe contouren vervaagden een tikje om daarna nog duidelijker te worden en samen met Sand, die me bij de schouder had, stond ik in de hal. Julia kwam haastig aanlopen en begroette Sand bijna onderdanig, iets waar ze de komende dagen een beetje in zou blijven hangen. Niet vreemd, de strenge blikken van Sand in haar richting in aanmerking genomen.

Gelukkig betrok Sand Julia wel in de protectie van de toren, hoewel Julia’s macht maar weinig bijdroeg. Met ons drieën was er in ieder geval genoeg power aanwezig om aan de slag te gaan, gelukkig hoefde Mandor hier niet bij betrokken te worden.

Ik mis hem zo, ik voel me zo leeg. Naar buiten toe lijkt er niets aan de hand te zijn, ik praat, ik eet en ik lach. Maar het is niet mijn werkelijke ik.
We kunnen nu bepalen wie er binnen komt, dat zal van nu af alleen nog maar gaan via speciale Troeven. Julia kan er een aantal maken, vooral het tijdelijke van zo’n Troef is voor haar geen probleem. Helaas moest ze alweer een opmerking maken over de afwezigheid van Mandor, hij zou immers ook Troeven kunnen maken.
Ik blijf stug volhouden dat hij momenteel zo druk bezet is, dat het maken van Troeven er bij in zal schieten. Julia gaat een paar tovenaars regelen die daarvoor kunnen zorgen. Dat is heel mooi.

Er zijn twaalf werelden die bij deze Toren horen. De meest moderne zal rond 1800 zitten, de minst moderne rond 1300. Allemaal magisch, maar ook dat gaat in niveaus. Ik heb ontdekt dat de wereld die rond 1550 zit, de meeste magiërs herbergt en dat de overige werelden er een beetje om verlegen zitten en blij zijn met iedere opgeleide magiër van onze school.
Ik heb een paar leerlingen gevraagd om toelichting op de magiërs in hun wereld, waar de sociëteit is opgebouwd uit allerlei kleuren magiërs. Helaas weten ze er eigenlijk niet genoeg vanaf, ik zal er zelf heen moeten. Het is de bedoeling om daar een paar leraren te werven voor de school, terwijl er in de andere werelden gezocht gaat worden naar goede leerlingen.

Nog steeds helemaal niets gehoord van Mandor. De nachten zijn het ergst, ik mis zijn aanwezigheid en de gesprekken die we samen hebben. Dit ga ik de rest van mijn leven toch niet volhouden? Of zou het allemaal slijten?

Owen was al die tijd gebleven. Heel af en toe volgde hij een les, zodanig opgesteld dat niemand hem zou zien en hij verrichte hier en daar hand en spandiensten.
Toen ik eindelijk het besluit had genomen om naar die ene wereld te gaan, zocht ik hem op met de bedoeling hem mee te vragen. Ik vond hem in een kamer met rare beesten in kooien. Ik deed hem mijn voorstel en hij knikte.
“Ik heb het hier wel gezien, alleen ben ik nog even bezig met deze wezens.” Hij maakte een wijds gebaar. “Ik heb het ze gevraagd, maar ze willen niet vrij.” Zijn stem klonk een tikje teleurgesteld, iets dat ik me goed kon voorstellen. Hij had een aantal magische en mythische wezens een goed voorstel gedaan en ze waren niet eens geïnteresseerd.
“Ze worden gebruikt als voorbeeldmateriaal bij bepaalde lessen,” wist ik. “Ik meen dat ze onder een bepaald contract staan.” Intussen zocht ik als een razende mijn geheugen af om me te herinneren wat Mandor daarover eens gezegd had - maar ik kon er niet meer opkomen.
“Het is zielig,” zei hij en wees naar een basilisk met een oogkapje voor. “Moet je die zien, hij moet steeds met een kapje voor zijn ogen lopen en dat vindt hij niet fijn. Hij hoort niet hier in een kooitje, maar hoort buiten vrij in de natuur rond te lopen.”
“Dat oogkapje heeft hij niet voor niets,” zei ik. “Met zijn ogen kan hij andere wezens verstenen.”
Owen keek stomverbaasd.
“Is dat zo? Maar dat heeft hij er helemaal niet bij verteld!” Hij boog zich over de kooi en sprak een aantal woorden met de basilisk, die iets terug kraste. Owen keek daarop naar mij. “Hij kan daar niets aan doen, dat is een eigenschap van hem. Maar het is niet fraai van hem om niets te zeggen, ik had al bijna dat kapje van zijn kop afgehaald.” Hij hief zijn vinger op naar de basilisk en keek streng. “Naughty of you!” De basilisk ging in een hoekje zitten.
Het was duidelijk dat mijn zoon dan wel kon praten met deze wezens, maar geen idee had waar de meeste van hen tot toe in staat waren. Zoals de kabouter met alleen een rad als speelgoed. Ik herkende het wezen als pestkabouter, Owen ging in gesprek met het wezen en was even later verontwaardigd: “Hij kan echt wel meer als alleen piepen als een muis. Hij verstaat me, maar doet net alsof hij achterlijk is.”
Daarop vertelde ik hem iets over de trollen, met hun overeind staande haren. Een bijzonder vervelend soort die vooral ’s nacht mensen het leven zuur maken.
“Jij weer! Ik had gezegd dat je bij die kooien vandaan moest blijven!” In de deuropening stond één van de leraren die ik tot nog toe alleen af en toe in de kantine gezien had en nog niet gesproken. Hij keek streng naar Owen die onschuldig terug keek.
“Ik heb er niet één vrij gelaten,” zei mijn zoon, “al ben ik het niet eens met de opsluiting van die driekoppige hond.”
“Je bent er teveel mee bezig, die hond spuugt en dat is behoorlijk giftig,” zei de man die nu de kamer binnenkwam, mij een hand gaf en zichzelf voorstelde als Sneak, leraar mytische wezens, terwijl hij me belangstellend bekeek. Ik stelde me ook voor en zei tegen hem dat Owen zich zorgen maakte over de bewegingsvrijheid van deze wezens. Sneak vertelde daarop aan Owen dat de wezens een tijd werden gebruikt om te dienen als showcase en dat ze na bepaalde tijd weer vrijgelaten werden door de leerlingen van de hogere klassen.
“Waarom vertel je me dat niet meteen,” vroeg Owen danig uit zijn humeur. “De meeste van deze wezens zijn niet blij.”
“Er zijn afspraken met hen gemaakt,” zei de leraar. “Zie dit als een soort ruil. En wezens zoals die trollen laat ik ’s nachts wel eens los als er lastige leerlingen zijn.”
Dat klonk als invloed van Mandor.

Er zijn zoveel zaken in deze toren die wijzen op zijn invloed. Een gedeelte van de boeken in de bibliotheek, een aantal regels en het gevoel dat er demonen zitten in de muren in bepaalde gedeeltes van de toren. Ik herken het gevoel inmiddels zo goed dat ik weet dat het waar is. Hij is hier duidelijk één van de meest belangrijke mensen, maar is nu zo vreselijk afwezig.

Daarop vroeg de man me naar de verzoeken die hij steeds opnieuw had ingeleverd en waar hij nooit antwoord op had gehad. Ondanks dat ik alle administratie had gedaan kon ik me geen verzoeken herinneren van deze Sneak. Het kwam erop neer dat de meeste te maken hadden met meer ruimte en uitbreiding, met dependances op de twaalf werelden, met mogelijkheden tot uitstapjes maken naar deze werelden. Op die manier was het misschien mogelijk om de school meer bekendheid te geven en mensen zou stimuleren om er heen te gaan. Op de wereld waar hij vandaan kwam, was een tekort aan magiërs, terwijl het daar wel vol zat met dit soort wezentjes, een ware plaag.
Die uitstapjes klonken me als een goed plan in de oren, over zijn andere ideeën zou ik moeten nadenken.
Owen zei dat hij het project met de wezentjes interessant vond, dat hij daar best bij wilde helpen. Sneak keek hem aandachtig aan.
“Je bent eigenlijk een beetje oud om hier nog les te gaan krijgen,” zei hij. “Maar je zult er wel een aantal moeten volgen over de aard van dit soort wezens.”
Owen keek een beetje benauwd, het idee om in een klas te moeten zitten waar dan ook meisjes waren, trok hem niet erg aan.
“Ik praat dan zelf wel met ze,” zei hij haastig.
Sneak’s belangstelling was op slag gewekt.
“Kun je met ze praten?” vroeg hij. “Zonder magie?”
Owen knikte, waarop ik vertelde dat Owen van kleins af aan al dit talent had en dat we hem een aantal keer mee hadden genomen naar een bepaalde Schaduw om deze gave te stimuleren. Sneak was beslist onder de indruk, ik zag de gretigheid in zijn ogen.
“Ik kan je een assistentschap aanbieden en je wat individuele lessen aanbieden,” zei hij snel voordat Owen zich zou bedenken. “Veel van die wezens liegen namelijk. Kun je lezen?”
“Natuurlijk,” zei Owen.
“Mooi. Er zijn stapels boeken over deze wezens, die zal ik je laten bezorgen. Hebben we een deal?”
Owen keek aarzelend naar mij, hij zou immers een poosje met mij mee gaan. Maar dit was voor hem een mooie gelegenheid voor hem om zijn kennis te verbreden, dus ik knikte.
“Je moet het alleen ook even met Mandor overleggen,” zei ik dringend.
Owen hield zijn hoofd een tikje scheef terwijl hij me aankeek.
“Waarom dat? Jij laat pap toch ook nooit iets weten?”
Dat kwam aan. Het hielp niet dat hij daarop toch de Troef van Mandor tevoorschijn haalde en zich er even op concentreerde. Daarna stopte hij de kaart weer weg.
“Geen contact,” zei hij. “Vreemd, normaal reageert hij altijd. Nou ja, hij zal me vast terug troeven.”

Geen contact, zei Owen. Ik zit hier met Mandor’s Troef voor me en deze voelt koud aan. Ik durf me echter niet te concentreren, bang in het geval ik wel contact met hem krijg, bang voor wat hij zal zeggen, bang voor wat hij van me vindt. Misschien heeft hij zich met opzet onbereikbaar gemaakt. Maar waarom is hij dan ook onbereikbaar voor zijn kinderen? Er zal toch niet echt iets aan de hand zijn? Of wel?
Nog altijd niets gezien wat wijst op een voorstel voor een echtscheiding. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Stiekem put ik er hoop uit, hou ik mezelf voor dat onze relatie wel iets kan hebben. Maar tegelijkertijd weet ik dat wat ik gedaan heb, onvergeeflijk is.
Morgenochtend ga ik naar de wereld die vol met magiërs is, hopelijk kan er daar een paar vinden die hier een waardevolle toevoeging kunnen en willen zijn. Daar zal ik ook gaan proberen om Mandor te bereiken, dit kan niet tussen ons blijven staan. Ik moet weten of hij die scheiding erdoor wil zetten, of hij dat echt meent. Het zit me vreselijk hoog. Natuurlijk kan het zijn dat hij me niet wil spreken, dat hij me niet meer wil zien. Nooit meer. De gedachte daaraan kan ik echter niet verdragen.

De zon stond helder en hoog aan de strakblauwe hemel toen ik door de magische poort stapte. Met die shift was ook mijn kleding aangepast aan deze wereld, ik droeg een aantal dure witte gewaden die over elkaar heen vielen en had een staf in mijn hand. Al mijn dieren had ik meegenomen, ze waren bij met de verandering na toch wel enkele weken toren.
De poort kwam uit op een ommuurd terrein met een wachtertoren. De wachters letten wel op me toen ik door de poort ging, maar hielden me niet tegen. Pas toen ik een eind van die poort af was en een buiten zicht, stopte ik en haalde de Troef van Mandor uit één van de vele zakken die mijn gewaad telde. Ik bekeek de man op de Troef aandachtig. Hij had zichzelf afgebeeld met Gormenghast op de achtergrond, tevens waren er in zijn buurt iets van schaduwen te zien. Hijzelf stond er ontspannen bij, met een arm op de oude waterput geleund, gekleed in een zwarte broek en een wit overhemd. Om zijn mondhoeken was een vage glimlach te zien. Ik begon me voorzichtig te concentreren op zijn gezicht, ieder detail in me opnemend.
Ik had niet verwacht dat er al zo snel contact zou zijn. Ik staarde hem aan, er was geheel niets van een glimlach te bespeuren. Met zijn ijzig blauwe ogen keek hij me koel aan.
“Morwenna.”
Hij was nog steeds boos. Ik voelde het en het weerklonk duidelijk uit iedere lettergreep die hij sprak. Ikzelf voelde me, behalve zenuwachtig, ook meer dan opgelucht dat hij gewoon bereikbaar was, dat er niets met hem aan de hand was.
Ik stamelde iets tegen hem, geen idee wat. Een soort van excuses geloof ik en ik liet tevens iets van mijn opluchting blijken. En maakte de opmerking dat ik het erg lastig vond om met hem via Troef te praten.
“Haal me maar even door,” zei hij daarop. “Maar zorg asjeblieft dat die beesten uit mijn buurt blijven.”
Op mijn verzoek verbrak hij het contact, ik kan nu eenmaal niet tegelijk Troeven en dieren opdrachten geven. Ik sprak ze even ernstig toe en ze luisterden allemaal, gingen ook een eind verderop staan of zitten. Alleen Fillipien was erg onrustig en loerde. Net toen ik van plan was om haar nog eens extra toe te spreken, troefde Mandor me.
“Ik ben er nu klaar voor,” zei hij en stak een hand uit die ik aannam. Even later stond hij al naast me en nam ik de tijd om Fillipien stevig uit te kafferen die al naar ons toe kwam vliegen. Ik wist dat ze altijd op een gelegenheid loerde om Mandor de ogen uit te pikken en ze voelde feilloos aan dat we woorden hadden. Dit vond ze blijkbaar een heel goede gelegenheid om haar plannen ten uitvoer te brengen, maar het lukte me om haar op andere gedachten te brengen. Ondertussen merkte ik dat mijn woorden tegen Fillipien Mandor goed deden. Ik keek hem aan.
“IK ben blij dat je door wilt komen, ik wil dit uitpraten,” zei ik nerveus.
Hij knikte langzaam.
“Dat kan. We kunnen ergens iets gaan eten, allicht dat er hier ergens een herberg is. Of praat je liever hier?”
“Een herberg is goed,” zei ik. Het feit dat hij met dat voorstel kwam betekende in ieder geval dat hij niet zo snel mogelijk van me af wilde zijn. Hij bood me een arm - deze keer louter uit hoffelijkheid, niet uit genegenheid - en begeleidde me naar het nabijgelegen stadje dat op ongeveer een half uur afstand lag. Daar aangekomen gingen we naar een heel dure herberg, Mandor snauwde naar de opgewekte waard dat we wilden eten en drinken en vooral ergens achteraf wilden zitten. De waard keek heel verontwaardigd, maar toen Mandor hem een goudstuk gaf, haastte de man zich om ons van dienst te zijn, liet ons plaats nemen aan een tafeltje in een erker en gaf ons een menukaart.
Echt trek had ik nog steeds niet, daarbij kwam dat ik niet bepaald voor mijn plezier hier zat. Ik bestelde lukraak een aantal gerechten die op de kaart stonde zonder te weten wat het allemaal precies was.
“Doe maar twee keer,” zei Mandor tegen de waard terwijl hij zijn menukaart weer neerlegde. “En een goede fles wijn. Alles in één keer graag, we wensen niet gestoord te worden tijdens het eten.”
Niet veel later werd alles al op en bij onze tafel gezet en kon ik zien wat we hadden besteld. Veel liflafjes, eten zoals gekonfijte vogeltjes. Het leek wel de Franse keuken! Ook Mandor fronste zijn wenkbrauwen en droeg de dienstmeisjes op iets stevigers te brengen, zoals maaltijdsoep en brood.
Toen we uiteindelijk van alles voorzien waren zette Mandor met een handgebaar een shield om ons heen, zodat we vrijuit konden praten. Echt heel soepel ging dat niet. Mandor is nu eenmaal een stug en weinig spraakzaam persoon en ik ben niet veel anders. Wat dat betreft zijn we een heel vervelende combinatie.
Nadat ik een aantal keren begonnen was, waarbij ik probeerde te vermijden om excuses aan te bieden, zei ik hem uiteindelijk het meer dan vervelend te vinden dat ik een besluit had genomen zonder hem erin te betrekken.
“Ik kan niet begrijpen dat je de dingen die onze kinderen betreffen niet met me afstemt,” zei hij koud terwijl hij wat doelloos in zijn soep zat te roeren.
“Ik weet niet wat met bezielde. Op dat moment leek het me een goed besluit, maar ik had je erover moeten troeven,” gaf ik toe.
Hij at een paar happen soep voordat hij antwoord gaf.
“We hebben het hier over mijn vader. Je geeft zomaar een kind van mij aan mijn vader.”
“Tijdens dat gesprek kreeg ik heel sterk de indruk dat Gramble het goed meende,” legde ik uit. “Ik had sterk het gevoel dat Iestyn bij hem in goede handen zou zijn, beter dan bij je broer.”
We zwegen beiden een poos. Af en toe nam ik een hap soep en wat brood, echt smaken deed het me niet. Af en toe gluurde ik naar Mandor van wiens gezicht niets af te lezen was, maar net zo min leek te proeven wat hij at.
“Ik moet toegeven,” zei hij ineens langzaam, “dat de relatie tussen mijn vader en mij slechter is geweest. Maar je weet hoe ik tegenover hem sta, ik heb je geen enkele reden gegeven om ervan uit te gaan dat alles koek en ei is tussen ons.”
“Je hebt gelijk,” zei ik zacht. “Tegen mij is je vader altijd aardig geweest en de vergissing die ik gemaakt heb is om op die korte ervaring af te gaan.”
“Mijn vader is altijd een tiran geweest,” zei hij. “Dat laat zich niet zomaar uitvlakken. Nu is hij de blije opa en de geschikte schoonvader, maar als vader was hij een enorme despoot. Misschien is hij echt veranderd, maar ik heb moeite om dat te geloven. Als hij over 100 jaar nog zo is zoals hij zich nu gedraagt, zal ik mogelijk in staat zijn om mijn mening over hem wat te herzien.”
Ik kauwde eindeloos op een stuk brood met kruidenboter wat hij aan me gegeven had en wist niet goed wat te zeggen. Alles wat ik kon verzinnen kwam op hetzelfde neer. Hij hervatte uiteindelijk het woord.
“Wat ik niet begrijp is dat jij niet ziet hoe hij werkelijk is.”
“Dat is wat je me hebt verteld,” probeerde ik hem uit te leggen. “En er zijn veel dingen die je me niet verteld hebt. Ik weet dat ik naïef ben, onervaren. Van wat er voor de Black Road Wars speelde heb ik niet veel meegekregen, alleen wat van de naweeën daarvan.”
“Je hebt wat van zijn praktijken gezien,” bracht Mandor me in herinnering.
Ik knikte. Hij had gelijk. Hoe zou ik ooit kunnen vergeten hoe Mandor eraan toe was geweest nadat hij zijn vader eens had gevraagd naar de reden van zijn bemoeienis met mij. Jaren geleden alweer, in het begin van onze verboden relatie toen Owen nog maar zes weken oud was.
“Ik weet het. Ik ben bijzonder nalatig geweest dit feit te negeren,” zei ik.
“Je doet altijd alles alleen. Je laat mij ook altijd alles alleen doen,” zei hij. Hij schoof een pasteitje, waar hij maar één hap van gegeten had, naar de rand van zijn bord. Hij pakte het schaaltje met gegratineerde zalm en verdeelde de inhoud tussen ons.
“Ik zou Gramble er niet bij hebben gehaald,” zuchtte hij toen.
Weer viel er een stilte waarin we af en toe wat aten en dronken. Het was een veeg teken dat het grootste deel van het eten nog onaangeroerd was en dat de fles wijn pas voor een derde leeg was. Ik keek naar de man tegenover me die er ongenaakbaar uitzag, aan bepaalde kleine details merkte ik echter dat hij niet helemaal zichzelf was. Ook de gevoelens die hij uitstraalde wezen daarop. Misschien daarom dat ik het aandurfde om hem te vragen naar wat me zo hoog zat.
“Hoe zit het met die scheiding? Heb je dat al geregeld?”
Hij keek me geschokt aan, leek zelfs een tikje uit balans.
“Je neemt dat toch niet serieus?”
Mijn hart maakte een sprongetje. Voor het eerst in weken voelde ik een sprankje warmte.
“Alles wat je zegt neem ik serieus.”
Hij keek me scherp aan en schudde toen in verbazing zijn hoofd.
“Ik vind het raar dat je je iets van die opmerking aantrekt,” zei hij verbijsterd.
“Dat is niet raar. Niet van mij. Ik ben heel fout geweest en kan me dan maar al te goed voorstellen dat je zoiets meent. Als je me niet kunt vertrouwen…”
Verder wist ik niet wat te zeggen. Ik wilde voorkomen dat ik in huilen uit zou barsten, dat ik dergelijke emoties de overhand zou laten nemen.
Hij staarde me lang aan voordat hij iets zei.
“Ja, je hebt het bont gemaakt. Ik begrijp dat je wil weten waarom ik dat zei.”
Ik knikte slechts en hij dacht een poos na voordat hij verder ging.
“Ik had dit van jou niet verwacht. Je hebt me daarmee pijn gedaan. Je kunt me pijn doen, jij kunt dat heel goed. Die opmerking was in feite een uiting van mijn pijn. Mijn kinderen zijn me heilig, ik heb ze heel hoog, ze zijn ontzettend belangrijk voor me. Daarmee zeg ik niet dat jij dat minder bent, dat ik minder om jou geef dan om de kinderen. Je zou meer begrip voor me kunnen hebben dan je nu hebt laten zien.”
“Het spijt me zo,” zei ik en voelde dat de tranen naar mijn ogen sprongen. Haastig veegde ik ze weg, dit was niet het goede moment om te gaan zitten janken, niet waar hij bij was. Er was nog helemaal niets opgelost, dit was zo vreselijk, het zou altijd tussen ons blijven staan.
“Dit zijn ook mijn kinderen. Je haalt iets bij me weg,” ging hij voort. “Je trekt je niets van me aan.”
“Dat doe ik wel,” zei ik. “Ik kan steeds opnieuw zeggen hoe erg ik het vind dat ik je dat heb aangedaan, het lost alleen niets op. Dat is het vervelende van deze hele situatie, ik heb mezelf door dit toe te staan met de rug tegen de muur geplaatst. Als ik nu naar je vader ga om te zeggen dat dit alles niet doorgaat, zet ik in feite jou te kijk. En dat is iets wat ik helemaal niet wil. Niet bij je vader en zeker niet bij Iestyn.” Ik haalde diep adem, dat hielp een beetje me mijn evenwicht weer terug te vinden. Een beetje maar.
“Ik weet niet wat ik hieraan moet doen,” zei ik terwijl ik hem recht aankeek. “Echt niet. Je zou me kunnen straffen…”
“Je straffen,” zei hij cynisch. “Alsof ik zo ben. Daar wordt helemaal niets mee opgelost. Ik moet je kunnen vertrouwen!”
“Ik kan natuurlijk zeggen dat ik er in het vervolg voor zal waken dat ik je met dit soort situaties opzadel,” zei ik ongelukkig. “Maar ook dat… het zegt eigenlijk zo weinig. Je vertrouwen in me is weg en dat is het ergste.”
Ineens greep hij, over de tafel heen, mijn hand en hield deze stevig omklemd.
“Ik moet je kunnen vertrouwen,” zei hij dringend. “Ik weet ook dat ik dat kan. Dit is echter gebeurd en het kan inderdaad niet meer teruggedraaid worden. Als je me getroefd had, zou ik wat andere familieleden getroefd hebben en ze de situatie met Iestyn hebben voorgelegd. Mocht dat niets hebben opgeleverd, zou ik naar mijn vader zijn gegaan en de voorwaarden hebben besproken waarop hij Iestyn zou kunnen begeleiden. In één ding ben ik het namelijk met je eens: mijn broer is geen goede begeleider voor een jongen van vijftien.”
“Tijdens dat gesprek met Gramble… het ging zo raar,” deed ik een poging tot een uitleg. “Hij deed dat voorstel en ik probeerde dat in eerste instantie te negeren, erop aan te dringen dat Iestyn bij iemand anders van de familie geplaatst zou worden. Maar je vader was nogal vastbesloten, zag er naar uit om dit zelf op zich te nemen.”
“Mijn vader kan erg hardnekkig zijn,” zei hij. “Maar er zijn grenzen en daar is hij in feite overheen gegaan met toestemming van jou.”
“Welke voorwaarden moeten er dan besproken worden?” vroeg ik.
“Niet van mij uit,” zei hij beslist. “Dat is steeds de fout die jij maakt, je doet alsof hij een gewoon mens is en dat is hij niet. Hij is een soort demoon. Hij kan geen eendjes gaan voeren met de kinderen in het park. Achter dit zit een bedoeling, ik weet alleen niet welke. Ik weet heel zeker dat mijn vader een heel goed leermeester zal zijn voor Iestyn, dat de jongen van hem werkelijk een gedegen opleiding zal krijgen. Maar ik weet niet wat de consequenties zullen zijn. Misschien niets, misschien is het inderdaad een keer de aardige opa die zijn kleinzoon graag iets wil leren. Maar Iestyn is erg beïnvloedbaar. Al onze kinderen zijn dat trouwens.”
“Dat is zo,” gaf ik toe. “Heeft Owen je trouwens nog getroefd?”
Ineens zag ik een warme blik in zijn ogen en met een glimlach keek hij me aan.
“Ik heb hem terug getroefd. Erg leuk dat hij zelf iets gevonden heeft om een poosje te gaan doen.”
“Sorry, het was niet mijn bedoeling om je van het onderwerp af te leiden,” zei ik.
Hij drukte mijn hand wat steviger.
“Dat doe je niet. Niet echt. Wil je nog iets eten, wat van die chocoladecake? Eigenlijk zou daar koffie bij moeten, maar ik heb geen zin om de barrière op te heffen.”
Hij sneed voor ons beiden een paar plakken van de cake en schonk nog eens wijn in. De cake was verrassend lekker, voor het eerst sinds lange tijd dat ik werkelijk iets proefde van wat ik at.
“Als je Iestyn daar nu weg haalt heeft het ook gevolgen,” zei Mandor nadat hij een stuk van zijn cake op had. “Ook als je hem laat zitten trouwens. Het probleem is dat ik het nu niet meer in de hand heb. Het kan heel goed zijn dat mijn vader dit heeft voorgesteld omdat hij gaat proberen om Iestyn ooit voor één van zijn smerige zaakjes te kunnen spannen. Het kan ook zijn dat hij verwacht dat jij hem terug haalt - hij weet dan heel goed dat je dat vanwege mij doet - en dat Iestyn er ons dan scheef op aan gaat kijken. Het kan echter ook dat mijn vader dat alleen maar doet omdat hij weet dat dit een wig tussen ons tweeën zou kunnen drijven, dat er in ieder geval een conflict tussen ons zou komen.”
“Wat ik zou kunnen doen,” stelde ik voor, “is binnenkort Gramble te bezoeken. Ik heb sowieso nog wat vragen voor hem, je weet wel, over de dood van mijn familieleden.” Ik zag hem knikken en ging verder. “Ik zal hem vragen naar Iestyn, naar zijn vorderingen en dergelijke, er is niets vreemds aan dat ik dat als moeder vraag. En ik kan hem vertellen dat we eigenlijk willen dat Iestyn een zo breed mogelijke opleiding gaat krijgen, dus dat we hem ook onder de hoede van andere Sawalls willen plaatsen nog. En natuurlijk zeggen dat we Iestyn regelmatig thuis willen zien, net als zijn broers en zusters uiteraard. Misschien dat we het op die manier een beetje kunnen volgen.”
“Je kunt het proberen,” zei hij met een schouderophaal en dronk zijn laatste restje wijn op. “Of het zal helpen is nog maar een tweede. Ik ga niet met mijn vader praten, je zult het dus alleen moeten doen. Om bepaalde redenen mag hij je, misschien dat jij iets kunt bereiken. Ik kan nu niets veranderen, ik zou mijn vader hooguit kunnen doden.”
“Ik denk dat we dan echt een probleem hebben,” zei ik nuchter.
“Je moest eens weten hoe kwetsbaar ik ben door jou en de kinderen,” zei hij met een wrange glimlach. “Dat is best een slechte zaak als je een bepaald imago hebt.”

Het gesprek was gedaan. Alles was gezegd wat er over gezegd kon worden, een echte oplossing was er niet en het geheel was niet meer terug te draaien. Ik wist dat Mandor er nog steeds mee zat, dat dit nog heel lang dwars zou zitten. Alles vergeven, dat wel, maar dit zou niet vergeten worden.
“Wat ben je eigenlijk van plan om de komende tijd te doen?” informeerde hij.
“Dat is nogal wat. Op zoek naar Lorrayne, uitzoeken of ik iets bij kan dragen aan het oplossen van het probleem met de poorten…”
“Dat lijkt me erg interessant, ik zou daar graag bij betrokken willen worden,” zei hij rustig.
“Dat zou ik prettig vinden. We doen te weinig samen, je hebt gelijk met te zeggen dat we teveel alleen proberen op te lossen. Dat is al eerder een beetje mis gegaan tussen ons.”
“Ons soort mensen heeft gewoon een heleboel problemen. Wij nog wat extra omdat we de brug vormen tussen Chaos en Amber en we daardoor dus fijn een heleboel naar ons toegeschoven krijgen.”
“Dat is zo. En ik denk niet dat dat de komende jaren beter zal worden,” beaamde ik. “Maar om terug te komen op wat ik op korte termijn van plan ben: hier ga ik op zoek naar een Groene Magiër, die me zou kunnen helpen om de geschikte leraren voor de toren te vinden. Het is hoog tijd dat daar goed orde op zaken wordt gesteld. Je wordt er trouwens gemist, niet alleen door mij.”
“Ik ben ervan overtuigd dat je dat nu goed aan het regelen bent.” Hij aarzelde even. “En je weet het, jij kunt te allen tijde een beroep op me doen.”
“Dat klinkt redelijk,” zei ik tevreden. “Ik zou dus nu op zoek kunnen gaan naar leerkrachten en je dan uiteraard later betrekken in de aannameprocedure. Ik zou echter ook eerst met een man naar bed kunnen gaan.”
“Ik denk niet dat ik kan toestaan dat jij met een vent naar bed gaat die tien keer zo oud is als jij,” zei hij met een grijns. “Tenzij ik die man ben.”
“Dat klinkt wel heel bezitterig,” zei ik lachend. “Maar het is al goed, ik wil met jou naar bed. Waar? Thuis, toren, Elysium, huis in Brighton?”
“Iets teveel keuze,” vond hij. “Omslachtig ook. We zijn tenslotte in een herberg.”
Met een resoluut handgebaar verbrak hij de magische barrière, wenkte de waard en droeg hem op om onmiddellijk de beste kamer die hij had in orde te maken. De waard boog onderdanig, niet veel later kwam hij terug met een sleutel die hij aan Mandor overhandigde.
Deze stond op, hielp mij galant uit mijn stoel en begeleidde me naar de betreffende kamer. Flo ging niet mee naar binnen, maar bleef in de gang voor deur liggen. In bepaalde dingen is ze toch een beetje opgevoed.
Toen Mandor de deur achter ons sloot, verdween al zijn hoffelijkheid. Hij greep me beet en terwijl hij me overal bedekte met kussen, rukte hij me de prachtige jurk van het lijf en wierp me op het bed. Ik liet me helemaal gaan, iets dat hij ook deed. We waren uren bezig, hadden meerdere hoogtepunten en het was vooral erg intiem. Toen trok hij me stevig tegen zich aan en zo vielen we in slaap.

Geen scheiding dus. In plaats daarvan heb ik het gevoel dat we juist dichter bij elkaar zijn gekomen en dat heeft niets te maken met de seks, hoewel dat natuurlijk weer fantastisch was.
Het was heerlijk om de hele nacht in zijn armen door te brengen, ik heb dat vreselijk gemist. Mijn rug schrijnt nu helemaal vanwege de krassen die zijn nagels hebben getrokken, ik heb net gezien dat het met zijn rug niet veel beter is. Seks is voor ons beiden tevens een uitlaatklep.
Vanmorgen zaten er twee pestkabouters aan de muur geplakt. Mandor zegt dat één van zijn demonen vond dat we teveel werden gestoord tijdens onze korte nachtrust en er korte metten mee hebben gemaakt. Zo-even heb ik ze overhandigd aan Owen, die ze geweldig vond en blij was dat ze met zijn tweeën waren. De wezens zelf waren nogal boos en verongelijkt.

Deel 19: nieuw familielid?

Het blijft een beetje vreemd om ineens tot een familie te horen van onsterfelijken. Een familie waar veel Macht en Kennis aanwezig is. Een familie die constant aan het vechten is tegen vijanden van buitenaf. Ik ben het niet eens met de stelling van Sand, dat de familieleden stuk voor stuk arrogant zijn en zich bezig houden met triviale zaken. Oh nee. Ik kan me echter voorstellen dat ze dat denkt, op het eerste gezicht komen de meeste inderdaad zo over. En zij is weg gegaan ten tijde van Oberon, toen er een hoop speelde in de familie, niet in de laatste plaats dankzij Oberon. Ik denk dat ze haar idee gedeeltelijk gebaseerd heeft op hoe het was in die tijd. Ook denk ik dat ze er weinig moeite voor gedaan heeft haar broers en zussen beter te leren kennen, iets dat trouwens wederzijds is. Misschien heeft Flora wat moeite gedaan, maar dat zal ik niet snel aan de weet komen. Sand had genoeg aan haar broer, meer broers en zussen had ze niet nodig.
En dan Delwin. Hele knappe jongen en erg wereldvreemd. En geloof me, ik overdrijf niet. Ik besef nu dat het heel bijzonder is hem in het echt te hebben ontmoet. Hij heeft me uitgelegd ervoor gekozen te hebben zich op de achtergrond te houden. Het komt er op neer dat hij zich daar zo veel mee bezig heeft gehouden, dat het een gewoonte, misschien zelfs een fobie, is geworden. Hij was aanwezig tijdens de maaltijd en de koffie, maar zelfs toen gedroeg hij zich afstandelijk en droeg handschoenen. Hij zei zelf ook dat hij behoorlijk paranoïde was geworden. Hij werkt met projecties van zichzelf in dromen in dromen.
De reden waarom hij besloot me in het echt te willen ontmoeten? Hij wilde iets van me. Het komt er op neer dat hij zich ergens mee bemoeid heeft en zichzelf daarmee verantwoordelijk heeft gemaakt voor een familielid. En dat is erg moeilijk voor iemand die geen contacten meer wil en kan hebben met familieleden. Dus had hij me nodig, al heeft hij me niets rechtstreeks gevraagd en me zeker niet gedwongen.
Hij denkt dat William Osbourne waarschijnlijk een zoon is van Osric. Hij heeft hem gevonden in een hospitaal in een wereld waar de tijd ten opzichte van Amber heel snel loopt. Een rare wereld trouwens waar niets was, behalve dat hospitaal met die ene patiënt die in coma werd gehouden. Die daar al meer dan duizend jaar in Amber tijd lag. Uiteindelijk heeft hij de jongen uit zijn coma gehaald en naar een wereld gebracht waar de tijd ten opzichte van Amber juist heel langzaam gaat. Maar er zijn problemen, William heeft ernstig geheugenverlies en reageerde panisch toen Delwin hem zijn persoonlijke sabel terug gaf. Hij denkt dat William zeer waarschijnlijk het eerste slachtoffer was van die ‘spoken’. Een directe Amberiet. De poging zal verijdeld zijn en de aanname is dat Osric zijn zoon in veiligheid heeft gebracht door hem naar dat hospitaal te brengen en hem daar in coma te houden of te brengen.
Maar omdat William een Amberiet is, zullen zijn herinneringen zeker terug komen. Delwin denkt dat het goed voor hem zal zijn als er iemand een poos met hem optrekt.
Natuurlijk heb ik aangeboden dat op me te nemen. Het lijkt me interessant en misschien kan ik op die manier er achter komen waar bijvoorbeeld het schild van Osric is. Of waar Osric zelf is. Volgens Sand wist Osric nogal iets van dit soort occulte zaken.
Verder vertelde ze me nog iets over Oberon dat me echt de koude rillingen geeft. Ze weten niet waar hij zijn macht vandaan haalde om mensen te dwingen dingen te doen. Het gaat vele malen verder dan gewone of zelfs zeer geavanceerde Patroonmacht. Maar wat me echt doet huiveren is de opmerking dat Oberon geobsedeerd leek door het idee dat zij en Delwin een tweeling zijn. Hij had zo zijn plannen met hun, zonder scrupules en reservering, ook niet op seksueel gebied. Hmm, ik vraag me af…. Zou hij die plannen ook hebben gehad met zijn oudste tweeling? Zijn ze daarom verdwenen? Is dat een reden waarom Oberon zo veel kinderen heeft? In de hoop dat er weer een tweeling bij zou zitten?

Ik heb rond mogen reizen in Corrilane. Dat was een boeiende ervaring. De ontmoeting met Tiberius de Wijze, een tovenaar, leverde me in ieder geval een machtswoord op. Verder heeft hij nog iets als een toekomstvoorspelling gedaan, maar vond dat lastig te doen voor mij. Gelukkig maar, dan hoef ik me ook niet aan die onzin met de Phoenix vast te houden. Al was het natuurlijk interessant dat hij ook een schild en een staf zag in het teken van die ‘vogel’. Maar toen hij later zei dat ik misschien wel die vogel voorstelde, als beschermer, vond ik alles erg dubbel worden. In een weg klopte het natuurlijk allemaal wel, maar voorspellingen zijn nog steeds een vorm van koffiedik kijken, het geeft niet meer dan een paar mogelijkheden aan.

En ik heb het Gebroken Patroon gelopen. Gek is dat, ik ben nooit op zoek geweest naar al die Patronen, maar ik vind het erg boeiend ze te lopen. Dit was er één dat me doodziek maakte, blind en doof en een aantal ledematen amputeerde. Vreselijk.

Door Wayland de smid heb ik een paar armbanden laten maken. Ik begin echt een dochter van mijn vader te worden… Het zijn eigenlijk een soort van armplaten, van halverwege de rug van mijn hand tot ongeveer driekwart mijn onderarm. En ze zijn zo sterk… Wayland gaf er een behoorlijke klap op met een zwaard, maar ik voelde het niet eens. Fantastisch!

De nacht voor ik terug keerde naar het kasteel, had ik een droom. Een echte Delwin droom. Ik danste op een gemaskerd bal met iemand en die gaf me een speelkaart. ’s Ochtends vond ik de kaart naast mijn bed, een schets van een stad. Deed me nog het meest denken aan Venetië….

Deel 18: Corrilane

Volgens Bleys en ook Julian, hebben ze in Rebma een hele show voor ons opgevoerd. Hoezo is er niets te doen in Rebma. Bleys zegt dat die van Rebma overal een vinger in de pap hebben. Blijkbaar kon Oberon dat niet goed hebben, deze was op zoek naar het geheim van Rebma. Ik denk niet dat ik nog vaak in Rebma zal komen. De onderwaterstad mag zijn interessante kanten hebben, het is niet mijn stad. En politiek mogen ze zeuren wat ze willen, daar interesseer ik me ook niet echt voor. Ik ga alleen eens kijken hoever ik kom met dat schrift, dat lijkt me wel weer boeiend.

Phillipien heeft zich tijdens mijn afwezigheid goed vermaakt, er waren hier genoeg duiven te eten. Ik heb verslag uitgebracht aan de koning, mondeling. Oh ja, ik moet ook nog iets op schrift zetten, weer iets voor mijn lijstje. Random beweerde niet te begrijpen waarom ze ons hadden uitgenodigd in Rebma. Hmm, als ik de opmerkingen van Julian en Bleys mag geloven, dan zullen ze ons hebben uitgenodigd om te zien wie de nieuwe familieleden zijn.
Oh ja, in TNO schijnt Benedict zijn arm te zijn kwijtgeraakt en heeft deze later terug gekregen. Toch eens vragen hoe dat zit. En hij, Random dus, vond het niet verstandig van Flora om me daar Patroon te laten lopen. Hmm, daarover zijn de meningen dus verdeeld weet ik nu. Persoonlijk ben ik blij het wel gelopen te hebben. Met Flora heeft hij wel gemeen dat hij ook al naar een verloofde vroeg. In Rebma zeker! Duh… Geen tijd voor romantiek, dacht hij. Wat een gezeur en waar bemoeien ze zich mee!

Ik heb besloten maar eens gehoor te geven aan de uitnodiging van Sand. Nu kon ik haar natuurlijk troeven, of naar de poort gaan naar Corrilane of door Schaduw reizen. Ik heb het laatste gekozen. Ten eerste omdat ik dat vaker wil gaan doen en het me een zeer goede oefening lijkt, ten tweede zou de rit door Arden heen voeren, altijd kans dat ik mijn vader daar tegen zou komen. Anders zou ik hem aan het eind van de dag troeven.
Natuurlijk was hij daar. Mijn komst was niet onverwacht, hij weet het wie er door Arden reist, het is zijn gebied. Hij vroeg me of ik hoopte hem te ontmoeten, een opmerking die me echt goed deed. Blijkbaar vindt hij me niet lastig of een verwend zeurend kind. Natuurlijk heeft hij niet altijd tijd, dat verwacht ik ook helemaal niet. Uit wat ik me vertelde kon ik opmaken dat er heel veel problemen zijn in Arden. Hij maakte min of meer zijn excuses voor het feit dat hij mij dat gedoe met die altaren en die enge wezens liet oplossen, hij heeft er eenvoudig geen tijd voor. Ik ben juist blij dat hij me dat niet uit handen probeert te nemen, een teken dat hij me die taak toevertrouwt. Ook is hij tot nu toe de enige die positief gereageerd heeft op het lopen van Patroon in Tir Nan Ocht. Maar de strakke blik waarmee hij me aankeek toen ik vertelde over de ontmoeting met Oberon… dan lijkt hij echt op zijn vader! Mijn grootvader dus. Zou ik dat ook kunnen? Het feit dat ik me niet gedwongen voel de opdracht van Oberon onmiddellijk uit te voeren, betekent volgens Julian dat hij het niet zelf was, maar een soort van afspiegeling. Het is natuurlijk wel op de achtergrond van mijn denken. En eerlijk is eerlijk, ik ben ook wat nieuwsgierig om inderdaad die voorwerpen of iets soortgelijks te vinden. Oh ja, de opmerking ‘de dochter van Bleys’, maakte niet veel indruk op mijn vader. Ik denk dat het hem niet uitmaakt of het wel of niet zo is. En ook dat hij zeker weet zelf mijn vader te zijn.
Hij gaf me het advies om met Caine over Tir Nan Ocht en Patronen in het algemeen te praten. Nu nog bedenken hoe ik dat ga aanpakken, het kan zijn dat ik krediet heb bij Caine, maar het zal inderdaad volgens de regels van Het Spel moeten. En daar ben ik gewoon niet echt goed in.
Julian zegt dat het vreemd is dat ik het gevoel heb dat ik iets mis sinds het derde Patroon. Terwijl ik dacht dat dit normaal was…
Het was een prettig gesprek, het doet me goed dat hij me het onderzoek naar die wezens volkomen toe vertrouwt. Wel drong hij er op aan dat ik hulp zou vragen als ik in de problemen zou komen.
Hij was trouwens erg verbaasd dat ik hem de groeten deed van mijn moeder, ik denk dat hij er verlegen mee was.

Het reizen door Schaduw ging goed. Na een dag of drie was ik er al. Het is een mooie wereld, de wereld van Sand. Draken, elfen en tovenaars. Bijna sprookjesachtig. En Sand is er de koningin. Het gaat de bevolking niet slecht, te oordelen naar de kleding en hun behuizing.
Sand heeft me vriendelijk welkom geheten, ik geloof dat ze het op prijs stelde dat ik gehoor heb gegeven aan de uitnodiging. Haar broer Delwin wilde me ook ontmoeten, volgens Sand is dat een hele eer. Ik vraag me af waarom hij dat wil, maar misschien kom ik daar nog achter.
Deze wereld heeft ze trouwens geërfd van haar moeder. Haar moeder is trouwens, in tegenstelling tot de de meeste andere vrouwen van Oberon, vroeg oud geworden en gestorven.

Erg gek met haar broers en zussen is ze helemaal niet. Ze vindt ze arrogant. Achter de problemen die nu spelen, zit vast een familielid. Ze denkt dat haar broers en zussen zich te pletter vervelen (hmm, zeker al een poos niet meer in Arden geweest) en ze vindt ze achterbaks. Oh ja, nu zijn ze aardig tegen de nieuwe generatie, maar er komt een keer dat ik me bemoei met iets wat een direct familielid raakt en dan heb ik een probleem. Ik denk dat ze daar wel eens gelijk in kan hebben. Verder zegt ze dat ik vijanden zal krijgen of ze misschien al heb. Ook dat is iets waar ik me zeer bewust van ben. En natuurlijk zal ik op een gegeven moment voor mezelf moeten zorgen, ik verwacht niet anders.
Natuurlijk was daar ook weer de vraag wat mijn toekomstplannen zijn nu ik weet dat ik onsterfelijk ben en machten heb. Tja, wat moest ik daar nu op zeggen. Politiek interesseert me niet echt, dus die richting zal het niet opgaan. Ik wil graag geheimen van Arden leren doorgronden. Zij dacht dat dat vanwege mijn vader is, maar zo is het niet. Ik weet dat er ruïnes zijn, die niet of nauwelijks zijn onderzocht. Mijn vader interesseert dat maar matig en bovendien heeft hij er niet echt tijd voor. Arden is een gebied waar niemand de grenzen van weet en dat boeit me enorm.
Ik heb haar gevraagd naar het oerpatroon en de opmerking gemaakt dat ik denk dat het een aanvulling zal zijn op de andere drie. Ze keek me nadenkend aan en zei er een andere keer op terug te willen komen.
Het is een zware en verantwoordelijke baan om koningin te zijn. Ze probeert zoveel mogelijk aan de edelen over te laten, maar desondanks heeft ze nog steeds veel werk te doen.

En Delwin heb ik nu ook ontmoet. Een knappe en vriendelijke man. Broer en zus hebben inderdaad een heel bijzondere band, steviger dan ik eerder bij andere broers en zussen heb gezien.

Deel 9: Sand

Sinds ik weet dat ik Amberiet ben… Hoe lang is dat nu eigenlijk? Eén week op mijn aarde, een paar dagen in Amber, enkele maanden in andere Schaduwen…. Al met al niet lang dus… is mijn leven gevuld met avontuur en gevaar. Natuurlijk vind ik dat geweldig, maar soms kan het me gestolen worden. Zoals die twee dagen die ik met Julia doorbracht in een kooi. Twee dagen van een geweldige koppijn en wachten. Vooral veel wachten op Julia die erg veel moeite heeft om er weer bovenop te komen. Okay, de wachttijd had wat korter kunnen zijn als ik niet geprobeerd had er met behulp van Patroon uit te komen. Maar na onze gevangenistijd werden de ontwikkelingen dusdanig interessant dat ik er zelfs die twee dagen kooi voor over had.

Eigenlijk was het energieveld niet echt herkenbaar als een kooi. Maar als ik er langs liep, voelde ik een ‘wand’ van zo’n zes meter rond om ons heen. Julia ging iets proberen met magie en ik zag hoe ze als het ware iets voor zich aan het weven was. Ik liep weer naar de grens van de kooi, dacht aan het Patroon, wat erg moeilijk was me voor de geest te halen terwijl ik een bonkende hoofdpijn had. Met het Patroon probeerde ik door de wand heen te komen. Inderdaad flikkerde de kooi even op. Ik bedacht dat de magie van de kooi op Patroon gebaseerd was en nu sterker. Ik zag nu ook tralies. Hmm, dat was dus niet de manier. Ik was verbaasd over de Patroonmagie, uit wat Julia me eerder vertelde werkte Jasra niet met Patroon.
Julia meldde dat ze nu een spreuk kon doen, maar moeite had deze vast te houden. Ik vertelde haar hoe ik de kooi versterkt had, waar ze niet blij mee was. Ik stelde voor om samen iets te proberen, een beetje magie, Woorden van Macht, beheerste ik immers ook. Ze wilde weten wat voor Machtswoord ik specifiek aan dacht. Ik vertelde over de ‘Oeps!’ die ik wel gebruikte om dingetjes die per ongeluk mis gingen weer recht te zetten. Het werkte alleen direct na het foutje, bijvoorbeeld de beker die op de grond kapot viel was dat toch niet.
Zij had een Antispreuk. Als ik Patroon gebruikte en de 'Oeps' tegelijkertijd met haar Antispreuk, zou het misschien werken. Ik dacht het Patroon, pakte haar bij de schouder en zag hoe zijn een soort knoop voor zich had hangen, een gestrikte knoop. De 'Oeps!' deed ik op het moment dat zij de knoop lostrok. We waren niet vrij, de koppijn was heel heftig. De kooi was echter wel zwakker.

Al met al kostte het twee dagen om de kooi weg te krijgen. Want na iedere poging werd de hoofdpijn heftiger en zeker Julia had steeds meer tijd nodig om deze te laten zakken. In de tussentijd vroeg Julia zich wel af waarom ze mij moesten hebben als offer. Ik vertelde haar over de anderen, ook over de twee die vermoord waren. Uit mijn beschrijvingen kon ze niets opmaken, ze leken niet op Martin of Merlijn. Ik dacht aan de zilveren rapier van de jongeman. Toen wist ik alleen dat het iets persoonlijks was, nu wist ik dat de kans hoog was dat de jongen deze gekregen had van zijn beschermer. Waarschijnlijk zou ik door deze rapier er achter kunnen komen wie de Amber ouder was van de jongen. Van het meisje hadden we alleen dat roze papier met haar naam, Heather Greyam, en de foto.

Toen eindelijk de kooi kapot was en we bij zaten te komen, hoorden we een stem van boven: “Dat dacht ik toch niet!” Julia trok een mes, gooide dat naar de vrouw. Tijdens de vlucht werden dat vier messen en alle vier vielen ze tegelijk voor de vrouw op de grond. Ik merkte dat mijn voeten vast zaten aan de vloer en ik voelde de nagels van Fillipien zich vastklauwen in mijn schouder. Opzij kijkend naar Julia zag ik dat ze ook niet weg kon komen. Ik siste naar haar “Jasra?” maar ze zat stomverbaasd naar boven te kijken. Naar de uitdrukking op haar gezicht te oordelen, kende ze de dame niet, die nu statig van de trap af schreed. Ik vroeg me af waar ik nu weer in beland was.
Deze vrouw kwam me niet bekend voor, hoewel… Lang, lang donkerblond haar, jong, edel gezicht, keek streng. Ze had een brede riem om haar middel en een ring om haar vinger die me bekend voorkwam. Er was iets met die ring, maar mijn hoofd deed teveel zeer om daar over na te denken.
Eeven later stond ze voor me, handen in de zij en sprak: “Zo, jij bent dus Morwenna.”
“Jij bent Jasra niet!” hoorde ik Julia opmerken.
“Zwijg!” beval de dame en het was stil. Ik zag dat Julia letterlijk tot zwijgen was gebracht.
“En wie is dat?” wilde de dame van mij weten. Ik vroeg me af waarom ze wel van mijn bestaan op de hoogte was en niet van Julia.
“Ik weet wel wat zij is, maar niet wie,” legde de dame uit.
“Dat is Julia O'Connor,” zei ik, het heftige hoofdchudden van Julia negerend.
“O’Connor dus. Jaja. Heeft al enige ervaring met kooien, niet?” zei ze tegen Julia die heel erg verbaasd keek en probeerde te ontkennen. Daarna kreeg ik er van langs.
“En jij, waarom kom je terug? En neem je je moordenaar mee? Ben je echt zo naïef, wil je soms dood? Je bent niet helemaal lekker! En JIJ!” dit tegen Fillipien, “Jij had beter moeten weten.” Ik merkte dat de valk enerzijds schuldig voelde en anderzijds niet wist wat ze beter had moeten weten.
Ik vroeg haar wie ze was. Ze pakte mijn pak kaarten en haalde er eentje uit die ze aan me gaf. Ik bekeek de kaart. Nee, dit was niet Llewella in een andere gedaante en ook geen Fiona, Deirdre of Flora. Dit kon alleen Sand zijn, maar die zag je nooit. Maar het was Sand. Mijn voeten zaten niet meer vast en ik voelde hoe Fillipien opgelucht was dat ze weer kon vliegen. Ook Julia werd weer losgemaakt en kreeg het vermogen om te spreken terug.
Ik probeerde haar uit te leggen waarom ik Julia hier naartoe had meegenomen. Omdat ik haar verhaal voor een gedeelte geloofde, maar ook omdat ik zelf erg nieuwsgierig ben naar wie hier achter zat.
“Jij moet er wel één zijn van Bleys! Hetzelfde achterlijke vertrouwen in de medemens en dezelfde arrogante houding.” Ik zei dat het zou kunnen, dat het niet bekend was wie mijn vader was. Julia zei beslist dat ik geen dochter was van Bleys.
Verder was ze hier nog nooit geweest. Sand zei dat ik haar de vragen moest stellen en daarna zou Julia niet meer leven. Ze was er van overtuigd dat Julia een paar familieleden had vermoord. Julia vroeg haar wat ze met Jasra’s ring deed en waarom zij, Sand dus, niet dood was, zoals ze altijd had gedacht. Sand is echt een hele strenge dame, ze zei Julia haar mond te houden en tegen mij dat ik de vragen moest stellen. Oh ja. Vragen had ik wel, maar ik kon me nog steeds niet voorstellen dat Julia in koelen bloede een twaalftal mensen zou vermoorden om zo zelf macht te krijgen.
Ik vroeg haar hoe ze wist dat er iemand van mijn familie beschermd moest worden. Daar gaf ze geen antwoord op. Niet echt tenminste. Daarna vroeg ik haar waarom ze naar deze plaats toe wilde. Dat was omdat Julia wilde weten wat Jasra’s geheim was. Sand zei dat Jasra nu een standbeeld was, dus niets te maken had met deze Toren. Julia zei dat het standbeeld dus niet Jasra zelf was. Hmm, ze wist dus toch meer over de ‘dood’ van Jasra. Ik vroeg haar meer te vertellen en stukje bij beetje kwam het eruit.
Jasra was iets van plan nadat ze de Keep of Four Worlds aan Julia was kwijt geraakt. Julia was aan de weet gekomen dat ze na haar dood weer terug gekomen was bij de fontein van de Keep. Er was een slag geweest om die Keep, waarbij de fontein was gesneuveld. Julia zei dat het zowel haar fontein was als die van Jurt, een broer van Merlijn en Mandor. Merlijn, Mandor en Martin hadden Jasra verslagen en toen was ze een standbeeld.

Ik vroeg haar naar de wond op haar arm, die wilde ik wel eens zien. Waarom? Wilde Sand weten. Omdat… ik moest er over nadenken. Onze overvaller was gewond geraakt. Was dat nu door een scherf van de spiegel… ik kon echt niet meer helder denken, die spiegel was immers pas gebroken toen de overvaller al weg was. Nee, hij/zij was verwond in de arm door een wapen. Geen zwaard, herinnerde ik me, maar door een kogel uit het wapen van Ronardo.
De wond die Julia liet zien was echter duidelijk een steekwond. Sand was echter niet overtuigd.
“Nog nooit gehoord dat een kogel verwijderd wordt met een mes?” vroeg ze mij. Julia trok wit weg.
“Gats, dat zou ik nooit kunnen doen!”
Ik stelde mijn eerste vraag nog eens. Julia haalde haar schouders op.
“Er zijn meerdere versies van Aarde en ik merkte dat er op iedere Aarde iemand ‘speciaal’ is. Er waren er twee verdwenen van andere Aardes, een jongen en een meisje, dus zodoende. Ik ben er van overtuigd dat Jasra hier achter zit!”
Sand haalde haar neus op en vroeg of Julia wel besefte dat haar leven nu in mijn handen lag. Mij beviel die opmerking niets, ik voelde er weinig voor om de rechter uit te hangen. Sand vond het vreemd dat Julia terug was gegaan naar de plaats van misdaad, onnadenkend ook. Julia riep wanhopig dat ze hier nog nooit eerder was geweest.
Ik vroeg haar hoe ze dan wist dat er mensen ‘speciaal’ waren. Ze antwoordde dat magie dan minder goed werkte, vanwege het Amberbloed. Ik zat vast aan ‘mijn’ Aarde, de band tussen mij en mijn wereld was behoorlijk sterk. Julia verbaasde zich daar een beetje over. Het was de manier waarop de ringen ook werkte. En Julia had ook zo’n ring gehad. Was dat haar ring die Sand nu droeg? Sand zei van nee.
De tijd begon op te raken voor Julia en ik werd aardig wanhopig. Met welke vraag en welk antwoord kon Julia’s onschuld bewezen worden?
Ik vroeg haar naar steengolems. Ze legde precies uit dat je die zelf kon maken, bovendien kleigolems heetten. Dat was gewoon Conjuration, echte magie.
Oh ja, de oorspronkelijke tovenaar met macht over de fontein was Sharul’gul.
“En toen Jasra en daarna jij en Jurt?” vroeg ik.
“Jurt is mijn verloofde,” legde ze uit.

“Vrees niet, Julia, ik kom je redden!” klonk er een stem van bovenaan de trap.

De ontmoeting met Jurt liep nogal chaotisch. Hij buitelde van de trap af in de haast Julia te redden. Een knappe en leuke vent, had wat vlammetjes om zich heen en een enorm zwaard wat hij trouwens behoorlijk onhandig mee omging. Oh, ik twijfelde er niet aan dat hij een bekwaam zwaardvechter was, maar wist ook zeker dat er nogal eens onschuldige mensen geraakt zouden worden. Moest je dat nu zien, hij kwam languit op de vloer terecht. Wat een redding!
Julia was verstoord en vroeg zich af wat hij kwam doen.
“Jou redden!” was het logische antwoord. “Je riep toch om hulp?” Er rolde inderdaad een troef uit haar mouw, maar ze kon zich niet herinneren dat ze hem had geroepen. Maar wat bleek: hij had al een poosje mee staan luisteren en op een gegeven moment besloten dat de tijd was gekomen om haar te redden. Op verzoek van Julia deed hij het zwaard weg en de vlammetjes uit, een beetje verongelijkt. Julia probeerde hem weg te praten, ze kon zichzelf wel redden, maar hij liet zich niet weg sturen.
Ik schudde hem de hand en stelde mezelf voor. Echt een leuke knul. Hij stelde zich voor als Jurt, broer van Mandor en Merlijn. Hmm, broer van Merlijn. Via zijn moeder of via zijn vader?
Sand was ondanks zichzelf ook gecharmeerd van deze open jongeman. Hij woonde in de Hoven van Chaos, waar het volgens hem heel veilig was en bijna nooit iets gebeurde. Tja, de Keep was kapot dus daar wonen ging niet meer.
Julia wilde weten hoezo hij mee had staan luisteren. Nou ja, hij was gestruikeld, in de Fontein gevallen en sindsdien had hij die macht…
Ik vroeg hem of hij half of helemaal een broer van Merlijn was. Minstens de helft, zei hij en geheel de broer van Mandor. Ik zag dat Julia daar een beetje aan twijfelde.
“Maar ik lijk helemaal niet op Mandor,” zei Jurt opgewekt.
Sand zei streng dat ik verder moest ondervragen en Jurt zou zich op uitdrukkelijk verzoek van Julia even niet bemoeien (wat hij dus toch steeds deed).
Door deze interruptie wist ik nu helemaal niet meer wat ik nog aan Julia kon vragen. Ik besloot om haar de tafel te laten zien, misschien dat dat iets zou opleveren. Dus gingen we met zijn drieën naar boven en bekeken daar de tafel. Jurt zag het in één oogopslag: “Bij deze twee vakken is alle macht weg, dat zie je zo. De andere vakken zijn ergens mee verbonden, deze met jou, Morwenna en deze met jou, Julia.”
Hmm, ik dacht dat deze tafel bestemd was voor mensen met Amberbloed, maar Julia bleef ontkennen daar ook maar een druppel van te hebben. Toch voelde ze zich inderdaad verbonden met haar deel van de tafel. Ieder stuk vertegenwoordigde een Aarde en de vertegenwoordiger van die Aarde is speciaal. Door die speciale persoon te vermoorden bij zijn stuk tafel, kon je Macht verkrijgen.
“Die heeft Julia niet hoor,” merkte Jurt losjes op.
Ik vroeg me af of Jasra in staat was geweest om haar macht aan iemand anders door te geven. Of haar geest over te laten springen. Of had ze een van haar nakomelingen haar Macht gegeven? Voor een heks van haar niveau moest dat niet moeilijk zijn geweest.
Ik vroeg Sand en Julia of zoiets mogelijk was. Julia dacht van wel, Sand zei dat Jasra was verslagen… Maar ja, dat was gedaan door die Drie Stuntels, Merlijn, Martin en Mandor. Ik begon te giechelen. De drie M’s. De Drie Musketiërs. Sand glimlachte en Julia zei grinnikend dat zij ze altijd de M en Emmetjes noemde. Jurt reageerde verward: hoezo stuntels? Dat waren ze echt niet hoor. Nee, met hem vergeleken waarschijnlijk niet.
Zowel Jurt als Julia hadden niet gezien dat Jasra echt verslagen was.

Wat Sand betrof: ze bleef Julia wantrouwen. Ze was wel bereid mij wat te vertellen, iemand had haar gevraagd als Bewaker hier en om er achter te komen wie hier twee familileden had omgebracht. De ring die zij droeg was een zogenaamde Spykaerd en daarvan waren er meer dan twee.

Ik vroeg Sand naar de lijken. Ze vertelde dat ze er niet meer waren, zij waren weggebracht naar een passender laatste rustplaats. Ik vond het moeilijk om over de persoonlijk gebonden speer van de jongen te beginnen, maar deed het toch. Het leek me dé manier om uit te vinden wie de ouder van in ieder geval de jongen was. Van het meisje wist ik alleen het roze papiertje, maar Sand vertelde dat ze een kaart had, waarschijnlijk was die troef van Dworkin van het meisje. Een tijdje geleden was Dworkin niet in orde, het kon zijn dat dit met de moord op het meisje te maken had. Maar zeker weten deed je het nooit bij Dworkin. Ik moet zeggen dat het me erg meeviel dat Sand mijn gedachtenkronkels niet vreemd vond en blijkbaar vond ze mijn nieuwsgierigheid naar de afkomst van die twee jongelui ook heel gewoon.

Mijn aandacht ging weer uit naar de tafel. Het was een ronde tafel, in onze wereld is het verhaal van koning Arthur en de ronde Tafel wijd en zijd bekend. Dat verhaal was er ook op de Aarde van Julia, het was zeer waarschijnlijk dat dit verhaal bestond op alle 12 Aardes en daarom was de ronde tafel hier niet vreemd.
Wat zou Jasra kunnen met deze plaats? Ze kon door de persoon om te brengen die speciaal was voor zijn of haar eigen wereld daar Macht uithalen en deze zelf krijgen. De ringen, de Spyckaerds deden net zoiets, met zo’n ringen had je macht over vele werelden.
En er zijn meer plaatsen zoals deze of de Keep of four Worlds. Ook hier was de oorspronkelijke wachter verslagen.

Het gesprek kwam op de jongens die tegelijkertijd met mij gevangen hadden gezeten hier. Julia en Sand wilden weten wie ze waren en van wie. Ik vertelde dat. Ze keken meewarig toen ze hoorden dat Rhexenor een zoon was van Deirdre, dus ik vertelde ook dat Deirde weer terug was, uit de Abyss gevist. Oh, deze informatie had ik nooit zomaar mogen geven als ik Corwins advies opgevolgd had, maar eerlijk gezegd kon me dat niet zoveel schelen.
Jurt was enthousiast bij het idee dat je kon vissen in de Abyss. En tussen neus en lippen vertelde hij dat Brand ook weer terug was. Ik zag dat Sand en Julia een tintje bleker werden bij het horen van die informatie. Voor mij kwam het niet als verrassing, Julian had al gezegd dat hij het gevoel had dat Brand weer terug was. Julia wilde weten hoe Jurt aan die informatie kwam en hij vertelde dat ze een band hadden samen: Brand was immers ook in de fontein geweest en had nu ook die macht. Merlijn had dit als ‘levende Troefkaart’ omschreven aan Jurt. In de Abyss hangen is voorgoed, maar iemand als Brand heeft maar een kleine mogelijkheid nodig om er weer uit te komen. Tja, dan was dat terug gooien inderdaad niet voldoende geweest. Zou Random dit al weten? Vast wel.
Maar het idee dat Brand weer terug was en er blijkbaar een Jasra rondspookte die ongeveer dezelfde honger naar macht had als Brand, stond me niet aan.
Ik vertelde dat Ronardo en Rhexenor aan het onderhandelen waren met Dalt. Alle aanwezigen hier vonden hem aardig.
Volgende Julia was Corwin de vader van Jurt. Deze ontkende dat. Julia zei dat die ouwe Gramble Sawall echt niet meer in staat was een kind te verwekken en dat Corwin veel waarschijnlijker was.

Natuurlijk, waarom ook niet. Zou Jurt dan dus ook een broer van me zijn? Net als Merlijn en weet ik veel wie nog meer? Flora had het ook over meerdere kinderen van Corwin gehad. Ach, er waren ergere broers denkbaar dan Jurt. Maar Merlijn? Ik kende hem nog niet, naar wat ik tot nog toe had gehoord was die meneer de arrogantie zelve. Maar wat een vreemd idee, dat dit mijn broers zouden zijn. En misschien zijn ze dat helemaal niet. Heb ik andere broers of zussen. Toch eens erachter zien te komen of Bleys en Julian meer bastaarden hebben. Dan kan ik een lijstje maken met mogelijke familieleden. Hmm, hoe complex wil ik het hebben? Eigenlijk wil ik gewoon weten wie mijn vader is, daarna kan ik dat met die broers of zussen altijd nog uitzoeken.

Oh ja, Mandor, de volle broer of de halve broer van Jurt... misschien zelfs helemaal geen broer. Hij schijnt erg serieus te zijn. Studeert magie en had Suhuy, de Dworkin van Chaos, als leermeester gehad. Deze had Jurt geen les willen geven. Hoe vreemd…

Ik stelde voor de toren toch verder te doorzoeken, misschien dat we een aanwijzing konden vinden over de moordenaar. Sand zou dan naar de ruïnes gaan. Ik zei dat ik daar ook graag zou willen kijken, ruïnes vind ik hoe dan ook altijd interessant. Sand zei dat ze in dat geval even zou wachten en intussen de val opnieuw zou gaan instellen en er ook voor zorgen dat deze niet op ons zou afgaan.
We vonden niets. Zelfs geen lapje stof. Wel resten van de mudders en Julia liet me zien hoe het maken van een kleigolem in het werk ging. Eerst concentreerde ze zich en kreeg toen haar vier messen in één weer terug. En zei dat ze het opvallend vond dat ik helemaal geen wapens had. Ze was eventueel bereid om de dolk voor me te betoveren. Met magie van het gebroken Patroon zou het dan in meerdere Schaduwen werken.
Oh ja, die kleigolem maken ging als volgt: ze tekende een symbool op zo’n stuk klei en na een uur of twee stond de golem op. Ze controleerde hem door hem opdrachten te geven en vervolgens schonk ze hem aan Sand.

Boven liet ik de nissen zien. Julia dacht dat er in de werelden iets moest zijn, dat hiernaartoe leidde. Dat was natuurlijk te testen, dus ik stapte door ‘mijn’ nis. En kwam uit, midden in de nacht, in Stonehenge. Fantastisch! Ik liep weer terug en kwam uit in de toren.

De tafel heb ik nog bekeken met Patroon. De tafel zelf had te maken met Patroon en ik zag duidelijk bloedvlekken op de twee vlakken waar mijn familieleden waren omgebracht, er was daarom iets kapot gemaakt aan de tafel. Dat deed me heel erg denken aan wat me verteld was over Brand, die Martin opriep in het patroon en door diens bloed te verspillen het patroon beschadigde en zelf meer macht kreeg. Ik vertelde dat aan Julia. Zij wist mij te vertellen dat Martin voor die tijd helemaal niets van Amber wist en zeker niets van Patronen. Dat was ik vertelde over de tafel was zonder meer ‘Brandachtig’, maar aangezien hij ten tijde van de moorden zeker nog in de Abyss rondhing, kon hij niet de dader zijn. Jasra werd steeds waarschijnlijker, zij was immers de vrouw van Brand…
Ook zag ik hoe er een draad liep naar elk vlak. Een dikke draad. Maar bij de beschadigingen ontbrak die draad. Op aanraden van Julia bekeek ik ook de ring van Sand en deze had allemaal kleine draadjes. Ik zei tegen Sand wat ik had gezien en zij zei dat zo’n Spyckaerd energie uit allerlei werelden kon halen. En op al die werelden waren speciale plaatsen. Ze zei ook dat de draden van een Spyckaerd te volgen waren en zo er achter te komen was waar die plaatsen waren. Het feit dat de draden van twee plaatsen ontbraken, kon er op wijzen dat er iets met die werelden was gebeurd. En aangezien de draden nogal dik waren, zou dit wel eens heel ernstig kunnen zijn. Ik zei dat het volgend mij een terugslag kon hebben op de Amber ouders van de twee omgebrachte lui. Ze beaamde dit en zei dat het waarschijnlijk toch belangrijk was om uit te vinden wie dat waren.

We mochten mee op de voorwaarde dat wij, Julia en ik, vanaf nu ook verantwoordelijk waren voor deze plaats. Dus af en toe moesten we terug komen om te controleren of er iemand in de val zat. Die iemand moesten we ondervragen. De mudder zou iedereen aanvallen die de kooi uit wist te komen. En we zouden hulp moeten vragen indien nodig. Sand zelf kon haar troef selectief blokkeren.
“Oh,” zei Julia. “Merlijn kan dat zeker ook.”
“Oh ja, makkelijk,” zei Jurt. “Hij kan troeven trouwens ook zelf maken.”
We waren het er allemaal over eens dat Merlijn niets hoefde te weten van deze plaats. Sowieso was het niet handig hier veel mensen over in te lichten. Sand vroeg hoe loslippig Ronardo en Rhexenor waren. Ik zei dat het wel meeviel, zeker Ronardo liet maar weinig los.

We moesten de hand op de schouder van Sand leggen. Nee, Jurt niet, doe moest zelf maar zien hoe hij er kwam. Zulke koude handen was Sand niet van gediend. Vervolgens haalde ze een troef tevoorschijn waar een soort kasteeltje op te zien was…. En we waren er al.

Nou ja, het was echt een ruïne. Daar was Jurt ook.
Hier was vreselijk gevochten, zag ik. Er waren grote gaten te zien in de muren, volgens Jurt waren dat de stalen ballen of kogels die Mandor had uitgevonden.
De fontein bubbelde nog een beetje, ernaast inderdaad het beeld van een vrouw. Zelfs ik kon zien dat dit een heel mooie vrouw was. Ze stond met de handen naar voren gericht, het leek er een beetje op (in mijn opinie dan, een expert ben ik hier niet in) dat ze bezig was magie te doen.
Sand zei dat er nog macht was in deze plaats, Jurt zei dat het nogal meeviel.

De ruïne was geweldig, net als alle ruïnes. Heerlijk om er rond te dwalen, te denken aan de mensen die hier eeuwen tot weken geleden hadden gewoond. Het was duidelijk dat er hier een tovenaar had gewoond, ik vond overal de flarden van afgefikte boeken over Elementmagie. Het kasteel was stelselmatig gebrast, erg zonde, het moet in de oorspronkelijke staat erg mooi zijn geweest.
Julia en Sand stonden te discussiëren bij het beeld. Het kwam er op neer dat beiden dit inderdaad een beeld vonden en zich ernstig afvroegen of dit wel een versteende Jasra was. Ze leek er wel veel op.

Ik mag Sand wel. Ik geloof dat het een voorrecht is om haar te kennen. Het enige wat ik over haar hoorde was van Corwin en dat was erg kort. Eigenlijk niet meer dan het noemen van haar naam en de toevoeging ‘dat ze zich nooit laat zien.’ Haar kaart voelde eerst ook gewoon aan, nu wat kouder, heb ik gemerkt. Heel bijzonder en ik voel het als een eer. En wat ik ook leuk vind is dat ze wist wie ik was. Ik weet nog niet hoe ze dat wist. Heeft Dworkin haar dat verteld? Want ik ben er zeker van dat hij haar naar die toren heeft gestuurd.
Ze heeft de opmerking gemaakt dat zij en haar broer Wachters zijn van dit soort plaatsen. In opdracht van Dworkin of hebben zij zichzelf die opdracht gesteld? En is er iemand in de familie die weet waar zij mee bezig zijn?
En Dworkin… mijn overgrootvader… is zeker niet gek. Hij weet ook wie mijn vader is. Tenminste, zoiets zei hij. Hij zei dat hij wist van wie ik was.

En dan Jurt. Broer of niet, hij is leuk en aardig. Ik weet niet veel van de Hoven van Chaos, maar wat ik heb begrepen is dat men daar vol intriges zit, er altijd plannen zijn achter plannen en dat ieder er behoorlijk wantrouwend wordt opgevoed. Jurt lijkt daar helemaal niet in te passen, hij buitelt zo’n beetje het leven door en komt met vallen, veel vallen en nog vaker weer opstaan toch waar hij zijn moet. Ik ben blij dat hij de verloofde is van Julia, dan voel ik niet de noodzaak om achter hem aan te gaan lopen. Want eerlijk is eerlijk: hij is niet bepaald de snuggerste.

En Julia mag ik ook. Ik zie in haar wel een vriendin, eigenlijk heb ik die nooit echt één gehad. De meisjes die mijn vader en moeder geschikt voor me vonden als vriendin, waren stuk voor stuk saai, hadden interesse in uitsluitend onbelangrijke dingen, zoals inrichting, bloemen schikken en het jagen op de beste huwelijkskandidaat. Ik weet dat een portie gezond wantrouwen jegens Julia echt geen kwaad doet en dat heb ik ook wel. Maar tevens heb ik besloten om haar het voordeel van de twijfel te geven. Daarbij komt dat ook zij niet zal rusten tot ze het fijne van iets weet en dat mag ik wel.