De Hoedster

Hier en daar een praatje. Steeds opnieuw zeggen tegen mensen die ik nauwelijks kende dat het toch zo verschrikkelijk leuk was dat ze gekomen waren. Iedere keer moeten aanhoren hoe geweldig dit alles was – het kasteel, de verloving, het duel, de catering - niet noodzakelijk in die volgorde. Inmiddels was er een orkestje wat achtergrondmuziek aan het spelen, een wat vreemd aandoende combinatie van een doedelzak, een soort piano en een harp. Desondanks klonk het helemaal niet slecht.
“Dat was een fantastisch gevecht!” Neef Rhexenor stond vrij plotseling voor me, zijn blauwe ogen straalden. “Echt, je hebt je geweldig verweerd!”
“Oh, dat,” zei ik flauwtjes. “Het ging wel, denk ik.”
“Ik wilde je even zeggen dat je broer boven in de eerste kamer links slaapt,” zei hij. “Hij had te veel gedronken, veroorzaakte wat moeilijkheden en liep tegen Gilva’s vuist op.”
Ik was ineens weer helemaal bij. Oleg die zich had misdragen? Hier, op mijn verloving? Ik schaamde me rot, maar liet daar niets van merken aan mijn neef.
“Is hij bewusteloos?” vroeg ik alleen.
“Ja, maar hij lijkt geen ernstige schade te hebben opgelopen. William en ik hebben hem netjes op bed gelegd.”
“Bedankt daarvoor. Ik zal straks bij hem gaan kijken.” Misschien dat ik hem dan ook stevig de waarheid zou zeggen, maar dat zei ik niet tegen Rhexenor. In plaats daarvan veranderde ik het onderwerp.
“Ik hoorde van Benedict dat jij een leger van hem had getraind in Eregnor, maar dat het daar overbodig was geworden. Zou je dat leger hier willen stationeren en trainen?”
Hij grijnsde.
“Natuurlijk wil ik daarvoor zorgen, dat lijkt me leuk. Dan zal ik jou ook meteen een beetje instrueren.”
“Je bedoelt om legers te commanderen? Dat lijkt me niet nodig,” zei ik haastig.
Hij keek diep teleurgesteld, gelukkig kwamen op dat moment Jurt en Julia naar me toe om afscheid te nemen.
“Want we hebben nog veel te doen,” legde Julia uit. Jurt keek echter alsof hij nog lang niet weg had gewild. Ik bedankte hen voor hun aanwezigheid. Daarna liepen ze naar Mandor.
Ik schonk mezelf nog een glas wijn in en bood er Rhexenor ook één aan.
“Ik vraag me af waarom jij je met die droogkloot hebt verloofd,” zei hij en keek me scherp aan. “Politiek gezien zou het heel goed zijn voor Amber, maar ik kan me niet voorstellen dat jij je daarvoor opoffert.”
Ik keek hem neutraal aan, dit was absoluut niet het moment en de plaats om uit te gaan wijden over de werkelijke reden. Op zich is Rhexenor een heel goede neef van me en zou ik het niet erg vinden als hij iets van de waarheid zou weten, maar dat zou op een ander tijdstip onthuld moeten worden.
“Het belang van Amber is ook mijn belang. Als ik dat kan dienen door een politiek huwelijk aan te gaan, zal ik dat doen.”
Hij schudde verbaasd zijn hoofd.
“Ik vind het raar. Ik ken je al jaren en je bent volgens mij het type niet dat zover gaat met trouw zijn aan Amber. Daarbij is die Mandor is ongelooflijk saaie vent! En jij wilt je daar voor eeuwig aan gaan binden? Ik denk dat je broer wel gelijk heeft met zich daarover op te winden.”
“Ik vind het aardig van je dat je aan mijn welzijn denkt,” antwoordde ik. “Je hoeft je echter geen zorgen te maken. Dit voorgenomen huwelijk zal zeker geen kwaad kunnen en Mandor en ik zullen elkaar niet in de weg lopen. Ik kan volledig mijn eigen gang gaan.”
Zijn ogen werden groot van verbazing. Ietsje verderop stond Mandor de inhoud van zijn wijnglas te bestuderen, ik wist echter dat hij mee stond te luisteren.
“Luister Morwenna,” zei Rhexenor wat ongeduldig. “Als je zo nodig moet trouwen, waarom niet met iemand anders? Die Herman bijvoorbeeld, die leek me wel geschikt.”
Ik verslikte me zowat in mijn wijn. Goeie griezels, hoe kwam hij ineens op die engerd! Mandor keek op, zijn ogen vernauwden zich iets.
“Je bedoelt dat ventje dat eens op zo’n feest in Amber was? Rhexenor, dat was al jaren geleden! Daarbij is hij helemaal niet van mijn stand, een gewoon achterbaks ambassadeurszoontje! Ik heb nog wel wat smaak! Ik kan Amber helpen door deze stap te zetten. Ik doe dat voor Amber en in het belang van de vrede.”
Rhexenor mompelde iets en liep richting Dyenne. Mandor kwam naar me toe en nam me iets terzijde.
“Herman?” siste hij.
“Eén of ander fatje dat een huwelijksaanzoek heeft ingediend toentertijd bij de koning,” zei ik zacht. “Daar zijn er meer van geweest, zo schijnt het. Mijn vader keek er niet eens naar.”
Ik vertelde hem wat ik met Rhex had afgesproken over het leger en hij knikte. Mijn neef kwam weer op ons toe, nu met vrouw, dochter en kindermeisje
“We moeten gaan, de baby wordt moe,” zei hij. “Het was een interessant feest.” Dyenne knikte en mompelde iets. Het kindermeisje staarde brutaal naar Mandor, wat een ongelooflijke trien! Ik moest daar echt iets op gaan verzinnen.
“Dank je,” zei Mandor, die ervoor waakte om Rhexenor de hand te schudden. “Uiteraard ben je hier altijd welkom. Ik hoorde net dat je de legers wilt komen trainen, dat stel ik zeer op prijs.”
“Ik zei al tegen Morwenna dat ik daar een begin mee kan maken en jullie instructies zal geven hoe dat verder te doen.”
Mandor slikte even.
“Dat lijkt me onnodig,” zei hij afgemeten. “Bovendien heb ik geen verstand van legers.”
“Dat kun je leren,” drong Rhexenor aan. “En anders Morwenna. Ze is de dochter van Julian, dus ze kan dat gemakkelijk leren. Ik kan hier toch niet altijd zijn?!”
Ik zag dat mijn verloofde zich ergerde.
“Ik zal het even duidelijk maken,” zei hij kortaf. “Ik heb geen tijd om legers te trainen en Morwenna ook niet. Bij deze is het dus afgesproken dat jij het komt doen. Als je weinig tijd hebt, train dan iemand die orders kan geven.” Hij glimlachte in de richting van Dyenne die wat beteuterd stond te kijken en keek daarna mijn neef weer aan.
“Het was in ieder geval leuk je weer eens te zien, vooral je lieflijke dame.” Hij gaf Dyenne een handkus, die haar deed blozen en ze maakte dat ze weg kwam. Daarna knikte hij naar het kindermeisje dat zich vreselijk stond aan te stellen om zijn aandacht te trekken. Zelfs toen het gezelschap wegliep, presteerde ze het om zich nog eens om te draaien en liefjes naar Mandor te glimlachen, die zijn gewone afstandelijke zelf was. Ik vroeg me af of hij dat geflirt wel had opgemerkt, tegelijkertijd broedde ik op een plan om dat secreet eens goed op haar plaats te zetten. Dood was een mooie oplossing, maar nog te mild. Ze kon natuurlijk een ongelukje krijgen… Of een aandoening waarbij dat hele sletterige gezicht niet meer om aan te zien was. Hmm…

“Eigenlijk heb ik er aardig genoeg van,” zei Mandor zachtjes naast me. “Stom gedoe dit… een ambtskasteel, hoe halen ze het in hun hoofd! Nog wijn?” Ik liep met hem mee naar de drankentafel, alwaar hij onze glazen bijvulde.
“Ik zie ernaar uit om straks weer samen thuis te zijn,” zei hij onhoorbaar voor anderen in mijn oor. “Ik moet nu even met mijn neef gaan praten,” zei hij daarna wat luider en liep in de richting van een lange, blonde jongeman, die zich eerder aan mij had voorgesteld als Ramses Sawall. Er waren enkele neven en nichten van Mandor aanwezig, ik had nog nooit zoveel Sawalls bij elkaar gezien. De meeste bleken opvallend blond te zijn, eigenlijk zo goed als wit. Blijkbaar een dominante eigenschap in de familie, echter niet doorgegeven aan Owen en ook een broer van hem zal dat niet meekrijgen.
Zelf liep ik naar Fiona, die alleen aan een tafeltje afwezig voor zich uit zat te kijken. Ik vroeg toestemming om even aan te mogen schuiven, waarop ze lichtelijk verwonderd keek.
“Uiteraard,” zei ze. Daarna niets meer, ze leek totaal in gedachten verzonken te zijn. Ik besloot om maar meteen tot de kern van de zaak te komen.
“Kan ik een keer – als je tijd hebt uiteraard – een gesprek met je hebben?”
Ze schrok op uit haar gedachten en keek me aan alsof ze me nu pas zag.
“Waarover?” vroeg ze bot.
“Patroon,” zei ik. “Ik heb een vraag die ik je nu wil stellen – niet hier tussen al die mensen – en een aantal dingen meer later.”
Ze haalde haar schouders op en zuchtte licht.
“Dan moet dat maar,” zei ze. “Weet je een plaats waar we kunnen praten?”
Even later sjouwden we al die trappen op naar boven. Ik vroeg me intussen af of dit wel zo’n goed moment wat om een gesprek met haar te beginnen. Ze was vermoeid, ik voelde me ook aardig uitgeput. Maar de vraag – of liever het antwoord – was belangrijk genoeg om niet langer uit te stellen.
Eenmaal boven keek Fiona wat om zich heen en toen doordringend naar mij. Onder haar blik voelde ik me nerveus worden en ik voelde me toch al niet zo geweldig. Niet na de woordenwisseling met Oleg, niet na het duel en al helemaal niet sinds het gesprek met Benedict.
“Wat is je vraag?” kwam ze meteen ter zake.
“Ik heb vragen over Patroon,” zei ik. Ik ben altijd geneigd tot ontwijken van vragen als ik me geagiteerd voel. Iets waar ik me toch overheen zal moeten leren zetten.
“Over Patroon.” Ze stootte een kort lachje uit. “En hoe komt het dat je daar plotseling vragen bij hebt?”
“Ik heb gemerkt dat ik redelijk ver ben in Patroon…” begon ik, maar werd onderbroken.
“Dat betwijfel ik.”
Ik slikte. Natuurlijk, dat had ik kunnen verwachten. Iemand die zo machtig is als Fiona ergert zich aan mensen die denken dat ze iets kunnen. Ze weet wel beter.
“Hoe werkt Patroon als je zwanger bent?” vroeg ik toen.
Weer die priemende blik. Toen liep ze wat op en neer, bleef staan en keek me opnieuw strak aan.
“Dat is nog maar de vraag. Wat heb je al gedaan met Patroon?”
Ik vroeg me in stilte af waarom ze dat wilde weten, waarom het niet mogelijk was dat ze me gewoon een antwoord gaf op de vraag. Desondanks verborg ik mijn ergernis en vertelde dat ik, behalve Schaduwreizen, mezelf afschermen en Schaduwen manipuleren, ik ook in staat was om een Schaduw om te vormen en tijd te beïnvloeden. Ik vertelde zelfs over de staf die ik ooit had gebruikt als Vrouwe van een bepaalde Wereld. Op haar vraag gaf ik ook een beschrijving van de staf. En toen… het bleek weer zover te zijn. Dingen vertellen, mezelf laten uithoren en vervolgens kreeg ik zelf niets te horen. Al die zaken waar ik mee bezig was geweest, waar ik moeite voor had gedaan… Fiona vond het nog minder dan niets.
“Je weet er dus niets van,” zei ze snijdend. “Helemaal niets. Je hebt nog helemaal niets uitgezocht. Wat weet je van Patroon zelf?”
Ik haalde diep adem om mezelf tot rust te krijgen en trachtte zo stoïcijns mogelijk te kijken terwijl ik antwoordde.
“Ik besef heel goed dat ik er nog maar weinig van weet. Ik heb vier Patronen gelopen, een Gebroken Patroon en het Oerpatroon. Maar echt veel ervan weten doe ik niet. Daarom ook dat ik je die vraag stel.”
“Zozo,” zei ze sarcastisch. “Je hebt het al gelopen? Tjonge zeg. Zelfs het Oerpatroon. Nou nou. Je bent al die tijd aan het rommelen en je denkt er niet aan om advies te vragen aan iemand die er wel verstand van heeft?” Ze had een misprijzende trek op haar gezicht en ik voelde de verontwaardiging naar boven komen. Waarom luisterde ik altijd en eeuwig naar anderen? Je moet beslist eens met Fiona praten, uitspraken van zowel mijn vader als Mandor. Ik wist zonder meer zeker dat Fiona over uiterst veel kennis beschikte, dat ze neerkeek op de geringe kennis van haar familieleden, maar ik hoefde niet te accepteren dat ze me behandelde als een lastig insect. Toch slikte ik alweer en probeerde verder te gaan.
“Ik maak inderdaad gebruik van Patroon en weet niet altijd precies wat ik doe. Het is echter handig om te beheersen.”
“Ik stel je een vraag, Morwenna,” zei ze opnieuw scherp. “En je geeft me geen afdoende antwoord. In plaats daarvan zeg je dat Patroon handig is in gebruik. Dat heb ik eerder gehoord van een paar broers van me. En die klooien er ook maar wat op los. Als je niet verder komt dan dat soort uitspraken, stel ik voor dat je ophoudt met rommelen en klooien.”
“Ik stop niet met het gebruik van Patroon,” zei ik ingehouden. “Ik stelde je gewoon een vraag en het enige dat ik wil is daar een antwoord op. Niet dat ik me in allerlei bochten moet wringen en op mijn knieën moet smeken om een antwoord.”
“Ik heb anders nog niets gehoord dat bevestigt dat je een expert bent,” zei ze.
“Ik heb nooit gezegd dat ik dat ben. Ik weet zelfs dat ik dat niet ben.”
“Oh nee? Je beweert anders ‘ver te zijn in Patroon.’ Intussen weet je nergens van? Dan moet je ophouden met Patroongebruik en dat aan echte experts overlaten. En antwoord geven op mijn vraag. Je kunt niet gewoon maar wat aanklooien.”
Ik had het gehad. Echt helemaal gehad die dag. Ik kon geen goed doen blijkbaar, ik moest er echt mee stoppen. Ik kon het ook niet helpen dat ik overal een beginneling in ben. Dat ik nog geen honderden jaren aan ervaring en onderzoek heb waar ik op terug kan vallen. Ik had genoeg van die rotfamilie die me zo duidelijk liet merken dat ik een dom en naïef kind was en zij superieur. Ik draaide me om en liep richting trap, zonder nog iets te zeggen.
“Hee, jongedame!” riep ze me na. “Draai me niet de rug toe. Ik heb je een vraag gesteld!”
Ik keerde me weer naar haar, besloot toch tot een soort van verklaring.
“Hier heb ik geen zin in. Ik heb jou ook een vraag gesteld, maar krijg geen antwoorden. Zo hoeft het voor mij niet. Had dan meteen gezegd dat je geen tijd hebt. ”
Haar ogen vernauwden zich en ze keek bepaald grimmig.
“Je kunt niet zomaar weglopen. Dit zijn heel gewone vragen waar je ooit antwoord op zal moeten geven. Probeer het nog eens. Voor iemand die zo ambitieus is, komt er maar weinig uit.”
Nu was ik het die even honend lachte.
“Ambitieus zeg je? Afgezien daarvan heb ik je gezegd dat ik er weinig van weet, daarom kom ik ook naar je toe. Maar dit… ik heb geen zin om keer op keer antwoorden uit mijn ooms en tantes te moeten trekken, om iedere keer weer een vorm van dat afschuwelijke rotspel te moeten spelen. Zo ben ik niet en ik wens er niet aan mee te doen. Als je alleen maar met tegenvragen komt, gecombineerd met een heleboel verwijten, houdt het voor mij op. Dan zoek ik het inderdaad maar beter zelf uit.”
“Morwenna,” zei Fiona bars, “uit degene van wie ik les heb gekregen was geen zinnig antwoord te krijgen. Maar ik gaf niet op. Ik heb ervoor gevochten om dingen aan de weet te komen.”
“Goed van je. Ik ben waarschijnlijk anders. Heel vervelend voor je dat jij zo’n moeite hebt moeten doen, ik begrijp nu in ieder geval beter waarom ik niet gewoon een antwoord krijg.”
“Ik zal proberen het je uit te leggen. Vrouwen worden niet hoog aangeslagen binnen de familie. Wij, jij en ik, moeten harder knokken om iets te bereiken dan je ooms en je neven.” Ik vroeg me af waarom ze haar zussen buiten beschouwing liet. Sloeg ze deze mogelijk zelf niet hoog aan? Of, dat was waarschijnlijker, hadden deze zich in een totaal andere richting ontwikkeld dan zij en waren ze daardoor minder tegenstand tegengekomen? Meteen wist ik dat het in ieder geval niet gold voor Deirdre, die zich staande had moeten houden tussen indertijd alleen maar broers.
“Ook heb ik dan nog twee broers die vinden dat ze beter zijn dan een vrouw. Dat is een heel moeilijke start, Morwenna!”
Ik keek haar aan. Van haar gezicht was niets af te lezen. Ondanks haar relaas was ik niet overtuigd dat ze het goed met me meende en zei dat ik beter kon gaan. Ze deed een paar stappen naar voren tot ze vlak bij me stond en keek naar me op. Fiona is een heel kleine vrouw, zeker zo’n 15 cm kleiner dan ik.
“Is dat wat je wilt? We zijn tenslotte toch hier, waarom geef je een antwoord? Kom op, je hebt toch wel wat wilskracht als je dit soort vragen stelt?!”
“Dat heb ik wel Fiona, maar ik hou niet van dit soort conflicten. In dat geval kies ik, als het mogelijk is, ervoor om weg te gaan. Dat is geen zwakheid, maar om mezelf te beschermen.
Goed, ik zal het nog eens proberen, echter zodra ik het weer uit de hand vind lopen, ben ik weg.”
Ze knikte en deed een stap naar achteren.
“Ik zei je al dat ik weinig weet van Patroon zelf, behalve dat ik er een aantal gelopen heb.”
“Waaronder het Oerpatroon. Dat is toch wat me verbaast, het Oerpatroon kan alleen gelopen worden door hen die het werkelijk kunnen en is gevaarlijk. Dat moet vast heel moeilijk zijn geweest voor je.”
“Het was niet moeilijk. Kort tevoren had ik een ander Patroon gelopen, misschien dat dat hielp?”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat heeft er niets mee te maken. Ik begrijp dat je het Oerpatroon liep zonder te weten dat het gevaarlijk is? Zeker als je niet voldoende weet van Patroon. En je wilt daarop doorgaan, maar je hebt niet genoeg doorzettingsvermogen om uit te zoeken wat je precies aan het doen bent,” dramde ze toch weer.
Ik zweeg en haalde mijn schouders op. Ik besefte ineens dat Ronardo vaak ook zo oeverloos doorzeurde. Geen twijfel over mogelijk van wie hij dat had.
“Hoe kwam je bij het Oerpatroon?”
“Via Ronardo. Hij had ook van tevoren een Patroon gelopen en wilde uitkomen bij het oorspronkelijke Amber. Hij kwam daar terecht en had een gesprek met Dworkin. Ik was eerst ergens anders naar toe gegaan en moest daar heel dringend weg. Ronardo haalde me toen door.”
“Ronardo heeft het Oerpatroon anders niet gelopen,” zei ze stellig.
“Klopt. Ronardo is weggestuurd door Dworkin, deze heeft nog wat met me gepraat en als ik zo graag wilde, moest ik dat Patroon maar lopen.”
“Geen bewaker ontmoet?”
“Dworkin zei het zelf te zijn, maar liep me niet in de weg. Of het moet die griffioen van Dworkin zijn, die had ik in een kooi gestopt,” zei ik.
Ze fronste verwonderd haar wenkbrauwen.
“Hoogst eigenaardig,” zei ze. “Wat zei Dworkin?”
“Niets bijzonders,” zei ik terughoudend. Ze hoefde niets te weten van zijn vraag over mijn relatie tot Mandor. En zijn advies om Dara te vermoorden om zo koningin van Chaos te worden.
“En je vond het Oerpatroon niet moeilijk?”
“Het was veel gemakkelijker om te lopen dan de andere Patronen. Ik moest alleen zorgen op het paadje te blijven, in de gaten ertussen leken monsters te zitten die gevaarlijk waren en jaloers leken te zijn op mij. En verder heb ik bij het middelpunt mensen ontmoet.”
“Dat kan niet,” zei ze beslist. “In Tir-na n’Oght kun je mensen zien. Ik zou dat meteen wantrouwen. Dat is ontzettend gevaarlijk!”
Wederom haalde ik mijn schouders op en wijdde niet uit over de mensen die ik er zag. In plaats daarvan vertelde ik wat ik wel wist van Patroon. Dat het helpt je vorm te behouden, door Schaduw te reizen en deze eventueel te manipuleren, dat het Patroon iets heeft met bloed van Amberieten en je herkent als Amberiet. En dat ik het gevoel had dat Patroon iets leek te willen, maar ik geen idee had wat precies.
“Op het moment dat je niet voorbereid bent op wat het Patroon wil, loop je ernstige risico’s. Was dit nu zo moeilijk? Ik snap niet dat je me eerst wil spreken en vervolgens geen antwoord geeft op vragen.”
“Misschien komt dat omdat je zo duidelijk laat merken dat je geen tijd hebt om je bezig te houden met de vragen van domme nichtjes,” zei ik vermoeid.
Ze zuchtte, liep weer wat op en neer, bleef uiteindelijk bij de kantelen staan en tuurde een poosje in de verte. Zelf zou ik het gesprek het liefst meteen hebben beëindigd, het leek er niet op dat het enig nut had. Dat wat ik totnogtoe had gehoord, had ook kunnen wachten tot een andere keer.
Ze draaide zich weer naar me toe.
“Het feit dat we hier nu staan is niet voor niets. Over een week ga je trouwen met Mandor Sawall en het voelt aan als gemanipuleer van Patroon. Dat trouwen van jullie is uitermate vreemd te noemen, het grenst zelfs aan een grote onwaarschijnlijkheid.”
Ik zweeg terwijl ik me afvroeg wat daar nu zo vreemd aan was. Er waren eerder combinaties geweest van Amberieten en Chaosieten, ook zonder Patroon. Waarom zouden Mandor en ik nu een vreemdere combinatie zijn dan die andere paren?
Fiona keek me weer doordringend aan, ik zei echter niets. Ik wist niet zeker of ze bepaalde dingen al wist of dat ze enorm aan het vissen was.
“Er is daar iets gebeurd bij dat Oerpatroon, ook al wil je er niets over zeggen. Er is daar iets gebeurd en daarom staan we hier nu. Het feit dat je er personen hebt gezien is uiterst vreemd.”
Dat kon. Het zou toch iets te maken kunnen hebben met mijn afkomst via Lorrayne en ook wist ik inmiddels dat er tevens iets was met mijn vader. Maar dat waren onderwerpen waar ik het niet over wilde hebben met Fiona op dat moment.
“Het Patroon kan je in gevaarlijke toestanden brengen, in feite ben je een verlengstuk van het Patroon zelf. Als jij Patroon loopt en je staat daar open voor, heb je een groot risico dat je gemanipuleerd wordt door Patroon. Andersom is ook mogelijk.”
Hee, dat was informatie waar ik iets aan had. Kleine stukjes en beetjes, vooral niet alles in één keer. Eigenlijk vond ik dat niet zo heel erg.
“Niemand heeft onderzocht wat het Patroon met je doet. Oppervlakkig gezien is dat wat je zegt over het bloed van Amberieten waar. Als een niet-Amberiet het Patroon loopt, wordt deze vernietigd, gewist of deze ontploft. Het Patroon doet iets, het daagt je uit. Waarom is er geen ander ritueeltje om iemand te herkennen als familielid? Iets dat een stuk eenvoudiger is en minder zwaar? Wat is het Patroon eigenlijk? Het is destijds gemaakt om ervoor te zorgen dat Schaduw niet nog verder versplinterde. Er was iets bezig dat ervoor zorgde dat alles uit elkaar viel en Patroon en Logrus zorgden voor een bepaalde veiligheid.”
Ziedaar! Dat zou een verklaring kunnen zijn dat Patroon en Logrus over restanten van de Oorspronkelijke Wereld zouden liggen.
“Een heleboel dingen verklaart het echter niet, alleen de Macht die Patroon heeft over Schaduw. Het is levend en het heeft een eigen intelligentie. Het werkt samen met de Eenhoorn. Of is dat een manifestatie van Patroon? Anderen zeggen dat Dworkin dat is. Dan kunnen we gaan denken over de afkomst van mijn vader… zou deze werkelijk zijn voortgekomen uit die manifestaties?”
“Inmiddels heb ik daar iets anders over gehoord,” zei ik, enigszins blij dat ik misschien iets zinnigs kon toevoegen. Maar ze luisterde niet eens, ging gewoon verder met haar monoloog.
“Sommigen denken dat het lekker gemakkelijk is, het gebruiken van Patroon. En zo zal het wel zijn voor hen die het lopen zonder er bij na te denken wat het echt doet, wat zij aan het doen zijn. Dan kan ik daarmee terug komen op je vraag. Ongeboren kinderen kunnen zich niet verweren tegen de invloed van Patroon.”
“Dank je. Het lijkt erop om het beter niet te lopen in geval je zwanger bent.” Intussen kwam in me op dat je als vrouw toch een extra beperking had zo. Een man hoefde zich hier totaal niet druk over te maken.
“Dat is niet wat ik zeg. Het Patroon maakt tevens een soort kopie, ik vraag me af wie daar nu opdracht voor heeft gegeven. Je kunt er natuurlijk gebruik van maken, als je iets zou gebeuren, kun je terugkeren naar het moment dat je net Patroon liep. Dat zou wel rare situaties opleveren als je toen zwanger was.”
Ik grinnikte bij de gedachte daaraan, al vroeg ik me in stilte af hoe je dan terug kon keren naar dat moment. Het deed me denken aan die spelletjes die ik mijn neven wel eens had zien spelen. Als het karakter dood ging, gingen ze verder vanuit een gesaved moment in het spel.
“Het Patroon heeft een eigen realiteit,” ging ze verder. “Als je dat aan je op laat dringen, gebeuren er dingen waar je geen vat op hebt. Misschien vind je sommige dingen prettig, er kunnen echter ook dingen gebeuren die je niet kan overzien. Ik denk dat dat met jou gebeurd is.”
“Dat kan,” zei ik nog steeds op mijn hoede. Het klopte wat ze zei, ik had inderdaad naar aanleiding van het gebeuren op het Oerpatroon een keuze gemaakt. Sindsdien had ik vaak het gevoel gehad dat mijn leven niet meer van mij was, dat er veel gebeurde wat ik niet in de hand had. Mijn keuze had op zijn zachtst gezegd enorme consequenties met zich meegebracht, niet alleen voor mezelf, maar zeker ook voor Mandor.
“Ik heb daar een eigen theorie over,” zei ze, intussen me weer scherp aankijkend. “Het Patroon is bezig om bepaalde mensen te koppelen. Ik weet niet waarom, maar dat is wel het geval. Het kan zijn dat het Patroon op zoek is naar iets, naar een bepaalde familielijn of naar een persoon die kwijt is.”
Hier schrok ik toch een beetje van en dacht aan de zoon die volgens Brand een sleutelfiguur zou zijn. Hoe lang was Patroon al hier mee bezig? Wie of wat was dit begonnen? Lorrayne, mijn moeder, mijn vader. En ook mijn zoon? Was er al een eerdere poging gedaan door mijn overgrootmoeder aan mijn overgrootvader te koppelen?
“Het is dus niet uitgesloten dat je het loopt,” zei Fiona terwijl ze me van hoofd tot voeten opnam. “Als je het loopt zul je een ongeboren kind moeten beschermen tegen de invloed van Patroon.”
Dat snapte ik. Voor zover dat mogelijk was, wilde ik dat het kind een eigen keuze kon maken als het ouder was en niet al beïnvloed zou zijn door wie of wat dan ook.
“Hoe doe je dat?”
“Dat is moeilijk. Ooit heb ik een soort van tip gehad van Dworkin. Stel je een schaakbord voor en zorg ervoor dat je zelf niet de pion bent. Pionnen worden uitgeruild, geslagen en dergelijke.”
Ik glimlachte flauwtjes, denkend aan al die keren dat ik mezelf een pion voelde. En tevens aan de schaakspelletjes die ik had gedaan met zowel mijn vader als met Mandor. Alle keren had ik verloren.
Ik bedankte haar voor het antwoord en vertelde alvast waar ik een volgende keer met haar over wilde spreken. Toen ik iets zei over Overschaduw trok ze een afwerend gezicht en zei dat ze het daar niet over wilde hebben. Over Logrus versus Patroon wilde ze echter meteen al iets zeggen, vooral toen ik zei niets van Logrus te weten, behalve dat ik het eens gezien had.
“Er zijn twee helften van een balans, opbouwende en erosiekrachten. Logrus staat voor het laatste, Patroon voor het eerste. Het is een mix, een balans, een geheel. Ik denk dat, doordat er teveel Patronen zijn, de Logrus overcompenseert. Ik denk dat de Logrus dus juist gevaarlijker is geworden en daardoor het Patroon afzwakt. Hoe kom je erbij dat het anders is?”
“Mijn vader had dat idee,” zei ik rustig.
“Julian? Die heeft daar niet zoveel verstand van,” dacht ze.
Ik was het niet met haar eens, maar dat zei ik haar niet. Mijn vader mag dan geen wetenschappelijke kennis hebben van Patroon, maar hij heeft een band met Arden en had het over een speciale plaats daar, iets dat met de oorsprong te maken had van Amber. Ik denk dat mijn vader veel meer kennis bezit dan zijn zussen en broers vermoeden, dan dat hij ze laat merken.
“Ik denk dat het gevolgen heeft voor bepaalde Schaduwen die al onstabiel waren. Ik denk dat deze nu nog extremer zijn geworden, maar er zullen duizenden jaren overheen gaan voordat de effecten merkbaar zijn.”
“Ik kom regelmatig op werelden die op het punt staan vernietigd te worden, eigenlijk bezig zijn om vernietigd te worden,” zei ik. “Mogelijk heeft dat er mee te maken.”
“Ik denk het niet. Helaas zal mijn broer daar meer van weten.”

Ik bedankte haar voor de antwoorden en we gingen weer naar beneden. Terwijl zij terug keerde naar de feestzaal, nam ik eerst de gelegenheid om te kijken hoe het met Oleg was. Hij lag bewusteloos op bed, op zijn hoofd was zich een grote blauwe plek aan het vormen. Ik zuchtte, geen enkele kans nu om hem op zijn gedrag aan te spreken, wellicht kon ik dat beter helemaal laten.
Eenmaal beneden had ik het een poos druk met handjes schudden van een aantal gasten die weer gingen, gelukkig begon dit hele feest op haar einde te lopen. Mijn ouders leek het wel wat om in het kasteel te blijven overnachten, maar ik zei hen dat het nog niet bewoond werd, dat ze een andere keer konden komen logeren.
“Maar wat moeten we dan?” vroeg mijn moeder verschrikt. “Die neef van je is al weg, ze hebben ons niet eens gevraagd om mee terug te gaan!”
“Rhexenor is vergeetachtig,” troostte ik haar. “Dat is niet opzettelijk gebeurd, dat weet ik zeker.” Toch was het wel weer erg slordig van mijn neef. “Je kunt in paleis Amber overnachten of mogelijk wat langer blijven als je dat leuk vindt. Anders ga je morgen naar Antioch terug, dat wordt dan door Deirdre geregeld.”
Natuurlijk vond Deirdre het geen enkel probleem dat mijn ouders in paleis Amber zouden verblijven.
“Jij kunt natuurlijk ook blijven,” zei ze. “Je rustig voorbereiden op je huwelijk.”
“Dank je, ik heb een aantal dingen te doen echter.”
Ze knikte en begeleidde mijn ouders persoonlijk over de weg richting Amber, nadat ze afscheid hadden genomen.
Mandor kwam naar me toe en maakte een buiging.
“Het wordt tijd om te gaan,” zei hij vormelijk. “We zullen elkaar binnenkort echter weer zien.”
“Het was me een genoegen,” zei ik. “Tot binnenkort.” Ik stak hem mijn hand toe, waar hij een kus op drukte. Daarna ging hij weg.
Voor mij was het ook tijd om te gaan. Ik liep wederom naar de kamer waar Oleg nog steeds bewusteloos lag, vergeten door vrijwel iedereen. Met een vaag gevoel van medelijden tilde ik hem op en droeg hem naar beneden, waar een jonge wachter op me toe schoot.
“Prinses, u hoeft hem niet te dragen,” zei hij geschokt en nam Oleg van me over. “Daar zijn we ook voor, om u te helpen,” legde hij uit terwijl hij naast me op de weg liep in de richting van de mist.
Bij de heuvels van Amber stonden een aantal koetsen gereed om mensen naar het paleis te voeren. De jonge soldaat legde mijn broer op een bank in een koets, zelf nam ik tegenover hem plaats en bedankte de wachter voor zijn goede zorgen. Hij maakte een diepe buiging en keerde terug naar Elysium.
De rit naar paleis Amber duurde niet erg lang. Daar aangekomen was er weer een wachter die zich over Oleg ontfermde en hem naar een gastenkamer bracht. Al die tijd was mijn broer niet bij bewustzijn gekomen. De combinatie van veel drank en een welgerichte klap had ervoor gezorgd dat hij effectief voor langere tijd was uitgeschakeld. Ik voelde me schuldig, dit had hij toch niet verdiend!

Ik ging naar de koffiekamer om te kijken of mijn ouders nog op waren. Ze waren er allebei. Mijn stiefvader zat op zijn gemak een krant te lezen, mijn moeder was aan het praten met Corwin, die na mijn binnenkomst meteen opstond en de kamer verliet. Ik keek hem verwonderd na.
“Hij is toch niet ook al boos op mij?” vroeg ik me hardop af.
“Natuurlijk niet,” zei mijn moeder. “We hebben wat nagepraat over het feest en hij zei dat hij nog wat dingen te doen had.”
Ik ging zitten op één van stoelen en nam de kop thee aan die mijn moeder me aanbood. Mijn stiefvader liet de krant zakken en keek me aan.
“Dat was een uiterst bijzonder feest,” zei hij opgewekt. “Dat gevecht stal zondermeer de show, dat deed me denken aan de tijd dat ik in Afrika was. De verbintenissenceremoniën daar zijn heel anders dan in Engeland. Gevechten, competitie… dat is daar heel normaal. Ik moet zeggen dat je je bijzonder goed hebt weten te verweren trouwens. Ik heb altijd wel gedacht dat je je niet alleen maar met opgravingen bezig hield tijdens je reizen, alhoewel je vechttechniek me niet bekend voorkwam.”
“Mijn vader heeft me getraind,” zei ik. Hoewel ik zeker wist dat hij het hele duel af zou hebben gekeurd, vond ik het toch jammer dat hij niet gezien had dat ik wel degelijk iets van hem had opgestoken. Het was echt de hoogste tijd dat ik eens een poos met hem zou optrekken, wat kenden we elkaar nu!
Mijn moeder keek bedenkelijk.
“Ik blijf erbij dat vechten voor een dame geen pas geeft,” zei ze afkeurend. “En dan die verloving… er waren een heleboel vreemde lieden aanwezig. Zoals die onhandige jongeman die wijn morste over mijn jurk. En dan was er zijn broer die probeerde te sjansen met alle vrouwelijke aanwezigen… dat is toch ongehoord! En hun moeder, die volgens jou koningin zou zijn… ze gedroeg zich als een rebels schoolmeisje!”
Hmm, het was maar goed dat Xeena niet aanwezig was geweest. Martin was er wel, maar deze had er netjes uitgezien en zich ook zo gedragen. Net als Random trouwens.
“Ik heb wel wat leuke gesprekken gehad met een paar van je familieleden,” ging mijn moeder verder. “Bleys was alleraardigst en informeerde naar mijn gezondheid. Hij was zeer meelevend toen ik hem vertelde over de brand op Larenian. Hij vertelde dat hij moeite had gedaan om jullie een mooi kasteel te maken, ik hoop dat je hem dankbaar bent. Het is ontzettend attent van hem om zich al die moeite voor jou te getroosten. Ook heb ik gesproken met die ene tante van je, Flora. Wat een allerhartelijkste dame is dat! En ze weet zich zo goed te kleden! Ik geloof dat ze jou echt mag!”
“Er zijn niet veel nichtjes binnen de familie,” zei ik. “Tenminste niet veel die zich ook met Amber bezig houden. Ze heeft het van het begin af geweldig gevonden dat ik mijn opwachting maakte.”
“Ik ben blij voor je dat ze je zo goed heeft opgevangen binnen de familie. Ze is heel anders dan je vader, die heeft helemaal niets tegen me gezegd! Wat gedroeg hij zich weer afstandelijk en stug. Schandalig van hem om zo vroeg weg te gaan van jouw verloving!”
“Ik heb daar geen problemen mee,” loog ik. Het vroege weggaan van Julian en ook diens kortaffe houding naar mij toe zat me echter heel hoog. Wat moest ik een teleurstelling voor hem zijn! Was het een wonder dat hij had besloten afstand te nemen en zich bezig te gaan houden met jonge Amberieten die zich wel normaal opstelden? Het was gewoon mijn eigen schuld en ik zou dat nooit meer echt goed kunnen maken.
Ik zette mijn lege kopje naast me op tafel, ik kon me niet eens herinneren dat ik het leeg had gedronken.
“Ik moet gaan,” zei ik tegen mijn ouders en stond op. Met name mijn moeder keek teleurgesteld.
“Nu al!” zei ze dan ook. “Waarom blijf je de komende week niet gewoon bij ons? Ik kan je dan helpen om voorbereidingen te treffen voor je huwelijk, je advies geven over een passende bruidsjurk – daar moeten we morgen meteen achterheen!”
“Mijn excuses. Die bruidsjapon komt echt in orde, misschien dat ik je om advies kom vragen, het ligt er echt aan hoeveel tijd ik vrij kan maken. Ik heb heus een heleboel te doen de komende dagen.” Ik dacht aan Owen, die ik niet te lang alleen wilde laten. Aan het feit dat ik nog een aantal mensen moest spreken. Nog maar zes dagen om iets te vinden tegen totale onvruchtbaarheid. Ik had behoefte aan de omarming van Mandor. Allemaal zaken die ik mijn moeder niet kon uitleggen.
Ik omhelsde haar kort, gaf mijn stiefvader een hand en ging naar mijn kamer in het paleis. Daar pakte ik de troef van de waterput uit mijn deck en concentreerde me. Nog maar even, dan zou ik de stevige armpjes van Owen weer om mijn nek voelen…

Ergens halverwege werd ik ergens anders naar toe getrokken en kwam uit bij een waterput. Uiteraard. Ik zuchtte diep en stopte de troef alvast terug in mijn deck. Voordat ik een andere troef pakte, keek ik om me heen. Deze keer leek er geen sprake te zijn van een wereld die bezig was vernietigd te worden. Ik stond gewoon bij de waterput van een kleine nederzetting. Het was avond, er waren wat huisjes te zien en ook een herberg waar licht brandde.
Ik besloot om eerst te gaan kijken waar ik was uitgekomen. Ik merkte bovendien dat de tijd ten opzichte van Amber vele malen sneller ging, dus heel veel oponthoud zou dit niet eens geven.
De herberg was klein en ouderwets en straalde een gezellige sfeer uit. De waardin, een mollige kleine vrouw met een schort voor, maakte een beleefde kniks en vroeg in het Engels of ze me ergens mee kon helpen.
Ik vroeg om wat warme wijn, ze vroeg of ik er misschien ook iets bij wilde eten? Echt honger had ik niet, dus ik vroeg meer uit beleefdheid om wat brood. Ze wees me een tafeltje bij het raam en maakte het brandschone blad nog eens schoon voordat ik ging zitten. Even later bracht ze me brood en een kan wijn. Er waren meer gasten in de herberg. Nadat ze me een poos hadden zitten aanstaren, kletsten ze onderling weer verder.
Ik dronk wat van de uitstekende wijn en at van het verse brood, me intussen afvragend of ik met iemand een praatje zou moeten aanknopen. Eerlijk gezegd had ik wel even genoeg gesprekjes gehad die dag.

Ineens viel iedereen stil en keek men vol ontzag naar de man die net binnen was gekomen. Inderdaad iemand die een bepaalde indruk maakte. Hij was gekleed in een lange witte mantel, in zijn hand had hij een staf. Een grijze baard en grijs halflang haar. Met een onderzoekende blik bekeek hij alle aanwezigen in de gelagkamer en iedereen kreeg het ineens druk met vooral niet naar hem te kijken. De man knikte, keek toen naar mij en kwam mijn richting uit.
Ik was zeker niet op de wereld waar ik indertijd was geweest toen ik op zoek was naar een wereld om Owen geboren te laten worden. Toch was dit zonder meer een druïde en het leek erop dat hij mijn aanwezigheid hier verwacht had. Ik maakte een gebaar naar de stoel tegenover mij.
“Alstublieft, ga toch zitten,” zei ik in het Engels. De man maakte eerst een buiging alvorens plaats te nemen.
“Een goedenavond,” zei hij met een welluidende diepe stem in dezelfde taal. “Ik zie dat u reeds bent gearriveerd. Hierbij wil ik mijn excuses aanbieden dat ik niet op tijd was om u op gepaste wijze te ontvangen.”
Even was ik met stomheid geslagen. Deze keer was het anders gegaan dan in een cirkel van druïden uit te komen, toch deed dit daar wel heel erg aan denken.
“Het is niet zo eenvoudig om de sterren nauwkeurig af te lezen,” verduidelijkte de man.
“Geen probleem,” zei ik. “Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat ik verwacht werd. Ik ben Morwenna.”
Ik bood hem wat te drinken aan en brood, wat hij accepteerde. De waardin kwam haastig een kroes voor hem brengen.
“Ik ben Garn, de plaatselijke druïde hier. U heeft zelf uw komst aangekondigd immers.”
Dat was een lastige situatie. Zeggen dat ik niet was die hij voor zich hield was een mogelijkheid, maar niet zo’n heel goede. Eerder had ik namelijk al eens bewijzen gezien dat ik ergens geweest zou zijn waar ik nooit was geweest. De gedachte begon in me op te komen dat ik mogelijk toch die ene eigenschap had die mijn vader ook heeft, reizen naar een bepaalde plaats en uitkomen op het tijdstip, bij de gebeurtenis die je wilde bereiken. Goed, dit was niet precies hetzelfde, maar eraan verwant. En als ik dan dacht aan de eigenschappen die mijn overgrootmoeder Lorrayne had, leek het erop dat er wat was gecombineerd en op mij overgedragen. Dan was er nog iets dat met beïnvloeding te maken had. Steeds sterker begon het gevoel in me op te komen dat ik het zelf was die troeven kon beïnvloeden op een bepaalde manier, alleen wist ik nog niet hoe. De troef die extra in mijn deck zat, kon ook wel eens van mezelf zijn. Maar alweer tastte ik volledig in het duister wat betrof het ‘hoe en waarom’.
De stem van Garn haalde me uit mijn gedachten.
“Dat u nu hier bent, bewijst dat het nodig is, u bent hier niet voor niets weer terug.”

Mijn hemel, wat was het wat mijn vader ooit zei? Ik ontmoette je moeder voordat ik haar voor de eerste keer ontmoette.

“Ik wil U graag helpen, helaas kan ik me niet meer zo goed herinneren hier eerder geweest te zijn,” probeerde ik toch maar.
De man trok een wenkbrauw op.
“Ik kan U vertellen dat we al die jaren uw opdrachten hebben uitgevoerd en hebben gewacht op uw terugkomst. Dit alles is opgetekend in het Boek van de Eik.”
Hmm, een typische druïdentitel. Ik zou het zelf bedacht kunnen hebben.
“En u bent inderdaad teruggekeerd op het tijdstip dat u zelf heeft aangegeven. Ik moet zeggen dat ik niet helemaal verwacht had dat het zo onopvallend en gedistingeerd zou zijn, doch het past bij wie u bent. Ik voelde echter meteen uw aanwezigheid, de macht.”
“Ik heb veel gereisd en ik kan me niet alles meer goed herinneren,” probeerde ik aan meer informatie te komen. “Ik zou het op prijs stellen als u me kunt vertellen waarom ik hier ben. Misschien verwart u me zelfs met iemand anders.”
Garn keek uiterst verbaasd.
“U bent immers de Hoedster van deze wereld. U weet wat er aan de hand is en waarom u terug bent gekomen.” Hij keek me met een bezorgde blik aan. “Ik denk dat u een lange reis heeft gemaakt, het is beter dat u een nachtje rust voordat ik u bij de anderen breng, zodat er zaken besproken kunnen worden. Ik denk dat veel beter is, gezien uw toestand moet u uzelf in acht nemen.”
Dat een druïde op de hoogte was van een zwangerschap verwonderde me helemaal niets. Ook niet dat ik een bepaalde band heb met druïden. Jaren geleden, voordat ik een fascinatie kreeg voor Egyptologie, was ik gebiologeerd geweest door de Keltische geschiedenis, de druïden en hun mystiek. Ik had in die tijd vele plaatsen gezien, behalve Stonehenge en Avebury was ik ook naar de Hebriden geweest. Helaas was er erg weinig terug te vinden over druïden, laat staan dat er veel over geschreven was, behalve door Romeinse en later Christelijke schrijvers. Mede daarom had ik me uiteindelijk gespecialiseerd in het wat meer opgetekende Egyptologie.
Het liefst had ik me meteen naar ‘de anderen’ laten brengen, omdat ik me schuldig voelde naar Owen toe. Aan de andere kant was het zeker waar dat ik na deze lange en vermoeiende dag rust kon gebruiken. Ik concentreerde me wat sterker op het tijdsverloop hier en herademde. Zo’n 20 keer sneller dan in Amber, dat was 7 keer ten opzichte van Gormenghast. Als ik hier zou overnachten, ontbijten en de anderen zou ontmoeten, zou dat waarschijnlijk maar een uur of drie, vier voor Owen betekenen.
“Goed,” zei ik. “Ik zal doen wat u me aanraadt.”
Hij knikte en stond op van zijn stoel om iets tegen de waardin te zeggen. Ze knikte heftig. Garn kwam weer terug naar mijn tafel en maakte weer een beleefde buiging.
“Men zal hier goed voor u zorgen, uiteraard zal u niets in rekening worden gebracht. Morgen kom ik u halen.” Daarop verliet hij het pand.

Hij had niets teveel gezegd, er werd uitstekend voor me gezorgd. Ik kreeg het beste van het beste eten, de beste fles wijn werd opengemaakt en men gedroeg zich zeer beleefd. Ik liet deze verzorging me welgevallen, ik was zo moe dat ik daar behoefte aan had.
Tijdens de maaltijd kwam er een speelman binnen, een stevige man met grijs krullend haar. Hij begeleidde zijn liederen met een luit. Het had wel wat, achtergrondmuziek tijdens het eten en ik luisterde niet echt. Tot ik een passage hoorde over dat ‘alles goed kwam tussen twee geliefden dankzij de Vrouwe.’ Ik grijnsde in mezelf.
De speelman had een heel repertoire, van melancholische liederen tot vrolijk. Er was een lied tussen dat ging over een stad in de wolken, de stad die verscheen bij maanlicht. Na dit lied ging ik even naar buiten en keek omhoog naar de heldere sterrenhemel. De maan stond bijna vol aan de hemel, maar er was geen stad te zien.
Daarna ging ik weer naar binnen. De speelman was inmiddels begonnen aan een heel vrolijk lied. Ik vroeg aan de waardin of het mogelijk was dat mij mijn kamer werd gewezen. Ze begeleidde me persoonlijk naar een kamer waarvan ik geloofde dat het de mooiste was met het beste bed. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik vreselijk in de watten werd gelegd. Er werd een bad voor me gevuld, er waren genoeg handdoeken en ze bood me nog een glas warme honingwijn aan dat ik gretig accepteerde.
Eenmaal liggend in bad, gleden de spanningen van de afgelopen dag weg. Het was in ieder geval een heel vreemde afloop zo. Ik liet de gebeurtenissen nog eens voorbij komen. Was het wel zo’n goed idee geweest om Navrashi in leven te laten? Ik wist zeker dat Flora nooit en te nimmer een rivale vrij zou laten rondlopen. Waarheid was dat ik lichtelijk medelijden voelde met haar. Ik heb nog steeds geen idee wat haar werkelijke gevoelens voor Mandor zijn, ik wist alleen de feiten van zijn kant van het verhaal. Hij was verliefd op haar geweest, ze hadden een relatie gehad en een dochter gekregen. Zijn verliefdheid ebde weg en er kwam niets anders voor in de plaats. Zijn aanname was dat dit met haar ook het geval was, maar was dit wel zo? Hoe kun je staan tegenover een man die naderhand nooit een poging heeft gedaan om je te zoeken? Zou haar gedachte zijn geweest dat – als hij haar niet wilde hebben – hij ook geen ander zou hebben? Wie zou degene zijn die me zou gaan vergiftigen over enkele dagen? Ik legde mijn hand op mijn buik, waar het begin van de zwangerschap goed voelbaar was. Ik geloofde niet dat het Navrashi zou zijn, ze zou trouwens niet op de gastenlijst staan. Mandor had gelijk, het moest iemand zijn die absoluut niet wilde dat er kinderen voort zouden komen uit dit huwelijk. En er waren er meerdere die daarvoor een reden zouden hebben, niet alleen binnen de Huizen van Chaos.
Uiteindelijk klom ik het bad uit, droogde mezelf af, sloeg een badjas om die voor me klaar hing en schreef nog wat in mijn dagboek. Daarna kroop ik in bed.
Het duurde lang voordat ik in slaap viel. Ik voelde me wat alleen, op een vreemde wereld in een vreemd bed. Slapen deed ik naderhand ook niet zo heel goed, maar sinds Dark End was er geen sprake meer geweest van een goede nachtrust. Hoewel het deze keer niet de nachtmerries waren die mijn slaap verstoorden. In plaats daarvan hoorde ik steeds stemmen in mijn hoofd. Ik kon echter net niet horen waar ze over spraken. Wel kwam het besef in me naar boven dat er iets was dat ik zou moeten weten, maar dat ik dat gewoon vergeten was. Ik wist niet eens zeker of het iets was dat ik als Hoedster van deze wereld moest weten of als Morwenna.

Weer was ik blij dat het de volgende ochtend was. Ondanks de vrijwel slapeloze nacht voelde ik me toch uitgerust. De wonden op mijn armen staken niet langer en waren aan het dichttrekken, van de andere verwondingen was er niet veel meer te zien.
Ik kleedde me in mijn verlovingsjapon, op de één of andere manier reisde ik nog altijd zonder al te veel bagage. Ik dacht aan Fillipien, die ik had achtergelaten bij Amber, net als Boudicca. Tenslotte was het mijn bedoeling geweest om maar één dagje naar huis te gaan en dan terug te gaan naar Amber om allerlei dingen te gaan regelen. Ik had beter moeten weten.
Ik pakte de troef van Mandor en probeerde contact te leggen. Dat mislukte, het leek erop dat hij nog niet in Gormenghast was. Daarna probeerde ik zijn andere troef. Dat had iets meer resultaat, maar er zat zoveel storing op dat we elkaar niet echt hebben gesproken. Ik zag hem even, hij was nog in de Hoven. Het leek erop dat hij op het punt stond om naar Gormenghast te gaan. Ik heb hem wel gezegd dat er van mijn kant wat oponthoud zou zijn, maar weet niet of hij dat gehoord heeft.
Daarna zat ik nog even met de troef van Julian in mijn handen, maar borg deze weer op zonder contact te zoeken. De kans op storing vanwege het tijdsverschil was erg groot en bovendien zou ik hem alleen maar lastig vallen, hij had wel andere dingen te doen. Ik vroeg me af waar Ronardo hem voor nodig had gehad.

Eenmaal beneden werd ik onthaald op een uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan. Aan een andere tafel zat de waardin te eten met haar gezin. Haar man zag eruit als een boerenarbeider, hun twee jongens waren ongeveer zes en acht jaar. De kinderen keken telkens tersluiks mijn richting uit, ik hoorde hun moeder keer op keer sissen dat ze voor zich moesten kijken. Niet veel later gingen vader en de oudste zoon weg, beiden met een lunchemmertje. De zoon had bovendien nog een boekentas onder zijn arm, ik vermoedde dat hij naar school ging.
Vlak na hun vertrek kwam Garn binnen. Ik stond op van tafel, bedankte de waardin voor haar goede zorgen en ging met de druïde mee naar buiten. We wandelden de weg af en kwamen aan bij een steencirkel. Op de plek in het midden groeide niets, daar was iets mee. Garn begeleidde me naar de kale plek en met zijn staf trok hij een cirkel om ons heen.

Toen het gevoel van reizen, ergens naartoe getrokken worden. Om ons heen was het donker. Weer hoorde ik stemmen, dezelfde die ik vannacht in mijn dromen hoorde. Rare geluiden die ik niet kon thuisbrengen. Uiteindelijk werd het weer licht en stonden we in het midden van een echte steencirkel. Om ons heen waren een aantal druïden in witte mantels gekleed en allen hadden een staf.
De steencirkel was gelegen in een heuvelrijke omgeving, het geheel deed middeleeuws aan. Hier en daar waren bossen te zien. Ik voelde dat de aanwezigen allemaal een vorm van magie hadden. Er werden diepe buigingen naar me gemaakt en ik werd vol ontzag begroet. Het was gewoon heel vreemd om al die mensen zich zo te zien gedragen en ik voelde me nogal opgelaten. Ik wist dat we tamelijk ver weg waren geteleporteerd, naar een ander continent. Hier was het tegen de avond, de zon was net onder gegaan.
Een oude man kwam naar voren en ook hij toonde me het diepste respect. Ik bleef me afvragen waar ik dat aan verdiende, doch ik begroette hem ook vol eerbied.
“Wellicht is het een idee als ik u even meeneem op een wandeling,” zei hij, “zodat we wat kunnen praten. Ik ben de aartsdruïde, de Merlijn.”
“Het is me een genoegen u te ontmoeten,” zei ik en wandelde met hem mee. De omgeving was prachtig, vrijwel ongerept. De bossen zagen er gezond uit, de lucht was fris. Dit was een omgeving naar mijn hart.
“Vergeef me mijn onbegrip,” zei ik toen we buiten gehoorsafstand waren van de anderen. “Ik weet echter niet precies waarom ik hier ben. Ik zou graag willen weten waar dit is bijvoorbeeld.”
Ook hij keek me verbaasd aan. Ik begon steeds meer het idee te krijgen dat het werkelijk ik was die hier hoorde te zijn en niet mijn voormoeder, aan wie ik ook nog dacht. Maar hoe dit allemaal kon?
“Vertelt u me eerst hoe het met u is,” zei de Merlijn lichtelijk bezorgd.
“Wel goed, dank u. Een beetje verward dus.”
“En hoe is het met het kind?”
Ik vroeg me af hoe hij wist van Owen.
“Dat gaat ook prima, hij ontwikkelt zich goed,” zei ik aarzelend. “Hoe weet u eigenlijk van het kind?”
De man glimlachte.
“U bent toch zwanger?”
“Eh… ja. Die doet het ook goed,” wist ik zeker.
De Merlijn knikte tevreden en zwijgend liepen we een poosje naast elkaar door het hoge gras naast de bosrand. Toen hervatte hij het woord.
“We hebben gedaan wat u zei en de wereld gelaten zoals deze is, zoals u deze gemaakt heeft en voor u beheerd zoals u gezegd heeft.”
Ik haalde diep adem. Dat klonk inderdaad alsof ik dat zo had gedaan. Hoeveelste generatie zou deze druïde zijn?
“We hebben ons best gedaan om ons niet te bemoeien met gewone mensen en we zijn streng opgetreden tegen hen die erop tegen waren dat de wereld zou blijven zoals deze geschapen is. We hebben ons bemoeid met iemand die een machine ontwikkelde die sneller bomen om zou zagen en dat project is niet doorgegaan. Zo zijn er wel meer zaken waar we ons in hebben moeten mengen. Om het evenwicht te bewaren hebben we ons met oorlogen bemoeid en in Brtittanica hebben we de cirkel onderhouden die gebruikt zou worden om u terug te laten keren. Mag ik zeggen dat we heel blij zijn dat u terug bent?”
Hij keek me met een doordringende en sympathieke blik in zijn grijsblauwe ogen aan, ik wist dat hij het meende. Ondanks zijn vergevorderde leeftijd was de man bijzonder helder van geest. En uit wat hij zei kon ik opmaken dat ik hier al generaties lang niet geweest was. Ja, inmiddels raakte ik er meer en meer van overtuigd dat ik inderdaad de Hoedster was van die wereld, al wist ik nog niet hoe ik alles aan elkaar kon passen. Eigenlijk deed dat er niet toe. In toeval geloofde ik allang niet meer, ook wist ik zeker dat ik zelf de oorspronkelijke Hoedster was van die andere wereld die ik herschapen had.

Inmiddels kwam er een grote witte maan op. En – bijna tegelijkertijd – zag ik Tir-na n’Oght aan de avondhemel verschijnen. Ik glimlachte. Dit was mijn Lot. Ik kon het ontlopen, maar het moest zo zijn. Ik zou eerst Tir-na n’Oght bezoeken voordat ik verder met de druïden sprak. Er was mogelijkheid dat ik daar iets meer te weten zou komen over het waarom ik hier was. Het Patroon daar zou gevaarlijk kunnen zijn, maar eventueel ook datgene kunnen onthullen dat ik vergeten was.
Ik keerde me naar de Merlijn.
“Ik wil vannacht deze stad gaan bezoeken. Kunnen jullie erop toezien dat er geen wolken zijn vannacht?”
Hij knikte alsof hij dit al had verwacht.
“Tir-na n’Oght. U moet erheen gaan Vrouwe, het zal een wolkenvrije nacht zijn. We zullen nu teruggaan naar de anderen en u zal begeleid worden door één van ons naar de trap. Over de andere dingen zullen we praten als u terug bent.”
We keerden terug naar de anderen en de Merlijn wees een jonge druïde aan die me naar de trap zou brengen. Samen met deze jongeman, die zich had voorgesteld als Aiden, liep ik in de richting van een heuvel, alwaar de trap begon. Veel werd er niet gezegd onderweg, ik was me maar al te goed bewust van de sfeer die er hing, alsof er iets zou gaan gebeuren. Aiden tuurde naar de licht, ik zag daar een stipje dat steeds dichterbij kwam. Een enorme valk die ik zou moeten kennen, maar het was niet één van de valken die ik kende. Hij cirkelde een paar keer om ons heen en landde uiteindelijk bij een boom. Ik liep naar hem toe en krauwde hem in zijn nek, wat hij geduldig toeliet, want tenslotte hadden we een soort band samen. Deze ging niet zo diep als die met Fillipien, zo wist ik niet wat zijn naam was. Ik keek om naar de druïde die op beleefde afstand was blijven staan en weer terug naar de valk die me met een rustige blik aankeek. Ik merkte dat deze al vrij oud was. Ik stak mijn arm uit en hij kwam daar bedaard op zitten.
Met zijn drieën gingen we verder naar de trap, alwaar we werden opgewacht door een zwarte grote Hound, met rode ogen en blikkerende tanden. Een Barghest. Ik werd enthousiast door het oude beest begroet en ik merkte blij te zijn hem te zien. Ook met hem had ik een soort band en ik vroeg me af hoe mijn vader op het idee was gekomen om een stel Barghest voor me op te halen uit ‘één of andere Schaduw’.
Aiden bleef aan de onderkant van de trap staan.
“Veel succes, Vrouwe,” zei hij.
“Bedankt voor het brengen,” zei ik en begon de treden van de trap op te klimmen. De valk vloog op van mijn arm en fladderde voor me uit, de Barghest volgde me op de voet. Zo waren we bijna compleet.
Het was een vreemde trap, alsof deze bestond uit heel veel heel kleine sterretjes. Een detail dat me de eerste keer dat ik de stad bezocht niet was opgevallen. Mijn voetstappen en die van de Barghest maakten een soort twinkelend, metaalachtige geluid.
Na een uur klimmen waren we bovenaan de trap en zagen we de enorme stad voor ons liggen. Deze deed me een beetje denken aan Amber-stad. Aan de andere kant zag ik een heuvel, alwaar een soort paleis was. Die richting gingen we uit.

Het was uiterst bizar om weer in de stad te lopen. Een stad die als het ware een vergane glorie uitstraalt en geheel verlaten is. De gebouwen wierpen rare schaduwen, toen ik er op lette, merkte ik dat ze de schaduw wierpen van een ander gebouw. Zo liet een hoog en langwerpig pakhuis de schaduw zien van een vierkant huis met een rond dak.
Ook met mijn eigen schaduw was er iets, ik zag mezelf lopen met een kind aan de hand. Een jongetje, dacht ik, een vrij tenger ventje van ongeveer anderhalf jaar. Onwillekeurig legde ik een hand op mijn nog platte buik. Dus daarin zat een klein jongetje geborgen. Ik was niet echt verrast, ook niet dat het blijkbaar toch geen tweeling was.
We liepen verder. De gebouwen wierpen steeds weer andere schaduwen. Er was hier iets vreemds aan de hand. Soms zag ik vanuit mijn ooghoeken iets bewegen, maar het kwam steeds niet echt binnen zicht. Ook hoorde ik soms geluiden, zoals het lachen vanuit een huis met de schaduw van een herberg. Uiteraard ging ik daar even binnen kijken, er was niemand te zien. Ik had hier eerder gelopen, wist ik. Ook met de Barghest en de valk. Dit was niet de eerste keer en ook niet pas de tweede keer.
Op het midden van een plein was een fontein waar ik omheen liep. Met iedere stap die ik nam, zag de fontein er anders uit. Dit leek een Oerfontein te zijn waarvan alle fonteinen waren afgeleid. Er zou een waterstraal moeten zijn, maar ik voelde geen water, hoewel ik onder bepaald licht wel water zag.
Aan het plein was een kerk gebouwd die de schaduw van een tempel liet zien.
Uiteindelijk verlieten we de stad in de richting van het paleis. We gingen over een weg die afwisselend recht en kronkelig was. Iedere keer als ik achter me keek zag de stad er anders uit dan de vorige keer.
Langs me heen zag ik af en toe de snelle flits van een menselijke schaduw, gewoon niet te bevatten. Alles ging heel erg snel.
Ik stond stil en concentreerde me wat op Patroon. Ik wist niet of het mogelijk was, of dat dit al eerder geprobeerd was, maar ik vroeg me af of het mogelijk was om de stad wat meer substantie te geven, om dingen wat minder snel te laten gaan. Ik trachtte de tijd wat langzamer te zetten.

Ik werd als het ware teruggezogen naar de stad, samen met de valk en de Barghest en kwam uit op een plein. Om me heen was het een drukte van belang en het was lawaaierig. Mensen in Romeinse kleding liepen rond, sommigen probeerden hun waren aan de man te brengen. De bouwstijl van alle gebouwen deed Romeins aan, de schaduwen die de gebouwen wierpen waren zoals ze hoorden te zijn. Ik was er gewoon, mensen zagen me ook en liepen langs me heen in plaats van door me heen. Mijn schaduw was gewoon die van mezelf. De straat was vies, overal hingen etensluchtjes. Er waren straatlantaarns.
Om de stad heen waren bergen en heuvels. Op de plaats waar ik eerder het paleis had gezien, was nu een Romeinse stijl paleis zichtbaar. Ik ging opnieuw die kant op, me intussen afvragend wat ik nu precies had gedaan en in hoeverre ik de boel op die manier verpest had. Eigenlijk was het vrij gemakkelijk gegaan, dus ik kon me niet voorstellen dat geen van mijn illustere familieleden dit nooit gedaan had. Toch… ik had er nimmer iets over gehoord.
Voor de trappen van het paleis stonden wachters op wacht die ons met een knikje door lieten gaan. Intussen probeerde ik verder te interpreteren wat er aan de hand was. Deze stad had een bepaalde vastigheid, de stad waar ik eerder had gelopen, was overal en nergens. Toch voelde het niet aan alsof ik in een Schaduw was. Deze stad lag op dezelfde plaats als Tir-na n’Oght, doch was niet dezelfde stad. Deze Romeinse stad was een aspect van Tir-na n’Oght. Ik concentreerde me op het tijdsverloop. Daar kon ik maar weinig van maken, al was het alsof Amber ten opzichte van deze stad stil stond.
Zonder dat iemand me iets in de weg legde, liep ik de paleis binnen. Ook daar was het een komen en gaan van allerlei mensen. En het Patroon was hier overduidelijk aanwezig.
Niet gewoon Patroon, maar het Patroon der Patronen. Ik liep die kant op, kwam eerst in een rustiger gedeelte van het paleis en toen uit bij een grote binnentuin.


Lieve Mandor,

Ik heb geen idee of deze brief je ooit of op tijd zal bereiken of dat ik je op een andere manier te spreken zal krijgen tussen de verloving in en de paar dagen daarna. Op het moment lijkt het echter dat er geen contact mogelijk is.
Hoe krijg ik dit alles goed uitgelegd… In feite is het een nog grotere puinhoop dan de vorige keer toen ik besloot om in mijn eentje een kind te krijgen. Geloof me, deze keer is het geen vooropgezet plan, al heb ik het idee dat er nu wel wat puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen. Waarschijnlijk herinner je je nog dat ik je vertelde over wat Flora had gezien in Tir-na n’Oght. Je vroeg je af of het mogelijk was om uit te zoeken hoe dat zat. Ik zei in mijn onschuld dat ik van plan was ‘binnenkort’ naar Tir-na n’Oght te gaan, ook omdat ik hoopte meer over mijn overgrootmoeder aan de weet te komen.

Tja. Tir-na n’Oght… ik had kunnen weten dat ik daar niet meteen mee klaar zou zijn, zeker niet gezien mijn afkomst. Maar wat moet ik dan doen? Nergens meer op af gaan, niets meer uitzoeken, rustig mijn dagen slijten als kasteelvrouwe en vooral zelf niet in beweging komen om het risico te vermijden dat ik verkeerd uitkom, naar bepaalde gebeurtenissen of omstandigheden wordt getrokken? Dat is niet zoals ik ben.

Ik weet nu hoe het kan dat ik daar met twee jongetjes liep die weinig met elkaar scheelden in leeftijd, maar geen tweeling waren. Ook weet ik zeker nu niet in verwachting te zijn van een tweeling. Toch denk ik nog steeds dat we de waarschuwing van Morwenna in de Spiegelzaal serieus moeten nemen. Ze had het dus niet over mijn huidige zwangerschap, maar doelde op andere kinderen. Die tweeling zullen we blijkbaar in de toekomst krijgen, dat betekent dat we nog steeds voorzorgsmaatregelen zullen moeten treffen zodra ik weer terug ben om te voorkomen dat het niet uitmaakt dat ik dat gif toegediend krijg. Ik weet niet of ik het je toen gezegd heb, maar ze zei me ook nog dat ik me zou moeten gedragen of er niets aan de hand was. Maar goed, dat is iets om ons druk over te maken zodra ik weer terug ben.

Ik zal er alles aan doen om zo snel mogelijk terug te zijn na onze verloving, tenslotte is er niet echt heel veel tijd tot aan het huwelijk. Het is waardeloos als het uitgesteld zal moeten worden wegens afwezigheid van de bruid.

Onze tweede zoon zal hier geboren gaan worden en een poosje opgroeien, dat lijkt nu de allerveiligste en beste oplossing. Echter niet de meest geweldige optie. Ik weet nog niet hoe lang ik hier zal moeten blijven, de beste manier om hier weg te komen is door middel van Patroon, echter niet op dit moment.
Voor jou zal het waarschijnlijk op zijn hoogst maar enkele dagen zijn dat ik weg ben. Voor mij zal het gaan om vermoedelijk een tweetal jaar.
Waar ik ontzettend tegenop zie is dat ik alweer een zwangerschap en bevalling zal meemaken zonder dat jij erbij bent. Dat onze zoon de eerste tijd van zijn leven zal doorbrengen zonder zijn vader en zijn broer. Dat ik je opnieuw plotseling zal confronteren met een kind. Deze keer mag je dan weten dat ik zwanger ben, je zal echter niet verwachten dat de tussentijd van twee maanden zwanger naar een peuter maar enkele dagen zal zijn.
Natuurlijk besef ik heel goed dat dit de erkenningszaak zo mogelijk nog lastiger en complexer zal maken. En dan Owen… hij zal plotseling met een broertje te maken gaan krijgen. Toch denk ik dat het voor de kinderen goed zal zijn om elkaar te hebben.

Als ik het bovenstaande nog eens doorlees, zie ik dat het een wat verwarrend geheel is. Hoe maak ik dat nu weer goed? Ik kan proberen het wat duidelijker te omschrijven, precies te vertellen wat er gebeurde nadat ik in Tir-na n’Oght de tijd wat manipuleerde met Patroon. Hmm, weet je nog niet hoe ik er zo kwam. Ik zal je dat uitgebreider vertellen als ik weer bij je ben, in het kort komt het erop neer dat ik alweer misstapte toen ik de troef van onze waterput gebruikte. Gek is dat eigenlijk, toen ik net in verwachting was van Owen, kwam ik via de Zwarte Weg op een wereld waar ik de Hoedster was. Daar heb ik je over verteld. Nu ik opnieuw zwanger ben, kom ik weer op zo’n soort Schaduw uit… maar daarover later. In ieder geval was daar een toegang tot Tir-na n’Oght, het zou een wolkeloze nacht worden en ik zou daar toch nog heen om te proberen wat meer duidelijkheid te krijgen. En ja, daar heb ik gerommeld met Patroon waardoor Tir-na n’Oght vaster werd. Misschien dat het daardoor ook duidelijker was welke beslissing ik moest nemen, want ik had de keuze.
Nu loop ik weer vooruit op het gebeuren. Ik zal eerst omschrijven wat er gebeurde en waarom ik heb besloten hier een tijdje te blijven. Ik kan alleen maar hopen dat je er begrip voor op kunt brengen.

Via een deur bereikte ik de binnenplaats van het paleis. Zeer Romeinse stijl, vierkant, galerij met zuilen en in het midden de tuin. In het maanlicht lichtte het Patroon blauw op. Al eerder had ik gemerkt dat dit aanvoelde als het Patroon der Patronen, een heel apart gevoel. Dit Patroon lichtte nog veel meer op dan het Oerpatroon.
Ik was niet alleen op de galerij, er liep daar ook een dame rond, die mijn richting uitkwam. Ik was heel verrast haar te zien, het was even alsof ik naar mezelf keek. Je weet dat ik niet op mijn moeder lijk en ook niet heel veel op mijn vader. Eigenlijk was ik nog nooit eerder iemand tegengekomen op wie ik wel lijk, tot die dag. Nee, ik ben niet sprekend zij, maar de familietrekken waren overduidelijk aanwezig.
Natuurlijk wenste ik haar een goedenavond. Ze lachte vriendelijk naar me en het was of ze me kende.
“Jij moet Morwenna zijn,” zei ze zelfs. Nee, ik heb haar toen niet meteen gevraagd hoe ze dat wist, ze wist trouwens wel meer van me. En ondanks de gelijkenis, wist ik niet meteen wie ze was. Ik dacht even aan Lorrayne, maar deze was eerder door ene Herbert Sawall omschreven als een dame met gitzwart haar, felblauwe ogen en een flinke boezem. En zoals ik al zei, de vrouw met wie ik stond te praten, was meer zoals ik. Ongeveer dezelfde lengte, wel boezem, maar zeker niet enorm. We hebben dezelfde bouw en ook haar haarkleur is ongeveer als dat van mij. Haar ogen zijn heel donkerbruin, het was meteen duidelijk van wie Caine dat heeft.
Ze leek wat verrast te zijn dat ik niet wist wie ik voor me had, want in tegenstelling tot haar dochter, wist zij wel waar ze was. Ja, ik heb Dulcimea ontmoet, mijn over- overgrootmoeder. Ik zei over haar gehoord te hebben, ze hoopte niets dan goeds. Tja, wat kon ik daar op zeggen. Ik heb naar waarheid gezegd dat ik pas onlangs van haar gehoord had. Lorrayne is haar dochter met Oberon, blijkbaar heeft ze meer dochters.
Dulcimea is echt een heel mooie vrouw. Het is niet goed in woorden te omschrijven hoe het is om je eigen over- overgrootmoeder te ontmoeten. En om erachter te komen van wie je bepaalde uiterlijke familietrekken hebt. Het verklaart ook een beetje waarom Caine een soort van zwak voor me heeft, ik lijk op zijn moeder. Een moeder, die naar haar ietwat getinte huid te oordelen, vrij veel buiten komt. Ze ziet eruit als een jaar of 35, maar ze is uiteraard veel ouder.
Ik was verbaasd toen ze zei het leuk te vinden dat ‘wij’ haar met een bezoek kwamen vereren. Ze bedoelde niet de Valk of de Barghest en er waren geen andere personen aanwezig. Over die dieren leg ik je ook later meer uit.
“Jij en je zoon,” verduidelijkte ze. Mijn vragende blik moet haar zijn opgevallen. Het is toch een beetje vreemd om nu zeker te weten dat er weer een zoon onderweg is. Ik vind dat overigens wel heel leuk, op de één of andere manier past het uitstekend bij het gezin dat we nu vormen.
Ze hoopte dat we een tijdje zou blijven en ook dat het ons zou bevallen. Natuurlijk twijfelde ik. Het aanbod was uiteraard een geweldige mogelijkheid om echt kennis te maken met een aspect van Tir-na n’Oght, om de stad te leren kennen en zeker niet in de laatste plaats mijn grootmoeder. En dat alles terwijl de tijd in Amber als het ware stilstaat ten opzichte van hier. Buitenkans. Maar voor mij zou alles gewoon verder gaan en ik wilde je niet alweer een zwangerschap en geboorte onthouden, ik had gehoopt dit wat meer samen te kunnen doen. Bij Owen heb ik dat toch ook erg gemist.
Maar het kan niet zo zijn, Dulcimea legde me uit hoe het zat. Als ik meteen Patroon zou gaan lopen, zou ik daardoor een aantal gebeurtenissen aan het Patroon overlaten zonder daar zelf enige invloed op uit te kunnen oefenen. Daardoor zouden er dingen veranderd gaan worden.
Mandor, ik heb genoeg fantasie om me voor te kunnen stellen welke dingen dat zouden kunnen zijn, dingen die met ons te maken hebben. Kun je je voorstellen dat we Owen daardoor misschien niet zouden hebben? Of elkaar zelfs nooit zouden hebben ontmoet?
Een andere mogelijkheid was dus om hier te blijven en het Patroon later te lopen, zodat ik de kans zou krijgen om gebeurtenissen te beïnvloeden. Zij zal me daarbij gaan helpen.
De consequentie is echter dat ik dus langere tijd zal blijven, onze zoon zal hier geboren worden en hij zal een poosje zonder jou moeten opgroeien.
Oh ja, ik had uiteraard een mogelijkheid kunnen zoeken om weg te gaan zonder het Patroon te lopen, maar ik heb het gevoel dat dat de minst verstandige optie is.

Ik hoop dat je kunt begrijpen waarom ik deze keus heb gemaakt. Zelf had ik het liever anders gezien, misschien had ik beter moeten weten dan naar Tir-na n’Oght te gaan. Toch heb ik het idee dat het allemaal zo hoort te zijn. Ik zal jullie ontzettend gaan missen in de komende tijd. Ik ga proberen om een manier te vinden dat je deze brief ontvangt voor ik weer terug ben, ik zal je later ook nog proberen te bereiken. Mocht dit alles niet lukken, dan zul je deze brief pas ontvangen als ik weer terug ben en ik alles hopelijk heb kunnen uitleggen. Ik zal het begrijpen als je boos op me bent, maar geloof me als ik zeg dat ik dit alles niet met opzet zo heb bedacht.

Een opmerking van Dulcimea die ik je niet wil onthouden: “Je beide zoons zullen later ook wel goed liggen bij de dames.” Weet je, ik kan me dat nauwelijks voorstellen als ik aan Owen denk, met zijn onafscheidelijke afgekloven dinosaurus tegen zich aangeklemd. En van zijn ongeboren broer kan ik me helemaal geen voorstelling maken. Dat is raar, ik heb in de stad een schaduw gezien van mezelf met een tenger jochie aan de hand. En ik heb hem gezien als jongeman. Ja, ik vond hem wel knap. En vooral aardig. Wat me toen ook opviel was zijn opvallende kalmte, het deed me een beetje denken aan mijn vader. Owen is ook rustig, maar op een andere manier, meer ingetogen, meer zoals jij bent. De jongen die ik ontmoette leek wat minder ingetogen te zijn.
En dan moet het joch een naam hebben. Wat vind je ervan als ik hem de naam geef waarvan jij laatst zei dat je die wel mooi vond? Randall? Ik weet het, we hebben het nauwelijks over namen gehad. Waarom zouden we ook, we hadden immers nog maanden de tijd om te beslissen. Ik hou het dus op Randall, ik denk dat de naam bij hem past. Owen heeft een tweede naam, Randall krijgt die ook. Aangezien ik de eerste naam voor Owen heb bedacht en jij zijn tweede, zal ik het deze keer andersom doen. Ik denk erover om hem als tweede naam Harailt te geven.
Mijn liefste, ik zal proberen om alle ontwikkelingen zoveel mogelijk bij te houden. Misschien is er in de stad iets te vinden waarmee er filmpjes en/ of foto’s gemaakt kunnen worden. Mijn dagboeken houd ik altijd bij, dus die kun je ten zijner tijd lezen, ook ga ik je meer brieven schrijven. Ik beloof je dat ik goed voor Randall zal zorgen en hem tot vervelens toe zal vertellen over zijn vader en zijn broer. Ik zal hem voorbereiden op het Patroon, zodat dat op hem geen invloed zal kunnen uitoefenen.

Liefs, Morwenna.

Toen ik de pen neerlegde, bedacht ik ineens dat ik een dwaas was. Meteen uitgaan van het feit dat er geen contact mogelijk was, hoe kon ik zo kortzichtig zijn! Contact zou pas niet mogelijk zijn als alle pogingen daartoe vruchteloos zouden blijken. Doch ik had nog geen enkele poging gedaan. Ik pakte het deck met troeven, deze voelden koud aan. De troef van Mandor lag nog steeds bovenop, daar direct onder was de thuistroef van Mandor. Ik kon proberen om hem toch op die manier te bereiken. Het tijdsdifferentieel zou een probleem zijn, maar gezien het feit dat Mandor erg goed is met troef, was het misschien mogelijk dat hij dat kon bijsturen. Bovendien zou het contact via een troef gaan die hij zelf had gemaakt, dat zou misschien ook helpen. Heel misschien was het zelfs mogelijk dat hij een poosje hier kwam, al zou hij dan een andere manier moeten vinden om weg te komen. Via Patroon zou niet mogelijk zijn voor hem.

Voorbereiden op een verloving

Echt lekker slapen deed ik niet. Ik kon mezelf niet goed ontspannen en bleef maar piekeren. Het voordeel was dat dit de nare dromen verdreef, maar van rust was er niet echt sprake. Zo besefte ik ineens dat ik aannam dat Flora mij in Tir-na n’Oght had gezien met mijn eigen kinderen. Wat als het nu eens om andere kinderen ging? Of zag ik nu echt spoken… En dan Brand met zijn insinuatie dat ik de troef had opgelopen in de Spiegelzaal. Misschien had hij daarover gelogen. Misschien zelfs over het feit dat ik die ‘doem’ – als je dat zo kon noemen – bij het Oerpatroon had opgelopen. Oh ja, het had allemaal aannemelijk geklonken. Maar had hij toen bij Larenian niet ook zitten klooien? Me dingen op de mouw gespeld die achteraf niet geheel bleken te kloppen? Zich schijnheilig opstellen ten opzichte van het Logruskistje? En dan zou ik met deze oom samen gaan werken?
Oh ja, Tir-na n’Oght zou ik zeker gaan bezoeken. Maar dat was niet naar aanleiding van mijn ontmoeting met Brand. Niet alleen. Ik hoopte er meer aan de weet te komen over Lorrayne en over de twee jongetjes waarvan ik toch het gevoel had dat het mijn zonen waren. En over mezelf.
‘Je ontkent wie je bent,’ had Brand gezegd. Ik stelde me daar niet teveel van voor.
Ik denk dat ik pas tegen de morgen echt in slaap viel om niet veel later alweer wakker te worden doordat onze zoon tussen ons in op het bed sprong.
“Hee, is mamma!” riep hij enthousiast en hij omklemde me stevig. Ik ging half overeind zitten en knuffelde hem. Daarna begon hij heen en weer te springen.
“Pappa en mamma! Mamma en pappa!” riep hij opgetogen.
Ik liet me weer terug vallen en probeerde nog wat te doezelen, maar dat was onmogelijk. Owen kwam breed tussen ons in liggen, zijn armen gespreid en begon honderduit te praten. Nou ja, praten… heel veel gebrabbel met een aantal verstaanbare woorden. Eigenlijk had ik hem nog niet eerder zoveel horen kletsen. Ik leunde op een elleboog en keek over hem naar Mandor, die mij aankeek met een grijns op zijn gezicht.
“Sinds wanneer doet hij dat?” vroeg ik hem.
“Ongeveer vanaf je vertrek en iedere ochtend,” grinnikte hij. “De rest van de dag praat hij niet zoveel.”
“Mamma!” eiste Owen de aandacht op. “Is pappa!” Hij wees naar Mandor en er volgde opnieuw een reeks van grotendeels onverstaanbare Tharisch klinkende woorden. Hij sprak over zijn trein en zijn blokken. Pappa en mamma kwamen regelmatig terug in het verhaal, net als ‘beest’, waarvan ik vermoedde dat hij het over Malfoy had, maar de aanduiding voor de valk van zijn vader had overgenomen.
Ik stapte uiteindelijk uit bed en liet een bad regelen. Overal waar ik ging, dribbelde Owen achter me aan, me op van alles wijzend. Ook Mandor bleef in de buurt, zodat we uiteindelijk met zijn drieën in bad zaten. Nadat we ons hadden aangekleed, haalde Owen zijn afgekloven draakachtige dinosaurus uit zijn bed en drukte die tegen mijn gezicht.
“Is lief,” zei hij. Ik drukte een kus op het beest en het jochie keek uiterst tevreden. Daarna trok hij me mee naar de speelkamer, alwaar me alles werd getoond waar hij mee bezig was geweest. Puzzels, de trein en de blokken. Ik kreeg een stapel tekeningen onder mijn neus gedrukt van steeds weer drie poppetjes met harkachtige handen en een stralende zon.
“Pappa, Mamma, Owen,” verduidelijkte mijn zoon. Op sommige tekeningen was er, behalve wij drieën, een soort ovaalvormig wezen met een ietwat kromme snavel en klauwen afgebeeld.
“Beest,” wees Owen vol trots.
“Malfoy,” probeerde ik. Tenslotte zei hij ‘Foy’ vlak voor ik wegging.
“Jahaa, beest,” knikte Owen. Ik hoorde een onderdrukt gegrinnik bij Mandor vandaan komen en ik keek hem verontwaardigd aan. Hij had beslist veel invloed op zijn zoon. Hij keek onschuldig terug.
“Zeg, heb je me niets te vertellen?” vroeg hij.
“Over wat er gebeurde met die troef?”
“Wat anders,” zei hij lichtelijk geërgerd. “Ik had verwacht dat je er wel uit jezelf over zou beginnen.”
“Dat ging niet echt. Je lag te slapen toen ik terug kwam en vanmorgen vroeg sprong Owen bovenop me.”
“Jahaa,” zei Owen blij.
“Je had me wakker moeten maken,” zei Mandor.
“Ik ga je niet zomaar wakker maken,” zei ik verwonderd. “Ik kom nog niet op het idee!”
“Waarom niet! Je kunt me ten allen tijde wakker maken, zeker voor zoiets. Ik meen het Morwenna, jij bent belangrijk voor me en ik interesseer me voor jou!”
“Oh,” zei ik wat verbluft. “Nou ja, ik wil er wel over vertellen… nu meteen?”
“Laten we eerst ontbijten. Er moet een hoop geregeld worden vandaag,” zei hij met een zucht en keek naar Owen die zorgvuldig zijn tekeningen weer terug legde in de kast.
“Owen, we gaan eten.” Hij tilde de jongen op en zette hem op zijn nek. “Nu passen we niet meer door de deuropeningen,” riep hij en begon te rennen, zich bukkend bij iedere deurpost. Owen gierde van het lachen en bukte zich ook iedere keer. Ik volgde hen wat rustiger. Ik wist zeker dat maar weinig mensen dit achter Mandor zouden zoeken. Een toegewijd en enthousiaste vader.
In de eetkamer stond de tafel gedekt en een dienstmeisje kwam haastig een pot hete koffie brengen. Mandor ging zitten met het kind nog steeds op zijn schouders, pakte een broodje en begon dat met een serieus gezicht open te snijden.
“Nee!” schaterde Owen. “Zo niet!”
“Hoe dan?” vroeg Mandor, legde het broodje weg en pakte de koffiepot om in te gaan schenken.
“Neehee! Ik stoel!” riep Owen.
“Oh, ik moet op een andere stoel gaan zitten,” begreep Mandor, stond op, liep naar de kinderstoel en deed alsof hij zich daarin wilde laten zakken.
“Nee! Jij niet! Mijn stoel. Owen!”
“Oh! Ik had helemaal niet in de gaten dat jij er ook was,” zei Mandor. Met een zwaai haalde hij Owen van zijn schouders af en zette hem in zijn kinderstoel.
“Nu wil je zeker nog iets eten ook?”
“Jahaa. Brood!”
Dit was aanleiding voor Mandor om hem van alles aan te bieden, behalve brood. Intussen schonk ik de koffie in.
“Owen ook?” vroeg ik, met de pot naar hem zwaaiend.
Zijn ogen werden groot van verbazing.
“Neehee, melk!” Hij wees naar de kan.
Uiteindelijk gingen we rustig eten, Owen was tevreden met een broodje kaas en een beker melk. Intussen vertelde ik aan Mandor dat het mogelijk was om met de kaart rechtstreeks hiervandaan te troeven en over wat er daarna gebeurd was. Hij vond het een vreemd verhaal, vooral de uitspraken van Brand over mij.
“Alleen jammer dat je dat kristal niet hebt aangenomen,” zei hij. “Dan had ik het kunnen onderzoeken.”
“Aan de ene kant heb ik er spijt van,” zei ik. “Misschien dat ik het een volgende keer aanneem. Aan de andere kant had ik er niet zo’n goed gevoel bij.”
“Hmm, omdat het Brand was?”
“Kan.”
Hij dacht even na.
“Wellicht is het goed dat je het niet hebt aangepakt. Die ene opmerking, dat jij je daar zeker niet op mag concentreren, bevalt me helemaal niet.”
“Ik ben dan juist geneigd dat te doen.”
“Precies.”

Na het ontbijt gingen we terug naar de speelkamer en lieten een verse pot koffie brengen. Owen keek even wat rond en begon toen zijn treinbaan uit te leggen, die nu weer geheel gemaakt bleek te zijn.
“We hebben nog maar heel weinig tijd,” zei Mandor. “We moeten ervoor zorgen ergens te zijn waar we getroefd kunnen worden. Heb je eigenlijk wel iets om aan te trekken naar dat feest?”
“Kasten vol,” zei ik weifelend, want eerlijk gezegd wist ik zo niet wat ik aan kleding had. Misschien in Amber. Hier was nog steeds niet echt veel, zeker geen geschikte kleding voor een feest.
“En jij?”
Hij keek me stoïcijns aan.
“Natuurlijk heb ik iets geschikts.”
Ik wist dat dit waar was. Mandor is altijd onberispelijk gekleed, er zou niets op hem aan te merken zijn.
“Ik denk dat jij het beste naar Amber kunt gaan.” Hij trok een pijnlijk gezicht. “Dan zal ik me naar het paleis in de Hoven moeten begeven. Heb je al een idee wat je aan gaat trekken?”
“Niet echt. Iets passends uiteraard voor de gelegenheid. Misschien hangt er iets in een kast van Amber, maar ik denk erover om iets nieuws te kopen. Een beetje stijlvol.”
“Dat lijkt me het beste. Of we zouden juist iets frivools kunnen doen.” Hij aarzelde even. “Mensen schijnen te denken dat ik een droogkloot ben, wat vind jij?”
Ik schonk koffie in om iets te doen te hebben, ondertussen zon ik op een antwoord.
“Ik vind dat niet. Misschien op een bepaalde manier, maar dat vind ik juist leuk aan je.”
Hij keek verbaasd.
“Leuk? Je krijgt in feite te horen dat je hartstikke saai bent!”
“Dat zeggen ze ook van mij,” probeerde ik hem te troosten.
“Het was Jurt die het recht in mijn gezicht zei,” zei hij wrevelig. “Hij begon te zeuren over de muziek tijdens de bruiloft. Ik zei dat ik iets normaals wilde, een vioolorkest ofzo. Muziek waar gewoon op te dansen valt en geen ge-pogo zoals op die bruiloft van je neef. Hij verweet me dat ik een enorme droogkloot was en dat iedereen dat van me vond. Tja,” hij haalde zijn schouders op, “Jurt is de enige die dat ongestraft kan zeggen.”
Ik begon te lachen om zijn verongelijkte gezicht.
“Het maakt me echt niet uit,” zei ik. “Ik heb in feite een dergelijke discussie gehad met Random. Hij noemde mij oubollig en jij en ik zouden op die manier een leuk feest gaan verpesten. Ik heb trouwens eerder aan Deirdre gevraagd om Random NIET de muziek te laten regelen en dat was ze helemaal met me eens. Ze heeft wat meer mijn smaak van muziek. Random heeft toen ook de muziek bij Rhex en Dyenne geregeld.”
“Dat was vreselijke muziek,” zei hij hartgrondig. “Ook het zogenaamde klassiekere gedeelte was niet om aan te horen.”
“Helemaal mee eens. Ik heb aan Random toegezegd het er met jou over te hebben, maar hij had er weinig vertrouwen in. Hij zei dat je net zo’n wansmaak hebt als ik met waarschijnlijk een voorkeur voor Ludwig von Beethoven.”
“Daar is niets mis mee.”
“Misschien dat we Random zelf een nummer kunnen laten drummen,” stelde ik voor. “Af en toe iets anders zodat iedereen tevreden is, maar grotendeels wat wij leuk vinden. Tenslotte is het ons feest.”
“Dat ben ik met je eens. Martin en Jurt schenen ook al samen iets van plan te zijn. Waarschijnlijk moeten we dat gewoon zo laten, dan kunnen ze zich even uitleven en daarna kan het feest weer verder gaan. Ik heb Jurt trouwens wel streng toegesproken, voordat hij van alles zou gaan regelen wat we niet willen. Er is trouwens geen lol aan om hem zo toe te spreken, ik roep net zo lief een pitfiend op. Daarover gesproken trouwens, ik hoop dat die vreselijke neef van je wegblijft.”
“William?”
“Ja. Ik hoef niet zo nodig mee te maken dat hij bij me komt staan om te zeggen dat ik evil ben.”
Ik grinnikte.
“Dan hoef je niet met hem te dansen. Wees blij.”
“Hoe bedoel je?”
“Op die bruiloft heeft hij tegen Gilva gezegd niet met haar te dansen omdat ze evil was.”
“Hij heeft gelijk. Die is ook evil. Denk je dat die andere neefjes nog iets van plan zijn om te doen?”
“Ik betwijfel het. Rhexenor zal veel eten. Heel misschien doet één van hen een speech.”
“Ik denk dat Merlijn iets zal doen. Hij is echt aardig, wat dat betreft verbaast het me dat hij met Gilva gaat. Misschien houdt hij ervan om geslagen te worden in zijn seksleven.”
“Je bedoelt dat hij een masochist is? Hij lijkt me er niet het type voor.”
Even vroeg ik me af hoe Mandor dit wist, toen herinnerde ik me wat Flora had gezegd over Gilva en minnaars. Blijkbaar was het algemeen bekend.
“Ik hou er in ieder geval niet van,” zei hij. “Jij misschien?”
“Van sadomasochisme?” Er liep een rilling over mijn rug. “Nee, niets voor mij. Ik ben tevreden met ons seksleven zoals het is.”
“Gelukkig maar. Straks zal ik dat voor de zekerheid nog even onderzoeken,” zei hij lachend. “Mits we die tijd nog hebben. We zullen het netjes moeten houden als we hier buiten zijn.”
“We hebben nog een dag,” zei ik. “Niet langer. Dus dat onderzoek gaat nog net lukken. Hier gaan we drie keer sneller dan in Amber. Als we morgen vertrekken, komen we op de dag voor de verloving uit.”
Owen keek gealarmeerd op.
“Niet weg!” riep hij en rende naar ons toe om ons beurtelings te omklemmen.
“Vandaag nog niet,” zei Mandor en tilde hem hoog de lucht in. “Kom, dan gaan we buiten spelen op de schommel.”
“Beest!” riep Owen geestdriftig.
“Ja, dat waarschijnlijk ook,” zei Mandor zuchtend.
Zodra we de trappen afdaalden, kwam Malfoy aanvliegen en trachtte de aandacht van Owen te krijgen. Owen was enthousiast genoeg, maar Mandor joeg de valk onmiddellijk weg, zijn weerzin onderstrepend door een metalen balletje op te gooien dat bij hem en Owen bleef hangen en dat volgens mij een soort magisch schild creëerde. Malfoy kwam in ieder geval ergens niet doorheen.
“We hebben ongeveer een uur,” deelde Mandor mee. “Dan is de spreuk uitgewerkt.”
“Beest!” riep Owen terwijl hij zijn armpje uitstrekte.
“Zo schiet dat natuurlijk helemaal niet op,” zei ik lichtelijk geïrriteerd tegen Mandor. “Owen en Malfoy willen contact met elkaar maken en jij weert dat doodleuk af.”
“Dat beest is lastig en gevaarlijk,” zei hij. “Het is dat ik weet dat je het beest hebt om Owen te beschermen, anders had ik hem allang gedesintegreerd.”
“De valk en Owen zijn met elkaar verbonden,” legde ik uit. Inmiddels waren we bij de schommel aangekomen en begon Mandor Owen te duwen – hard, harder, hardst. Het kind gilde het uit van de pret.
“Als Owen in gevaar is, weet Malfoy dat,” ging ik verder. “En hij kan hem beschermen. Valken zijn niet mals voor hun slachtoffers.”
Mandor grijnsde.
“Dat heb ik wel eens gezien en dat aspect bevalt me,” zei hij. “Toch blijf ik erbij dat…” Hij maakte een snoekduik en wist nog net Owen op te vangen die weer eens van de schommel viel.
“Ik weet het, je vindt hem te klein. Toch is hij dat niet.” Ik nam Owen van hem over, zette hem weer op de schommel en begon te duwen. “Ik wil vandaag een stukje valkentraining met hem gaan doen.”
“Als je denkt dat het werkt,” zei hij met een schouderophaal.
Na zowat een uur van veel schommelen, bijna vallen en twee keer echt, een klimrek overmeesteren en de glijbaan omhoog lopen in plaats van eraf te glijden, had Owen er genoeg van.
Mandor ving het balletje weer op.
“Ga je gang,” zei hij en ging terug naar binnen. Malfoy kwam weer aanvliegen en landde op mijn schouder. Ik krauwde hem in zijn nek ter begroeting en praatte wat met hem. Daarna liet ik Owen zijn arm strekken en leerde hem hoe hij het beste de valk kon benaderen, terwijl ik tegelijkertijd Malfoy leerde hoe hij met het kind moest omgaan en ook dat Owen zijn meerdere was. Al eerder had ik gemerkt dat hij vrij voorzichtig met Owen omging en dat deed hij nu ook. Ik probeerde om Owen te leren dat hij met respect diende om te gaan met de valk, maar tevens dat hij boven de valk stond. Persoonlijk vond ik het een heel boeiende ervaring om een jong kind te trainen en tevens om dat te doen zonder de hulp van Fillipien. Op een gegeven moment merkte ik dat Owen moe begon te worden en ik zei hem dat hij Malfoy moest laten weten nu weer voor zichzelf te zorgen. Owen brabbelde iets tegen de valk dat ik niet verstond, doch Malfoy begreep het meteen en vloog weg, na Owen nog een kopje gegeven te hebben.
Eén ding was echter niet gelukt, ik had een aantal keer geprobeerd om Owen het dier bij de naam te laten noemen, maar hij hield het hardnekkig op ‘Beest.’

Na een late lunch praatten we erover hoe het moest gaan als we er beiden niet waren. We namen wat mogelijkheden door, maar eigenlijk hadden we niet veel opties. Owen meenemen was op dit punt uitgesloten, hoe graag we dat ook eigenlijk wilden. Zijn bestaan zou snel genoeg bekend worden, maar ik had nog helemaal niets kunnen regelen rond zijn erkenning. Ik hoopte dat allemaal rond te kunnen krijgen in de week tussen de verloving en de bruiloft. Ik bleef erbij dat Owen daar in ieder geval bij hoorde te zijn. Mandor zag wel wat bezwaren, maar zei tevens dat het een kwestie van tijd aan het worden was.
“Er lijkt bijna niemand te geloven in de politieke smoes,” zei hij.
“Dat komt door ons,” wist ik. “Van mij weten de meeste dat ik me daarvoor niet zou laten gebruiken, van jou weten ze dat kennelijk ook. Maar het komt de koninginnen maar wat goed uit. Deirdre weet dat er meer achter zit, hoe het met Dara zit weet ik niet.”
“Ik weet vrijwel zeker dat ze niet vermoedt dat we een kind hebben en hokken,” zei hij. “En als ze iets begint te vermoeden, is mijn vader in staat om ook daarvoor een blokkade bij haar te plaatsen. Misschien heeft hij dat al gedaan zelfs. Despil weet het, Merlijn weet wel van het samenwonen, niet van Owen. Jurt heeft dan die blokkade, het is echter zeer de vraag hoe lang deze blijft zitten.”
“Jurt kennende zal dat verdwijnen op een uiterst ongelegen moment.”
We keken elkaar aan, ik zag dat hij aan dezelfde gelegenheid dacht als ik, maar we spraken het niet hardop uit.
“Laten we hopen dat het nog een week of wat stand houdt,” zei hij alleen. “Verder denk ik dat we voor de komende dagen het kindermeisje maar moeten activeren.”
“Denk je dat het te vertrouwen is?” vroeg ik bedenkelijk.
“Als jij een andere oplossing weet, dan graag.”
“Helaas niet. Hem alleen laten met de valk is ook niet ideaal, daar is hij nog wat klein voor.”
“Hmm. Het kan een oplossing zijn. Dan roep ik voor de zekerheid nog een paar demonen op om hem te kleden en hem eten te geven.”
“Eerlijk gezegd lijkt me dat niets Mandor. Het zal voor ons om een dag of twee gaan, voor hem zijn het er zes. Ik denk dat het kindermeisje de beste mogelijkheid is.”
“Goed, dan laat ik de demonen wel zitten. Ik zou het trouwens prettig vinden als de valk het kindermeisje in de gaten houdt… je weet maar nooit.”
“Goed idee. Als er nu iets aan de hand is, kan ze ons dan bereiken?” Ik realiseerde me dat hij het voor een keer over ‘de valk’ had in plaats van over ‘dat beest’.
“Eigenlijk niet.” Hij dacht even na. “Ik kan haar één van onze troeven geven, die moeten toch hier blijven.”

Toen Owen die avond op bed lag, haalde ik Mary Ann. Mandor legde haar uit dat we beiden voor een paar dagen weg zouden zijn en ze dan voor Owen geacht werd te zorgen. Haar gezicht lichtte op, ik wist dat ze Owen leuk vond en het liefst haar taak als kindermeisje helemaal terug zou hebben.
“Het is dus tijdelijk, alleen zolang we weg zijn,” zei Mandor streng. “Daarna wordt alles weer zoals vanouds.”
“Uiteraard, dat begrijp ik. Ik had al gezegd dat de rol als hoofd van de huishouding me ook bevalt,” haastte ze zich te zeggen. “Maar voor Owen zorgen zal een welkome afwisseling zijn, hij zal niets tekort komen.”
“Zeker niet. De valk zal trouwens ook een oogje in het zeil houden,” zei hij.
Ze trok een tikje bleek weg en keek me smekend aan.
“Ik zal Malfoy duidelijke instructies geven,” zei ik. “Hij is aan Owen gebonden en zal erop toezien dat niemand de jongen iets aandoet.”
“Oh, als U denkt dat het nodig is…”
“Ik hoop dat het niet nodig zal zijn.”
“Goed,” zei Mandor. “Dan zullen we nu maar even doorspreken over hoe om te gaan met Owen.”
Samen gaven we haar allerlei richtlijnen over wat wel te doen en wat vooral niet te doen met onze zoon. Mandor zei een paar keer met klem dat ze het kind nooit en te nimmer mocht slaan of op een andere manier pijn doen, waar ik aan toe wist te voegen dat Malfoy dat absoluut nooit zou toestaan.
Mary Ann zei toe dat ze haar uiterste best zou doen om alles goed te laten verlopen. Ik wist dat het waarschijnlijk goed zou lukken, in de eerste maanden van zijn leven had ze zich zo goed van haar taak gekweten dat ik mezelf een enorme stoethaspel had gevoeld met het kind en mede daardoor niet echt een band met hem kon opbouwen. Het was in meerdere opzichten goed geweest dat Mandor besloten had om zich over Owen te gaan ontfermen.
Na het gesprek gingen Mandor en ik naar buiten. Terwijl hij op afstand bleef, riep ik Malfoy, die al snel kwam aanvliegen. Ik strekte mijn arm en hij landde. Met hem had ik een ander soort band dan met Fillipien, met de laatste was deze vele malen hechter, we begrepen elkaar uitstekend. Met Malfoy was dat allemaal wat moeizamer, ik moest bij hem heel duidelijk zijn met wat ik van hem verwachtte. Dat hij Owen moest beschermen sprak voor hem vanzelf, maar kostte me moeite om hem helder uit te leggen dat Mary Ann voor Owen zou zorgen en dat Malfoy uitsluitend mocht aanvallen wanneer hij Owen in gevaar wist. Owen zou dat ook zelf aangeven. Ook vroeg ik hem om hier alles in de gaten te houden. Ik had geen contact met deze valk door Schaduwen heen, dus hij moest zoveel mogelijk op zijn instinct afgaan over hoe te handelen in bepaalde situaties.
Daarna liet ik hem vrij en gingen Mandor en ik een eind wandelen. Het was een apart gevoel om te beseffen dat dit de laatste avond hier was als ‘vrij stel’.

De volgende ochtend na het ontbijt, lieten we Mary Ann weer komen om alle instructies nog eens goed door te nemen en hier en daar wat toe te voegen. Owen, die in de eerste instantie rustig was gaan puzzelen, begon al snel lont te ruiken en omklemde keer op keer Mandor of mij.
“Pappa niet weg! Mamma niet weg! Ik mee!” riep hij steeds weer en huilde af en toe. Uiteraard probeerden we hem te troosten door te zeggen dat het maar voor een paar dagen was. Hij bleef echter huilerig. Het sneed me door mijn hart hem hier achter te moeten laten en ik zag dat Mandor er ook moeite mee had. De belofte dat Mary Ann en Malfoy bij hem zouden blijven, maakte niet veel indruk, dat was niet wat hij wilde.
Uiteindelijk pakte Mandor een troef van zichzelf die alleen vanuit hier werkte en gaf deze aan Mary Ann.
“Meteen laten weten als er iets is,” zei hij bars. Hij knuffelde Owen en zei hem dat hij echt moest gaan. Ik nam het jochie van hem over dat hard: “Nee, pappa, nee!” gilde. Samen keken we toe hoe hij door een troef verdween. Daarna aarzelde ik niet langer en nam ook afscheid.
“Over een paar dagen zijn we weer terug,” beloofde ik en gaf hem aan Mary Ann. Owen gilde en krijste terwijl hij zich probeerde los te worstelen. Mijn zoon is sterk en erg behendig. Op het moment dat ik door de troef heen stapte had hij zich los weten te wurmen en was hij vlak achter me. Het scheelde bijna niets of hij was meegegaan.

Misschien was het maar goed dat ik verkeerd uitkwam, anders had ik nog een poos lopen piekeren over Owen. Ik kwam dus weer niet op de vlakte die op de troef was afgebeeld, zo langzamerhand begon ik nieuwsgierig te worden naar die vlakte in het echt.
Deze keer was het een verlaten dorpje. De lucht was grauw en in de verte woedde een storm. Hier was ik nog niet eerder geweest. Ik kwam tot de conclusie dat er in snel tempo werelden werden opgegeten door de Vernietiger, misschien is Morlog best een goede naam. Ik vroeg me af waar de bewoners eigenlijk heen waren. Waren ze gewoon vertrokken naar een andere plaats, waren ze weg van deze Schaduw of waren ze helemaal niet meer?
In het oog van de storm, die rap dichterbij kwam, zag ik iets van ogen. Ik wist weinig tijd te hebben, toch wilde ik wat meer aan de weet komen en concentreerde me op de omgeving. Er was nog iets van Patroon waarneembaar, dit was één van de Schaduwen die daaronder viel. Voorzichtig begon ik me te concentreren op Patroon en haalde het beeld daarvan naar boven in mijn gedachten. Het versterkte mijn concentratie en ik begon te zoeken naar wat er precies mis was op deze Schaduw. De wereld om me heen veranderde ogenblikkelijk en ik zag de storm als een soort gat. Ik concentreerde me verder op Patroon en dacht aan dat wat tussen de lijnen zit. Dat wat er niet is, een soort afwezigheid. In het gat dat naderbij raasde zag ik toen een gestalte die niet compleet bleek te zijn. Vaag menselijk, het miste behoorlijk veel en het draaide met de wervelwind mee. Het leek niet helemaal af te zijn, het miste kleur en diepte. Af en toe was er een stukje van de gestalte zien, het klopte gewoon niet. Het miste handen en voeten, het had wel twee armen en twee benen. Alles aan de gestalte wapperde alsof het een lappenpop was. Soms draaide dat wat het gezicht moest voorstellen mijn kant uit. De mond was wijd opengesperd, alsof het heel hard aan het schreeuwen was. Toen hoorde ik ook gegil. Het ging door merg en been.
Er was nog maar heel weinig tijd over. Met iedere honderd meter dat het dichterbij kwam, werd de wereld kleiner. Hoewel ik het stukje waarop ik stond steviger had gemaakt door er gewoon te zijn, zou het niet stand blijven houden. Ik probeerde de Schaduw wat meer stevigheid te geven door er een stukje bij te vormen, maar het had geen enkele zin. Voor zoiets is gewoon veel tijd en concentratie nodig en dat gaat niet als de wereld om je heen rap wordt vernietigd.
Ik had sterk de indruk dat dat figuur hetgeen was dat de storm creëerde. Het bewoog mijn richting uit, al was dat niet met opzet. Het wezen leek geen ogen te hebben, het zag me in ieder geval niet.
Het was een hele wereld aan het slopen, ik had echter geen flauw idee of dit expres was, of een bijeffect van iets anders. Intussen merkte ik hoe de dingen om me heen steeds sneller verdwenen. Niet alleen de vastigheid, maar ook de toekomst en het verleden. Wat was oorzaak en wat het gevolg? Wat had ik hiermee te maken?
Als ik nog langer had gewacht, zou ik vermoedelijk ook zijn verdwenen. Met in mijn achterhoofd de vraag of mijn bestaan dan ook volledig gewist zou zijn, pakte ik de troef van de stallen van Amber. Een plaats was altijd bereikbaar, een persoon niet. Troeven met de bescherming van Patroon om me heen ging echter niet, dus ik liet dat zakken. Het verdwijnen van de wereld om me heen ging ineens nog een stuk sneller. Ik concentreerde me en was vrijwel meteen daar waar ik wezen wilde. Ik wist zeker dat ik net getuige was geweest van een volledige vernietiging van een Schaduw.

Reizen via troef is altijd abrupter dan reizen via Schaduw. Misschien dat daarom dat laatste mijn voorkeur heeft. Reizen door Schaduw gaat toch wat meer geleidelijk, er worden steeds een aantal dingen veranderd en uiteindelijk kom je op de plaats waar je wezen wilt. Zelfs een Hellerit, hoewel vreselijk uitputtend, heeft toch wat meer dat vloeiende van het overgaan van de ene plaats naar de andere.
Ik kwam van een vreselijke storm plotseling terecht op een zonovergoten binnenplaats met gewone, alledaagse geluiden. Er liepen wat mensen, die tersluiks naar me gluurden en tegelijkertijd een bepaalde afstand bewaarden. Ik kon me niet herinneren dat ik dat eerder zo had meegemaakt, maar ik was hier al een poos niet geweest. Ik ging iets buiten het zicht staan van al die nieuwsgierige ogen, pakte mijn troevendeck en zocht de speciale troef van mijn vader er tussenuit. Ik concentreerde me en voelde meteen dat hij was afgeschermd. Dat was iets wat ik niet eerder had ervaren met Julian, dus ik verbaasde me lichtelijk. Toen sprak ik mezelf vermanend toe, mocht die man geen privacy hebben dan? Hij had toch ook zijn eigen leven! En ik kon mijn dieren gewoon naar me toe roepen, dat bijpraten kwam dan later wel.
Toch een beetje beduusd stak ik de troef weer terug tussen de andere kaarten. Toen pas merkte ik de aanwezigheid van Fillipien op die op het dak van één van de stallen zat en me verontwaardigd gadesloeg.
‘Belachelijk dat je me niet eens ziet!’
‘Mijn excuses. Ik dacht dat je nog bij mijn vader was en lette niet op.’
‘Geen idee waar je mee bezig bent, maar dat wachten ben ik nu wel zat. We hadden de opdracht gekregen om hier heen te gaan.’
‘Geweldig! Ik ben blij dat jullie er zijn.’
Ze vloog op, cirkelde even rond, landde op mijn schouder en pikte me zachtjes in mijn wang. Ik krauwde haar in haar nek en liet haar merken dat ik haar gemist had. Intussen liepen we naar de stal toe, waar Boudicca al aan het uitbreken was. Nu pas was me duidelijk waarom iedereen afstand hield. Niet zozeer vanwege mijn aanwezigheid, maar die van het paard en vermoedelijk ook de valk. Ik klopte Boudicca op de hals, in een paar dagen tijd was ze beslist alweer gegroeid! Ik verzorgde haar, ze leek uitgehongerd te zijn. Een staljongen probeerde me haastig te vertellen dat ze geprobeerd hadden haar te voeren, maar dat ze alles had geweigerd – eigenlijk had ze alle aangeboden voedsel gewoon weggeschopt.
“Hoe komt ze dan in de stal?” vroeg ik.
“Ik heb geen idee. Ze stond er gewoon. En die valk zat op het dak en bedreigde iedereen die in de buurt kwam.”
Hmm, mijn dieren waren een reputatie aan het opbouwen. Een reputatie die zich mogelijk ook wat zou gaan afspiegelen naar mij. Grappig.
Nadat ze genoeg gegeten en gedronken had, zadelde ik haar, steeg op en reden we naar Amber-stad. Ze was sneller dan ooit, het was fantastisch om zo te kunnen rijden. We denderden van de Kolvir af, Fillipien vloog enthousiast voor ons uit. Met een vaart reden we de stad binnen, toen moesten we wel snelheid afnemen en stapvoets verder gaan. Fillipien kwam weer op mijn schouder zitten. Ik keek om me heen. Ik was een keer eerder in de stad geweest, maar toen alleen om een museum te bezoeken. Nu was ik er voor iets totaal anders: geschikte kleding en schoeisel voor een verloving. En een kapper – ik moest echt naar een kapper. Er was niets meer met mijn haar aan te vangen de laatste paar dagen.
We hadden veel bekijks, toch bleef iedereen uit de weg. De buurt waar we doorheen reden, kwam me totaal niet bekend voor, ik wist helemaal de weg hier niet. Natuurlijk kon ik vragen naar een goede kledingzaak, maar dan nog. Ik had meer advies nodig en de meest geschikte persoon was mijn moeder. Heel even dacht ik aan Flora, maar besloot dat niet te doen. Ik had geen zin om naar één of andere Franse modezaak gesleept te worden om vervolgens gekleed te gaan worden in de smaak van Flora. Daarbij kwam dat ik het voor mijn verloving en ook huwelijk prettiger vond om met mijn eigen moeder te gaan winkelen dan met een tante.
Ik stapte af en troefde naar Rhexenor. Het contact kwam snel tot stand, zo te zien zat hij ergens in een herberg.
“Morwenna, leuk je weer te zien! Zie ik het goed dat je in de stad bent?”
“Net aangekomen,” zei ik. “Eigenlijk zou ik mijn ….”
“Wij ook!” viel hij me enthousiast in de rede. “Ik bedoel dat we in de stad zijn. Allemaal!”
“Wie allemaal?” vroeg ik geschrokken. Misschien was Flora toch niet zo’n gek alternatief. Rhexenor kennende had hij de halve familie meegenomen en daar zat ik niet op te wachten.
“Nou, wij natuurlijk! Ik, Dyenne, de baby en je ouders!”
Ik herademde. Gelukkig niet met een heel regiment van neven en ooms.
“Komt goed uit, ik heb mijn moeder eigenlijk nodig voor advies. Ik heb wat kleding nodig.”
“Wij zijn ook op kledingjacht,” grijnsde hij. “Maar we zijn net gaan lunchen omdat je vader, het kindermeisje en Dyenne moe werden van het winkelen.”
Ah, ze hadden dus een kindermeisje. En dat ging mee om kleding te kopen? Nou ja, dat was hun zaak natuurlijk.
“Misschien kun je me doorhalen?” stelde ik voor.
“Niet handig met dat paard hier in de herberg.” Soms is mijn neef niet bepaald snugger.
“Je zou naar buiten kunnen gaan.”
“Of je kunt gewoon naar ons toe komen.” Hij begon me uit te leggen waar ze precies waren, maar het zei me helemaal niets.
“Ik kan dat doen, maar dan ben ik nog even onderweg. Ik ken de stad niet, weet je.”
Hij zuchtte.
“Weet je wat, ik troef je zo wel. Dan haal ik je door.”
Ik verbrak het contact, steeg weer op en reed een eindje. Na een poosje troefde Rhexenor terug en stak zijn hand uit.
Even later stond ik met de dieren in een steegje. Rhexenor had meteen afstand genomen van vooral Boudicca en bekeek haar met enig ontzag. Boudicca brieste en schraapte met haar hoef over de bestrating.
“Als je hier straks naar links gaat, zitten we schuin aan de overkant in ‘de Kroon,’ zei hij. “Dan moet je maar doen alsof je hier toevallig bent.” Hij beende meteen weg, ik vroeg me af waarom het nu allemaal zo omslachtig moest. Ik pakte Boudicca bij de teugel en liep het steegje uit, Fillipien fladderde achter ons aan. Op het winkelplein keek ik om me heen, er was zo geen stal te bekennen. Eigenlijk was dat ook overbodig, er was geen enkele stal waar het paard goed in paste, laat staan dat er ergens goed voor Boudicca gezorgd kon worden. Ze kon uitstekend op zichzelf passen.
Ik liet haar voor de herberg staan, Fillipien fladderde naar het dak en ging broedend om zich heen zitten kijken. Veel mensen waren er trouwens toch niet op het plein.
“Morwenna, wat toevallig dat je hier bent!” riep Rhexenor uit zodra ik de herberg binnen kwam.
“Niet zo toevallig,” zei ik terwijl ik het gezelschap naderde. Ik had geen zin in dat toneelspel, ik ben er trouwens ook niet goed in. Doch om hem een beetje tegemoet te komen, besloot ik er verder geen woorden aan te wijden. Ik begroette mijn ouders en Dyenne en maakte kennis met het kindermeisje dat zich voorstelde als Amalia. Met haar rossige haar, groene ogen, kleine gestalte en bepaalde trekken in haar gezicht, kwam ze me ietwat bekend voor.
“Je bent toch niet toevallig familie van Fiona?” vroeg ik.
“Ik ben haar zus,” vertelde ze. “We hebben ieder een andere vader, die van mij is al heel lang dood.”
Ik boog me over de slapende Cathrynn in een superdeluxe reiswieg. Ze zag er anders uit dan een dag of wat geleden. Veel meer babyachtig eigenlijk. Slechts heel weinig blond pluishaar, een beetje bolle babywangetjes en een klein mopsneusje.
“Zo, die is veranderd zeg!” flapte ik uit.
“Sssshhht!” zei Dyenne, verschrikt om zich heen kijkend.
“Ik bedoel,” vervolgde ik , “dat die kleintjes binnen korte tijd zo ontzettend kunnen groeien.”
“Oh ja,” zei Dyenne opgelucht. “Groeien doet ze zeker.”
Ik ging naast haar zitten en informeerde met belangstelling naar de gezondheid van het kleintje en naar haar ontwikkeling. Hoewel het pas enkele dagen geleden was dat ik haar had gesproken, waren we aan een dergelijk gesprek helemaal niet toegekomen. Dyenne vertelde enthousiast dat het kind nog geen dag ziek was geweest, heel levendig was, ze kon al wat kruipen en begon zich op te trekken aan meubels.
“Zo, dat is best vlot volgens mij,” zei ik.
“Zeker wel, andere kinderen doen dat pas veel later,” zei ze trots. “Ze is ook erg intelligent.”
“Ze zegt ‘dada’ tegen mij,” zei Rhexenor voldaan.
“Met vier maanden al? Knap hoor,” vond ik. Dit kind ging ontzettend snel vergeleken met Owen die gewoon veel rustiger en bedachtzamer van nature is. Maar dat waren dingen waar ik het niet over kon hebben.
“Amalia is ook mee voor nieuwe kleding,” vertelde Dyenne enthousiast. “Morgen komt ze mee naar de verloving, want dan kan ze ook wat op Cathrynn letten. Die gaat natuurlijk ook mee.”
Dat stak toch wel een beetje. Het was maar goed dat ze het van tevoren zei, ik besefte ineens dat er mogelijk meer ‘jonge kinderen van’ aanwezig konden zijn. Nu was ik in ieder geval voorbereid. De kinderen van anderen wel en onze zoon niet.
“Leuk dat je er bij zult zijn,” zei ik met een vriendelijk knikje richting Amalia. Ze bloosde een beetje.
“Die verloving schijnt nogal wat opzien te baren,” zei mijn moeder met een frons. “Iedereen heeft het erover.”
“En nu weet heel Amber-stad dat we hier onze kleding ervoor komen kopen,” zei Dyenne en keek gelukkig. “We hadden daarstraks heel veel bekijks, Rhexenor heeft echt mensen weg moeten jagen. Er werd naar ons gestaard, er werden dingen opgeschreven en er werden schetsjes gemaakt. Dat staat morgen allemaal in de krant.”
Ai, dat was een aspect waar ik helemaal niet aan had gedacht. Dat we zo herkenbaar waren binnen deze stad. Ach, het zou allemaal wel meevallen, tenslotte had ik niet zoveel aandacht gehad.
“Kom jij ook uit deze stad?” vroeg ik aan Amalia. Ze sprak met hetzelfde accent als Dyenne. Ze knikte.
“Er is hier heel veel krijgen op gebied van kleding,” zei ze een beetje verlegen. “Al doet iemand als Flora hier nooit boodschappen. Iedereen vraagt zich af waar ze haar garderobe vandaan heeft.”
Ik had me dat eigenlijk nooit afgevraagd, iets dat alles te maken had met mijn desinteresse voor mode en kleding. Ik besefte heel goed dat ik daarin wat zou moeten veranderen, iets dat mijn positie straks met zich mee zou brengen. Voor nu was het wellicht goed dat ik mijn garderobe voor zowel de verloving als het huwelijk in Amber-stad wilde kopen, dat kweekte misschien wat goodwill voor Huis Amber voor zover dat nodig was.
“Wat die verloving betreft,” ik keek mijn moeder aan, “zou ik graag samen met jou wat rondkijken voor kleding. Ik wil ook naar een kapper.”
“Dat laatste is geen overbodige luxe,” zei ze, “zelfs zonder aanstaande verloving.” Iedereen aan tafel was het duidelijk met haar eens.
Ik bestelde een high tea voor mezelf en vroeg de anderen of ze ook nog wat wilden eten of drinken. Ze bleken eigenlijk al klaar te zijn met lunchen, maar voor de gezelligheid wilden ze nog wat thee mee drinken. Ik liet tevens een extra schaal muffins brengen die binnen een mum van tijd leeg was, vooral dankzij de bijdrage van Rhexenor. De baby sliep rustig door alles heen en Dyenne glunderde toen ik zei dat het een mooi meisje was.
Rhexenor stond erop om alles te betalen voor iedereen. Hij had nu weer geld, vertelde hij, een paar dagen geleden had hij zijn inkomen als prins van Amber opgehaald in het paleis. Dat deed me eraan denken dat mijn vader ook eens had gezegd dat ik recht zou hebben op een inkomen, ik had er echter tot nog toe niet echt gebruik van gemaakt. Voor de inkopen die ik van plan was zou ik de rekening op moeten laten sturen, ik had niet veel geld bij me en manipuleren met Patroon zou hier wat moeilijk gaan.
“Ik blijf wel hier,” zei mijn vader en wees op een stapeltje ‘Golden Gazettes’ dat op de tafel lag en waarin hij al was begonnen te lezen.
“Ik moet nog wat aan kadootjes kopen,” zei Rhexenor.
“Je dochter heeft ook kleertjes nodig,” zei Dyenne. “Maar je hoeft niet mee, dat kunnen Amalia en ik uitstekend zelf uitzoeken. Ik heb alleen geld nodig.”
Hij overhandigde haar zonder blikken of blozen een grote zak met munten.
“Zeg,” zei mijn moeder tegen mij, “is die aanstaande van jou een beetje knap?”
“Dat is hij,” zei ik.
“Nou en of,” zei Amalia terwijl ze heftig knikte. Ik keek haar strak aan, wat was er aan de hand? Ze bloosde en schuifelde naar achteren, iets dat mijn wantrouwen wekte. Ik besloot geen scène te gaan maken hier in de herberg, maar ik moest hier meer van weten.
“Je kunt vanavond bij ons eten,” bood Dyenne aan terwijl ze de reiswieg oppakte.
“Graag,” nam ik het aanbod met beide handen aan. “Ik heb ook geen overnachtingsplek, of het zou in Amber moeten zijn. Zou ik bij jullie kunnen slapen ook?”
“Uiteraard,” zei Dyenne verrast terwijl ze mijn moeder aankeek die kort knikte. Ik meende het gezicht van Amalia te zien betrekken.
Met mijn moeder verliet ik de herberg, nadat er was afgesproken om elkaar hier over enige uren weer te treffen. Onmiddellijk toen ze het paard en de valk zag, betrok haar gezicht, terwijl ik ineens een ingeving kreeg.
“Een moment, even iets controleren,” zei ik en liep naar Boudicca om in de zadeltassen te kijken. De laatste keer had mijn vader daar een aantal flessen wijn in gestopt, misschien zat er deze keer ook iets in. En zo was het ook. In een zijden zakje vond ik een drietal vreemdsoortige knikkers, waarvan ik vermoedde dat het elfenknikkers waren, iets waarover hij de vorige keer had gesproken als zijnde geschikt speelgoed voor Owen. In de andere tas bleek een zak geld te zitten. Hij moest bepaald een vooruitziende blik hebben gehad.
De knikkers liet ik in de zadeltas, er was niemand die het in zijn hoofd zou halen om in de buurt van het paard te komen. De blauwe fluwelen zak nam ik mee.

Mijn moeder heeft, in welke stad ze ook is, een fijne neus om de juiste winkels te vinden. Ze zal ook nooit verdwalen in een stad. Al vrij snel stonden we in een kleine, maar gezellig aandoende kledingzaak en legde ik uit aan de winkeldame waar ik naar op zoek was.
“We hebben hier het één en ander hangen,” zei ze en nam me van het hoofd tot de voeten op. “Maar misschien is het raadzamer als U iets op maat laat maken. U bent iets groter dan gemiddeld en ook iets dunner, dus er is gewoon wat minder keus.”
“Op maat maken is prima,” zei ik. “Kan dat onmiddellijk gedaan worden?”
Ze slikte even.
“Dat gaat echt niet, daar is tijd voor nodig. Maatkleding kost een paar dagen.”
“Die hebben we niet,” zei mijn moeder. “Mijn dochter gaat zich morgen verloven en dan moet het klaar zijn.”
“Uiteraard betaal ik voor het extra werk,” voegde ik eraan toe.
Desondanks trok de dame een tikje bleek weg.
“U gaat zich morgen verloven? U bent toch niet toevallig…”
“Die prinses van Amber?” maakte mijn moeder de vraag voor haar af. “Dat is ze wel, dus U begrijpt nu dat er haast bij is? Natuurlijk zal het de naam van deze zaak alleen maar ten goede komen als U op een dergelijk korte termijn voor een geschikte jurk kunt zorgen. En uiteraard snapt U nu ook dat het om confectie moet gaan.”
“Ja ja, natuurlijk,” stamelde de dame. “Ik zal even gaan overleggen met mijn collega.” Ze rende weg en even later hoorde ik haar en een andere dame op gedempte toon met elkaar praten. Zowel mijn moeder als ik hebben goede oren en het was zeer duidelijk dat de woorden die ze tegen elkaar over mij spraken, niet al te vriendelijk waren. Vooral het feit dat het zo snel allemaal moest, lag ze nogal zwaar op de maag.
“We kunnen ook naar een ander,” stelde ik mijn moeder voor.
“Dat zou kunnen, ik ben echter bang dat je dan hetzelfde verhaal zult krijgen Morwenna. Het is niet gepast hoe ze over je praten, maar een beetje gelijk hebben ze wel. Het is typerend voor jou om pas op de dag voor de verloving aan andere kleding te gaan denken. Wanneer ben je van plan te gaan winkelen voor je bruidsjurk?”
“Oh, volgende week ofzo,” zei ik luchtig. “De bruiloft is over acht dagen.”
Haar ogen werden groot van verbazing en ze keek me doordringend aan.
“Is daar een reden voor? Zo snel na de verloving… dat is zeer ongebruikelijk.”
“Veiligheidsredenen,” zei ik.
Ze leek opgelucht te zijn en knikte.
“Daarom dus. Ik heb het één en ander gehoord en gelezen over jullie aankomende verbintenis. Het is het gesprek van de dag, weet je. Er word gezegd dat dat hele voorgenomen huwelijk zoiets is als dansen op een vulkaan.”
“Mensen kletsen zoveel,” zei ik geërgerd. “Zelf heb ik er bijna niets over gehoord.”
Op dat moment kwam de dame weer terug.
“Ik kan voor U regelen dat U het morgenochtend op kan halen,” zei ze. “Is dat snel genoeg?”
“Dat moet dan heel vroeg zijn,” zei ik. “Om een uur of zes? Want ik neem aan dat er dan nog wat afgespeld moet worden ook?”
“Zes uur is goed,” zei ze. Ze nam ons mee naar een zithoek waar een paar stoelen stonden en tafeltjes. Op die tafels lagen stapels catalogi, vol met allerlei maatkleding. Samen met mijn moeder keek ik er een aantal door en uiteindelijk koos ik voor een goed aansluitende jurk met pofmouwen.
“Een beetje sprookjesachtig,” zei mijn moeder, “het heeft wel wat.”
Over de kleur hoefde ik niet lang na te denken, dat werd ijsblauw. Mijn moeder raadde me witte lange handschoenen aan en de winkeldame was het met haar eens, dat paste er uitstekend bij. Zelf wilde ik er ook nog een zijden mouwsjaal bij, ook wit met een ajourpatroon. Er werd me een soort model aangepast van de jurk die ik wilde hebben en er werd van alles op de stof afgetekend en gespeld.
Ik betaalde het volledige bedrag alvast aan, zodat ik me daar de volgende dag niet druk over hoefde te maken.
Zodra we de winkel uitstapten, zag ik allemaal mensen links en rechts wegschieten.
“Die hebben allemaal staan koekeloeren daarnet,” wist mijn moeder. “Ja meid, met dat huwelijk ga je echt in een glazen huis wonen.”
“Vervelend,” vond ik.
“Zeg, die aanstaande van jou, wanneer zal hij het zich verwaardigen om eens kennis te komen maken?” vroeg ze. “Ik vind het toch een beetje vreemd zo. Ik neem aan dat je vader al met hem heeft gepraat…”
“Oh ja,” verzuchtte ik. “Meerdere malen zelfs.”
“Maar eigenlijk zijn wij degenen die toestemming moeten geven.”
“Wat? Alles is al geregeld! Ik begrijp dat je kennis wilt maken, ik heb echter al gezegd dat hij druk bezet is steeds…”
“Dat neemt niet weg dat dit niet volgens de regels van fatsoen gaat. Hij had allang kennis moeten komen maken en je vader officieel moeten vragen om je hand. Al is het alleen maar voor de vorm. Dit kan echt niet Morwenna! Ik sta erop dat ik hem… en je vader natuurlijk… dat we hem zien en spreken vóór de verloving. Ik neem aan dat je iets kunt regelen.”
Ik zuchtte diep. Natuurlijk had ze gelijk, maar er was al zo weinig tijd. We liepen door een paar straatjes naar een schoenmaker en ze bleef voor een etalage staan.
“Kijk,” wees ze. “Die passen uitstekend bij je jurk.”
Het waren een soort lichtbruine rijglaarsjes, zelf vond ik ze niet zoveel anders dan degene die ik al droeg. Maar toen ik daar iets over opmerkte, werd mijn moeder een beetje boos.
“Je kunt het niet maken om met een paar afgedragen laarzen op een verloving te komen. En deze zijn er ook in een lichtgrijze tint.”
We gingen de winkel binnen. De schoenmaker zei dat hij de laarzen niet op voorraad had, maar hij kon ze wel maken. Als hij deze nacht zou doorwerken, waren ze morgenvroeg klaar. Mijn voeten werden opgemeten, ik zocht het leer uit, zo lichtgrijs dat het zilver leek en ook hij werd alvast volledig betaald.
Daarna gingen we op zoek naar een kapper. Ik schoot snel een steegje in en pakte daar de troef van Mandor. De contouren van zijn knappe gezicht vervaagden vrijwel meteen en ik zag hoe hij met een zeer ongelukkig gezicht een vreselijk flitsend groen pak stond te passen.
“Hee, jij mag me zo niet zien,” zei hij geschrokken. “Ik troef je zo terug.”
“Nee, ik wil je nu spreken. Dat pak is trouwens vreselijk,” zei ik hartgrondig.
Hij zuchtte.
“Dara. Die staat erop dat ik dit pak neem, want het past zo goed bij haar paarse jurk.”
“Kan zijn, maar het past niet bij mij. En je moet bij mij passen, niet bij haar. Bovendien heb ik een hekel aan groen.”
Even flitste er een opgeluchte trek over zijn gezicht.
“Waar troef je eigenlijk voor?”
“Mijn ouders.” Ik vertelde hem dat er kennis gemaakt diende te worden en wel per direct. Zo’n beetje dan.
“Oh, dat is waar ook. Ik heb er helemaal niet meer aan gedacht. En er is al zo weinig tijd.” Hij dacht even na. “Weet je wat, ik regel dat ik hier even weg kan. Vanavond na het eten of zoiets? Is dat wat?”
“Ik denk het wel. Dan zal ik je troeven.”
“Denk je dat ze toestemming zullen geven?” vroeg hij zorgelijk.
“Ze kunnen dat maar beter wel doen,” zei ik. “Anders krijgen ze met mij te doen.”
Hij lachte zacht toen ik de verbinding verbrak. Ik liep weer terug naar mijn moeder.
“Mandor komt vanavond na het eten kennis maken.”
“Mooi zo,” zei ze tevreden.

We gingen naar een kapper waar we allebei ons haar lieten doen. Wassen, bij mij veel uitkammen en knippen. Ik liet er flink wat afhalen, tot op ongeveer halverwege mijn rug. Daarna werd het aan de achterkant opgestoken, de zijkanten bleven vrij. Het was een heel ander gezicht, maar het stond me wel. Onwillekeurig dacht ik aan Flora die me had gezien in Tir-na n’Oght met twee kleine kinderen en mijn haar opgestoken… Ik kreeg adviezen hoe te slapen vannacht en hoe ik het haar morgen weer zelf in model kon brengen.
Mijn moeder zag er heel goed uit, ze had haar donkerblonde haar laten vlechten en deze zaten op een prachtige manier om haar hoofd gedraaid. Beiden kregen we wat gipskruid mee, dit konden we dan morgen nog als extra versiering in ons haar steken.
“En nu nog een boeketje,” zei mijn moeder toen we weer terug keerden naar de herberg.
“Waarom? Dat is toch pas als we trouwen?”
“Ook bij een verloving zoals deze,” zei ze beslist. “Eigenlijk moet hij dat regelen, maar dat wordt meestal vergeten. Een boeket en één losse bloem, die hij in zijn knoopsgat moet steken.”
In een bloemenwinkel, gespecialiseerd in bloemsierkunst en grafwerk, liet ik een boeketje samenstellen van witte rozen, blauwe lavendel en gipskruid. En een losse roos en lavendeltakje voor het knoopsgat. Alles werd speciaal geprepareerd zodat de boel de volgende dag niet verlept zou zijn.
Weer terug bij ‘de Kroon’ bleek iedereen er al te zijn, Dyenne en Amalia hadden tassen vol kinderkleding bij zich. Het hele gezelschap ging via een troef van Amalia naar het landhuis van Rhexenor, ik volgde op eigen gelegenheid met paard en valk.
Bij de stal verzorgde ik Boudicca en gaf haar te eten. Ik zei haar dat het beter was dat ze buiten bleef, de stal en zij waren gewoon niet met elkaar in verhouding. Fillipien beloofde een oogje in het zeil te houden en ik ging het landhuis binnen, waar voorbereidingen werden getroffen voor de maaltijd. Ik ging op zoek naar Amalia, die me steeds leek te ontwijken. Uiteindelijk lukte het me om haar in een gang alleen te treffen en ik viel meteen met de deur in huis.
“Waar ken jij Mandor van?”
“Nou gewoon,” zei ze en bloosde allerhevigst, zoekend naar een mogelijkheid om weg te kunnen komen. Ik had de indruk dat ze echt een heks was.
“Niet goed genoeg,” zei ik snijdend. “Waar ken je hem van?”
“Ik heb hem wel eens gezien.”
“Leuk voor je. Bij welke gelegenheid?”
“Hij is toch een Sawall? Ik ben een zusje van Fiona.”
“Ja en? Dat verklaart niets.”
“Als je soms denkt… ik heb niets met hem gehad,” zei ze een beetje boos. Nee, dat had ik ook niet verwacht, maar ik wilde ook niet dat ze zou denken een kans te hebben.
“Ik weet dat jullie niets met elkaar gehad hebben,” zei ik scherp. “Je bent zijn type niet.”
Ze trok een beetje bleek weg. Zo, die zat. Wat dacht die troel wel!
“Hij is anders een heel goede tovenaar,” zei ze haastig.
“Wat heeft dat met jou te maken?”
“Hij is een goed tovenaar en er is geen betere demonenjager. Weet je of hij leerlingen aanneemt?”
Ik bekeek haar van hoofd tot de voeten. Rossig haar, sproetjes, groene ogen, mager en een lelijke lichtpaarse jurk. Geen partij eigenlijk. Toch mocht ik haar niet.
“Alleen in sommige situaties,” zei ik. En jou zal hij niet aannemen als ik het kan helpen.
Ik liet haar staan en liep even naar buiten om diep adem te halen. Meteen kwam Fillipien op me toe vliegen en landde op mijn schouder. Ze wreef haar kopje tegen mijn wang en ik kreeg een beeld door hoe ze met groot plezier ene Amalia de ogen uitrukte. Het is goed om een vriendin te hebben die je begrijpt.

Het eten was goed, alleen een beetje vreemd dat het kindermeisje gewoon mee aan tafel zat. Maar dat was nu eenmaal hun huishouden. Het grietje keek af en toe tersluiks naar mij, maar zodra ik haar richting uitkeek, draaide ze haar hoofd weg. Ik had daar geen vriendin gemaakt.
Verder was de maaltijd wel gezellig. Ik vroeg Rhexenor naar zijn wedervaren met Amblerash en kreeg een heel verhaal over mechs, schieten, ruimteschepen en andere aanverwante zaken. Mijn neef was de straf van zijn leven aan het uitzitten.
“Maar ik heb even vrij gekregen, ook vanwege jouw verloving,” zei hij.
“Oh ja, doet me eraan denken dat Mandor na het eten even wil komen praten met mijn ouders. Kan dat?”
“Natuurlijk.”
Na het eten moest de baby naar bed, maar ze was helemaal niet moe en maakte vreselijk veel lawaai toen Amalia haar oppakte en naar boven bracht. Op aanwijzing van mijn moeder ruimde het personeel de tafel af en zorgde voor koffie. Amalia kwam snel weer terug, het kind was boven nog steeds aan het krijsen.
“Ze heeft er geen zin in,” zei Dyenne.
“Ze zal niet zo moe zijn, want ze heeft veel in de stad geslapen,” zei Amalia. “Maar ze zal toch aan bepaalde regels moeten wennen.”
Rhexenor knikte instemmend terwijl Dyenne wat bedenkelijk keek. Ik vroeg me af, niet voor het eerst vandaag, hoe het zou gaan met Owen en zijn kindermeisje. Ik miste het jochie heel erg.

Ik liep naar de hal en troefde Mandor. Even later haalde ik hem door, hij zag er goed uit in een donkergrijs, onberispelijk zittend pak. Daaronder een wit overhemd en een lichtblauwe stropdas.
“Wat een lawaai,” zei hij naar boven kijkend. Cathrynn was nog steeds vreselijk aan het brullen.
“Verzorgers en kind hebben ieder andere ideeën over bedtijd,” legde ik uit.
Hij grinnikte even en keek me toen aan. Hij hield nog steeds mijn hand vast, eigenlijk was dat al ongepast lang voor een stel dat elkaar volgens de buitenwereld nauwelijks zou moeten kennen. Ik besefte dat dit onze eerste ontmoeting in het openbaar was sinds heel lange tijd.
“Je haar zit leuk zo,” zei hij warm en streelde het voorzichtig met zijn andere hand. “Heb je dat voor mij gedaan?”
“Ik ben blij dat je het leuk vind,” zei ik opgelucht. “Er was niet veel meer mee te beginnen, dus ik heb er een stuk af laten halen. Jij ziet er trouwens ook goed uit.”
Hij lachte en trok me een beetje naar zich toe. Toen bedacht hij ineens waar hij was en liet me met zichtbare tegenzin los.
“We zullen het maar netjes houden,” zei hij zacht. “Dit is trouwens niet wat ik morgen aan zal hebben.”
“Dan heb ik goed nieuws voor je,” zei ik terwijl ik zijn arm pakte en hem naar de eetkamer begeleidde, “de spijkerbroek die ik nu draag, zal ik niet dragen op onze verloving.”
Eerlijk gezegd vormden we zo een raar stel. Hij onberispelijk gekleed en ik nog steeds in mijn reiskleding.
Er viel een stilte zodra we de kamer binnen kwamen, iedereen staarde naar Mandor. Blijkbaar maakte hij heel veel indruk. Hij gedroeg zich alsof hij het niet in de gaten had, begroette Dyenne als eerste door een buiging te maken en haar een handkus te geven. Daarna schudde hij Rhexenor de hand, die stevig terug schudde.
“Voorzichtig,” zei mijn geliefde. “Die hand heb ik nog nodig!”
Amalia kreeg een knikje en daarna stelde ik hem netjes voor aan mijn ouders. Hij begroette hen uiterst vriendelijk, hij leek geheel niet nerveus te zijn.
“Bijzonder aangenaam U beiden te ontmoeten,” zei hij. En ja, hij dronk graag een kop koffie. Mijn moeder schonk voor iedereen in en er werd wat gekeuveld over ditjes en datjes. Na de koffie stond mijn moeder op, zoals altijd nam ze de regie in handen.
“Dyenne, vind je het goed dat we even gebruik maken van de tuinkamer?”
“Eh, ja… dat hoef je toch niet te vragen...”
“Goed.” Ze keek mijn vader, Mandor en mij beurtelings aan. “Als jullie meekomen?”
“Ik zal maar weer eens naar de baby gaan kijken,” zei Amalia tegen Dyenne en glipte vlak voor ons de kamer uit. Ik vroeg me ineens af of ze zo snel beneden was geweest daarstraks om Mandor te kunnen zien. Wat een ongelooflijke trut!

Het kind krijste in ieder geval nog steeds. Mijn moeder keek geërgerd naar boven en schudde haar hoofd. Daarna ging ze ons voor naar een gezellig ingerichte tuinkamer. In tegenstelling tot de rest van het huis, waren hier vrij veel planten en ontbraken de Griekse beelden. Er waren rotan zitjes, een paar tafeltjes en er hingen wat rustieke schilderijtjes aan de muren. Twee grote glazen deuren gaven toegang tot de prachtige, bloemrijke tuin.
“Zo jongeman,” zei mijn vader tegen Mandor die ongeveer dertien keer zijn leeftijd was. “Ga maar zitten.”
Mandor ving mijn blik op en knipoogde naar me terwijl hij ging zitten.
“Allereerst mijn excuses dat ik niet eerder kennis ben komen maken,” zei hij toen we allemaal zaten. “Ik weet dat het niet is zoals het hoort, maar ik heb daarvoor een heel goede reden.” Met een vluchtige glimlach keek hij even naar mij, toen keek hij mijn ouders beurtelings met een ernstig gezicht aan.
“Ik heb het erg druk gehad, wij allebei. We zijn met iets belangrijks bezig, maar dat zal ik U een andere keer goed uitleggen.”
“Onze dochter zei al dat jullie een paar gezamenlijke projecten hebben,” herinnerde mijn moeder zich terwijl ze vorsend van hem naar mij keek. Ik keek stoïcijns terug, ook van Mandors gezicht was niets af te lezen. Toch wist ik dat het een kwestie van tijd had, voordat ze er doorheen zou prikken. Mijn moeder heeft een ongelooflijk goede intuïtie, vooral waar het mij betreft.
Mijn stiefvader schraapte zijn keel.
“Vertel eens, wat zijn je plannen?”
“Ik ben hier om kennis te komen maken en om officieel om uw dochters hand te vragen. Ik bedoel dat ik met haar wil trouwen,” zei hij er snel achteraan, er blijkbaar aan denkend dat ‘de hand’ ook letterlijk genomen kon worden.”
“Juist ja. Kun je me vertellen wat je doet voor de kost?”
“Ik adviseer de koning en koningin van Chaos.”
“Verdient dat een beetje?”
Als Mandor verbaasd was over de vraag, liet hij daar niets van merken.
“Ik ben tevens de kroonprins, de koning is mijn vader. Ik heb weliswaar troonsafstand gedaan, desondanks brengt die titel genoeg op. We zullen warm bij kas zitten als we getrouwd zijn.”
“Ehm… ja,” zei mijn vader een beetje van zijn stuk gebracht. “Dat zal dan wel goed zitten. Heb je ook nog andere plannen?”
Er viel even een stilte, Mandor leek niet helemaal goed te weten wat daarop te antwoorden.
“Ik zou ergens willen wonen waar het leuk is,” zei hij uiteindelijk.
“Sorry, ik drukte me niet goed uit,” zei mijn stiefvader. “Ik had begrepen dat je politieke plannen had.”
Nu keek Mandor echt verward.
“Ik ben adviseur,” zei hij nog maar eens. “En dat zal zo blijven. Het ligt me wel om op de achtergrond advies uit te brengen.”
“Ik bedoelde eigenlijk meer voor Morwenna,” zei mijn vader lichtelijk ongeduldig.
“Oh zo!” Mandor keek naar mij, toen weer naar mijn stiefvader. In een soort verontschuldigend gebaar haalde hij zijn schouders op. “Ja, ze zal politiek meer actief moeten worden, dat brengt onze verbintenis met zich mee. Uiteraard zal ik haar helpen en steunen.”
“Ja,” zei mijn vader en keek toen lichtelijk hulpeloos mijn moeder aan. Ik had het gevoel dat hij niet helemaal de antwoorden had gehoord die hij had willen horen en geen idee had wat nog verder te vragen. Mijn moeder nam het meteen van hem over.
“Vertel eens,” zei ze, Mandor goed opnemend. “Heb je broers of zussen?”
“Ik had een oudere broer, die is dood.”
“Och, dat spijt me.”
“Mij niet.”
Nu was het mijn moeder die wat in de war was en wist zowaar even niet wat te zeggen.
“Ik schijn ook nog een jongere zus te hebben gehad,” zei Mandor. “Is ook vermoord. Maar die heb ik nooit gekend.”
Mijn ouders keken elkaar wat geschokt aan. Ik kon me voorstellen dat ze zich een iets ander gesprek hadden voorgesteld. Mandor gedroeg zich vriendelijk, maar tevens afstandelijk en daar wisten ze blijkbaar niet goed raad mee.
“En je moeder?” vroeg mijn moeder.
“Die is ook dood, ik heb haar nooit gekend.”
Er viel een stilte. Mandor keek me aan met een voorzichtige glimlach en ik glimlachte terug.
“Wat is je familienaam eigenlijk?” vroeg mijn moeder. Ze leek bijna opgelucht dat ze een onderwerp had gevonden waarover het misschien veilig praten was.
“Sawall. Ik ben van het Huis Sawall.”
“En hoe zit dat met Morwenna, welke naam gaat ze krijgen als ze met je trouwt?”
“Morwenna is een prinses van Huis Amber,” zei hij verbaasd. “Uiteraard houdt ze die naam, er zal wel een rijtje titels bij komen.”
“Morwenna heet Larenian,” zei mijn moeder bits.
“Natuurlijk, dat wist ik wel. Die naam zal toegevoegd worden aan het rijtje,” zei Mandor lichtelijk onverschillig.
Weer werd er een poosje gezwegen. Vaag drong van boven het gekrijs van Cathrynn door die duidelijk niet van plan was om te gaan slapen.
“Ja,” zei mijn moeder uiteindelijk. “Ik denk dat het maar zo moet. Verder vraag ik me af wat je plannen zijn met onze dochter.”
“Ik kan U beloven goed voor haar te zorgen en ze zal nergens gebrek aan hebben,” zei Mandor kalm.
“Ze is anders nogal onbesuisd en ze loopt risico’s.”
“Mam!” zei ik verontwaardigd.
“Jij houdt je hierbuiten,” zei mijn moeder streng en keek weer naar Mandor. “Hoe dacht je daarmee om te gaan?”
“Met die risico’s en onbesuisdheid? Ik heb daar nog niet zoveel van gemerkt.” Ik zag een lichte twinkeling in zijn blauwe ogen, verder was er niets van zijn gezicht af te lezen. Mandor is een enorme zelfbeheersingskunstenaar. “Ik kan haar heel goed beschermen, U hoeft zich geen zorgen te maken. Behalve dat ik tamelijk invloedrijk ben, heb ik ook nog een wetenschap gestudeerd die daarbij van pas zal komen.”
“Je bedoelt magie?” vroeg mijn stiefvader.
“Ik ben wat thuis in magie, maar ik doel meer op de occulte magie. Daar ben ik expert in.”
Mijn ouders zwegen verbluft. Ik denk dat het ze duidelijk was dat ze geen standaard schoonzoon voor zich hadden zitten.
“Waar gaan jullie wonen?” vroeg mijn moeder uiteindelijk.
“Dat weet ik nog niet. Dat wordt geregeld, ik heb begrepen dat Dara daarmee bezig is. Mijn stiefmoeder dus. Maar verder hebben we daar nog niets over gehoord.”
De vragen waren op. Mijn vader en moeder zaten elkaar een poosje aan te staren voordat mijn vader het woord hernam.
“Rook je sigaren?” vroeg hij aan Mandor. “Ik heb er toevallig twee bij me.”
Mandor keek even verrast en lachte toen.
“Ik rook wel sigaren,” zei hij.
Mijn stiefvader stond op en liep naar de tuindeuren die hij opende. Mandor volgde hem en nam de sigaar aan die mijn vader hem bood. Mijn moeder belde en vroeg om koffie en een fles whisky aan het dienstmeisje. Even later werd er een wagentje binnengereden met het koffieservies en een karaf whisky met een paar glazen. Mijn stiefvader schonk whisky in voor hem en Mandor, mijn moeder schonk voor haar en mij koffie. Er was een schaaltje bonbons bij en ik nam er meteen twee. De laatste tijd was ik gek op chocola, heel misschien toch een soort zwangerschapstik?
“Dat moet je morgen niet tijdens je verlovingsfeest doen,” zei mijn moeder. “En ik weet niet of je aan dat soort dingen denkt, maar neem een bad voor het feest en nadat je met dat paard hebt gereden.”
“Ik ga heus wel eens in bad,” zei ik geamuseerd en pikte een derde bonbon. “Heel misschien morgen ook.” Dat betekende een strakke planning. Vroeg naar de stallen van Amber troeven, te paard naar de stad, kleding en schoeisel ophalen, terug naar Amber rijden. Of misschien weer per troef. Daar op mijn kamer een bad nemen. Dat moest allemaal lukken.
Ik keek naar de twee mannen die sigarenrokend en whiskydrinkend uit stonden te kijken op de tuin, intussen over allerlei mannenzaken pratend. Mijn vader was erg vrolijk en ook Mandors zware lach was af en toe te horen.
“Je vader mag hem,” zei mijn moeder die met een frons naar Mandor zat te kijken.
“Jij niet?” vroeg ik. Een vierde bonbons. Mijn moeder had er eentje op. Het zou wel netjes zijn als ik er nog eentje voor haar liet liggen, dat betekende dat er nog twee voor mij waren. Er waren ook minimuffins, maar daar had ik geen zin in. Misschien wilde mijn moeder die wel in plaats van bonbons. Of zou het beter zijn om me nu in te houden? Dit soort gedrag ging in de gaten lopen en mijn moeder was toch al wat alert de laatste tijd.
“Ik weet het niet,” zei ze langzaam. “Er is iets met hem.”
Oh jee. Wat had ze inmiddels gehoord over Chaosieten? Of wat meende ze zelf te zien?
“Hij is heel anders dan je vader en je ooms.”
“Dat kan. Hij is van een andere familie.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat is het niet alleen. Ik kan er niet goed de vinger op leggen… kijkt hij altijd zo onderzoekend?”
“Het is me niet opgevallen,” zei ik. “Maar het kan. Hij is wat voorzichtig in het benaderen van mensen. Ook heb ik hem verteld van die migraine en hem gevraagd of hij eens naar je zou willen kijken. Heel misschien was haar daar mee bezig?”
Ze dacht even na, de frons werd dieper.
“Dat was het niet. Ik weet het niet… het had iets zeer bekends. Ik heb hem eerder gezien! Die ogen, die manier van kijken…”
“Herinner je je de man die toentertijd dat kistje af kwam leveren?” vroeg ik.
De frons verdween en ze keek opgelucht.
“Ja! Dat is het! Dat was hij! Ik zei toen toch ook al dat er iets was met zijn manier van kijken, een doordringende blik.”
Ja. Ze had het toen ook over grijze ogen gehad, herinnerde ik me. Maar misschien was ze dat weer vergeten. Mandor heeft blauwe ogen, die van zijn vader zijn grijs. De man die ze had gezien was Gramble geweest.
“Hij was het niet,” zei ik rustig. “Het was zeer directe familie.”
“Hij moet het zijn geweest!”
“Nee. Geloof me, ik weet zeker dat het iemand van zijn familie was. Mandor en hij lijken heel veel op elkaar.”
“Oh,” zei ze weifelend en nam Mandor nog eens goed op. Ik keek ook naar hem. Hij had wat houterigs zoals hij daar stond en ik vond dat echt leuk aan hem. Alsof hij mijn blik voelde, draaide Mandor zijn hoofd naar mij en er verscheen een langzame glimlach op zijn gezicht. Daarna keerde hij zich opnieuw naar mijn vader en zei blijkbar iets waarom deze hard moest lachen.
“Mannen hebben dat nodig,” zei mijn moeder terwijl ze opnieuw koffie schonk. “Die hebben dan heel even een ernstig gesprek en dan moeten ze zich blijkbaar afreageren met flauwe grappen, sterke drank en stinkende sigaren.
Maar wat ik me afvraag: hij noemde net ene Dara die zijn stiefmoeder zou zijn. Dat is dus ook de koningin van Chaos?”
“Ja, dat is dezelfde.”
“Dat is vreemd. Onlangs kwam ik hier ene Dara tegen in dit huis. Ze kwam iets ophalen geloof ik. Een klein tenger meisje, platte boezem en sproetjes. Is dat dezelfde persoon?”
“Oh ja, Dara is erg dik met Rhexenor en Dyenne. Die kun je hier aangetroffen hebben.”
“Dat was dus een koningin? Dat zou ik zo niet gezegd hebben! Ja, ze droeg een mooie jurk, maar verder…”
Intussen hoorde ik Mandor een mop vertellen waarbij vele hoofden werden gespleten. Iets wat mijn stiefvader zeer grappig vond en mijn moeder bedenkelijk deed kijken.
Ze dronk bedachtzaam haar kopje leeg en zei een poos niets. Ik kon aan haar zien dat ze iets aan het overwegen was. Toen zette ze haar kopje weer netjes op het schoteltje.
“Ik maak me toch zorgen Morwenna,” zei ze zacht. “Ik weet het niet met hem. Hij gedraagt zich zo ontzettend formeel! Het is net of hij ergens bang voor is. En als ik aan jou denk… ik zou het echt erg vinden als hij altijd zo is.”
“Dat is niet zo. Hij is goed voor me. Hij is heel anders als we alleen zijn.”
“Je bedoelt dat hij dat vormelijke dan laat vallen?” Ineens begon ze te lachen toen ze naar mijn gezicht keek. “Morwenna! Je hoeft niet zo te blozen! Ik voel me ineens een stuk geruster.”
“Je hoeft je geen zorgen te maken, mam. Hij is de man met wie ik verder wil.”
Ze leek reuze veel plezier te hebben ineens en bood me de laatste bonbon aan.
“Die had ik laten liggen voor jou,” zei ik met een rood hoofd.
“Het is maar goed dat die aanstaande van jou goed bij geld zit,” zei ze lachend. “Weet hij al dat je een chocoladeverslaving hebt? Neem maar, ik eet liever muffins.”
De mannen hadden hun sigaren opgerookt en de whisky opgedronken en kwamen weer terug bij ons zitten. Mijn vader recht en stram.
“Wel,” zei hij plechtig met een blik op mijn moeder die even vluchtig knikte. “We gaan akkoord met jullie voorgenomen huwelijk.”
“Dat is een hele opluchting,” zei Mandor en ik kon niet uit zijn gezicht opmaken of hij dit nu meende of niet. Hij stond op, maakte een buiging voor mijn moeder en gaf mijn vader een hand.
“Het was heel gezellig, helaas moet ik echt gaan. Ik verheug me erop U morgen weer te ontmoeten,” zei hij.
Ik stond ook op en zei mijn ouders dat ik hem even weg zou brengen.
“Hou het netjes!” riep mijn moeder toen we de deur uitliepen. Ja natuurlijk, voor nu zouden we het netjes houden. Verder was het een loze waarschuwing die veel te laat kwam.
Halverwege de hal hielden we stil en keken we elkaar aan. En toen, zonder acht te slaan op nieuwsgierige ogen van Amber personeel en zomaar in het openbaar, trok Mandor me naar zich toe en gaf me een innige zoen, die ik maar wat graag terug gaf. Ik weet niet hoelang we daar zo stonden, het kon me ook niet schelen. Ik wist alleen dat het verrukkelijk lang was en toch te kort. Uiteindelijk maakten we onszelf los uit onze omhelzing en streelde hij me over mijn haar.
“Ik zie je morgen,” zei hij zacht, pakte een troef uit zijn borstzak en verdween. Ik miste hem meteen ontzettend. Ik draaide me langzaam om en liep terug naar mijn ouders, die net de tuinkamer uitkwamen.
“Het geschreeuw is tenminste opgehouden,” zei mijn moeder tevreden. We gingen naar de eetkamer en dronken daar nog koffie met Dyenne en Rhexenor. Ondanks dat er veel gepraat werd, voelde ik me heel alleen en zou ik het liefst naar mijn eigen kamer zijn gegaan.